အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄) အသင်းဥက္ကဋ္ဌ အခက်တွေ့ခြင်း

ချန်ကော်ကျဲ၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွား၏။ သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူမှာ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသန်မာသော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့စွမ်းရည်တွင် လဲ့အားကော်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ယခုမှ သူ သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ကို သေချာမဆုံးမထားမိတဲ့ ငါ့အမှားပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ လူငယ်လေး..."

ချန်ကော်ကျဲက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး... မင်း ဘယ်မှာ ပညာသင်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား... ငါက သိုင်းလောကမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်ဆရာကများ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ တပည့်ကို သင်ပေးလိုက်သလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည် ပြင်လိုက်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ရပ်တန့်သွား၏။

လဲ့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် ညီက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာထားတာပါ... သူ့မှာ ဆရာ မရှိပါဘူး..."

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာထားတာ..."

ချန်ကော်ကျဲက လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း သိသာလှ၏။ ယနေ့ခေတ်ကြီးတွင် ဆရာတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုမပါဘဲ မည်သို့လုပ် ဤမျှလောက် စွမ်းရည်မျိုး ရရှိနိုင်မည်နည်း။

သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*ဒီလူငယ်လေးက အမြင်မကျွမ်းပါလား... သူက တောကြိုတောင်ကြားက ရသေ့ဆရာတစ်ပါးပါးရဲ့ တပည့်များလား... သူ့ကိုယ်သူ တမင်တကာ ရုပ်ဖျက်ထားတာလား…*

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ချန်ကော်ကျဲမှာ လဲ့အားကော်အပေါ် ပို၍ပင် စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြလာ၏။ သူက ချီတုံချတုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး... ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တပည့်ကို သိုင်းကွက်လေး နည်းနည်းလောက် သင်ပေးလို့ရမလား..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လဲ့ချန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အကြမ်းဖျင်း သိုင်းကွက် ဖလှယ်ကြည့်ကြတာပေါ့..."

ချန်ကော်ကျဲမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ကျောက်ချန်ကို ရှေ့ထွက်လာရန် အလျင်အမြန် လက်ဟန်ပြ ခေါ်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်ကလည်း ညံ့ဖျင်းသူ မဟုတ်ချေ။ သူက ဖမ်းချုပ်သည့် သိုင်းကွက် အနည်းငယ်ကိုသာ အသုံးပြုပြလိုက်ပြီး ကျောက်ချန်ကို လုံးလုံးလျားလျား အညံ့ခံသွားစေ၏။

ချန်ကော်ကျဲက မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေမိသည်။ ဤလူငယ်လေး၏ ဖမ်းချုပ်သည့် စွမ်းရည်က ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း တကယ့် လက်တွေ့တွင်မူ သိုင်းကွက်တိုင်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရန်သူကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိ၏။ ၎င်းတို့က သူ သင်ပေးထားသော ကြည့်ကောင်းရုံသက်သက် အသုံးမကျသည့် သိုင်းကွက်များထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

သူ လျှို့ဝှက်စွာ အံ့သြနေမိ၏။ ဤလူငယ်လေးက ဤမျှငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှလောက် စွမ်းရည်ရှိနေသည်။ သူက တကယ့် ရတနာတစ်ပါးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွတ် ကျွတ်... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ဖမ်းချုပ်တဲ့ သိုင်းကွက်က အရမ်းလျင်မြန်ပြီး သပ်ရပ်တယ်... အနည်းငယ်လေးတောင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘူး..."

ကျောက်ချန်က သူ၏ တင်ပါးကို ပွတ်သပ်၍ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ထောက်ခံလိုက်၏။

"ဆရာ ပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလူငယ်လေးရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတယ်... ကျွန်တော့် တင်ပါးတွေတောင် ပူထူနေတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်စေ့ကို ကုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ရပါဘူး... ဥက္ကဋ္ဌချန်က ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောနေတာပါ... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း လျှောက်ကျင့်နေတာပါ... ကျွန်တော့်စွမ်းရည်တွေက ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်ကြီးလောက် မနက်ရှိုင်းပါဘူး..."

ချန်ကော်ကျဲက လက်ခါပြလိုက်၏။

"ဟေး... လူငယ်လေး... မင်းက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပြီ... ခုလို စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ဆို မင်းက ငါ့တပည့်ကြီးထက် အများကြီး ပိုသာပါတယ်..."

