အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉) ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများ ရောင်းကောင်းခြင်း

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့် တစ်သက်နဲ့ တစ်ကိုယ် ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ ယုန်ခေါင်း တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး..."

ထျဲ့နျူကလည်း ဝင်၍ ထောက်ခံလိုက်၏။

ရွှေရှန်းမှာ လက်မထောင်ပြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“အစ်ကိုချန်ရဲ့ အချက်အပြုတ် လက်ရာတွေနဲ့များ စားဖိုမှူး မဖြစ်လာတာ တကယ် နှမြောစရာကောင်းတယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့လည်း ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။

"ဝါး... ဘာတွေ အဲ့လောက်တောင် မွှေးနေတာလဲ..."

လဲ့ချင်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန် ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးနဲ့ ယုန်သားသုပ် လုပ်ထားတာလေ..."

လဲ့အားကော်က ကမန်းကတန်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။

စားပွဲပေါ်ရှိ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများ အပြည့်ပါသော ပန်းကန်တစ်ချပ်နှင့် ယုန်သားသုပ် ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ် တော်တာပဲ... ဒါတွေက အရမ်းအရသာရှိမယ့် ပုံပဲ..."

"လာ... လာ... မြည်းကြည့်ကြဦး..."

လဲ့ချန်က ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့ကို ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ချီလန်က ယုန်သားတစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ သေချာစွာ အရသာခံကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ဒီယုန်သားက မွှေးပြီး စပ်နေတာပဲ... အရသာလည်း အရမ်းဝင်တယ်... ယုန်ခေါင်းစပ်စပ်လေးက ပိုတောင် အံ့မခန်း ကောင်းသေးတယ်... ထုံပြီး စပ်နေတာပဲ... မွှေးလွန်းလို့ မစားဘဲကို မနေနိုင်တော့ဘူး..."

လဲ့ချင်းကလည်း ယုန်သား တစ်တုံးကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ အချက်အပြုတ် လက်ရာတွေက တစ်နေ့တခြား ပိုပိုကောင်းလာတယ်... ဒီယုန်သားသုပ်က ညီမ အရင်က စားဖူးသမျှအရာတွေ အားလုံးထက် ပိုကောင်းတယ်..."

လူအုပ်စုက စားသောက်ရင်းနှင့် စကားပြောနေကြသည်။

"ချန်ဇီ... ရှင်လုပ်ထားတဲ့ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးတွေနဲ့ ယုန်သားသုပ်ကိုသာ ဈေးထဲ ယူသွားရောင်းရင် သေချာပေါက် အလုအယက် ဝယ်ကြမှာပဲ..."

ချီလန်က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်၏။

"အခုတလော ဈေးထဲမှာ အသစ်အဆန်း သိပ်မရှိဘူးလေ... ရှင့်ရဲ့ အစားအစာတွေက ဆန်းသစ်ပြီး အရသာလည်းရှိတော့ သေချာပေါက် လူကြိုက်များမှာပဲ..."

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်း အလုပ်ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တောင် ခင်ဗျားကို ကြော်ငြာပေးလို့ ရတယ်... ဖောက်သည်တွေ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့ လာစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အဲ့လိုဆိုတော့ ချင်းချင်းကိုလည်း ကြည့်ရှုပေးမယ့်သူ ရှိသွားတာပေါ့..."

ချီလန်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"သူမတစ်ယောက်တည်း ဈေးထဲမှာ ဆိုင်သွားဖွင့်နေရတာကို ကျွန်မ အမြဲတမ်း နည်းနည်း စိတ်ပူနေခဲ့တာ..."

ရွှေရှန်း၊ ယွမ်ပေါင်နှင့် ထျဲ့နျူတို့ အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြပြီး ၎င်းမှာ အကြံကောင်း တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေးလိုက်ကြသည်။

လဲ့ချင်းမှာ ချီလန်၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်ပါသွား၏။

ဈေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ဖွင့်ရသည်မှာ တကယ့်ကို အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်ပြီး လုံခြုံမှုလည်း သိပ်မရှိလှပေ။

'အစ်ကိုနဲ့သာ အတူတူဆိုရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ... အစ်ကို့မှာ အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတော့ ပိုတောင် ရောင်းကောင်းနိုင်သေးတယ်...' ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါက..."

