အခန်း (၂၆၉-၂၇၀)

အခန်း(၂၆၉)

ဖန်ခွက်တစ်လုံး ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စူးရှသော အသံတစ်ချက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် နျူလဲ့လဲ့အပေါ် ကျရောက်နေသည့် ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကို ခုခံကာကွယ်ပေးထားသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အလင်းတန်းသည် ရုတ်ချည်းပင် ပျက်ပြယ်သွားလေသည်။

နျူလဲ့လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားဒဏ်ကို မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲပြိုကျသွားကာ ပါးစပ်မှလည်း လတ်ဆတ်သော သွေးအိုင်တစ်ခု ဝေါခနဲ အန်ထွက်လာခဲ့ချေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်ရှာရှာသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ အကယ်၍ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းသာ ပျက်စီးသွားပါက မိမိသည်လည်း ကြီးမားလှသော ကမ္ဘာမြေဆွဲအားဒဏ်ကို ရုတ်တရက် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မလွဲဧကန် ဒဏ်ရာရရှိမည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိနေပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများမှာမူ ဤနေရာသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းကာ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၍ ကမ္ဘာမြေဆွဲအားသည် တရွေ့ရွေ့ချင်းသာ တိုးမြင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ ခံစားနေရသော ကမ္ဘာမြေဆွဲအားဒဏ်ကို ရုတ်ချည်း ဆတ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရလျှင်မူ မည်သူမဆို တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ဖရိုဖရဲ ဒဏ်ရာရသွားကြမည်သာ ဖြစ်၏။

"စီနီယာအစ်မ... ညီမ မှားပါပြီ၊ တကယ် မှားပါပြီ၊ ညီမကို ချမ်းသာပေးပါဦး" လင်ရှာရှာသည် ထိုအချိန်တွင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုး ရှာလေသည်။

သို့သော်လည်း လင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေးမှာမူ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ "မင်းတို့တစ်တွေ သင်ခန်းစာ ရမှဖြစ်မယ်"

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် ဓားချက်တစ်ချက် ထပ်မံ ကျရောက်လာခဲ့ရာ လင်ရှာရှာ၏ မှော်လက်နက်သည်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ချေသည်။

လင်ရှာရှာသည်လည်း နျူလဲ့လဲ့ကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်နေရတော့သည်။

"ကျွန်မတို့ အရှုံးပေးပါတယ်... အရှုံးပေးပါတယ်..."

ထိုအခါမှ လင်ရှာရှာနှင့် နျူလဲ့လဲ့တို့သည် ပျာပျာသလဲ အရှုံးပေးကြောင်း အော်ဟစ်ကြေညာရတော့သည်။

ထိုသို့ ဆိုပြီးသည်နှင့် ဆွဲငင်ထားသော ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကြီးသည် ရုတ်ချည်း ကွယ်ပျောက်သွားလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းအော်ကြီးချနိုင်တော့ကာ လေကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေကြရသည်။

"လင်ယွဲ့... မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး၊ ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို အကြီးအကဲဆီ ဧကန်မုချ တိုင်တန်းရမယ်"

နျူလဲ့လဲ့၏ မျက်နှာတွင် မနာလို အာဃာတတရားတို့ဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေရှာသည်။

အတိအကျပင် ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဒိုင်းခနဲ လျှောဆင်းလာပြီး နျူလဲ့လဲ့၏ လက်ဘေးနားရှိ ကျောက်ဆစ်လှေကားထစ်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

နျူလဲ့လဲ့သည် လန့်ဖျန့်သွားကာ လက်ကို ဝုန်းခနဲ ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ရှာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် ညွှန်ကြားလိုက်ရာ အလင်းမဲ့ ပျံလွှားဓားမြှောင် သုံးစင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြသည်။