"ငါ့တပည့်ကြီးက သိုင်းကျင့်လာတာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ သူက မင်းရဲ့ အဆင့်ကို မမီသေးဘူး..."

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါသာ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် မတွေ့ခဲ့ရရင် ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာပြီး ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နိုင်တဲ့သူရှိမယ်လို့ ငါ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူက စကားပြောကို တစ်ခဏ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ လဲ့အားကော်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"လူငယ်လေး... မင်း သိုင်းကျောင်းဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက တပည့်တွေ အများကြီး ရလာမှာ သေချာတယ်…”

"မင်း မသိလောက်ဘူး ထင်တယ်... အခု မြို့ထဲမှာ သိုင်းပညာသင်ယူတဲ့ ခေတ်ထလာတယ်... မိဘအများစုက သူတို့ ကလေးတွေ ကျန်းမာရေး ကောင်းအောင် သိုင်းပညာလေး ဘာလေး သင်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေကြတာ..."

"မင်းသာ သိုင်းကျောင်း ဖွင့်လိုက်ရင် တစ်နှစ်တောင် မပြည့်ခင် ကြီးပွားသွားမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

သူက စကားပြောလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေဖြစ်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများပင် လွင့်စင်ထွက်လာတော့၏။

"မင်း သင်ပေးလိုက်တဲ့ တပည့်တိုင်းက မင်းလိုပဲ တော်နေရင် ဘယ်လောက်တောင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလိုက်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ငါတို့မြို့ သိုင်းလောကရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီး လူတိုင်းက မင်းကို ဆရာလဲ့လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြမှာ..."

ကျောက်ချန်က ဝင်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် လူငယ်လေး... ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ လူကဲခတ်တဲ့ နေရာမှာ အလွန် တော်တယ်ဆိုတာ နာမည်ကြီးတယ်..."

"သူက မင်း လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောရင် သေချာပေါက် မှန်မှာပဲ... ငါ့ဆရာနောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့... မင်း ဘဝကြီး သာယာသွားမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ချန်ကော်ကျဲက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်၍ အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီလိုလုပ်ပါလား ညီလေး... ငါ မင်းကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်..."

"နေရာကော၊ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကော၊ ဝန်ထမ်းတွေကော အားလုံး ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်... မင်းက တပည့်တွေကို သိုင်းသင်ပေးဖို့ပဲ လိုတယ်... ဘယ်လိုလဲ... အတော်လေး သဘောကောင်းတယ် မဟုတ်လား..."

ချန်ကော်ကျဲ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စီမံကိန်းကြီးကို ကြားပြီးနောက် လဲ့အကော်က ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ပေါ်အောင် ဖြီး၍ အူကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်က အဲဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကောင်ပါ... မြွေမွေးတာနဲ့ သိုင်းနည်းနည်းပါးပါး ကျင့်တာကလွဲရင် ဘာမှမသိဘူး... သိုင်းကျောင်း ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ... ဟာသပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကော်ကျဲမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။

"ဟေး... လူငယ်လေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မသေးပါနဲ့... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် သိုင်းကျောင်းဖွင့်ဖို့က လုံလောက်တာထက်ကို ပိုပါတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါက မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ခံပေးထားမှာဆိုတော့ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ... ငါ ချန်ကော်ကျဲက မြို့ထဲမှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ယောက်ပဲ... ဘယ်သူက မင်းကို မျက်နှာ မသာပေးရဲမှာလဲ..."

သူက စကားပြောရင်းနှင့် ရင်ကို ကော့ထားလိုက်ကာ ငါက အရမ်းမိုက်တာ ဟု ပြောနေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေ၏။

လဲ့အားကော်က ထပ်၍ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... ကျွန်တော်က ကျေးဇူးကန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တကယ်ကို အဲဒီလိုရည်ရွယ်ချက် မရှိလို့ပါ..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် အခု အစ်ကိုချန်နဲ့အတူ မြွေမွေးနေတာလေ... အရမ်းကောင်းတယ်... လွတ်လွတ်လပ်လပ်လည်း နေရတယ်... ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါးလည်း ရှာလို့ရတယ်... သိုင်းကျောင်း ဖွင့်တာထက် အများကြီး ပိုပြီး သက်သာပါတယ်..."

"အစ်ကိုချန်..."

