အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) - ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်း (၂)

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြင့် သူမအား လက်ညှိုးထိုးကာ မည်သည့်စကားမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ပိယောင်က ထိုသို့ ကြောက်မက်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော စကားများကို ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"ကျွန်မ သေသွားရင် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်က ဒီမှာ ရှိနေဦးမှာပဲ။ ရှင် အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မအသားကို စားလိုက်။ ဒါဆိုရင် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူကိုယ်သူ တုန်လှုပ်မနေတော့ပဲ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

'နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေက တကယ့် တိရစ္ဆာန်တွေပဲ၊ သူတို့က ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နိုင်ကြတယ်။'

သို့သော် ပိယောင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာတွင် အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ အေးခဲသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကာ တုန်ယင်နေသောလက်ဖြင့် ပိယောင်အား လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ပိယောင်က သူ့အား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နူးညံ့မှုမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေ၏။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအရာက ဤလောကရှိ အဆိပ်အားလုံးထက် ပို၍ သေစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

"ရှင်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ကို ပြန်ပြီး ရှင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ လင်းအာကို မတွေ့ချင်တော့ဘူးလား”

“ဒီလင်းနို့တစ်သောင်းဂူထဲမှာ ရှင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေ ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့ ရှင့်ကို ရှာနေကြမှာ သေချာတယ်”

“ရှင် အသက်ပိုရှည်ရှည် ရှင်သန်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ရှင့်ကို ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

ပိယောင်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားသော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းအနေဖြင့် ပိယောင်၏ လေသံကို မည်သို့ ဂရုစိုက်နိုင်မည်နည်း။

လုရွှယ်ချီအကြောင်းကို ပိယောင် မည်သို့သိနေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။ သူသည် ပိယောင်အား လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း... မင်းက ငါ့ကို စား... စား... စားဖို့ ပြောတယ်ပေါ့။ မင်းတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတွေက တကယ် ရူးသွပ်နေကြတာပဲ။ အရှက်မရှိဘူး၊ ရွံစရာကောင်းတယ်။ ငါ... ငါ... မင်း... မင်း... "

သူသည် ပို၍ ဒေါသထွက်လာသဖြင့် သူ၏ လျှာမှာ ကောင်းစွာ အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ "ငါ... ငါ... ငါ..." နှင့် "မင်း... မင်း... မင်း..." ဟုသာ ပြောနေသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပိယောင် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် သူ့အား စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း အသက်ရှူမှန်သွားသည်အထိ စောင့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကို စားတာဖြစ်ဖြစ်၊ မစားတာဖြစ်ဖြစ် ဒါက ရှင့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မကို အရင် သတ်ရလိမ့်မယ်။"

"ထပ်ပြောပြန်ပြီ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဒေါသမီးများ ထပ်မံလောင်ကျွမ်းလာလေ၏။

"ငါက မင်းတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းနဲ့ မိစ္ဆာအပေးအယူ လုပ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား”

“မင်း ငါ့ကို အစားအစာ ပေးခဲ့တယ်၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်နိုင်တယ်။ ငါ့ကို ဒီလိုကိစ္စထဲ ဆွဲသွင်းချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ပိယောင်က ဖြည်းညင်းစွာခေါင်းရမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ ကြောက်လို့ပါ။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ၏ ပုံမှန်အဖြေအတိုင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။

"လိမ်နေတာ၊ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ ငါ ကျဆင်းမသွားဘူး...... အာ၊ မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"

ဤသေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်တွင် ပိယောင်၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုများ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အတွေးအချို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုသည့်အလား ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်လေသည်။

"အထီးကျန်ကျန်နဲ့ သေမဲ့ရက်ကို စောင့်နေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ ရှင် သိလား။"

သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားသည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်ကို သူ သတိထားမိကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ။"

ပိယောင်က မျက်မှုန်ကြုတ်ကာ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးခါနီးအချိန်တွင် သူမဘေး၌ ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော လူငယ်လေးအား မျက်နှာမူရင်း သူမ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ အသံမှာ ဝေဝါးကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေသည်။

"ကျွန်မ အသက် ခြောက်နှစ်အရွယ်တုန်းက အမေက ကျွန်မကို အဖွားဆီ အလည်သွားဖို့ 'ဟူချီတောင်က မြေခွေးဂူ' ကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းတွေက ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး 'ထျန်းယင်ကျောင်းတော်' က ဆရာတော် ဖူဖန်းက 'ဖူတူရွှေခွက်' ကို အသုံးပြုပြီး မြေခွေးဂူတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်”

