အခန်း (၈၉၇-၈၉၈)

အခန်း ၈၉၇ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အနက်ရောင်

လောကကြယ်မြို့တော်သည် လှပသော အမည်နာမကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ ဤမြို့အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသူတိုင်းသည် ကြယ်တာရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့သော ဒေသတစ်ခုဟု ထင်မြင်မိကြပေမည်။

​သို့သော် အမှန်စင်စစ်တွင် ဤနေရာသည် သဲကန္တာရတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

​ဤမြို့ဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာသည် သဲကန္တာရထဲမှ အိုအေစစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ရေချိုများ ဝန်းရံထားသော တဲအိမ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​လောကကြယ်မြို့တော်၏ နေ့အချိန်မှာမူ အဆုံးအစမရှိသော သဲကန္တာရကြီးတစ်ခုပင်။ အလှဆင်ထားသည့်အလား ထင်ရသော အိုအေစစ်များကသာ သဲကန္တာရထဲတွင် အသက်ဝင်မှု အနည်းငယ် ရှိသေးကြောင်းကို ပြသနေသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို တဲအိမ်များထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံနေသည်အား တွေ့မြင်နိုင်သည်။

​ဤနေရာသည် မြို့တစ်မြို့နှင့် မတူဘဲ စည်းကမ်းမဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဈေးတန်းတစ်တန်းနှင့် ပိုမိုတူညီနေသည်။

​ပူပြင်းသော နေရောင်ခြည်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အပူဓာတ်များကို သက်ရောက်စေပြီး သဲများပင်လျှင် တောက်ပလျက် ပူလောင်နေသည်။ ဤကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတွင် အဆုံးအစကို မမြင်နိုင်သဖြင့် မည်သူမျှ အချုပ်အနှောင်ခံရသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း အကယ်၍ သူတို့သည် အဝေးသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပါက စိတ်ရှုပ်ထွေးလာတတ်ကြသည်။

​ထို့ကြောင့်ပင် လောကကြယ်မြို့တော်ကို နေ့အချိန်တွင် စိတ်ပျက်စရာမြို့ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

​သို့သော် ညဉ့်ယံချိန် ရောက်သောအခါ ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးသည် ရေပြင်တွင် မြင်ရသော ရောင်ပြန်အရိပ်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အရာရာတိုင်းက ကွဲပြားခြားနားသွားပြီး ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

​ညဉ့်အချိန်၌ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်တာရာများ တောက်ပနေသည်။ တစ်နေ့တာလုံး အပူဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် သဲများမှာ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် စနစ်တကျ ရှိနေသော ကျောက်တုံးကြီးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။

​ထိုနေရာ တစ်ခွင်တွင်လည်း စိတ်ကူးယဉ် အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရေပြာရောင် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ရပ်နေသူ မည်သူမဆို ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရေချိုပေါ်၌ နင်းထားရသကဲ့သို့ လန်းဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိမ့်မည်။

​တဲအိမ်များသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်မှ အလင်းရောင်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကာ တြိဂံပုံစံ အဆောက်အအုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်အလား ရှိနေသည်။ တဲအိမ်များ၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ယံသို့ တက်လှမ်းနေသော အလင်းတိုင်များ ရှိပြီး တဲအိမ်အရေအတွက်မှာ အလင်းတိုင်အရေအတွက်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

​ထိုအလင်းတိုင်များမှာ ကောင်းကင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်းတို့ အချင်းချင်း ထိတွေ့နေကြစဉ်တွင် ၎င်းတို့ကိုသာမက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကိုပါ ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် ငွေရောင်စီးကြောင်းများအား ဖန်တီးပေးသည်။ ဤငွေရောင် စီးကြောင်းများသည် မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်ယံ၌ စိတ်ကူးယဉ် နန်းတော်များကို ပုံဖော်ပေးသည့် မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် အသွင်ဆောင်ပေးသည်။

​စိတ်ကူးယဉ် အရာများဟု ထင်ရသော်လည်း အလွန်တရာ စစ်မှန်သည့် နန်းတော်များ အဆုံးအစမရှိ ပေါ်ပေါက်နေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က လမ်းလျှောက်သွားပြီး လက်ဖြင့် ထိကြည့်လျှင် သို့မဟုတ် သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ခံစားကြည့်လျှင် ထိုနန်းတော်များမှာ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

​အဆုံးအစ မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော ဤသဲကန္တာရတွင် ညဉ့်အချိန် ရောက်သောအခါ နံရံများသည် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာတစ်ခွင်ကို ဝန်းရံသွားလိမ့်မည်။ ထိုနေရာသည် လူ့လောက၌ တည်ရှိပြီး ဘုရင်များ နေထိုင်သည့် မြို့တစ်မြို့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

​ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်ပါက ငွေရောင်စီးကြောင်းများနှင့် နန်းတော်များသည် အလွန်လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးထားသည်အား တွေ့ရပေမည်။ ထိုပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌သာ တည်ရှိနိုင်သော ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် လှပသည်။

​ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်သူများသည် မြေပြင်မှ ကြည့်သူများနှင့် တူညီသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရပေမည်။ အလင်းစီးကြောင်းများ အချင်းချင်း ထိတွေ့နေကြစဉ်တွင် သူတို့သည် ကြယ်တာရာများနှင့် ကမ္ဘာလောကကို တစ်ပြေးညီ တည်ရှိစေပြီး လောကကြယ်မြို့တော်ဟု လူသိများသော မြို့အား ဖန်တီးပေးလေသည်။

​ညဉ့်အချိန်တွင် လောကကြယ်မြို့တော်မှာ အလွန်တရာ စည်ကားလှသည်။ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဝင်ထွက်သွားလာနေကြပြီး ဤမြို့သည် ရေနက်မြို့တော်ထက်ပင် အနည်းငယ် ပို၍ စည်ကားနေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ လက်ရှိတွင် မင်နက်လေလံပွဲမှာ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရောက်ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားလာသည်။

​စုမင်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူနောက်ကွယ်တွင် ယုရိုသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲမှ လူသတ်ငွေ့များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ အဝါရောင်ခွေးကြီးတစ်ကောင်က သူမပုံစံအတိုင်း အသွင်ယူပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်အား တွေးမိတိုင်းတွင် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်ပြီး ကျက်သရေရှိသူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်များကိုပင် စိတ်ပျက်စွာ ဆွဲဖွပစ်ချင်နေမိတော့သည်။

​စုမင်သာ သူမဘေးတွင် မရှိခဲ့ပါက သူမသည် နတ်ဘုရားအာရုံကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထုတ်လွှတ်ပြီး ထိုခွေးနှစ်ကောင်အား မည်သည့် တန်ဖိုးပေးရပေးရ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေမည်။

​"မင်းတို့ ကြားလိုက်မိလား။ လူလိမ်နှစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနဲ့ အနက်ရောင်တို့ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ"

​သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် စုမင်၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရပ်တွင် စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိပြီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး ၎င်းပတ်လည်တွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားပြောဆိုနေသော ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး ရှိနေသည်။

​"သေလိုက်ပါတော့ကွာ။ အဲဒီ အဝါရောင်ခွေးကြီးနဲ့ ဘိုးဘိုးကြိုးကြာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်တဲ့ မိန်းမကို ပြောတာလား"

​"မှန်တယ်၊ ငါက ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေရမှာလဲ။ ဘိုးဘိုးကြိုးကြာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခေါ်တဲ့ အဲဒီမိန်းမက သေချာပေါက် ကျားမ မခွဲခြားနိုင်တဲ့ လူသားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် သူက ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘိုးဘိုးကြိုးကြာလို့ ခေါ်ရမှာလဲ။ သူကပဲ အရင်တုန်းက အဲဒီ လူမဆန်တဲ့ အဝါရောင်ခွေးကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ မိသားစု အငယ်စား ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး သူတို့ကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ရတာလေ"

​"အဲ... ရောင်းရင်းဝမ်၊ မင်းလည်း အဲဒီ အိမ်ထောင်ပြုမယ့် စမ်းသပ်ပွဲကို တက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

​"အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့။ အဲဒီမိန်းမက ငါ့ရဲ့ သေရာပါ ရန်သူပဲ"

​"ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အဲဒီမိန်းမရဲ့ မျက်နှာက တော်တော် လှတာတော့ အမှန်ပဲ။ ငါ သူ့ကို တစ်ခါ မြင်ဖူးတယ်။ သူသာ အဲလောက် မလှဘူးဆိုရင် မိသားစု ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေက သူ့အတွက် ရူးမိုက်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ့ကို အနီးကပ်ကြည့်ဖို့နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာဖို့ အရာရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ လူအချို့တောင် ရှိတယ်လို့ ပြောသံကြားတယ်"

