အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅) အသီးအပွင့်များစွာ ရိတ်သိမ်းရခြင်း

ချန်ကော်ကျဲနှင့် ကျောက်ချန်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တပည့်သုံးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွှေရှန်း၊ ထျဲ့နျူ၊ ယွမ်ပေါင်... မင်းတို့ကောင်တွေ ကျန်တဲ့အုတ်တွေကို အပြီးစီထားလိုက်ကြ... မပျင်းကြနဲ့..."

ရွှေရှန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့၍ ကျယ်လောင်စွာ ပုတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန် စိတ်မပူပါနဲ့... တာဝန် ပြီးမြောက်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်…”

ထျဲ့နျူက သူ၏ ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်က သန်မာတယ်... ကျွန်တော်ပဲ အုတ်တွေ သယ်လိုက်မယ်..."

ယွမ်ပေါင်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေပြီး သူက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အုတ်စီပြီးရင် ဘာဆုရမလဲ..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းက ဆုရဖို့လောက်ပဲ တွေးနေတာပဲ... ကြိုးကြိုးစားစားသာ လုပ်စမ်းပါ... မင်းရသင့်တဲ့ အကျိုးအမြတ်ကတော့ ရမှာပါ..."

မြွေခြံနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းပြပြီးနောက် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"အားကော်... ယုန်သွားကောက်ရအောင် တောင်ပေါ် တက်ကြမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ ပေါက်တူးကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် ဖမ်းမိနိုင်မလဲ..."

"အဲဒီရောက်ရင် သိရမှာပေါ့... သွားကြမယ်..."

လဲ့ချန်က ဂုံနီအိတ်ကို ကောက်ကိုင်၍ လဲ့အားကော်၏ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ယောက်က လမ်းတစ်လျှောက် ရယ်မောစကားပြောလာခဲ့ကြပြီး မကြာမီမှာပင် ထောင်ချောက် ဆင်ထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဟိုမှာကြည့်..."

လဲ့အားကော်က ပထမဆုံး ထောင်ချောက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဝဖြိုးနေသော မီးခိုးရောင် ယုန်တစ်ကောင်က ထောင်ချောက်ထဲတွင် တုန်ရီလျက် ငြိမ်ဝပ်စွာ ထိုင်နေသည်။

"ဘုရားရေ... အစကောင်းလှချည်လား..."

လဲ့ချန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ယုန်ကို ထောင်ချောက်ထဲမှ သတိထား၍ ထုတ်ယူကာ ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်များ တစ်လျှောက် လိုက်ကြည့်ကြရာ အသီးအပွင့်များစွာ ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ထောင်ချောက်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ... အရမ်းတိကျတာပဲ..."

လဲ့အားကော်က အားကျလေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ဝင်ကြွားစွာ ပင့်ပြလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."

သူတို့က ယုန် ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်ကို ဆက်တိုက် ဖမ်းမိခဲ့ကြပြီး ဂုံနီအိတ်မှာလည်း ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"အားကော်... ဒီယုန်တွေက စားဖို့ လုံလောက်ပြီ... ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ယုန်သားလေးနှပ်ပြီး ယုန်သည်းလေး ကြော်စားကြတာပေါ့... အရမ်းအရသာရှိမှာ သေချာတယ်..."

လဲ့ချန်မှာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို တွေးမိပြီး သွားရည်ကျလာတော့၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားလုပ်တဲ့ ယုန်သားက တကယ်ကို ရှယ်ပဲနေမှာ…”

လဲ့အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

“အထူးသဖြင့် ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးပေါ့... တွေးကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် မွှေးပျံ့နေပြီ..."

စကားပြောနေရင်းနှင့် သူတို့နှစ်ယောက်က နောက်ဆုံး ထောင်ချောက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။

"ဟင်... ဒီထောင်ချောက်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့..."

လဲ့အားကော်မှာ စကားပင် မဆုံးလိုက်ဘဲ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားသည်။

ထောင်ချောက်ထဲတွင် သွေးအိုင်တစ်အိုင်နှင့် စုတ်ပြတ်နေသော ယုန်မွေးအချို့မှလွဲ၍ ဘာမှမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေ၏။

"အခြားတိရစ္ဆာန်တွေက ငါတို့ထက် လက်ဦးသွားပုံရတယ်..."

လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာကြီးကွာ... ဒီလောက် ဝနေတဲ့ ယုန်လေးကို..."

လဲ့ချန်က သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"မနှမြောပါနဲ့... တောင်ပေါ်မှာက တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် စားနေကြတဲ့ လောကကြီးပဲလေ... ငါတို့ ဒီလောက် ဖမ်းမိတာကိုက အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ..."

