အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈) ယုန်သားကလည်း စားလို့ အတော်ကောင်းတာပဲ

"ပေါက်ကရတွေ... သေချာပေါက် နှလုံးပေါ့..."

လဲ့ချန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအကောင်က အရေထူပြီး ကြံ့ခိုင်တယ်... ဒါကြောင့် နည်းနည်းလေး လွဲသွားရင်တောင် သိပ်ကိစ္စမရှိဘူး... အလွန်ဆုံး ဒဏ်ရာ နည်းနည်း ရသွားရုံပဲ..."

လဲ့အားကော်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ယုန်ကို အာရုံစိုက်၍ ဆွဲဖြဲနေသော မိခင် တောကြောင်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

သူက အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ရာ လေးကြိုးဆီမှ တဝီဝီ မြည်သံနှင့်အတူ မြားက လွင့်စင်ထွက်သွားတော့၏။

သို့သော်လည်း အရာအားလုံးက စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ အလွန်အမင်း တင်းမာနေမှုကြောင့် သို့မဟုတ် ညီညာမှု မရှိသော အားကြောင့်ပဲလား မသိ၊ မြား၏ လမ်းကြောင်းက ရည်မှန်းချက် ပစ်မှတ်မှ သိသိသာသာ သွေဖည်သွားခဲ့ပြီး မိခင် တောကြောင်၏ တင်ပါးကို ရှပ်ထိသွားကာ အလှမ်းမဝေးလှသော သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် သွားစိုက်နေတော့သည်။

"ကျွတ်..."

လဲ့အားကော်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်၏။

"လွဲသွားပြီ..."

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မိခင်တောကြောင်က ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကျောကို ခုံးလိုက်ပြီး အမွေးများ ထောင်မတ်သွားကာ တိုးညှင်းသော ဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကြောင်ပေါက်စများကလည်း အမွေးများ ထောင်မတ်သွားကြပြီး စူးရှသော အော်သံများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြ၏။

လဲ့အားကော် တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်မီမှာပင် ကြောင်မိသားစုက ချုံပုတ်များထဲသို့ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... သူတို့ လွတ်သွားပြီ..."

လဲ့အားကော်က သူ၏ လေးနှင့် မြားကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ချထားလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဖုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားပါ... ဒီမြားပစ်လိုက်တာက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သေးပေါက်တဲ့ အချိန်ကထက်တောင် အများကြီး ပိုလွဲသွားသေးတယ်..."

"ကြောင်တွေ ထွက်ပြေးသွားတာပဲ ကောင်းပါတယ်..."

လဲ့ချန်ကရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့…”

"မင်းက ဒီလေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် သုံးတာဆိုတော့ မြားတစ်စင်း ပစ်ထွက်သွားတာကိုက တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ... ခြေလှမ်းတစ်ရာ အကွာအဝေးက ပစ်မှတ်ကို ထိဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား..."

"ပြီးတော့ တောကြောင်မိသားစုက ဒီနယ်မြေမှာ အခြေချနေကြတာလေ... သူတို့ကို ခြောက်လှန့်လိုက်နိုင်တာပဲ ကောင်းပါတယ်... သူတို့က တစ်ခဏလောက်တော့ ပြန်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီတော့ ငါတို့ရဲ့ ယုန်တွေလည်း အဆုံးအရှုံး မရှိတော့ဘူးပေါ့..."

"အစ်ကိုချန်က ပြောတော့ လွယ်တာပေါ့..."

လဲ့အားကော်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။

"တောကြောင် သားရေတွေက တန်ဖိုးရှိတယ်လေ... သားရေတစ်ချပ်က ပစ္စည်းတွေ အများကြီးနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရတယ်... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း အလွတ်ပေးလိုက်ရတာ တကယ် နှမြောစရာကောင်းတယ်..."

"ပိုက်ဆံဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရှာလို့လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မိသားစုတစ်စုလုံး ဒီမှာရှိနေတာ... ငါတို့သာ သူတို့ကို တကယ်ပြဿနာ သွားရှာရင် မိခင် တောကြောင်က သေချာပေါက် သေချေကြေချေ တိုက်ခိုက်မှာပဲ... သူမက မင်းကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီအာကော်က ရယ်မောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်က ကျွန်တော့်ကို သနားနေတာပဲ..."

"မျက်နှာပြောင်တိုက်မနေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်သည်။

"မြန်မြန် ထစမ်းပါ... ငါတို့ယုန်တွင်းတွေကို သွားပိတ်ကြမယ်..."

"ယုန်တွင်းတွေကို ပိတ်မလို့... ဒီအနီးအနားမှာ ယုန်တွင်းတွေ အများကြီးရှိတာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုံးကို ပိတ်နိုင်မှာလဲ..."

လဲ့အားကော်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သေချာပေါက် အကုန်လုံးကိုတော့ မပိတ်နိုင်ဘူးပေါ့..."

