အခန်း (၂၇၅-၂၇၆)

အခန်း (၂၇၅)စစ်မှန်သော မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုဟွိုက်အား စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ငါသိတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်က အကယ်ဒမီပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ဗိုလ်စွဲပြီး လူငယ်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ ထိပ်ဆုံးက အဆင့်တစ် ဖြစ်လာခဲ့တဲ့သူပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေထဲမှာ အခြားသူတွေအတွက် အနစ်နာခံပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကတောင် သူ့အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဈာပန အခမ်းအနားတစ်ခု ကျင်းပပေးခဲ့သေးတာ။ ငါပြောနေတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းဆိုတာ မင်း ဖြစ်နေမလားလို့ သိချင်မိတာပါ”

မုဟွိုက်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမသည် အဖြေကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဈာပနတောင် ကျင်းပပြီးသွားတဲ့သူတစ်ယောက်က တစ္ဆေလက်သည်းမြေမှာ တကယ်ကြီး ပေါ်လာတာပဲ။ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ” မုဟွိုက်က တိုးတိုးရယ်ရင်း “လူငယ်မျိုးဆက်ရဲ့ အဆင့်တစ်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးက တကယ်ကို ဟည်းထွက်နေတာပဲ။ နာမည်မရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးနေရတာလဲလို့ ငါ တွေးနေခဲ့တာ” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာလဲ၊ မင်းကို ငါ သတ်စေချင်လို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသံထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်လွန်းလှရာ သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်မျှဖြင့် အကြောင်းအရာများစွာကို ကောက်ချက်ချ တွက်ဆနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

“နင်ငါ့ကို သတ်မှာမဟုတ်ပါဘူး” မုဟွိုက်က ပြုံးလျက် “လမ်းပြဖို့ ငါ့ကို လိုအပ်နေသေးတယ်လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောင်ကျရင် ငါနင့်ဆီကို သေချာပေါက် လာရှာမှာပါ။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ စောင့်နေလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ မုဟွိုက်ဟု အမည်ရသော ဤအမျိုးသမီးသည် သူ့ကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စိတ် ဝင်လာအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

“ဟွန်း၊ မင်းကို ကြောက်နေမယ်ဆိုရင် ငါ ချင်ယွမ်ဖုန်း မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ” မုဟွိုက်သည် ရယ်မောကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခပ်ပါးပါးတစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း လင်ယွဲ့နောက်သို့ အမီလိုက်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်ယွဲ့သည် ယခုအချိန်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရင်ဖွင့်နိုင်သော မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဟု သူမ အစောပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဤမျှအထိ ဆိုးသွမ်းသော လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

“မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူ့ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ” လင်ယွဲ့က တိုးတိုးရေရွတ်ရင်း “ဟုတ်တယ်၊ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ပဲဟာကို၊ ငါ ဒေါသမထွက်သင့်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပြောနေမိသော်လည်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ စိတ်ပျက်မိခြင်းများစွာ ခိုအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“လင်ယွဲ့၊ ကျွန်တော် ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် အမီလိုက်မိသွားသည်။

“ဘာပြောမလို့လဲ။ နင့်ငါကို ဘာပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ” လင်ယွဲ့က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင့်အလုပ် ရှိရင်လည်း သွားလုပ်ပါ၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်ယွဲ့ မိမိအပေါ် နားလည်မှုလွဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့် “ပြောတာ နားထောင်ပါဦး၊ ဒါတွေအကုန်လုံးက မုဟွိုက် လုပ်လိုက်တာပါ...” ဟု ရှင်းပြသည်။

သူသည် မုဟွိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လင်ယွဲ့အား ပြောပြလိုက်သည်။ လင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးခပ်ရေးရေးလေး တစ်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန်လည်တည်တံ့သွားသည်။

“ဒါတွေကို ငါ့ကို ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ။ ငါက ဒါတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး...” ဟု လင်ယွဲ့က မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်က မင်းကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သဘောထားလို့ပါ။ ကျွန်တော်ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ စရိုက်က ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့သူ ဖြစ်ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ယုတ်မာတဲ့ လူရှုပ်လူပွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အထူးတလည် လာပြောပြတာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“သိပါတယ်၊ ငါက မုဟွိုက်ကို မြင်ရင် ဒေါသထွက်လို့ပါ” ဟု လင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြရာ မျှော်လင့်မထားဘဲ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