“ကျွန်မရယ်၊ အမေရယ်၊ အဖွားရယ် သုံးယောက်လုံးကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်ခဲ့တာ"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားလေ၏။ သူသည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ပိယောင်သည် နာကျင်စရာကောင်းသော အတိတ်မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရှေ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ကာ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ အကျယ်ကြီး ငိုခဲ့တာ။ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်ခဲ့ရတာ။ အဲဒါက ဒီတိုင်း ဂူ‌သေးသေးလေးတစ်ခုပါ၊ အဲဒီမှာ ထောက်ကန်ထားဖို့ ကျောက်တုံးကြီးရှိနေလို့ ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ရတာ။”

“ဒါပေမဲ့ အဖွားရဲ့ ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းလို့ သိပ်မကြာလိုက်ဘူး။ သူ သေသွားတယ်။ အမေနဲ့ ကျွန်မက အမှောင်ထုထဲမှာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း အဖွားကို မြေမြှုပ်ခဲ့ကြတယ်။"

"ကျွန်မတို့တွေက မြေကြီးထဲက တော်တော်နက်နက်မှာ မြေမြှုပ်ခံထားရတာ၊ ကျောက်ဆောင်တွေပေါ်ကနေ ကျလာတဲ့ ရေအနည်းငယ်ကလွဲရင် အားလုံးက မာကျောပြီး အေးစက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေချည်းပဲ”

“ကျွန်မ တကယ်ကို ကြောက်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အမေက ကျွန်မကို 'ယောင်အာ၊ မကြောက်နဲ့၊ ဖေဖေ လာကယ်လိမ့်မယ်' လို့ အမြဲတမ်း ပြောခဲ့တယ်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် အသက်အောင့်ထားလိုက်ပြီး ပြောပြ၍မရနိုင်သော နေရခက်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် သေချာစွာ နားထောင်နေလေ၏။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို သူ ခံစားနေရပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း အမှောင်ထုကြီးပဲ။ ဖေဖေ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။ အမှောင်ထုကြီးဖုံးနေတဲ့ ဂူထဲမှာ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်”

“ပြီးတော့ ကျွန်မ ဗိုက်ဆာပြီး ဆက်တိုက် ငိုနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မဘေးမှာ အမေက ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ သက်ပြင်းချချ‌ နေတာကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။”

“အမေက ကျွန်မကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အမြဲပြောခဲ့တယ်၊ 'ယောင်အာ မကြောက်နဲ့၊ ယောင်အာ မကြောက်နဲ့၊ သမီးကို ဘာမှ အဖြစ်မခံဘူး။ သမီးရဲ့ ဖေဖေ လာကယ်လိမ့်မယ်' တဲ့။"

ပိယောင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူရော်လာသော်လည်း သူမက ဆက်ပြောနေလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ရောက်မလာသေးဘူး။ ကျွန်မကလည်း ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီဆိုတော့ အမေ့ဆီမှာ အစားအစာတောင်းပြီး ငိုနေခဲ့တယ်”

“အမေက ဂူထဲမှာ အထပ်ထပ်အခါခါ ရှာပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အရမ်းဗိုက်ဆာလွန်းလို့ ငိုဖို့တောင် အားမရှိတော့ဘဲ အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ လှဲနေခဲ့ရတယ်။ ရုတ်တရက် တစ်နေ့ကျတော့ အမေက အသားတစ်ပိုင်း ရှာတွေ့ခဲ့တယ်...."

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ပိယောင် တုန်ယင်သွားသည်ကို ကျန်းရှောင်ဖန်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ကျွန်မက အရမ်းဗိုက်ဆာနေတာဆိုတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အဲဒါကို စားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သက်တောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေက အမှောင်ထုထဲမှာ ပြုံးနေခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်။”

“အဲဒီလိုနဲ့ အမေက ကျွန်မကို အချိန်တစ်ခုကြာတိုင်း အသားတစ်ပိုင်းစီ ပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ အသက်ရှင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာခဲ့တယ်။”

“နောက်ဆုံး တစ်နေ့ကျတော့ ကျွန်မ ခေါ်တာကို အမေ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မက အမှောင်ထုထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း သေမဲ့ရက်ကို စောင့်နေခဲ့ရတယ်။"

ပိယောင်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"အထီးကျန်ကျန်နဲ့ သေမဲ့ရက်ကို စောင့်နေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ ရှင် သိလား။ အမေ့ရဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အလောင်းက ထွက်လာတဲ့ အနံ့ကို ရှင် သိလား”

“အမှောင်ထုထဲမှာ ဘာမှ မမြင်ရတဲ့နေရာမှာ ထာဝရ နေထိုင်ရမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ရှင် သိလား။"

သူမ မေးလိုက်တိုင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တုန်ယင်သွားလေ၏။

ပိယောင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အသက်ရှူရန်ပင် မရဲတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း အပြည့်အဝ နိုးထလာခြင်းမျိုးကား မဟုတ်ပေ။ သူမက ဆက်ပြောလေ၏။

