အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂) - သွေးစက်ဂူ (၂)

ဤအိပ်စက်ခြင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာသွားလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း နိုးလာပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပိယောင်သည် သူမ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် အနီရောင်ကျောက် ခုနစ်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ဤမိန်းကလေးကို အတော်လေး လေးစားသွားမိသည်။

ထိုင်လိုက်သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ သူ၏ဗိုက်က ရုတ်တရက် ပြန်လည်မြည်ဟည်းလာပြန်သည်။ အလွန်ဆာလောင်နေပုံရပြီး သခင်ဖြစ်သူ၏မျက်နှာကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဂူထဲတွင် ရေကျသံမှလွဲ၍ မူလက တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ဗိုက်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပိယောင်၏နားထဲသို့ ရောက်သွားချေသည်။ သူမသည် လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းတစ်ယောက် အရှက်ရသွားသည်။ လူတစ်ယောက် သေနိုင်သော်လည်း မျက်နှာအပျက်ခံ၍ မဖြစ်ပေ။

ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပိယောင်ကို မကြည့်တော့ချေ။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ ပူထူနေကြောင်း ခံစားသိရှိနေရ၏။

သူသည် ဟန်လုပ်၍ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆာလောင်မှုကို သက်သာစေရန် ရေသောက်မည်ဟု တွေးကာ ရေကန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

ကန်ထဲမှရေမှာ မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စိမ့်စမ်းရေ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည့်အပြင် အနည်းငယ်လည်း ချိုမြိန်နေ၏။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်း သောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်။

ရေက အစာကို အစားမထိုးနိုင်ပေ။ ကျန်းရှောင်ဖန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရေပြင်ကို ငေးမောကြည့်နေလိုက်သည်။

ရေစက်များသည် ဂူအမိုးမှ ကျဆင်းလာပြီး ရေပြင်ကို ရိုက်ခတ်ကာ လှိုင်းကြက်ခွပ်များကို ဖန်တီးနေလေသည်။ ရေအောက်တွင် သူ၏နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အနည်းငယ် နီရဲနေသည်ကို တွေ့ရ၏။

အနည်းငယ် နီရဲနေသည်ဟုလော။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရေပြင်ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတွင် အဘယ်ကြောင့် အနီရောင် ရှိနေရသနည်းဟု ရုတ်တရက် အံ့ဩသွားသည်။

အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေထဲရှိ သူ၏အရိပ်ပေါ်တွင် အနီရောင်အစက်အပြောက်တချို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် ယင်းမှာ မမှန်ကန်ပေ။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရေထဲရှိ သူ၏အရိပ်ပေါ်ထပ်နေသော အနီရောင်‌ကျောက်များ၏ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ခေါင်းထဲသို့ အကြံတစ်ခု ဝင်လာ၏။ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အနီရောင်ကျောက် ခုနစ်တုံး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသည် လှိုင်းကြက်ခွပ်များကြား ရေကန်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းတို့မှာ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ နေရာယူထားမှုမှာ ထူးဆန်းသောချိတ်တစ်ခုနှင့် မတူတော့ဘဲ လက်ဝါးတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ဘာမျှမပြောနိုင်တော့ချေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ရုတ်တရက် ဝေခွဲမရဖြစ်သွား၏။ သူသည် လမ်းဆုံလမ်းခွတွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ဘယ်ကိုသွားရမည်နည်း။

ထိုခံစားချက် လွန်ဆုံးသွားပြီးနောက် သူလှည့်လိုက်သည်။

"ဟေး။"

ပိယောင်ကမူ သူမအပေါ်ရှိ ကျောက်နံရံကို ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မနာမည်က ဟေး မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက ရှင် ခေါ်ခဲ့တာလေ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ထွက်လာမည့်စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ဤမောက်မာသော မိန်းကလေးအပေါ် ထူးခြားသော သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့၏။ သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ပိယောင်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မနာမည် ပိယောင်"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုအမည်ကို သူ၏ရင်ထဲတွင် နှစ်ခါ ထပ်ရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ စကားဆို၏။

"ဒီကိုလာပြီး ကြည့်ကြည့်"

ပိယောင်မှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘာများလဲ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ပိယောင်သည် ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ရေပြင်ပေါ်ရှိ လှိုင်းကြက်ခွပ်များကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီရောင်ကျောက် ခုနစ်တုံး၏ လက်ဝါးနှင့်တူသော ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပိယောင်သည် တုန်လှုပ်သွားကာ အမြန်လှည့်၍ စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက..."