“နင့်ကျေးဇူးကြောင့် အခု ငါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်မှာ အဆင့်တစ် ရနေပြီ။ ဂိုဏ်းကို ပြန်တဲ့အခါကျရင်လည်း အပြစ်ပေးခံရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု လင်ယွဲ့က ပြုံး၍ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ အတွေးအကြံများ ပေါ်တင်ဖြစ်သွားသည့်အတွက်လည်း ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ “ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး စီနီယာအမကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ” ဟု ဆိုသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခု ငါဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကလည်း အလွန်ပဲ လွယ်ကူသွားမှာပါ” ဟု လင်ယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။

သူတို့၏ နှင်းမြူဓားဂိုဏ်းသည် ဒုတိယတန်းစား အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမျှသာ ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ဂိုဏ်းအတွင်း ပြိုင်ဆိုင်မှုများက ပြင်းထန်လှပြီး တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်နေရာမှာ တစ်နေရာတည်းသာ ရှိရာ တပည့်များထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသူသာလျှင် တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ လင်ယွဲ့သည် ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ နှင်းမြူဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်အားလုံးထဲတွင် အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် စီနီယာအမက တိုက်ရိုက်သင်ကြားခွင့်ရ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သေးတာလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

လင်ယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငါပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် လောကအနှံ့ ခရီးလှည့်လည်ချင်တယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါကလည်း အလွန်ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။ လောကကြီးက အကျယ်ကြီးဆိုတော့ သွားကြည့်သင့်တာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်သွားပြီးရင်တော့ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆုံကြမလဲ မသိတော့ဘူးပေါ့” ဟု လင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် “ရေစက်ရှိရင်တော့ ပြန်ဆုံကြမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ညနက်သည်အထိ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အခန်းသို့ မပြန်ဘဲ အဘိုးကျိုးရှိရာ နေရာသို့ လာခဲ့သည်။

“စီနီယာ၊ အိပ်ပျော်နေပြီလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် မေးလိုက်သည်။

တံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားသည်။ အဘိုးကျိုးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း ပြုလုပ်နေပေသည်။

နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ပတ်လုံး အဘိုးကျိုးသည် ညစဉ်ညတိုင်း ဝေဒနာများကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူသည် ကုတင်ပေါ်၌ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်၍ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်အတောက် အများစုမှာ ပျယ်ပျယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော အဆိပ်များက အဘိုးကျိုးအား နာကျင်မှု ပေးနိုင်သေးသည်ဆိုသော်လည်း အဘိုးကျိုးအတွက်မူ ယင်းက ပြောပလောက်သည့် အရာမဟုတ်တော့ချေ။

“ဟားဟားဟား၊ ဒါ တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ။ အနှစ်သုံးဆယ်အတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငါ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တာပဲ” ဟု အဘိုးကျိုးက ပြုံး၍ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာ။ စီနီယာ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှုက ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိလဲ” ဟု မေးသည်။

အဘိုးကျိုးက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် “ငါ့တွက်ချက်မှုအရဆိုရင် မနက်ဖြန် အဲဒီဆေးရည်အနည်းငယ်ကို ထပ်သောက်ပြီးရင် ငါ့ရဲ့ကျင့်စဉ်က ကိုးဆင့်မြောက် သိုင်းပါရဂူနယ်ပယ်အထိ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အကန့်အသတ်ပဲပေါ့” ဟု ဆိုသည်။

“ဒါက တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါရင်း “စီနီယာ အရင်က ဘယ်ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ရှိခဲ့တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“တတိယအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်ပေါ့” အဘိုးကျိုးက ပြုံးလျက် “ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို ပြောပလောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ တတိယအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ထက်ပင် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းကိုပင် အဘိုးကျိုးအတွက်မူ ပြောပလောက်သည် မဟုတ်ဟု ဆိုနေပေသည်။

“စီနီယာ၊ အမှန်တော့ ကျွန်တော် စီနီယာ့ကို အကြောင်းအရာတစ်ခု ပြောပြမလို့ လာတာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောစမ်းပါ” ဟု အဘိုးကျိုးက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “အမှန်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်အရင်းက ချင်ကျိ မဟုတ်ပါဘူး၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်းဟုတ်လား။ အဲဒီနာမည်ကို ငါ မှတ်မိနေသလိုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက သေဆုံးသွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့သူ မဟုတ်လား” ဟု အဘိုးကျိုးက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ဟုတ်ပါတယ်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော် မရှင်သန်သင့်တော့ဘူးဆိုပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အခွင့်အရေးရပြီး လွတ်မြောက်လာခဲ့တာပါ” ဟု ဆိုသည်။