"လင်ယွဲ့က မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်မ ဖြစ်ရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေလည်း ဖြစ်တယ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ငါ့မိတ်ဆွေအပေါ် မကောင်းကြံစည်ဖို့ ကြိုးစားတာကို သိရရင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် နှင်းမြူဓားဂိုဏ်းကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မယုံရင် စမ်းကြည့်လို့ရတယ်၊ ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဧကန်မုချ သတ်ပစ်မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ခက်ထန် လောဘတက်နေပြီး လူသတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ သဘာဝအလျောက် ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

နျူလဲ့လဲ့နှင့် လင်ရှာရှာတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံစံကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက် လှေကားအောက်သို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းချင်းသည် ဤနေရာမှ အခြေအနေကို အာရုံစိုက်မိသွားပြီး အဘိုးကျိုး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ချင်ကျိ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲအတွင်းမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို မင်း မသိဘူးလား" ထျန်းချင်းက တည်တင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်းချင်း... ကျွန်တော် ဒီစည်းကမ်းကို ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို အရင် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ခုခံကာကွယ်ရုံ သက်သက်ပါ" ဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်၊ အပြစ်ပေးစရာ ရှိရင်လည်း ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အပြစ်ပေးပါ။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာတွေပါ" လင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ဆိုလေသည်။

အဘိုးကျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "ထျန်းချင်း... ခုနက အခြေအနေအားလုံးကို ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ တကယ်ပဲ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ချင်ကျိကို အရင်ဆုံး နှင်တံနဲ့ ရိုက်နှက်ခဲ့တာ။ မင်း သူတို့ကို သွားရောက် မေးမြန်းကြည့်ရင် အမှန်ကို သိရလိမ့်မယ်" ဟု ကြားဖြတ် ပြောဆိုခဲ့၏။

ထျန်းချင်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဘိုးကျိုးသည် မိမိကို လိမ်ညာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်တာမျိုး မလုပ်ရဘူး" ထျန်းချင်းက လေးနက်စွာ မှာကြားလေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ဦးစီးကျင်းပသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

"နားလည်ပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လင်ယွဲ့တို့နှစ်ဦးစလုံး စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။

ထျန်းချင်းနှင့် အဘိုးအိုကျိုးတို့သည် လှေကားအောက်ခြေသို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လင်ယွဲ့တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ကြလေသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လင်ယွဲ့က တိုးညှင်းစွာ ဆိုရှာပြီး "အခုလိုမျိုး စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မရဖူးဘူး" ဟု ဆက်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ကာ "ဒါပေါ့... စီနီယာအစ်မ ဆိုတာ စီနီယာအစ်မလိုပဲ နေရမှာပေါ့။ အခုဆိုရင် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး လှောင်ပြောင်ဝံ့ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "ငါရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် အတားအဆီးတွေ ပွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားရတယ်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို တိုးမြှင့်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ဝမ်းမြောက်ဂုဏ်ယူပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

လင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြကာ "ဒါတွေအားလုံးက နင်ကြောင့်ပါ။ အကယ်၍ ငါသာ အရင်လိုပဲ အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့ရင် လက်ရှိ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကနေ သွေးသားပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်သစ်ကို ရောက်ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါက စီနီယာကိုယ်တိုင် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ကွက်တိပင် ထိုစဉ် လင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွား၏။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ယိုင်နဲ့လာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးကာ လင်ယွဲ့ကို တွဲဖက်ကူညီပေးလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းကာ "စိတ်မပူပါနဲ့... အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါဒီနေရာမှာတင် ရပ်နားရတော့မယ် ထင်တယ်"

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနေ့က စီနီယာအမမင်းရဲ့ အဓိက ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပဲဥစ္စာ"

ထိုသို့ ဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော သတ္တုလုံးတစ်လုံး ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဆန်းသစ်သော ပုံစံဖြင့် အသွင်ပြောင်းလဲကာ လင်ယွဲ့၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဓားတောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်လိုက်လေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ" လင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"ဟားဟား... ဒီအတိုင်း ထွက်ခွာသွားလို့ မရဘူး။ အဆုံးအထိ ဆက်သွားရမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်သည် အကာအကွယ် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပြီး လင်ယွဲ့ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ရာ ကမ္ဘာမြေဆွဲအား အများစုကို ပျယ်ပြယ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အနန္တပုံရိပ်ကို အသုံးပြုရန်အတွက် ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်ပမာဏ လိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ လက်စွပ်ထဲမှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အနန္တပုံရိပ်ဆီသို့ မပြတ်မကွက် ဖြည့်တင်းပေးနေရပြီး စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူစေခဲ့ရ၏။