"နောက်ဆုံး တစ်နေ့ကျတော့ ဂူပေါက်ဝက ကြီးမားလာခဲ့တယ်။ ဖေဖေက ကျွန်မနဲ့ အမေ့နာမည်ကို ခေါ်နေတာကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ဖေဖေက ကျွန်မရှေ့ကို ခုန်ဆင်းလာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။"

"ဖေဖေက ပထမဆုံး ကျွန်မကို မမြင်ဘဲ အမေ့ကို မြင်သွားခဲ့တာ။ အလင်းရောင် ရလာတော့ ကျွန်မက အပေါ်ကိုပဲ ကြည့်နေပြီး အမေ့ကို ကြည့်ဖို့ မေ့သွားခဲ့တယ်”

“ပြန်သတိရတဲ့အချိန်မှာ ဖေဖေက ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို လက်နဲ့ကာထားလိုက်ပြီ။”

“အမေ့ရဲ့ အလောင်းကို မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ တုန်လှုပ်သွားတာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်သွားသလိုပဲ”

“အဲဒီနောက်မှာ ဦးလေး ချင်းလုံ၊ ဦးလေး ပိုင်ဟူနဲ့ ဦးလေးရွှမ်ဝူတို့ပါ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားကြတယ်"

"ကျွန်မ ရုတ်တရက် ကြောက်သွားတယ်၊ အမှောင်ထဲမှာ သေမဲ့ရက်ကို စောင့်နေရတုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်သွားတာ”

“ကျွန်မက 'ဖေဖေ'လို့ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်တယ်။ ဦးလေးသုံးယောက်က ဖေဖေ့နောက်မှာ တန်းစီရပ်ပြီး အမေ့ရဲ့ အလောင်းကို ကွယ်ထားကြတယ်”

“အမေ့ကို ငါ မမြင်ရသေးဘူး။ ကျွန်မက 'ဖေဖေ၊ မေမေ ဘယ်လိုနေလဲ'လို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။"

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ယောင်လာလေ၏။ ပိယောင် ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းက သူ့ကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဖေဖေက ဘာမှ မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်က ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ကျွန်မက ငယ်သေးပေမဲ့လည်း အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ ကျွန်မကို တကယ် သတ်ချင်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ သိတယ်၊ ကျွန်မ သိတယ်၊ သူ့ရဲ့ သမီးအရင်းကို သတ်ချင်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ မသတ်ခဲ့ပါဘူး။”

“သူ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဒီအမှောင်ထောင်ချောက်ထဲကနေ ကျွန်မကို ချီပြီး ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့တယ်”

“မထွက်ခင်မှာ ဖေဖေ့ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အမေ့ရဲ့ အလောင်းကို ဦးလေးသုံးယောက်က မြေမြှုပ်ပေးနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်”

“လက်တစ်ဖက်ပဲ ပေါ်နေတော့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိဘူး အဲဒီလက်က... အဲဒီလက်က... အဲဒီလက်က......."

ပိယောင်မှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိယောင်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ဖြူရော်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွား၏။

ထို့နောက် သူမသည် သတိလစ်သွားသကဲ့သို့ လဲကျသွားသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူမကို ချက်ချင်း ဖမ်းထိန်းလိုက်လေသည်။ သူမမှာ အလွန် အေးစက်နေပြီး အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ဦးနှင့်ပင် မတူတော့ချေ။

သူ၏ ဖျားနာမှုမှာ ယခုမှ သက်သာခါစဖြစ်လေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေသဖြင့် ပိယောင်အား ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် လှဲသိပ်ရန် အတော်လေး အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချွေးများ ပြန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပေသည်။

ထိုညတွင် (အမှန်တကယ်တော့ ညလော၊ မနက်လော မသိနိုင်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က ညဟုသာ ထင်မှတ်ထားသည်) ပိယောင်မှာ သတိလစ်နေသော်လည်း "အမေ"၊ "ဖေဖေ" စသည်ဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေလေ၏။

သူတို့၏ အနေအထားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပိယောင်အား ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် အလှည့်ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ပိယောင်နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလွန်တရာ နာကျင်စရာကောင်းသော အတိတ်တစ်ခု ရှိနေပုံရလေသည်။

သူမ သတိလစ်နေချိန်တွင် ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေခဲ့၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့မျှ မလုပ်တတ်ခဲ့ချေ။

အဆုံးတွင် ပိယောင်သည် သူမ၏ လက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ အမှတ်မထင် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်မိသွားပြီး မှီခိုစရာ တစ်ခုခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ သူ့အား ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ငြိမ်သက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်များက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပေသည်။

သူမ၏ လက်သည်းများက ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အရေပြားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စူးဝင်နေသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။

သို့သော် ပိယောင်၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူမကို မခွဲခွာရက်သဖြင့် သူသည် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်း သည်းခံလိုက်ပြီး သူမကို သူ့အပေါ် မှီခိုဖက်တွယ်ကာ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်ခွင့်ပြုထားလိုက်တော့သည်။