"အစ်ကိုချန်... ဒီတောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံတွေများ ရှိနိုင်မလား..."

လဲ့အားကော်က ငယ်စဉ်က ကြားဖူးခဲ့သော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွား၏။

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ စနောက်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မင်း ကြောက်နေတာလား..."

"ဘယ်သူက... ဘယ်သူက ကြောက်လို့လဲ..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းမာစွာ ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း မေးကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"အစ်ကိုချန်... ဝက်ဝံ လက်ချက်များ ဖြစ်နိုင်မလား..."

လဲ့အားကော်က လည်ပင်းကို ပု၍ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ကြက်သီးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထောင်ချောက် ပတ်လည်ရှိ အရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

"ဝက်ဝံတွေက အဲဒီလောက် မတိကျဘူး... ဒီလက်သည်းရာတွေကို ကြည့်စမ်း... သေးငယ်ပြီး ထက်မြက်နေတယ်... ခွေးတူဝက်တူ ဒါမှမဟုတ် မြေခွေးရဲ့ လက်သည်းရာတွေနဲ့ တူတယ်..."

သူက ယုန်မွေးတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူ၍ နမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သွေးနံ့ သိပ်မရဘူးဆိုတော့ ကိုက်ချီသွားပြီးမှ စားလိုက်တာ ဖြစ်မယ်..."

ခွေးတူဝက်တူဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွား၏။

"အစ်ကိုချန်... ခွေးတူဝက်တူတွေက တန်ဖိုးရှိလား... အဲဒါကို ဖမ်းပြီး ရောင်းစားရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

လဲ့ချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

"ခွေးတူဝက်တူ သားရေတွေကတော့ တန်ဖိုးရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့အကောင်တွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းပြီး ဖမ်းရခက်တယ်... ပြီးတော့ ငါတို့က ယုန်ဖမ်းဖို့ လာတာဆိုတော့ ပြဿနာမရှာတာပဲ ကောင်းပါတယ်..."

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ငါတို့ ယုန်အလုံအလောက် မဖမ်းရသေးဘူး..."

လဲ့အားကော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့၏။

"ဒါပေမဲ့ တွေ့မှတော့ အလွတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး..."

လဲ့ချန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

“ငါတို့ အဲဒီအတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်ထားပြီး အဲ့ကောင်လေးကို ဖမ်းမိနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

"ထောင်ချောက်ကို ဘယ်လို ဆင်ရမလဲ..."

လဲ့အားကော်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ခိုင်ခံ့တဲ့သစ်ကိုင်းတွေ သွားရှာပြီး နွယ်ပင်တချို့ ယူခဲ့..."

လဲ့ချန်က အလှမ်းမဝေးလှသော နေရာရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အဲဒီနေရာမှာ ထောင်ချောက် ဆင်ကြမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး သူ၏ ပေါက်တူးကို ကောက်ကိုင်ကာ ချုံပုတ်များဆီသို့ ပြေးသွားတော့၏။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က သူ၏ နေရာမှနေ၍ မြေပြင် အနေအထားကို လေ့လာကာ ထောင်ချောက်အတွက် အကောင်းဆုံး နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူက သစ်ပင်များ သိပ်သည်းစွာ ဝန်းရံထားသော မြေနိမ့်ပိုင်း နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်၏။

ဤသည်က တိရစ္ဆာန်များ မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းက အောင်မြင်နိုင်ခြေကို ပို၍ တိုးလာစေမည် ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် လဲ့အားကော်က သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင် အခွေလိုက်ကို သယ်ဆောင်လာကာ အမောတကောဖြင့် ပြန်ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီလို့ ထင်လား..."

"လုံလောက်တယ်... လုံလောက်တယ်..."

လဲ့ချန်က သစ်ကိုင်းများနှင့် နွယ်ပင်များကို ယူ၍ ထောင်ချောက် စတင် ဆင်တော့၏။

သူက ပထမဆုံး မြေကြီးထဲတွင် ပေါက်တူးဖြင့် တွင်းနက်ကြီး တစ်တွင်းကို တူးလိုက်ပြီးနောက် တွင်းဝတွင် ထူထဲသော သစ်ကိုင်းများကို ကြက်ခြေခတ်၍ ခိုင်ခံ့သော အထောက်အကူတစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နွယ်ပင်များဖြင့် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ရက်လုပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ကွန်၏ အဝကို သစ်ကိုင်း အထောက်အကူတွင် တပ်ဆင်ကာ ထောင်ချောက်ကို ပို၍ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်နိုင်ရန် သစ်ရွက်များ၊ မြေကြီးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီထောင်ချောက်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... ယုန်ဖမ်းတဲ့ ထောင်ချောက်ထက်တောင် ပိုရှုပ်ထွေးနေသေးတယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားပြီး အားကျလေးစားစွာဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒါပေါ့... ဒါက ခွေးတူဝက်တူဖမ်းဖို့ အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလေ..."