​"ဟွန်း... မင်းရဲ့ သတင်းတွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီကွ။ ငါသိသလောက်ဆိုရင် လူအချို့က သူ့ကို တကယ် မြင်ဖူးပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက သူ့အပေါ် အလုံးစုံ စွဲလမ်းသွားကြတယ်။ မဟုတ်ရင် အဲဒီလူယုတ်မာ နှစ်ယောက်က သလင်းကျောက်တွေကို အဲလောက် အများကြီး ဘယ်လိုလုပ် လုယူနိုင်မလဲ"

​"ငါလည်း အဲဒီမိန်းမကို မြင်ဖူးတယ်။ သူက အလှဆုံး အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ။ သူက အဲလောက်တောင် လှနေတာကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုးတွေ လုပ်နေရတာလဲ။ သူက ဘယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုဆီသွားသွား သူတို့အားလုံးက သူ့ကို လက်ခံကြမှာပဲ။ တကယ်ဆိုရင် ဒီနေရာက အကြီးဆုံး မိသားစုတွေကတောင် ဒီလို လှတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြမှာ။ သူသာ ဆွဲဆောင်ခြင်း အတတ်ကို ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် သူက တော်တော် အစွမ်းထက်လာမှာ သေချာတယ်"

​စုမင် နားထောင်နေစဉ် အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး ယုရိုကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေပြီး သူမမျက်ဝန်းထဲရှိ လူသတ်ငွေ့မှာ အလွန်တရာ ထူထပ်လာသည်။ စင်စစ် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခုအခါ အေးစက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

​သူမသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင်အတွင်း ပေါ်လာသော အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့ တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုမင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

​သူမ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်အား သူ မြင်လိုက်ရပြီး သူမ ဝင်သွားသည့် အချိန်တွင် ထိုနေရာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားသဖြင့် လူအားလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

​လူတို့သည် မျက်နှာဖုံးဖြင့် ရှိနေသေးသော ယုရိုကို မြင်သောအခါ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း အချို့မှာမူ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ စင်စစ် အချို့မှာ သူမကို မသေချာသည့် အမူအရာဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်ရန် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

​အထူးသဖြင့် ခဏအကြာကမှ သူတို့အချင်းချင်း စကားပြောနေခဲ့သော လူသုံးဦးမှာ ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံပျက်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်ကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည့် မုန်းတီးခြင်း လှိုင်းတစ်လှိုင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ မသေချာသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် နှလုံးသားထဲတွင်သာ ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။

​ယုရိုသည် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် သူမကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်နိုင်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် သံသယ အနည်းငယ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းမှာ အလုံးစုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် လက်တွေ့ကို လက်ခံရန် အနည်းငယ် ဆန္ဒမရှိသေးသဖြင့် လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင်ပင် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအား ဖယ်ရှားပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​သူမ၏ လှပသော မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သောအခါ လူအားလုံး သူမကို မြင်လိုက်ရပြီး စားသောက်ဆိုင်အတွင်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနဲ့ အနက်ရောင်"

​"ဒါ လူယုတ်မာ နှစ်ယောက်ပဲဟေ့။ သတ်ပစ်လိုက်။ မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာကို ရောက်လာရဲတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ သလင်းကျောက်တွေကို ပြန်ပေးစမ်း"

​"ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ သလင်းကျောက်တွေကွ။ ငါက အဲဒီ သလင်းကျောက်တွေနဲ့ မှော်လက်နက်တစ်လက် ဝယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာ။ မ... မင်းတို့... မင်းတို့ သေမှပဲ ငါ့စိတ်အေးရမယ်ဟေ့"

​အရူးအမူး အော်ဟစ်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးထွက်လာသော ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်မှာလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။ ယုရို၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လူသတ်ငွေ့မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်ရှိတော့ပေ။ ထို လူမဆန်သော အဝါရောင်ခွေးမှာ သူမ၏ ပုံစံကို ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​စင်စစ် စားသောက်ဆိုင်ရှိ စားပွဲထိုးသည်ပင် သူမကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။ သူသည် တစ်နေရာရာမှ ပုဆိန်တစ်လက်ကို ယူလာပြီး ဟိန်းဟောက်ရင်း သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ "မင်း သေရမယ်၊ ဒါ မင်းပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သလင်းကျောက်တွေကို လိမ်ယူသွားတဲ့ ကောင်ပဲ"