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့က တောကြောင်တွင်းနားမှာရှိတဲ့ တွင်းတွေကိုပဲ ပိတ်မယ်... ကျန်တာတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး..."

“ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

လဲ့အားကော်မှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

"စဉ်းစားကြည့်လေ..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့က အဲ့ကြောင်မိသားစုကို ခြောက်လှန့်လိုက်တော့ သူတို့က မကြာခင် အချိန်အတွင်း သေချာပေါက် ပြန်မလာရဲတော့ဘူး..."

အကယ်၍ ငါတို့က အနီးအနားမှာရှိသော ယုန်တွင်းများကို ပိတ်လိုက်ပါက ယုန်များအနေဖြင့် ပိုဝေးသော နေရာများသို့ ထွက်ပြေးရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

၎င်းက တောကြောင်များအနေဖြင့် ယုန်ဖမ်းရန်အတွက် အများကြီး ပိုဝေးသော နေရာသို့ သွားရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ပြန်လာရန်ပင် ပျင်းသွားကြလိမ့်မည်။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဲ့လောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေရတာလဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အထင်ကြီးသွားတော့၏။

"မြှောက်ပြောမနေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ရယ်မော၍ ဆူပူလိုက်သည်။

"အလုပ်သာ လုပ်စမ်းပါ..."

သို့နှင့် သူတို့နှစ်ယောက်က လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီး ယုန်တွင်းများကို စတင် ပိတ်ဆို့ကြတော့၏။

လဲ့ချန်မှာ မည်သည့် ယုန်တွင်းများကို မကြာခဏ အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး မည်သည့် ယုန်တွင်းများကို စွန့်ပစ်ထားကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်လောက်အောင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်နေပေသည်။

သူက ယုန်များ တွားသွား ထွက်မလာနိုင်စေရန်အတွက် ရွှံ့များနှင့် ကျောက်ခဲများကို အသုံးပြု၍ ယုန်တွင်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

လဲ့အားကော်မှာ လှုပ်ရှားမှု ကိုးရိုးကားရား နိုင်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယုန်တွင်း အတော်များများကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... အခု ပိတ်ဆို့လို့ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ယုန်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာကြမှာလဲ..."

လဲ့အားကော်က မေးလိုက်၏။

"မကြာခင် မင်း သိလာမှာပါ..."

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မြက်ခြောက်တစ်ဆုပ်နှင့် မီးခြစ်ဆံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက မြက်ခြောက်များကို ကြီးမားသော ယုန်တွင်း တစ်တွင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မီးခြစ်ဆံဖြင့် မီးရှို့လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ... ယုန်တွေကို မှိုင်းတိုက်မလို့လား..."

လဲ့အားကော်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မှန်တယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါကို မှိုင်းတိုက်တဲ့ နည်းလမ်းလို့ ခေါ်တယ်... အဲဒါက ယုန်တွေကို သူတို့ရဲ့ တွင်းထဲကနေ အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

မီးခိုးများ ပိုမို ထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယုန်တွင်းထဲမှ ဆူညံပွက်လောရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယုန်များက အခြား ယုန်တွင်းများမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အထိတ်တလန့်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပြေးလွှားသွားကြ၏။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူတို့ တစ်ယောက်စီက တုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ ယုန်များကို မညှာမတာ စတင် ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

"ဝါး... အစ်ကိုချန်... အဲဒီယုန်က ပြေးတာ အရမ်းမြန်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်က ယုန်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အလွတ်မပေးနဲ့..."

လဲ့ချန်က အော်ဟစ်၍ နောက်မှ လိုက်ဖမ်းလိုက်သည်။

အပြေးအလွှား လိုက်ဖမ်းပြီးနောက် သူတို့ နှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် ယုန်များ အားလုံးကို ဖမ်းမိသွားကြ၏။

"ဟားဟား... တကယ့်ကို အသီးအပွင့်တွေ အများကြီး ရိတ်သိမ်းနိုင်တာပဲ..."

လဲ့အားကော်က ဝဖြိုးသော ယုန်တစ်ကောင်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒ္နေ့ညတော့ ငါတို့ ယုန်ကင်စားလို့ရပြီ..."

"ကောင်းပြီ... ကြွားမနေနဲ့တော့..."

လဲ့ချန်က ယုန်ကို ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"မြန်မြန် ပြန်ကြစို့... မှောင်တော့မယ်..."

သူတို့ နှစ်ယောက်က အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်လာပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လဲ့ချန်က ဤယုန်များကို အရသာရှိသော ဟင်းလျာ တစ်ခွက်ဖြစ်အောင် မည်သို့ ချက်ပြုတ်ရမည်ကို တွေးတောနေခဲ့၏။ အတိတ်ဘဝက သူ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာမှာ ယုန်ခေါင်းစပ်စပ်လေး ဖြစ်သည်။ သူ အတိတ်သို့ ပြန်လည် မဝင်စားမီကတည်းက ၎င်းတို့ကို မစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တွေးကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သွားရည်ကျလာတော့၏။

"အားကော်... ယုန်ကို ကိုင်လိုက်... သားရေကို သိမ်းထားနော်... နောက်ကျရင် ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းလို့ ရတယ်..."