“ဟားဟားဟား၊ ငါ သိတာပေါ့။ လျှို့ဝှက် ဆရာသခင် တစ်ယောက်က မင်းလို တပည့်မျိုးကို လေ့ကျင့်ပေးချင်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းက နာမည်မရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်မနေနိုင်ပါဘူး” ဟု အဘိုးကျိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“စီနီယာ ဒေါသမထွက်ဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဘာလို့ ဒေါသထွက်ရမှာလဲ။ ငါက အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာနေတာပေါ့။ မင်း ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်မှာ ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေကို ပါဝင်ခွင့်မပြုလို့ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား” ဟု အဘိုးကျိုးက ဆိုသည်။

“စီနီယာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့ တကယ်ပဲ တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ပါ။ စီနီယာ ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်နေခဲ့တာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒါတွေက ကိစ္စအသေးအမွှားတွေပါ။ မင်းသာမရှိရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “အော်၊ ပြီးတော့ စီနီယာ၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သိချင်နေသေးတာက ချင်ယွင်မျှော်စင်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဗျာ။ ကျွန်တော် ဘာလို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချင်ယွင်မျှော်စင်ဆိုတာကတော့ အမှန်တော့ ဂိုဏ်းတွေအားလုံးကို စုစည်းထားဖို့ ငါ ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ မဟာမိတ်လို အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပေါ့။ ဂိုဏ်းတွေကြားထဲမှာ ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း ငါတို့က ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးတတ်တယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က မိစ္ဆာအိုဟန်လိုမျိုး ကြုံတွေ့လာရနိုင်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ပါပဲ” ဟု အဘိုးကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

အခန်း (၂၇၆)မိန်းမပျိုနှစ်ဦး

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရချေသည်။ ယင်းမှာ ချင်ယွင်မျှော်စင်သည် အခြေခံအားဖြင့် အဘိုးကျိုးထုံ စုစည်းထားသော ပညာရှင်များအသင်းကြီး ဖြစ်နေပြီး အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းများမှ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ယင်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြကာ အဘိုးကျိုးထုံကမူ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

သို့ရာတွင် ချင်ယွင်မျှော်စင်မှာ အနောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင် အရပ်ဒေသ၌သာ အလွန်ကျော်ကြားပုံရပြီး အရှေ့ဘက် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ ငယ်ရွယ်သော သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင်မူ သိရှိသူ ခပ်ရှားရှား ဖြစ်ချေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ယန်ချိုင်နှင့် ကျူးပိတို့သည် အဘိုးကျိုးထုံကို မပြိုင်ရဲကြသနည်းဟူသည်ကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာလည်း ချင်ယွင်မျှော်စင်၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြတန်ရာသည်။

"စီနီယာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြှောက်ပင့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် စီနီယာ့ကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

အဘိုးကျိုးထုံက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သွားတော့လေ၊ မနက်ဖြန် နားနားနေနေ နေပါ။ ငါ ဆင့်ခေါ်ထားတဲ့လူတွေ သန်းဘက်ခါကျရင် ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီကျမှ ငါတို့ မိစ္ဆာအိုဟန်ကို သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု မိန့်ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ အဘိုးကျိုးထုံ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယံအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မုဟွိုက်အကြောင်းကို မလွဲမသွေ ပြန်လည်တွေးတောမိပြန်သည်။

ထိုအန္တရာယ်များလှသော မိန်းမပျိုမှာ အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား သတိကြီးစွာ ထားစေမိပြီး မိမိအခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် မုဟွိုက်တစ်ယောက် အဝတ်အစားမပါဘဲ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခန်းတွင်း၌ မည်သူမျှမရှိဘဲ လွတ်လပ်ဆိတ်ငြိမ်နေချေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရကာ ယနေ့ညတွင်လည်း ထူးမခြားနားဘဲ ရှိနေသည်။

