အခန်း ၁၉၇

အခန်း (၁၉၇) ယုန်အမဲလိုက်ခြင်း

လဲ့ချန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ခြင်းတောင်းထဲမှ ကြိုးသေးသေးတစ်ထုံးနှင့် ချွန်မြက်နေသော သစ်သားချောင်း အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"အားကော်... သေချာကြည့်ထား... ဒါကို ယုန်ကို အိုးထဲလှည့်သွင်းခြင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

လဲ့ချန်က ပထမဆုံး ကြိုးသေးသေးများကို သစ်သားချောင်းများတွင် ချည်နှောင်၍ ရိုးရှင်းသော ကျော့ကွင်းများ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျော့ကွင်းများကို ယုန်တွင်းအထွက်ပေါက် အနီးတွင် သတိထား၍ ချထားလိုက်ပြီး သစ်ကိုင်းများ၊ ပေါင်းပင်များဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ရာ အနီးကပ် သေချာ မကြည့်လျှင် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက တကယ် အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား..."

လဲ့အားကော်က ကြမ်းတမ်းသော ထောင်ချောက်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ သံသယကို ဖော်ပြလိုက်၏။

“ယုန်တွေက မအဘူးလေ... သူတို့က ကျော့ကွင်းထဲကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ယုန်တွေက မအပေမဲ့ သတ္တိကြောင်ကြတယ်..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ငါတို့ သူတို့ကို တွင်းထဲကနေ မောင်းထုတ်လိုက်တဲ့ အခါကျရင် သူတို့က ထိတ်လန့်ပြီး ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ထောင်ချောက်တွေထဲ ပြေးဝင်သွားကြလိမ့်မယ်..."

လဲ့အားကော်က နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အစ်ကိုချန်တွင် အမြဲတမ်း လှည့်ကွက်အချို့ ရှိတတ်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထောင်ချောက် ဆင်ပြီးနောက် လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြ၏။ လဲ့ချန်က ယုန်တွင်း၏ အခြား ထွက်ပေါက်များကို ပိတ်ဆို့ရန် တာဝန်ယူပြီး လဲ့အားကော်က တုတ်တစ်ချောင်းကိုယူ၍ ယုန်တွင်းထဲသို့ စတင် ထိုးမွှေတော့သည်။

"ထွက်ခဲ့ကြစမ်း... မင်းတို့ အားလုံး ဒီအပြင်ကို ထွက်ခဲ့ကြ..."

လဲ့အားကော်က ထိုးမွှေရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"တွင်းထဲမှာ ပုန်းနေရုံနဲ့ လုံခြုံပြီလို့ မထင်နဲ့... ဒီနေ့ မင်းတို့ အားလုံးကို ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်..."

ယုန်တွင်းထဲတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီးနောက် ဝဖြိုးသော ယုန်များက အထိတ်တလန့် ပြေးထွက်လာကြကာ လဲ့ချန် ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ိုး ဝင်သွားကြတော့၏။

"ဝါး... တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်က ထောင်ချောက်မိနေသော ယုန်များကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ လှည့်ကွက်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

မကြာမီမှာပင် ထောင်ချောက် ဆယ်ခုကျော်တွင် ယုန်များ ဖမ်းမိသွား၏။ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့မှာ ယုန်များ အားလုံးကို ချည်နှောင်ရန် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ထောင်ချောက် အချို့ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဘေးတွင် ငါးစာအဖြစ် လတ်ဆတ်သော တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် သစ်သီးအချို့ကို ထားရှိလိုက်ကြ၏။

"အခု ငါတို့က အဲဒီအကောင် ငါတို့ ထောင်ချောက်ထဲ တည့်တည့် ဝင်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေရုံပဲ..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေ၍ ပုန်းအောင်းနေလိုက်ကြပြီး သားကောင် ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ကြ၏။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရံဖန်ရံခါ မြည်တွန်တတ်သော ငှက်များနှင့် ပိုးမွှားများ၏ အသံမှလွဲ၍ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လဲ့အားကော်က ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ညည်းတွားလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲဒီ ခွေးတူဝက်တူက ဘယ်အချိန်လောက် လာမယ်ထင်လဲ... လုံးဝ မလာတော့တာများလား..."