လဲ့ချင်းက သဘောတူသင့် မတူသင့် မသေချာသဖြင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

စီးပွားရေး လုပ်သည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ရာ လဲ့ချန်အတွက် သူမက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေ၏။

"ချင်းချင်း... မရီး ပြောတာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

လဲ့အားကော်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ယောက်တည်း ဈေးထဲမှာ ရှိနေတာကို ငါတို့က စိတ်ပူနေကြတာ... တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းကို ကူညီပေးမယ့်သူတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

တပည့်သုံးယောက်ကလည်း လဲ့အားကော်၏ စကားကို သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်နှင့် ချီလန်တို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့က သူမကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ယောင်းမ... အစ်ကို... ညီမ... ညီမ ဘာသာပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်... အလုပ်မရှုပ်စေနဲ့..."

"ဟွန်း... ဒီကောင်မလေးကတော့ ယောင်းမနဲ့များ ဘာလို့ အဲ့လောက် အားနာနေရတာလဲ..."

ချီလန်က လဲ့ချင်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အစ်ကိုရဲ့ အချက်အပြုတ်က ဒီလောက်ကောင်းနေတာ... ငါတို့အတူတူ စီးပွားရေးလုပ်ရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လို့ ရတာပေါ့... အဲဒီလိုဆို ပိုမကောင်းဘူးလား..."

လဲ့အားကော်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဒါ့အပြင် အစ်ကိုချန်ရဲ့ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးနဲ့ ယုန်သားသုပ်က အရမ်းအရသာရှိတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပဲ..."

လူတိုင်းက စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လဲ့ချင်းမှာ ထပ်၍ မငြင်းဆန်နိုင်တော့သဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို... ကျေးဇူးပါပဲ အစ်ကိုနဲ့ယောင်းမ..."

လဲ့ချန်က စက္ကူနှင့် ကလောင်တံကို ယူကာ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးနှင့် ယုန်သားသုပ်အတွက် ဟင်းချက်နည်းများကို အသေးစိတ် ချရေးလိုက်ပြီး ချီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"လန်အာ... ရော့ ကြည့်ကြည့်... နားမလည်တာရှိရင် ကိုယ့်ကို မေးလေ..."

ချီလန်က ဟင်းချက်နည်းကို ယူ၍ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ရှင့်ရဲ့ လက်ရေးက တကယ့်ကို လှတာပဲ..."

လဲ့ချန်မှာ ထိုချီးမွမ်းမှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ရပါတယ်..."

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် ချီလန်က ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများနှင့် ယုန်သားသုပ်ကို စတင် စမ်းသပ် ချက်ပြုတ်တော့သည်။

လဲ့ချန်က ချီလန်ကို ဘေးမှနေ၍ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်ပြသပေးပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရံဖန်ရံခါ ပြုပြင်ပေးကာ ဟာသအနည်းငယ် ပြောပြသဖြင့် ချီလန်မှာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေတော့၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်မ ချက်နေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ချီလန်က ယုန်သားများကို မွှေကြော်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အတော်လေး ဟုတ်နေပြီ... မီးအရှိန်လေး နည်းနည်း လျှော့လိုက်..."

လဲ့ချန်က ချီလန်၏ နောက်တွင် ရပ်၍ မီးအရှိန်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကို သင်ပေးနေ၏။

ချီလန်က သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော လဲ့ချန်၏ နွေးထွေးသည့် နှာခေါင်းငွေ့လေးများကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ ပူထူလာတော့သည်။

သူမက လဲ့ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူက ဒယ်အိုးထဲရှိ ယုန်သားများကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"လန်အာ... မင်းရဲ့ ယုန်သားကြော်က အတော်လေး ကောင်းတယ်... ကိုယ် ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်လား..."

"တကယ်ပေါ့..."

လဲ့ချန်က စကားပြောနေရင်းနှင့် သူ၏ တူကို ကောက်ကိုင်ကာ ယုန်သားတစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

"အင်း... အရသာက အနေတော်ပဲ... မွှေးပြီး စပ်နေတာပဲ... အရသာလည်း အရမ်း ဝင်တယ်..."

ချီလန်က နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်မျှ ဆက်၍ မွှေကြော်လိုက်ပြီးနောက် ကျက်သွားသော ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများနှင့် ယုန်သားသုပ်ကို ပန်းကန်လုံး အကြီးတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... အရသာဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ မြည်းကြည့်ပါဦး..."