ခေါင်းနှင့် ခေါင်းအုံး ထိမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျသွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့ရာ ယင်းမှာ အမျိုးသားတိုင်း မက်လေ့ရှိသော အိပ်မက်မျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် အမြဲတစေ တောင့်တနေခဲ့ရသော မုန့်ချီလော့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အနုပညာအမြောက်ဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ယခင်အတိုင်း ထူးကဲစွာ လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အိပ်မက်ဟူသည် အမြဲတစေ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သောအခါ လင်ယွဲ့သည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ယွဲ့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ "နင့် အိပ်မက်ထဲမှာ နတ်မိမယ် လို့ အော်ခေါ်နေတာ ငါကြားတယ်နော်၊ အဲဒါ တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒါ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

လင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ သတိမပြုမိချေ။

"ဒီလောက် စောစောစီးစီး ကျွန်တော်ဆီ ဘာလို့ လာတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမရှိပါဘူး၊ နင်နဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ချင်လို့ပါ" ဟု လင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် လူးလဲထလိုက်ပြီး "အဝတ်အစားလဲဖို့ ခဏလောက် စောင့်ဦးနော်" ဟု ဆိုသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်း လင်ယွဲ့နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မုဟွိုက်သည်လည်း ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေချေသည်။

"အလို... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သွားကြမလို့လဲ၊ တကယ့်ကို အားကျစရာကောင်းတဲ့ ချစ်သူမောင်နှံပါလား" ဟု မုဟွိုက်က ရဲ့ရဲ့စောင်းစောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်ယွဲ့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် "မိစ္ဆာမ... နင် တကယ်ပဲ ဘာလိုချင်နေတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘာမှ အထူးအထွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သိပ်ပြီး အားကျစရာကောင်းနေတော့ ငါလည်း လိုက်ခဲ့ချင်လို့ပါ" ဟု မုဟွိုက်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"အိပ်မက်ယောင်မနေနဲ့၊ နင် အခု ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်ကနေ ထွက်လို့မရဘူး" ဟု လင်ယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်လို့လား၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အခုပဲ ထွက်ချင်နေတာလေ" မုဟွိုက်၏ အပြုံးတွင် လှောင်ပြုံးအရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်နေချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကျိုးထုံသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မတတ်သာသလို သက်ပြင်းချကာ "ယန်ချိုင်... မင်း မုဟွိုက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားလိုက်ပါလား" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်ယွဲ့က ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း အလွန်မတတ်သာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုမိန်းမပျိုနှစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဝင်မပြောနိုင်တော့ချေ။

အဘိုးကျိုးထုံက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လင်ယွဲ့တို့အနီးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး "မြင်းကိုလည်း ခိုင်းချင်သေးတယ်၊ မြက်လည်း မကျွေးချင်ဘူး ဆိုတာမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီမိစ္ဆာမရဲ့ အခြေအနေက မင်းတို့နောက်ကို လိုက်ချင်နေတာလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ရက်တည်းတင်ပဲဟာကို သည်းခံလိုက်စမ်းပါ" ဟု ကူညီပြောဆိုပေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားရပြီး "ဒါပေမဲ့..."

"ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့၊ လင်ယွဲ့က ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်မှုကို နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ပါတယ်"

အဘိုးကျိုးထုံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွယ်တကူ ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် လင်ယွဲ့ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့လည်း..." လင်ယွဲ့က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုလိုသေးသော်လည်း အဘိုးကျိုးထုံ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျော့ပျောင်းသွားပြီး "ကောင်းပါပြီ" ဟု သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။

"ဒါမှ ငါ့တပည့် ဖြစ်ရမှာပေါ့၊ မင်းတို့က အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်တွေပဲ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကိုယ့်စိတ်ခံစားချက်ကို အထိခိုက်မခံကြနဲ့" အဘိုးကျိုးထုံက တဟားဟားရယ်မောကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချမိချေသည်။ မုဟွိုက် မိမိတို့ဘေးတွင် ရှိနေပါက လင်ယွဲ့ မည်သို့လျှင် ပျော်ရွှင်နိုင်ပါမည်နည်း။

မုဟွိုက်သည် အစောပိုင်းကတည်းက အဘိုးကျိုးထုံထံသို့ သွားရောက်ကာ လမ်းပြပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်း၍ ဖျောင်းဖျထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပေရာ ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးကျိုးထုံက သူမဘက်မှ ကူညီပြောဆိုပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သုံးဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်မှ အတူတူ ထွက်ခွာခဲ့ကြသော်လည်း လင်ယွဲ့မှာမူ တစ်လမ်းလုံး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး မုဟွိုက်ကမူ သူမဘေးမှနေ၍ မနားတမ်း စကားဖောင်ဖွဲ့နေချေသည်။