"စိတ်ရှည်ရှည်ထားစမ်းပါ..."

လဲ့ချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့အကောင်က အရမ်းပါးနပ်တယ်... သူက အရိပ်ထဲကနေ သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေမှာဖြစ်ပြီး ငါတို့ ထွက်သွားပြီးမှပဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

နာရီဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက် လဲ့အားကော်က တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... တစ်ခုခုကြားလိုက်လား..."

လဲ့အားကော်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် တင်းမာမှုများ ရောယှက်နေ၏။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံများကို သေချာစွာ နားစွင့်နေလိုက်ကြ၏။

"ရှူး..."

အလှမ်းမဝေးလှသော နေရာမှ ခြေသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ရာ သူ၏ လက်က တုတ်ကို မသိမသာ ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိ၏။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ပြီး သိပ်သည်းသော သစ်ရွက်များ အကြားမှတစ်ဆင့် ထောင်ချောက်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသော ညိုဝါရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ထက် သေးငယ်သော်လည်း ပုံမှန်တောကြောင် တစ်ကောင်ထက်မူ များစွာ ပိုကြီးမား၏။ ၎င်း၏ စိမ်းလန်းသော မျက်လုံးများက အမှောင်ထုထဲတွင် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ တောက်ပနေပြီး လူကို ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေသည်။

"အဲဒါ တောကြောင်မြီးတိုပဲ..."

လဲ့ချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တောကြောင်မြီးတို.. အဲ့အကောင်က စွမ်းအားကြီးလား..."

လဲ့အားကော်က မေးလိုက်၏။

"တောကြောင်မြီးတိုတွေကို တောကြောင်ကြီးတွေလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

“သူတို့က ဝံပုလွေတွေထက် သေးငယ်ပေမဲ့ အများကြီး ပိုပြီး သန်မာတယ်... ကြမ်းတမ်းပြီး လက်သည်းတွေ၊ သွားတွေက ထက်မြက်တဲ့အပြင် တောဝက်တွေကိုတောင် ဝင်တိုက်ရဲတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လေကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ... ဒီအကောင်က ခွေးတူဝက်တူထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေပါလား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါကြောင့် ငါတို့ သတိထားဖို့လိုတယ်..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောကြောင်မြီးတိုကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကာ အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားမတတ် စိုက်ကြည့်နေတော့၏။

တောကြောင်မြီးတိုမှာ အလွန်သတိထားနေပြီး ထောင်ချောက်ကို နှစ်ပတ်ပတ်လိုက်ကာ ၎င်း၏ နှာခေါင်းကလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အနံ့ခံနေသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။

၎င်း၏ တောက်ပသော အစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တွင် အထူးသဖြင့် ထူးဆန်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ၎င်းက ခြေဖဝါးကို သတိထား၍ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ယုန်၏ ပတ်လည်ရှိ ကျော့ကွင်းကို ချိတ်ကာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် နောက်သို့ ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။

ကျော့ကွင်းမှာ တင်းမသွားကြောင်း မြင်သောအခါ ၎င်းက နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ စမ်းသပ်လိုက်ပြီးမှ ယုံကြည်မှု ရှိရှိဖြင့် သားကောင်ကို ကိုက်၍ အားပြင်းပြင်း ဆွဲလိုက်ကာ ယုန်ကို ထောင်ချောက်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့၏။

"ဘုရားရေ... အဲ့တိရစ္ဆာန်က လူတစ်ယောက်လိုပဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များထဲမှ တောကြောင်မြီးတိုပေါက်စ အချို့က ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကြ၏။ သူတို့မှာ အမွေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူတို့၏ မိခင်ဖြစ်သူကို အော်ဟစ်နေကြရာ အလွန် ဆာလောင်နေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

မိခင် တောကြောင်မြီးတိုက ယုန်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ကလေးများကို ကျွေးမွေးလိုက်သည်။

