အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀) အချိန်အခါသင့်တိုင်း ရပ်တန့်တတ်ပါစေ

လဲ့ချင်းက ပြုံး၍ ချီးမွမ်းလိုက်၏။

“ကျွန်မက ဒီပန်းပွင့်ပုံစံအထည်ကို ခရိုင်မြို့ဆီကနေ အထူးတလည် ရှာဖွေ ဝယ်ယူလာခဲ့တာပါ... အရောင်တွေက တောက်ပပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ လျှော်လို့ မပျက်နိုင်ဘူး... ရှင် ဒါကို ဝတ်လိုက်ရင် သေချာပေါက် အရမ်းလှသွားမှာပဲ”

"ဘယ်လောက်လဲ..."

ဝဖြိုးသော အဒေါ်ကြီးက မေးလိုက်၏။

"ဈေးမကြီးပါဘူး... ဈေးမကြီးပါဘူး... ငါးယွမ်ပဲ ကျမယ်"

"ငါးယွမ်... နည်းနည်းတော့ ဈေးကြီးနေတယ်”

ဝဖြိုးသော အမျိုးသမီးက တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေပြီး သူမက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်၏။

“အန်တီ... ဒီလိုလုပ်ပါလား... အန်တီက နောက်ထပ် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ထပ်ရွေးမယ်ဆိုရင် တစ်ယွမ်လျှော့ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝဖြိုးသော အဒေါ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဆိုင်ခုံပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို စတင်ရှာဖွေတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပန်းထိုးထားသော ဖိနပ်ခုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကိုးယွမ်ပေးချေကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေး အဆင်ပြေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်မှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာ၏။

သူမက လဲ့ချန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ဇီ... ချင်းချင်းရဲ့ ရောင်းအားကို ကြည့်ဦး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကျတော့... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ လာမဝယ်ကြတာလဲ..."

လဲ့ချန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ချစ်ဇနီးရယ်... ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်"

"ငါတို့ရဲ့ ယုန်ခေါင်းတွေနဲ့ ယုန်သားသုပ်က အရမ်းအရသာရှိတာဆိုတော့ လူတွေ သေချာပေါက် ဝယ်ကြမှာပါ."

စကားပြောနေရင်း လဲ့ချန်က ဓားမကို ကောက်ကိုင်ကာ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများနှင့် ယုန်သားသုပ်များကို အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးလိုက်ပြီး ပန်းကန်ပြားပေါ် တင်ကာ အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်၏။

"မလွတ်တမ်း ဝယ်ယူကြပါခင်ဗျာ"

"စစ်မှန်တဲ့ ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေး၊ ယုန်သားသုပ်၊ စပ်ပြီး စွဲလမ်းသွားစေမယ်၊ အရသာရှိပြီး ဈေးလည်း သက်သာတယ်! အလကား မြည်းစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်"

လဲ့ချင်းကလည်း ဝင်၍ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"အန်တီတို့၊ ဦးလေးတို့၊ အဘိုးတို့... ကျွန်မတို့ အစ်ကိုနဲ့ ယောင်းမတို့က ချက်ထားတဲ့ ယုန်သားတွေက တကယ့်ကို အရသာရှိတာ! လာမြည်းကြည့်ကြပါဦး"

သူမက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေသော ဖောက်သည်များကို ချီလန်၏ ဆိုင်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အဒေါ်ကျန်း... အဒေါ်လည်း မြည်းကြည့်သင့်တယ်… နောက်ထပ် ထပ်စားချင်သွားမယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံတယ်"

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် စပ်စုချင်စိတ်ရှိသော ဖြတ်သွားဖြတ်လာသူ အချို့က ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

လဲ့ချန်က လူတိုင်းကို စားသောက်ရန် နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးများနှင့် ယုန်သားသုပ် ပြင်ဆင်ပုံနှင့် အရသာကို အသေးစိတ် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"ဒီယုန်ခေါင်းက အရမ်းမွှေးတာပဲ"