"ဒါနဲ့ လင်ယွဲ့... နင်နဲ့ မုဟွိုက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မုဟွိုက်၏ မနားတမ်း ပြောဆိုနေမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားရသည်။ ယင်းမှာ သူမအတွက်လည်း စိတ်နာကျင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပုံရချေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်တုန်းက သူမဟာ သူမရဲ့ စီနီယာအကိုတွေနဲ့အတူ အပြင်ထွက်လာရင်း ငါနဲ့ ဆရာ့ကို မတော်တဆ ဆုံခဲ့တာပေါ့၊ အဲဒီမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမကို ငါတို့ ဖမ်းမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာလည်း ငါတို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်ဆုံခဲ့ကြသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူမက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာချည်းပဲ"

ဟု လင်ယွဲ့က အေးဆေးစွာ ပြောပြသည်။

"ထွက်ပြေးတယ် ဟုတ်လား... ဟွန်း... ငါက နင်တို့နဲ့ တစ်ဆင့်တည်း မနေချင်လို့ အရေးမလုပ်ဘဲ ထားခဲ့တာပါ၊ နင်တို့က ငါ့ကို တကယ်ပဲ မနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု မုဟွိုက်က ဘေးမှနေ၍ မကျေမနပ် ပြန်လည်ချေပလေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ လင်ယွဲ့က သူမ၏ ချိတ်ကောက် ရတနာလက်နက်များကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မုဟွိုက်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ "မြင်းကိုလည်း ခိုင်းချင်သေးတယ်၊ မြက်လည်း မကျွေးချင်ဘူး ဆိုတာမျိုးပဲ၊ နင်တို့မှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို အခုပဲ သတ်လိုက်လေ၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာ၊ ငါသာမရှိရင် နင်တို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် သေကြမလဲ မသိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ယခင်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရဖူးသဖြင့် မုဟွိုက်မှာ ယခုအခါ ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ယွဲ့မှာ သွားကြိတ်ထားရပြီး မုဟွိုက်အား ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ချင်စိတ်များ ပြင်းထန်နေသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားရချေသည်။

ချင်ယွုန်းဖုန်းက လင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ငါတို့က အပြင်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပဲဟာ၊ ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပြန်လှည့်သွားကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ချိတ်ကောက် ရတနာလက်နက်များကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး မုဟွိုက်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အသံပြုလိုက်လေသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် လမ်းဘေး ဈေးသည်တစ်ဦး၏ ဆိုင်ဘေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။

လင်ယွဲ့သည် မူလက ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်ချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ စိတ်အားထက်သန်မှု အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ အရောက်တွင် မုဟွိုက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

"အား..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စစ်ဆေးရန် အရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ မုဟွိုက်၏ လက်မောင်းတွင် မြားတိုတစ်စင်း စိုက်ဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်လိုက်ရသလို မည်သည့်အသံကိုမျှလည်း မကြားလိုက်ရချေ။

"ဒါ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်" မုဟွိုက်က နာကျင်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လင်ယွဲ့... မင်း ဒီမှာနေပြီး မုဟွိုက်ကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက်၊ ငါ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ဒုန်းစိုင်း ခုန်ဝင်သွားလေတော့သည်။

လင်ယွဲ့သည် မုဟွိုက်၏ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး "လာတဲ့လူက နင့်ကို သတ်ဖို့လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကယ်ဖို့လာတာလားဆိုတာ နင် ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ သိတာပေါ့" မုဟွိုက်က ထိုအချိန်တွင် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိလို့ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

လင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ၏ ချိတ်ကောက် ရတနာလက်နက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လျှပ်စစ်ပမာ လင်းလက်သွားပြီး မုဟွိုက်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သော်လည်း မုဟွိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံကာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

"မိစ္ဆာမ..."

လင်ယွဲ့သည် အတိုင်းအဆမဲ့သော အာဃာတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံလေသည်။

သူမ၏ ချိတ်ကောက် ရတနာလက်နက်များပေါ်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး များပြားလှစွာသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ လင်ယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် လျှပ်စီးပမာ အရှေ့သို့ ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်သွားလေတော့သတည်း။