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

"ငါ မတော်တဆ မြင်လိုက်ရတာ။ ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ပိယောင်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မတို့ စမ်းကြည့်ရမယ်"

ထို့နောက် သူမသည် အသုံးမကျသောစကားများကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရေထဲသို့ ဆင်းလိုက်တော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့ဩသွားရ၏။ တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် ရေက သူမ၏ဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေသော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

သူမ ရေထဲဆင်းလိုက်သဖြင့် လွင့်စင်သွားသော ရေစက်များသည် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွား၏။ ပိယောင်သည် ကျောက်တုံးခုနစ်တုံး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှု ရေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာရန် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေ၏။ ပုလဲနှင့်တူသော ရေစက်များသည် ဤလှပသော မိန်းကလေး၏ဆံပင်၊ ပခုံး၊ မျက်နှာနှင့် အဝတ်အစားပေါ်သို့ ကျဆင်းနေကြသည်။

ကြည်လင်သော ရေစက်များသည် သူမ၏နက်မှောင်သော ဆံကေသာပေါ်မှ လျှောကျလာပြီး သူမ၏ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားကြ၏။

သူမ၏အလှတရားသည်ပင် ကြည်လင်သော ရေများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း ရုတ်တရက် ပြုစားခံလိုက်ရလေသည်။ ဂူထဲရှိ မူလရေကျသံသည် ရုတ်တရက် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွား၏။

ဝိညာဉ်ကို ထိရှစေလောက်အောင် လှပသော ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ရေထဲတွင် ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ သူ့မျက်စိထဲတွင် ရှိနေတော့သည်။

ကျောက်တုံးခုနစ်တုံး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုမှာ ရေအောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ချထားသော လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာလေသည်။

ပိယောင်သည် ထိုကျောက်တုံးများ၏ တည်နေရာကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုလက်ဝါးပုံပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

သူမ၏လက်သည် နူးညံ့သော ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။ အနီရောင်ကျောက်များ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အလင်းရောင်သည် ဤလှပသော မိန်းကလေး၏မျက်နှာပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်လာကာ သူမ၏မျက်နှာကို နူးညံ့စွာ တောက်ပသွားစေလေသည်။

ရေကန်မှာ အလွန်တိမ်ပေသည်။ မကြာမီပင် ပိယောင်၏လက်သည် အောက်ခြေသို့ ရောက်သွား၏။ အောက်ခြေတွင် ပါးလွှာသော သဲလွှာတစ်လွှာ ရှိနေသည်။

သူမ၏လက်ချောင်းများအောက်တည့်တည့်တွင် အနည်းငယ် ချွန်ထွက်နေသော နေရာငါးခု ရှိနေကြောင်း သူမ ခံစားသိရှိလိုက်ရ၏။ သူမ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

သူမသည် အောက်ခြေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သဲများအောက်တွင် မြေကြီး၌ မြုပ်နေသော ကျောက်တုံးငယ်ငါးတုံး ရှိနေပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေလေသည်။

ပိယောင်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် ထိုအရာများကို ဖိချလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။

ပိယောင်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုသည် အေးခဲသွား၏။ သူမ၏မျက်လုံးများက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားပြီးနောက် သူမက တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောမည်ပြုစဉ် ရုတ်တရက် ပိယောင်သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