ဤနည်းဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း လျှောက်လှမ်းနေစဉ်အတွင်း အနန္တပုံရိပ်သည် လင်ယွဲ့ကို သူ့ဘေးနားတွင် ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့ရှေ့တွင်ရှိသော ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်သွားကြလေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် မုဟွိုက် ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် မိမိတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြိုင်ပွဲဝင် အားလုံးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်အဆောင်ပိတ်လှောင်မှုအတွင်း ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ ဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုဘဲ မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု သက်သက်ဖြင့်သာ ကျောက်ဆစ်လှေကားထစ် ခြောက်ရာအထိ အောင့်အည်းသည်းခံ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အမြင့်မားဆုံးသော အဆင့်အတန်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်မှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသူများသည် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းကို ခံစားနေကြရ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မှီအောင် မလိုက်နိုင်ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် လှေကားထစ် လေးရာကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်မှသာ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။

"ကဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေး ဆိုသည်။

လင်ယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါ့ကို အောက်ချပေးပါတော့။ ဒီပထမနေရာ နင်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်"

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ "မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က ဒီပထမနေရာကို စီနီယာအမကိုပဲ ပေးချင်တာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်ယွဲ့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။

"စီနီယာအမကို ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန် စစ်မှန်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် မိုးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလှေကားထစ် တစ်ထောင်ကို တက်ရောက်ရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်နေ့တာလုံး အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ရပေသည်။

ထို့ပြင် အနန္တပုံရိပ်သည် လင်ယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည့် အချိန်အတွင်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါးကို ဝါးမြိုကုန်ခမ်းခဲ့သည်။

ထိုဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှ စုစည်းရရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။

"ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်နှင့် သူ့အပေါ် ကျရောက်နေသော ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကြီးသည် ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ အဆင့်ထပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ရသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် တပည့်များသာလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်ပါလာကြပြီး ၎င်းတို့မှာမူ ကမ္ဘာမြေဆွဲအား၏ သက်ရောက်မှုကို ခံရခြင်း မရှိကြပေ။

အနန္တပုံရိပ်သည် နောက်ထပ် လှေကားထစ် အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ပျံတက်သွားပြီးနောက် လင်ယွဲ့ကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရှုံးပေးပါတယ်" လင်ယွဲ့က တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုရှင်သည် နောက်ဆုံး၌ အတည်တကျ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သတည်း။

အခန်း(၂၇၀)

တောင်ခြေတွင် တစ်နေ့တာလုံး မမှိတ်မသုန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးထံမှ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားမတတ် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အောင်ပွဲခံ ကြွေးကြော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။

ယင်းတို့သည် လင်ယွဲ့ကို မသိကျွမ်းကြသော်လည်း သူမအတွက်မူ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေကြ၏။

လင်ယွဲ့နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ထက်မှ တူစုံတွဲဖက်၍ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြရာ ထျန်းချင်းသည် မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးပန်းဆင်လျက် ၎င်းတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ချေသည်။

၎င်းကိုယ်တိုင် ဦးစီးကျင်းပခဲ့သော ပထမဦးဆုံး ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲသည် ယခုကဲ့သို့ အလွန်တရာ အောင်မြင်မှု ရရှိခဲ့သဖြင့် စိတ်တွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိ ကျေနပ်ဝမ်းမြောက်ခြင်း ဖြစ်ရချေသည်။

လူအများအပြား ရောက်ရှိမလာသေးဘဲ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များမှာ အနည်းငယ် လွဲချော်မှု ရှိနိုင်သေးသော်လည်း၊ ရောက်ရှိမလာသေးသော လူနည်းစုသည် အဆင့်တစ်ထောင်ထက် ကျော်လွန်အောင် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထျန်းချင်း တစ်ထပ်တည်း မတွေးထင်မိပေ။