လဲ့ချန်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တောက်ပသော အနီရောင်ဖြင့် ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများ၏ ပုံရိပ်များက ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကိုချန်..."

လဲ့အားကော်က ဂုံနီအိတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ယူလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေစေရန် သူ၏ တပည့် သုံးယောက်ဖြစ်သော ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လဲ့ချန်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူ၏ အချက်အပြုတ် လောကကို စတင်လိုက်တော့၏။

သူက ပထမဆုံး ယုန်ခေါင်းကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် ဒယ်အိုး တစ်လုံးထဲတွင် ရေနွေးဖျောကာ အမြှုပ်များကို ခပ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲသို့ ရေသန့် အသစ် ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ချင်းပြားများ၊ ကြက်သွန်မြိတ်များ၊ နာနတ်ပွင့်၊ သစ်ကြံပိုးခေါက်နှင့် အခြား ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ အပြင် အရသာအတွက် ငရုတ်သီးခြောက်၊ စီချွမ်း ငရုတ်ကောင်းနှင့် အခြား အရသာမှုန့်များကို ထည့်လိုက်၏။ မီးပြင်းပြင်းဖြင့် ပွက်ပွက်ဆူအောင် တည်ပြီးနောက် မီးအရှိန်ကို လျှော့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှပ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မွှေးရနံ့ တစ်ခုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး လီအာကော်နှင့် သူ၏ တပည့် သုံးယောက်ကို အတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ရန် ဆွဲဆောင်နေတော့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဘယ်အချိန်လောက် ကျက်မှာလဲ... အနံ့က တကယ့်ကို မွှေးနေတာပဲ... ကျွန်တော့် ဗိုက်တွေတောင် ဆာပြီး မြည်နေပြီ..."

လဲ့အားကော်က ပြတင်းပေါက်တွင် တွယ်ကပ်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများပင် ကျလာလုနီးပါးဖြစ်နေ၏။

ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ကလည်း ဝင်၍ ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အရမ်းဆာနေကြပြီ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"မလောကြနဲ့ဦး... ယုန်ခေါင်းတွေက အရသာ ဝင်သွားအောင် အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး နှပ်ထားဖို့ လိုသေးတယ်... မင်းတို့ကောင်တွေ ယုန်သားတွေကို အတုံးလေးတွေ အရင်တုံးထားပြီး ယုန်သားသုပ် လုပ်ဖို့ ပြင်ထားကြ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ယုန်သားသုပ်ပါသည်ဟု ကြားသောအခါ တပည့် သုံးယောက်မှာ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားကြပြီး ယုန်သားများကို အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စတင် တုံးကြတော့၏။

လဲ့ချန်က နှပ်ထားသော ယုန်ခေါင်းများကို အိုးထဲမှ ထုတ်ယူ၍ ရေစစ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီပူပေးကာ ယုန်ခေါင်းများကို ရွှေညိုရောင်သန်းပြီး ကြွပ်ရွလာသည်အထိ ကြော်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကြော်ထားသော ယုန်ခေါင်းများကို ပြင်ဆင်ထားသည့် အစပ် အရသာမှုန့်များဖြင့် မွှေကြော်လိုက်ပြီး နှမ်းစေ့များနှင့် နံနံပင်များ ဖြူးလိုက်ရာ အရသာရှိသော ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများ တစ်ပန်းကန် အသင့်ဖြစ်သွားတော့၏။

"ရပြီ... လာမြည်းကြည့်ကြ..."

လဲ့ချန်က လူအုပ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လဲ့အားကော်နှင့် သူ၏ တပည့် သုံးယောက်မှာ ထပ်၍ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ပန်းကန်ထဲရှိ ယုန်ခေါင်းများကို တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များ ကျလာတော့၏။

"ကျွန်တော် အရင်စားမယ်..."

လဲ့အားကော်က ယုန်ခေါင်းတစ်ခေါင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲယူ၍ စတင် ကိုက်ဖဲ့တော့သည်။

“ရှူး... ရှူး... အရမ်း အရသာရှိတာပဲ... ထုံပြီး စပ်နေတာက တကယ်ကျေနပါစရာပဲ..."

ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ကလည်း ဝင်ရောက် ပူးပေါင်းလိုက်ကြပြီး အားရပါးရ စားသောက်ရင်း အစားအစာကို ချီးမွမ်းကြ၏။

"အစ်ကိုချန်... ခင်ဗျားရဲ့ ယုန်ခေါင်းတွေက မြို့ပေါ်က နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်က ဟာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်..."

ယွမ်ပေါင်က ယုန်ခေါင်းကို ကိုက်ဖဲ့နေရင်းနှင့် ပီပီသသ မဟုတ်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။