သူမသည် ကျန်ရှိနေသော အနီရောင်ကျောက် နှစ်တုံး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှု နေရာကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေလိုက်ရာ နောက်ထပ် ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကို တွေ့ရှိသွား၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ပို၍ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမသည် သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ဂရုတစိုက် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်တုံးခုနစ်တုံးလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိချလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ ထပ်မံ ကျရှုံးသွားပြီဟု ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ပိယောင်တို့ ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ဂူထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရေကျသံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မရှိချေ။

ထို့နောက် သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဂူထဲတွင် စူးရှသော်လည်း လေးလံလှသော 'ဂျောက်' ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ပိယောင်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့သည် ထိုအသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရေတံခွန်ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်ရှိ တစ်ချိန်က အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ မာကျောသော ကျောက်နံရံသည် အထဲသို့ နစ်ဝင်သွားချေပြီ။

နှေးကွေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဂူပေါက်ဝအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုပွင့်လာသော လျှို့ဝှက်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ၏ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ၊ အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏နှလုံးသား နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင်မူ ဝန်မခံချင်သကဲ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

နှစ်ရှစ်ရာတိုင်တိုင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းအတွက် အရေးပါလှသော နေရာတွင် အဘယ်အရာများ ရှိနေမည်နည်း။

ပိယောင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာပြီး သူ၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ကျော့ရှင်းလှပမှု၊ မျက်နှာပေါ်မှနေ၍ ညင်သာစွာ လျှောကျလာသော ရေစက်များကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ သူမကို မကြည့်တော့ချေ။ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ပိယောင်မှာ အနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးက ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏အသံမှာလည်း နူးညံ့စွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ရှင် သတိထားမိလို့ပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လည်ချောင်းများ ခြောက်သွေ့နေပြီး မျက်နှာမှာ ပူထူနေလေသည်။

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ ဤမိန်းကလေးနှင့် မသိမသာ ဝေးရာသို့ ခွာလိုက်ပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မဝင်သေးတာလဲ"

ပိယောင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်၏။

"ရှင် ကျွန်မကို ကြောက်နေသလိုပဲ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ပါဘူး..."

ပိယောင်သည် သူ့ကို အတန်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးက ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ အတူတူ ဝင်သွားကြရအောင်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့ဩသွားကာ တွေဝေသွားပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့။ ဒါက မင်းတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ နေရာပဲ။ မင်းဘာသာမင်း ဝင်သွားလို့ရပါတယ်..."

ပိယောင်သည် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး စကားဆို၏။

"အဲဒီထဲမှာ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေရင်တောင် ရှင် မဝင်တော့ဘူးလား။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း လန့်သွားကာ သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲတာလည်း ဟုတ်တာပဲ။ သွား... သွားကြတာပေါ့။"

ပိယောင်သည် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ရေထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်ဆင်းကာ ရေတံခွန်ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ကျော်၍ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးနောက် နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။

ယင်းမှာ သရဲတစ္ဆေများ နေထိုင်ရာ ဥမင်လှိုင်ခေါင်းတစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော အရာများမှာ အပြင်ဘက်ထက် အများကြီး နည်းပါးလေသည်။ မြင်နိုင်ရုံမျှ ရှိသော်လည်း အလွန်မှောင်မိုက်နေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ပိယောင်တို့သည် လျှောက်သွားရင်း အလွန် သတိထားနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာအတွင်း ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ မရောက်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းမှ ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးများသည် အားကောင်းသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။ မတော်တဆမှုများ မရှိခဲ့ပေ။ လမ်းကြောင်းမှာ ကွေ့ကောက်နေပြီး မှောင်မိုက်ကာ ရှည်လျားသည့်အပြင် တဖြည်းဖြည်း အထက်သို့ တက်သွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူနှင့် ပိယောင်သည် တောင်၏ အလယ်ဗဟိုခန့်တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

"ငါတို့ ရောက်ပြီ။”

သူတွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေသော ပိယောင်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။

သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်ရာ ဥမင်လှိုင်ခေါင်း၏ အဆုံး၌ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ဒါဟာ ကြီးမားလှသော ကျောက်ခန်းမကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။

သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ပိယောင်သည် ထိုနေရာသို့ စတင်၍ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

သူတို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်ခန်းမကြီး၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။

ကျောက်ခန်းမမှာ စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန် ရှိပေ၏။ ခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဥမင်လှိုင်ခေါင်းတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဤသည်မှာ အဆုံးသတ်မဟုတ်ကြောင်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ကျောက်ခန်းမ၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ကြီးမားသော ကျောက်ရုပ်တု နှစ်ခု ရှိနေသည်။ တစ်ခုမှာ ကြင်နာတတ်သော အသွင်အပြင်ရှိပြီး ပြုံးနေလေ၏။ ၎င်း၏ဝတ်စုံမှာ လေတိုက်ခံရသကဲ့သို့ လွင့်ဝဲနေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာမှ ကွမ်ယင်မယ်တော်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူပေသည်။

အခြားတစ်ခုမှာမူ လုံးဝကွာခြားလှ၏။ ရန်လိုသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။ မည်းနက်သောမျက်နှာ၊ ချွန်ထက်သောဦးချိုများ ပါရှိပြီး လက်ရှစ်ဖက်နှင့် ခေါင်းလေးလုံး ရှိလေ၏။

၎င်း၏ပါးစပ်ဘေးတွင် သွေးများ ရှိနေရာ ယင်းကို ကြည့်မိသူတိုင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေနိုင်ပေသည်။

ရုပ်တုနှစ်ခု၏ ရှေ့တွင် နံ့သာပေါင်းဖိုတစ်ခု တင်ထားသော ကျောက်စားပွဲတစ်လုံး ရှိလေသည်။ ၎င်း၏ဘေးတွင် အမွှေးတိုင်အိတ် နှစ်အိတ် ချထား၏။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာအတွင်း မည်သည့်အမွှေးတိုင်မျှ ထွန်းညှိခြင်း မခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကျောက်ခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အခင်းဖျာအချို့မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဟိုဒီ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။ ထိုအရာများမှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှမရှိချေ။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမြင်တွေ့ရသောအရာများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော် ပိယောင်၏မျက်နှာမှာမူ လေးနက်တည်ကြည်နေ၏။

သူမသည် အခင်းဖျာတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်များကို သန့်စင်ပြီးနောက် ယင်းကို ရုပ်တုများရှေ့တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲပေါ်မှ အမွှေးတိုင်များကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမယူဆောင်လာသော မီးခတ်ကျောက်ကို အသုံးပြုကာ မီးညှိ၍ နံ့သာပေါင်းဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အခင်းဖျာထံသို့ ပြန်သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်လေ၏။

ကျောက်ခန်းမထဲတွင် အခိုးအငွေ့ ပါးပါးလေး မြင့်တက်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေသော သူမသာ ရှိနေတော့သည်။

“မြေအောက်မယ်တော်၊ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းရဲ့ လေးဆယ့်သုံးဆက်မြောက် တပည့် ပိယောင် ရိုးသားစွာ ဆုတောင်းပါတယ်”

“သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းဟာ ကပ်ဘေးရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားနည်းခဲ့ရပါတယ်။ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့အတွက် တပည့်များစွာဟာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသက်စတေးခဲ့ကြရပါတယ်”

“မယ်တော်နဲ့ ဧကရာဇ်မင်းတို့က လောကကြီးကို သနားညှာတာပြီး ကျွန်မရဲ့ ဆုတောင်းကို ပြည့်ဝစေဖို့၊ သွေးသန့်စင်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့၊ လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့နဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံး အသက်ရှည်ခြင်း၊ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်းနဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်း နယ်ပယ်ကို အတူတကွ ရောက်ရှိနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းပါတယ်”

ထိုအခါမှ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထိုရုပ်တုများမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ကိုးကွယ်သည့် မိစ္ဆာဘုရားများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း နားလည်သွားလေသည်။

သူသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အခြားသို့ လှည့်သွားပြီး ယင်းတို့ကို ဆက်၍ မကြည့်တော့ပေ။