ချီလန်က ပန်းကန်ကို လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က တူကို ကောက်ကိုင်၍ ယုန်ခေါင်း တစ်တုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး သေချာစွာ အရသာခံကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း... မဆိုးဘူး... ကိုယ်လုပ်တာထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ်..."

သူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ချီလန်သည် လဲ့ချန်၏ ချီးမွမ်းစကားကို ကြားရသောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်က ချီလန်၊ လဲ့ချင်းနှင့် သူတို့၏ သမီးလေး ရှောင်ရှောင်တို့ကို ဈေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

သူက လှည်းတစ်စီးကို အထူး တကူးတက ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ပြင်ဆင်ထားသော ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများနှင့် ယုန်သားသုပ်များကို ၎င်းပေါ်သို့ တင်ဆောင်ကာ အခြား အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစား အချို့ကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အတူတကွ ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လဲ့ချန်က ဤစီးပွားရေး ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်တိုက် စဉ်းစားလာခဲ့၏။

သူက ဈေးကွက်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရှုရန် ချီလန်ကို ဈေးထဲတွင် တစ်ရက်ခန့် အရင် စမ်း၍ ရောင်းချခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

အကယ်၍ ရောင်းအား ကောင်းပါက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်လုပ်မည် ဖြစ်၏။

သူက ပိုက်ဆံအချို့ ရလာသည်နှင့် ချီလန်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို ခရိုင်မြို့သို့ အလည်အပတ် ခေါ်သွားရန်လည်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

'ငါ့သမီးလေးအတွက် အဝတ်အစား အသစ်တွေနဲ့ ချီလန် ကြိုက်တတ်တဲ့ ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ပေးရမယ်... အိုး... ပြီးတော့ ရှောင်ရှောင်ရဲ့ ကျောင်းကိစ္စကိုလည်း စုံစမ်းဖို့ လိုသေးတယ်...' ဟု တွေးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ..."

လဲ့ချန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"အိုး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ၏ တွေးလုံးများထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ရဲ့ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးနဲ့ ယုန်သားသုပ်က ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းတော့မှာပဲလို့ စဉ်းစားနေတာပါ..."

ချီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ ချီလန်က လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး လှည်းကိုရပ်ကာ ဆိုင်စတင် ခင်းကျင်းတော့၏။

လဲ့ချင်း၏ ဆိုင်က ၎င်း၏ ဘေးကပ်လျက်တွင်ရှိပြီး အခြား အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစားအချို့ကို ခင်းကျင်း ပြသထားသည်။

ဤသည်က ချီလန်အတွက် ဤအစားအစာများကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောင်းချခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့ အော်ဟစ် ရောင်းချရမည်ကို မသိပေ။ သူမက ဆိုင်နောက်တွင် အနေရခက်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ လက်များကို စိုးရိမ်တကြီး ပွတ်သပ်ကာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ရံဖန်ရံခါ မော့ကြည့်နေ၏။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့လုံး ဘယ်သူမှ လာမဝယ်ကြချေ။ လူအများစုက ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း လဲ့ချင်း၏ စီးပွားရေးမှာ အလွန်ရောင်းကောင်းနေခဲ့၏။

သူမ ယူဆောင်လာသော အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစားများက ဈေးထဲရှိ အသက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးများအကြား အလွန် လူကြိုက်များပြီး သူမ၏ ဆိုင်ကို လူအုပ်ကြီးက ဝန်းရံထားကာ စကားများ ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် အတော်လေး စည်ကားလှုပ်ရှားနေသော လေထုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

"ချင်းချင်း... နင့်ရဲ့ ပန်းပွင့်ပုံစံ အထည်လေးက အရမ်းလှတာပဲ... ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမက ဟာတွေထက်တောင် ပိုလှနေသေးတယ်..."

အပြာရောင် ပန်းပွင့်ပုံစံအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝဖြိုးသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပျိုနီပန်းများ ထိုးထားသော ခေါင်းဆောင်းတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး အလွန် သဘောကျ နှစ်သက်စွာဖြင့် ထိတွေ့နေ၏။

"အန်တီ... အန်တီ့ရဲ့ အမြင်က အရမ်း စူးရှတာပဲ... ဒါက ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ဒီဇိုင်းလေ... တစ်ခုတည်းပဲ းရှိတာ..."