“ဒီဆုက မင်းအတွက်ပဲ” ထျန်းချင်းသည် ၎င်း၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လင်ယွဲ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအပေါင်းက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်နေကြသဖြင့် လင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြန်းသွားရရှာသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု လင်ယွဲ့က တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ထျန်းချင်းက ပြုံးလျက် “ဒါက မင်းရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့် ရထိုက်တဲ့အရာပဲ” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

သို့သော် လင်ယွဲ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ အမှတ်ရနေမိသဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်၍ လိုက်လံရှာဖွေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မသိမသာ လူအုပ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

လူအုပ်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ လင်ယွဲ့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် အတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတော့သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ဒီကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီးက နင့်အတွက်ပါ” လင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားနာနာဖြင့် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး “တကယ်တော့ စီနီယာအမ ကျွန်တော်ကို ဒီကောင်းကင်ဘုံသန့်စင်သီး ပေးမယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေတာ၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ စိတ်မပူနေခဲ့တာပေါ့” ဟု ဆိုလေသည်။

လင်ယွဲ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ “ဒါနဲ့ နင်က ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို ပထမနေရာ ပေးခဲ့တာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူထင်ပေါ်တာကို သိပ်မကြိုက်လို့လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းရှင်းကြောင်း သေချာစေရန် စစ်ဆေးပြီးနောက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် “တကယ်တော့ ကျွန်တော်ရဲ့ အထောက်အထားကို လျှို့ဝှက်ထားတာ၊ အခု ငါ့နာမည်က ချင်ကျိ တဲ့” ဟု ပြောလိုက်၏။

လင်ယွဲ့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဤဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကြီးသည် ဖိတ်ကြားစာ ရှိသူများကိုသာ ပါဝင်ခွင့်ပြုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အဓိက ဂိုဏ်းကြီးများမှ လူများကို ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အလျောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သဘာဝကျစွာပင် အဓိက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

“အင်း၊ ငါ နားလည်ပါပြီ” လင်ယွဲ့က ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး လင်ယွဲ့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၌ပင် ခေတ္တမျှ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ချေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်ကျမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

ယနေ့ ပြုလုပ်ခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုများသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို အလွန်တရာ ကုန်ခမ်းစေခဲ့သဖြင့် ကုတင်ထက်၌ လှဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ၌ အပြုံးရိပ်တစ်ခု သန်းနေခဲ့ချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရန်အတွက် အဓိက ဆေးဝါးပစ္စည်း လေးမျိုးစလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ၎င်းလိုအပ်သည်မှာ လာမည့် ဧပြီလတွင် ကျင်းပမည့် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲ၌ ထူးချွန်သော ရလဒ်များ ရရှိရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဋ္ဌမအဆင့် ရှိသော ဆေးဖော်စပ်သူကြီးက ၎င်းအတွက် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရရှိတော့မည့် မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းသည် မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း၌ပင် သဘောကျစွာ ရယ်မောမိသည်အထိ ဖြစ်ရတော့သည်။

လင်ယွဲ့သည်လည်း မိမိ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ချေပြီ။ ယနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှသည် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်တိုင်အောင် နျူလဲ့လဲ့နှင့် လင်ရှာရှာတို့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော ပါးရိုက်ချက် နှစ်ချက်ကို ပြန်လည်တွေးတောကာ အရသာခံနေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လင်ယွဲ့သည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ကျေနပ်မှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

သူမကို နှစ်ရှည်လများ တုပ်နှောင်ထားခဲ့သော ကျင့်စဉ်အကန့်အသတ် အနှောင်အဖွဲ့များသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် စတင်လျော့ရဲလာခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယံအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် အပြင်ဘက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးသည် အားလုံး လူစုခွဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ ပထမဆုရှင်အဖြစ် လင်ယွဲ့ဟူသော နာမည်သည် မကြာမီ တစ်လောကလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့မည်ကို လူတိုင်း သိရှိနားလည်ထားကြပေသည်။