လဲ့ချန်က ဝင်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"အဲ့အကောင်က အရမ်းပါးနပ်တယ်... သာမန်ထောင်ချောက်တွေနဲ့ဆို လုံးဝ ဖမ်းလို့မရဘူး..."

ထောင်ချောက် ဆင်ပြီးနောက် လဲ့ချန်က ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ငါးစာအချို့ကို ဖြန့်ကြဲထားလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ ယုန်များထံမှ ဖြတ်တောက်ထားသော အသားတုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီငါးစာက တခြား တိရစ္ဆာန်တွေကိုကော ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါတို့ ရှုံးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ခွေးတူဝက်တူကို ဖမ်းဖို့ဆိုရင် စွန့်စားရမှာပေါ့..."

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက်က ယုန်များ အပြည့်ပါသော ဂုံနီအိတ်ကို ထမ်း၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ဝဖြိုးသော ယုန်များ အပြည့်ပါသည့် ဂုံနီအိတ်ကို ထမ်း၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေပြီး တေးသွားမကျသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားလာခဲ့၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ ကြီးပွားပြီ... ယုန်တွေအများကြီးပဲ... အချိန်အကြာကြီး စားလို့ရပြီ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယုန်များ အတော်များများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖမ်းမိသည်နှင့် ချက်ချင်း သတ်ပစ်၍ မရချေ။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို အချိန်အကြာကြီး ထားလိုက်ပါက အသား၏ အရည်အသွေးများ ကျဆင်းသွားရုံသာမက အလွယ်တကူ ပုပ်သိုးသွားနိုင်ပေသည်။

"အားကော်... ဒီယုန်တွေကို မွေးဖို့ ယုန်လှောင်အိမ်တွေ နည်းနည်းပါးပါး ဝယ်ရမယ်..."

"ယုန်မွေးမလို့... ဒီအကောင်တွေက အနံ့ဆိုးတယ်နော်... အစ်ကိုချန် ခံနိုင်ပါ့မလား..."

လဲ့အားကော်က ၎င်းအနံ့ကို ရနေပြီဖြစ်သကဲ့သို့ ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ယုန်မွေးတာက နည်းနည်းတော့ အလုပ်ရှုပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းကို ငါတို့ စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

"မြို့နယ် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ ထုံးစိမ်းမှုန့် ရောင်းလောက်ပါတယ်... အဲဒီအရာက အနံ့ဆိုးတွေကို ဖယ်ရှားတဲ့ နေရာမှာ အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်တယ်..."

"ပြီးတော့ ငါတို့က အားလုံးကို မွေးထားမှာမှ မဟုတ်တာ... အများကြီး ဖမ်းမိရင် ရောင်းပြီး အမြတ်ထုတ်လို့ ရတယ်လေ..."

လဲ့အားကော်သည် ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည်ဟု ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွား၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားက တကယ်ြကို တွေးတတ်တာပဲ... ကျွန်တော်တို့ အခု မြို့ထဲ သွားကြမလား..."

"သွားကြတာပေါ့..."

သူတို့ နှစ်ယောက်က မြို့နယ် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမသို့ ရောက်ရှိသွားကြရာ ကောင်တာပေါ်တွင် ခင်းကျင်းပြသထားသော မျက်စိကျိန်းလောက်သည့် ကုန်ပစ္စည်းများကြောင့် လဲ့အားကော်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။

"အစ်ကိုချန်... ကြည့်စမ်း... ဒီပန်းပွင့်ပုံစံ အထည်လေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်လဲ... အစ်ကို့မိန်းမအတွက် တစ်ထည်လောက် ဝယ်သွားကြမလား..."

လဲ့ချန်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့က ယုန်လှောင်အိမ်နဲ့ ထုံးစိမ်းဝယ်ဖို့ လာတာလေ... ပိုက်ဆံဖြုန်းမနေနဲ့..."

"ဟီးဟီး... ကျွန်တော်က ပစ္စည်းကောင်းတွေ တွေ့ရင် မနေနိုင်လို့ပါ..."

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများ ရောင်းချသော ကောင်တာဆီသို့ လဲ့ချန်၏ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့၏။