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား တစ်ဦးက ယုန်ခေါင်းတစ်တုံးကို ကောက်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ နှစ်ချက် သုံးချက် ဝါးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။

"အင်း... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ…ထုံပြီး စပ်နေတာပဲ... တကယ့်ကို ကျေနပ်ဖို့ ကောင်းတယ်"

"ယုန်သားသုပ်ကလည်း မဆိုးပါဘူး... အသားက နူးညံ့ပြီး အရည်ရွှမ်းနေတာပဲ... စပ်ပြီး အရသာရှိတော့ ထပ်စားချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်”

အလကား မြည်းစမ်းကြည့်ခြင်းက တကယ့်ကို အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။ လူအများစုမှာ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပို၍ ပို၍ ဝိုင်းအုံလာကြတော့၏။

"ကျွန်တော့်ကို ယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေး တစ်ပေါင်ပေးပါ"

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက အရင်ဆုံး ငွေရှင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို ယုန်သားသုပ် တစ်ဝက်လောက် ပေးပါ"

"ငါ့ကို နှစ်ပေါင်ပေး... အိမ်က ကလေးတွေကို ကျွေးကြည့်မလို့"

...

ဆိုင်ငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အားလုံးမှာ ပစ္စည်းများကို အလုအယက် ဝယ်ယူနေကြသည်။

"ချန်ဇီ... ရှင့်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်တာပဲ"

ချီလန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန်လည်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေါ့... ဒါကို စျေးကွက် မဟာဗျူဟာလို့ ခေါ်တယ်! အမြတ်နည်းနည်းနဲ့ အမြန် ရောင်းထွက်အောင်၊ လူတိုင်းကို အရင် မြည်းစမ်းခိုင်းပြီး အစားအသောက် စိတ်ဝင်စားမှု တိုးလာအောင် လုပ်တာလေ."

နှစ်နာရီ မပြည့်ခင်မှာပင် ပန်းကန်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ငရုတ်ဆီများနှင့် ယုန်အရိုး အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ချီလန်က ငွေများကို ရေတွက်လိုက်ရင်း သူ၏ ပါးစပ်ကို နားရွက်တပ်မတတ် အူကြောင်ကြောင် ပြုံးလိုက်၏။

သူမ၏ ယခင်က ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများမှာ ယခု ငွေစက္ကူ အသေးလေးများနှင့် အကြွေစေ့များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေတွက်နေပြီး စိတ်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော “တချွင်ချွင်" မြည်သံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

လဲ့ချင်းက မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်မှုများ ပြုလုပ်နေမိ၏။

သူမ ယနေ့ အတော်လေး ရောင်းရသော်လည်း သူမ၏ ယောင်းမဖြစ်သူက ထိုယုန်သား ပန်းကန်လုံးဖြင့် ရရှိလိုက်သော အမြတ်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

"အစ်ကို…ယောင်းမ...အစ်ကိုတို့က ပိုက်ဆံတွေကို အရမ်းရောင်းကောင်းအောင် ရှာနိုင်လွန်းနေပြီ"

လဲ့ချင်းမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ဒီအမြန်နှုန်းက ပိုက်ဆံ ရိုက်ထုတ်တဲ့ စက်နဲ့တောင် တူနေပြီ"

သူမက လက်ချောင်းများကို ရေတွက်လိုက်ပြီး

"အကယ်၍ ကျွန်မသာ ဒီအတိုင်း နေ့တိုင်း ရောင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် တစ်လအတွင်းမှာပဲ ချမ်းသာသွားမှာပဲ..."

သူမက တမင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အသံကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ လျှော့ချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတို့ သေချာပေါက် ယွမ်ရာဂဏန်းချီပြီး ရသွားမှာပဲ"

လဲ့ချန်က တခစ်ခစ် ရယ်မော၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လဲ့ချင်း၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်၏။

“ငွေမက်တဲ့ ကောင်မလေး... မင်းက အိပ်မက် မက်နေတာပဲ”

"လူတွေက ဒီနေ့မှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်လို့ လာဝယ်ကြတာပါ... ဒီယုန်ခေါင်း စပ်စပ်လေးက ရှားပါးပြီး အရသာလည်း ရှိနေတော့လေ."

"ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက လုပ်ရတာ မခက်ဘူး... အိမ်တိုင်းသာ လုပ်တတ်သွားရင် ငါတို့ဆီက ဘယ်သူ လာဝယ်တော့မှာလဲ..."

"ဟုတ်တယ်..."

ချီလန်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ပထမဆုံးရက်ဆိုတော့ လူတိုင်း စမ်းကြည့်ကြတာပါ."

"နောင်ဆိုရင်တော့ ခုလောက် ရောင်းကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...နင့်အစ်ကိုနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ပြီးပြီ... ဒီရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ရောင်းပြီး အခြေအနေ ကောင်းနေချိန်မှာ ရပ်လိုက်တော့မယ်."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ လေလွင့်နေသော မီးပုံးပျံသဖွယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ခါးသီးသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဘာလုပ်ရမလဲ... ကျွန်မက ဆိုင်မှာ အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းတွေ မရောင်းတော့ဘဲ ယောင်းမဆီကနေ ယုန်သားချက်နည်းကို သင်ယူမလို့ စိတ်ကူးထားတာ"

လဲ့ချန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းကတော့လေ... အမြဲတမ်း ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပဲ စဉ်းစားနေတာပဲ… ပိုက်ဆံရှာချင်ရင်တော့ တကယ့် ကျွမ်းကျင်မှု ပညာရပ်တွေကိုပဲ အားကိုးရမယ်."

"မင်းရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေက မဆိုးပါဘူး... အဲဒါကိုပဲ ဆက်လုပ်ပါ... မင်းက ယုန်သား ရောင်းတာထက် သေချာပေါက် ပိုအောင်မြင်မှာပါ"

လဲ့ချင်းက တွေးကြည့်လိုက်ပြီး သဘောတူလိုက်၏။ သူမ၏ အစ်ကို ပြောတာ မှန်သည်။ ယုန်သား စီးပွားရေးမှာ စည်ကားသယောင် ရှိသော်လည်း တည်မြဲမှု မရှိပေ။

သူမက လဲ့ချန်က သူမကို ပိုစတာဒီဇိုင်းဆွဲခိုင်းသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာကို လှန်၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကြည့်ကြည့်ပါဦး... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဒီဇိုင်းမူကြမ်းပါ... ဘယ်လိုနေလဲ..."

လဲ့ချန်က ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ယူလိုက်ရာ လျှာထုတ်နေသော မြွေဟောက် တစ်ကောင်နှင့် မြွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ရစ်ထားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့၊ ထို့နောက် မြွေ၏ ခေါင်းအောက်တွင် "လဲ့မိသားစု မြွေဆေး၊ ရောဂါတိုင်း ပျောက်ကင်းစေ" ဟု ရေးသားထားသော စာတန်းကြီးများကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာ... ဘာကြီးလဲ..."

လဲ့ချန်မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။

"‌ဒီမြွေက မြေတီကောင်နဲ့ တူနေပြီး ဒီအပင်တွေကလည်း ရှုပ်ပွနေတာပဲ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

လဲ့ချင်းမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွား၏။

"အစ်ကိုရယ်... အနုပညာ အနည်းငယ်လောက်တော့ မရှိဘူးလား... ဒါကို စိတ်ကူးယဉ်အနုပညာလို့ ခေါ်တာ”

"ဒီမြွေကို ကြည့်ပါ... ရိုးရှင်းစွာ ဆွဲထားသော်လည်း ခွန်အားအပြည့်ရှိပြီး ပထမဆုံး မြင်လိုက်တာနဲ့ အလွန် စွဲမှတ်သွားစေတယ်."

"ဒီဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက ကျွန်မတို့ရဲ့ မြွေဆေးကို သဘာဝ ဆေးဖက်ဝင် အပင်စစ်စစ်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားပြီး ကျန်းမာရေးအတွက် ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာကို ကိုယ်စားပြုတာပါ."

"ပြီးတော့ ဒီစကားလုံးတွေ..."

လဲ့ချင်းက "ရောဂါတိုင်း ပျောက်ကင်းစေ" ဟူသော စာလုံးလေးလုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မက ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိအောင်၊ မြင်သာ ထင်သာ ရှိအောင် တမင်တကာ ဖောင့်တွေကို ပိုကြီးထားတာပါ... လူတွေက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မြွေဆေးက အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သိသွားအောင်လေ”

လဲ့ချန်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ချင်းချင်း... အစ်ကိုက မင်းရဲ့ ဒီဇိုင်း သဘောတရားတွေကို ဘာမှ နားမလည်ပေမဲ့... ဒါက ထူးခြားပြီး လှတော့ လှသားပဲ."

လဲ့ချင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မေးစေ့ကို ပင့်လိုက်၏။

"ဒါပေါ့! ဒါက ကျွန်မရဲ့ သီးသန့် ဒီဇိုင်းလေ... ဈေးကွက်ထဲမှာ နောက်ထပ်တစ်ခု ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထပ်ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မ ဒီထက်ပိုပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲထားသေးတယ်"

စကားပြောနေရင်း သူမက နောက်တစ်မျက်နှာသို့ လှန်၍ ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒါကို ကြည့်ပါ... ကျွန်မက ကာတွန်းဇာတ်ကောင် တစ်ခုကို ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ... အင်္ကျီလေး ဝတ်ထားတဲ့ မြွေလေးတစ်ကောင်က ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ပြီး ပြုံးနေတယ်... အရမ်း ချစ်စရာ မကောင်းဘူးလား"

လဲ့ချန်က အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အူကြောင်ကြောင် ပြုံးနေသော မြွေလေးကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီမြွေလေးက အင်္ကျီ ဝတ်ထားရတာလဲ... သူ အသက်ရှူကျပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လဲ့ချင်းက မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။

"အစ်ကိုရယ်... အဲဒီလို ပြောပြန်ပြီ…ဒါကို လူ သဏ္ဌာန်အသွင်ယူခြင်းလို့ ခေါ်တာ…မြွေလေးကို အင်္ကျီ ဝတ်ပေးလိုက်တာက ပိုပြီး ရင်းနှီးဖို့ ကောင်းလာတယ်... ကလေးတွေက သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပဲ"

လဲ့ချန်က မရှင်းလင်းသေးစွာဖြင့်

"ဒါက... ဒါက မြွေဆေးရောင်းတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

လဲ့ချင်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ဈေးကွက်ထဲက မြွေဆေး အများစုက အားလုံးနီးပါး တူတူပဲ... အကုန်လုံးက အမည်းရောင်တွေနဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာ... အကယ်၍ ငါတို့က ဒီကာတွန်းဇာတ်ကောင်ကို သုံးရင် လူတွေရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တောက်ပသွားစေမှာပဲ"

လဲ့ချန်က တွေးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြောစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အနုပညာနှင့် ဒီဇိုင်းကို နားမလည်သော်လည်း ပစ္စည်းတစ်ခု ရောင်းချရန်အတွက် လူတွေ စွဲမှတ်သွားအောင် လုပ်ရမည်ကို သိသည်။

"ကောင်းပြီ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းနည်းအတိုင်းပဲ လုပ်ကြမယ်… မင်းက ဒီဇိုင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပြီး သန့်စင်အောင် လုပ်ထား... အစ်ကိုက လူတစ်ယောက်ကို အပ်ပြီး ပိုစတာ ရိုက်ထုတ်လိုက်မယ်."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လိုက်၏။

"အရမ်း ကောင်းသွားပြီ! အစ်ကို... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီတာဝန်ကို အပြီးသတ်ပေးပါ့မယ်”