လင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမကို ပထမနေရာ ပေးခဲ့ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော အကြောင်းအရင်း တစ်ခုရှိကြောင်း သိရှိနေခဲ့သည်။ ယင်းမှာ သူမ မိမိဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ဂိုဏ်း၏ အရေးပါသော တပည့်နှစ်ဦးကို ဆုံးမခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ ပထမဆုရှင် ဖြစ်လာသည့်အပြင် ကျင့်စဉ်အဆင့်ပါ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အပြစ်ပေးခံရမည့် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန်တရာ သေးငယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ အမြင့်ဆုံးအလွှာထက်၌ အဘိုးကျိုးနှင့် ထျန်းချင်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးများ ရှိနေကြသည်။

နေ့ခင်းဘက်က ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများသည် ယခုတိုင်အောင် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံသို့ ပင့်တင်ထားသော အနက်ရောင် တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ရှိနေချေသည်။

၎င်းတို့ စေလွှတ်လိုက်သော တပည့်များသည်လည်း ယခုတိုင် ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာကြသေးပေ။

“မဖြစ်သေးဘူး၊ အဲဒါ မိစ္ဆာအိုဟန် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး အတည်ပြုရမယ်” အဘိုးကျိုးသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ထျန်းချင်းက အဘိုးကျိုးကို ပြန်လည်ဆွဲထိန်းလိုက်ပြီး “မဖြစ်ပါဘူး၊ အဘိုးကို အဲဒီလို အန္တရာယ်မျိုး မကြုံတွေ့စေနိုင်ပါဘူး၊ တကယ်လို့ အဲဒါ မိစ္ဆာအိုဟန် သာ အမှန်အကန်ဆိုရင် အဘိုးအတွက် အန္တရာယ် အကြီးအကျယ် ရှိနိုင်ပါတယ်” ဟု တားမြစ်လိုက်၏။

“ငါ အဲဒါတွေကို အလေးမထားနိုင်တော့ဘူး၊ တကယ်လို့ မိစ္ဆာအိုဟန် ဖြစ်နေရင်တောင် အခုအချိန်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါတွေ ယိုစိမ့်ထွက်လာတာကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်ပျက်နေပြီပဲ၊ ငါ သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်” ဟု အဘိုးကျိုးက အခိုင်အမာ ဆိုလေသည်။

သို့သော် ထျန်းချင်းက အဘိုးကျိုး၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး “အဘိုးကျိုး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာနဲ့ အဘိုးရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အလွန်တရာ ထူးခြားလှပါတယ်၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် အဘိုးကို ကိုယ်တိုင် ရိုသေလေးစားရတဲ့ လူကြီးသူမတစ်ယောက်လို သဘောထားခဲ့တာပါ၊ အဘိုး အန္တရာယ်ဇုန်ထဲ တိုးဝင်သွားတာကို ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး၊ အဘိုးမှာ အဆိပ်မိထားပြီး အင်အားတွေ အများကြီး ဆုတ်ယုတ်နေတာ၊ တကယ်လို့ အဲဒါ မိစ္ဆာအိုဟန် သာ အမှန်ဆိုရင် အဘိုးက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။

“ဒါပေမဲ့… ငါ ဒီအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေး ထိုင်နေနိုင်မှာလဲ” အဘိုးကျိုးက လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရှာသည်။

ထျန်းချင်းက အဘိုးကျိုးကို ၎င်း၏ နေရာတွင် ပြန်လည်ထိုင်စေရန် ကူညီပေးလိုက်ပြီး “အဘိုးကျိုး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ရဲ့ တပည့်တွေ ပြန်လာတာကို စောင့်ပါဦး၊ ပြီးတော့ ချင်ကျိ ကိုလည်း အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အခြေအနေကို ကြည့်ခိုင်းချင်သေးတယ်” ဟု ဆို၏။