ချန်ကော်ကျဲက မေးခွန်းထုတ်ချင်သော အကြည့်များဖြင့် လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ကျွန်တော့် နာမည်က လဲ့ချန်ပါ... အားကော်ရဲ့ အစ်ကိုပေါ့..."

ချန်ကော်ကျဲက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်ကို လဲ့အားကော်ထံသို့ လှည့်ကာ အလေးအနက် အကြံပေးလိုက်သည်။

"ညီလေး... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... သိုင်းကျောင်း ဖွင့်တာက အရမ်းကောင်းတယ်... လူတွေက မင်းကို လေးစားကြမှာ... ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ရှိလိုက်သလဲ..."

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်က မြွေမွေးလို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ရမှာမို့လို့လဲ... ငါနဲ့သာတွဲလုပ်... တစ်နှစ်အတွင်းမှာ အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ကားတစ်စီး ဝယ်နိုင်စေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုချန်ရဲ့ မြွေခြံက ကျွန်တော် မရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ကျွန်တော် ထွက်သွားရင် သူ့အတွက် ဘယ်သူက ကြည့်ရှုပေးမှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကော်ကျဲ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို လွယ်တာပေါ့... မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့လိုက်လေ..."

"သူ့ကို ထောက်ပံ့ရေးပိုင်း တာဝန်ယူရတဲ့ ဒုတိယကျောင်းအုပ်ခန့်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

လဲ့ချန်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွား၏။

"ဥက္ကဋ္ဌချန်... ခင်ဗျားက အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့မှာ တကယ့်ကို အဲဒီလို စိတ်ကူး မရှိပါဘူး..."

"ပြီးတော့ အားကော် ပြောတာ မှန်တယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြွေခြံက သူ မရှိလို့မဖြစ်ဘူး... သူ ထွက်သွားရင် ကျွန်တော့် မြွေတွေကို ဘယ်သူက ကြည့်ရှုပေးမှာလဲ..."

ချန်ကော်ကျဲက နောက်မဆုတ်ဘဲ ဆက်လက်၍ ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။

“ဟေး... မင်းတို့ရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ... သိုင်းကျောင်းဖွင့်တာလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီး ရနိုင်ပါ့မလား..."

"ဒီလို လုပ်ပါလား... ငါ မင်းကို တစ်လ ယွမ် ငါးထောင်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ... အဲဒါက လစာအများကြီးနော်..."

လဲ့အားကော်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွား၏။ ယွမ် ငါးထောင်။ ၎င်းက မြွေမွေး၍ ရသည့် လပေါင်းများစွာစာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှနေသည်။

သို့သော်လည်း သူက ပြတ်သားစွာပင် ခေါင်းခါပြလိုက်ဆဲ ဖြစ်၏။

“ဥက္ကဋ္ဌချန်... ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုချန်ကို တကယ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး..."

သူက ခေါင်းမာသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်များအားလုံးကို လဲ့ချန်က သင်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြု၍ မည်သို့လုပ် ကိုယ်ကျိုးရှာနိုင်မည်နည်းဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေခဲ့သည်။

လဲ့အားကော်မှာ နောက်ဆုတ်မည့်ပုံ မပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကော်ကျဲက သက်ပြင်းချ၍ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းက ဆန္ဒမရှိမှတော့ ငါလည်း အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး..."

သူက လဲ့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ လူငယ်လေး... မင်း တကယ်ပဲ ပြန်မစဉ်းစားတော့ဘူးလား... ဒါက ရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုနော်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌချန်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ တကယ် အဲဒီလို ရည်ရွယ်ချက် မရှိလို့ပါ..."

ထို့နောက် ချန်ကော်ကျဲမှာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကျောက်ချန်နှင့်အတူ မြွေခြံမှ ထွက်ခွာသွားတော့၏။

သူတို့ မြွေခြံထဲမှ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ချန်ကော်ကျဲ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။ ကျောက်ချန်မှာ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ အငြင်းခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ငြိမ်နေလိုက်၏။

ချန်ကော်ကျဲ ဘာတွေးနေသည်ကို မည်သူကမှ သိမည် မဟုတ်ချေ။ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်၊ ဤလူငယ် နှစ်ဦးမှာ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော စွမ်းရည်ရှိပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးသော ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြသည်။

တရုတ်သိုင်းပညာ ရပ်တည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် သူတို့နှစ်ဦးကို သူ မဖြစ်မနေ အပိုင်သိမ်းရမည်ဖြစ်သည်။