လဲ့အားကော်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လဲ့ချန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က မျက်လုံးပြူး၍ လဲ့ချန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့သည်။ လဲ့ချန်က သူ အသံမထွက်တော့သည်ကို မြင်သောအခါမှ လွှတ်ပေးလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ကလေးတွေ ရှိနေသေးတာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

တောကြောင်ပေါက်စများ စားသောက်ပြီးသွားသောအခါ မိခင် တောကြောင်က အန္တရာယ် မရှိကြောင်း သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် သားကောင်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ကလေးများကို အခြား ထောင်ချောက်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့အကောင်က ခွေးတူဝက်တူထက်တောင် ကိုင်တွယ်ရ ပိုခက်နေပါလား..."

လဲ့အားကော်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါတို့ အလျင်စလို မလုပ်မိတာ... မဟုတ်ရင် သူတို့က ငါတို့ မျက်နှာတွေကို ကုပ်ခြစ်ပစ်ကြမှာပဲ..."

"အင်း..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မိသားစု တစ်စုလုံး ဒီမှာရှိနေတာ... သူတို့ကို သေနတ်နဲ့ပစ်ရင် အရမ်းဆူညံသွားပြီး တခြား တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့ အဲ့အကောင်ရဲ့ သားရေက တန်ဖိုးရှိတယ်... ပျက်စီးသွားရင် နှမြောစရာကြီး..."

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အလွတ်ပေးလိုက်လို့မှ မဖြစ်တာ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်..."

သူက သူ၏ ကျောဘက်မှ လေးနှင့် မြားကို ယူလိုက်၏။

"အားကော်... မင်း မြားပစ်တတ်လား..."

လဲ့အားကော်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားသည်။

“ပစ်တတ်တယ်... ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ငှက်ပစ်ဖို့ လောက်လေးခွ သုံးခဲ့ဖူးတယ်... မြားပစ်တာလည်း အကြိမ်နည်းနည်းလောက် စမ်းကြည့်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချိန်ရွယ်မှုကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်..."

လဲ့ချန်က လေးနှင့် မြားကို လဲ့အားကော်ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဒီလေးနဲ့ မြားက လောက်လေးခွထက် အများကြီး ပိုစွမ်းအားကြီးတယ်... ပြီးတော့ ဒါကနေ ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ မြားတွေက အများကြီး ပိုပြီး အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်တယ်..."

"လေးကို ကိုင်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ လက်က ငြိမ်နေရမယ်... ကြိုးကို ဆွဲတဲ့ မင်းရဲ့ လက်က ညီညာတဲ့ အားကို သုံးရမယ်... ပြီးတော့ ချိန်ရွယ်တဲ့ အချိန်မှာ အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး အာရုံစူးစိုက်ထားရမယ်..."

လဲ့အားကော်က လေးနှင့် မြားကို ယူလိုက်ပြီး လဲ့ချန်ကို အတုခိုးကာ မြားကို ကြိုးပေါ်တွင် တင်၍ လေးကြိုးကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ထား... ခြေထောက် နှစ်ဖက်ကို ပခုံးအကျယ်လောက် ခွဲထားပြီး မင်းရဲ့ ဆွဲငင်အား ဗဟိုချက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထား..."

"လေးဆွဲတဲ့ အခါ လက်မောင်းအားကို မသုံးဘဲ ကျောပြင်က အားကို သုံး..."

လဲ့ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လဲ့အားကော်က သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်ရာ များစွာ ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"အိုး... ကျွန်တော် နားလည်ပြီ..."

လဲ့အားကော်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူက သွားကြိတ်၍ လေးကြိုးကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... မြားတစ်စင်းတည်းနဲ့ အဲ့အကောင်ကို သတ်လို့ ရနိုင်ပါ့မလား..."

"သူတို့ကို သတ်နိုင်မသတ်နိုင်ဆိုတာ မင်းရဲ့ တိကျမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..."

လဲ့ချန်က တောကြောင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာကို မှန်သွားရင် နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာက ဘယ်နေရာလဲ..."

လဲ့အားကော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။