“ဒီနှစ်တွေ အားလုံး ကုန်လွန်ခဲ့ပြီပဲ၊ ငါလည်း ရှေးကတည်းက လက်လျှော့ထားသင့်တာပါ” ဟု အဘိုးကျိုးက တိုးညင်းစွာ ဆိုရှာသည်။

“မဟုတ်တာ၊ ချင်ကျိ ကို သေချာပေါက် ကြည့်ခိုင်းရမယ်၊ တကယ်လို့… ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက တကယ်လို့ ချင်ကျိ က အဘိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကို သိနေခဲ့ရင် ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလာနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ထျန်းချင်းက လေးနက်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

ထျန်းချင်းကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကျိုးသည် သက်ပြင်းသာ ချနိုင်ပါတော့သည်။

ပြင်းစွာသော စိတ်သောကများဖြင့် အဘိုးကျိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် မိုးလင်းသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းချင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတံခါးကို လာရောက်ခေါက်ခဲ့လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်းချင်း ပါလား၊ ကျွန်တော့်ဆီ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထျန်းချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အခန်းတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

“မင်းကို ပြောပြချင်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ပါ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အကူအညီကိုလည်း တောင်းခံချင်လို့” ဟု ထျန်းချင်းက တိုးညင်းစွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ မိန့်ကြားပါ၊ ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးဆိုရင် သေချာပေါက် ငြင်းဆန်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းချင်းထံမှ ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်မှု အများအပြားကို ရရှိခဲ့ဖူးပေသည်။

“မင်းကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြချင်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်က တစ္ဆေလက်သည်းမြေ မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီး တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူက မကောင်းမှု အဝဝကို ပြုလုပ်ပြီး လူစိမ်းတွေကို ယဇ်ပူဇော်ကာ သူတို့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ၊ ထိုအချိန်တုန်းက လူတိုင်းက သူ့ကို ကျားတစ်ကောင်လို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြရတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထျန်းချင်း၏ စကားကို ကြားဖြတ်ခြင်းမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

“အဲဒီအချိန်မှာ အားကောင်းတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်က တစ္ဆေလက်သည်းမြေ ကို ရောက်လာပြီး၊ တစ္ဆေလက်သည်းမြေ ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပညာရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရတယ်”

“အဲဒီ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးက အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး၊ အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးလည်း တစ္ဆေလက်သည်းမြေ မှာပဲ ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့တယ်၊ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ဖက်လူ သေဆုံးသွားမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့ကြတာ”

“နောက်ဆုံးတော့ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးက ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လွန်းတာကြောင့် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရှာတယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးလည်း စိတ်အေးသွားခဲ့ရတာပေါ့”

“တကယ်တော့ ဒီနှစ်ပေါင်း ၂၀ လုံးလုံး အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးဟာ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးရဲ့ အဆိပ်ဒဏ်ကို နေ့စဉ် ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ညတိုင်းမှာ အရိုးထဲအထိ နာကျင်မှုကို ကြုံတွေ့ရလို့ အင်အားတွေလည်း အများကြီး ဆုတ်ယုတ်ခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးဟာ အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးကို အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာကြောင့် နှစ်ပေါင်း ၂၀ လုံးလုံး အပြင်ကို မထွက်ရဲခဲ့ရှာဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထျန်းချင်း ပြောပြနေသော ပုံပြင်သည် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှန် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ၎င်း ရိပ်မိလိုက်ပေသည်။

“အဲဒီ ဖျက်ဆီးရေးဘုရင်ကြီးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်က နာမည်ကြားရုံနဲ့တင် လူတွေကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအိုဟန် ပဲ ဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီ အားကောင်းတဲ့ ပညာရှင်ကြီးကတော့ အဘိုးကျိုး ဖြစ်တဲ့ ကျိုးထုံ ပဲ ဖြစ်တယ်” ဟု ထျန်းချင်းက လေးနက်စွာ

ဖွင့်ဟပြောကြားလိုက်လေတော့သတည်း။