​ယုရိုသည် ကျင့်ကြံသူများ သူမဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်အား မြင်သောအခါ သူမ လက်ကို မြှောက်၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။ အသံများမှာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် သွေးများ အန်ထွက်လျက် နောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။ ၎င်းမှာ ယုရိုက သူမ၏ လူသတ်ငွေ့ကို ချုပ်တည်းထားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်ဖြင့် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာကာ အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​အမှန်စင်စစ် သူမသည် စုမင်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် နတ်ဘုရားအာရုံကို ချက်ချင်း ထုတ်လွှတ်ပြီး လောကကြယ်မြို့ တစ်မြို့လုံးအား ဖြတ်ကျော်၍ နုတ်နုတ်စင်း သတ်ပစ်ချင်နေသည့် ထိုခွေးနှစ်ကောင်ကို ရှာဖွေတော့သည်။

​စုမင်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယုရိုသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တစ်ခဏတာ စစ်ဆေးနေပြီးနောက် သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသတ်ငွေ့များ တောက်လောင်နေလျက် အဝေးသို့ အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပြေးထွက်သွားသည်အား သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

​လောကကြယ်မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တည်ကြည်သော အမူအရာကို ပြုလုပ်နေသည်။ သူသည် မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ရှေ့ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးအား အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

​"အဟမ်း... တာအိုရောင်းရင်းတို့ရေ၊ ကျွန်တော်က ဒီရုပ်ပုံ စာအုပ်ထဲက ပထမဆုံး စာမျက်နှာ သုံးရွက်ပဲ ပြခွင့်ရမှာ။ တကယ်လို့ အကုန်လုံး ယူသွားချင်တယ်ဆိုရင် သလင်းကျောက်ငါးရာ ပေးရမယ်" အဘိုးအိုက နှေးကွေးပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

​သူ့ခြေရင်းတွင် အဝါရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပြီး လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုလူနှစ်ဦးကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်သည့်အလား ခြိမ်းခြောက်ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ဒေါသမှာ အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်လုနီးတိုင်းတွင် အဘိုးအိုသည် သူ့ကို ကန်လိုက်သဖြင့် အဝါရောင်ခွေး၏ ဒေါသမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

​ခဏအကြာတွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ရုပ်ပုံစာအုပ်ကို ယူ၍ ထွက်ခွာသွားပြီး အဘိုးအိုသည် သလင်းကျောက်များအား ထပ်မံ ရေတွက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့၍ အဝါရောင်ခွေးကို ဆိုလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးသား။ မင်းက လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရိုင်းစိုင်းသင့်တာ။ မလိုအပ်တဲ့အချိန်မှာတော့ ယဉ်ကျေးရမယ်။ မ... မင်း... အား၊ ကောင်းပြီလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းရဲ့ အမြတ်ထဲက သုံးပုံတစ်ပုံကို ငါ ယူလိုက်မယ်"

​"ရာရာစစ" အဝါရောင်ခွေးကြီးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​အဘိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး အဝါရောင်ခွေးအား ဖက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

​"ဟားဟား... ငါတို့က ဘော်ဒါတွေ။ အား... ငါ့ကို မကိုက်နဲ့ဟ။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် မဟုတ်လား။ ငါတို့ နှစ်ယောက်... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီကိစ္စကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ အမြတ်ကို မဖြတ်တော့ဘူး၊ ရပြီလား" အဘိုးအိုသည် ခွေး၏ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူထဲပြီး ရိုင်းစိုင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

​"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။ ငါတို့က တစ်ခါတစ်ရံမှာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး နှစ်ယောက်အနေနဲ့ ပေါ်လာရမယ်။ အဲဒီလိုမှပဲ ငါတို့က ဆက်ပြီး နာမည်ကြီးနေမှာ။ ဒီအထောက်အထားက ငါတို့အတွက် အလွန် ကောင်းတယ်။ သိလား၊ ငါတို့က ပိုပြီး နာမည်ကြီးလေ အပြင်ထွက်တဲ့ အခါတိုင်းမှာ တုန်လှုပ်စရာတွေကို ပိုပြီး ဖန်တီးနိုင်လေပဲ" အဘိုးအိုသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး အဝါရောင်ခွေးနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်သွားသည်။

​သို့သော် သူသည် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်သာ လှမ်းလိုက်ရသေးချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပြီး အဝါရောင်ခွေးကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အဝါရောင်ခွေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားသည်။

​'သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားတာဆိုတော့ သူ ဒါကို သတိမထားမိတာ ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်'

​"အဟမ်း... အစ်ကို အသူရာနဂါး" အဘိုးအိုသည် ခါးကို ချက်ချင်း ညွှတ်လိုက်ပြီး ခွေးမှာ သူ၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။

​အဝါရောင်ခွေးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

​အဘိုးအိုသည် ခါးကို ပို၍ ညွှတ်လိုက်ပြီး အလိုက်သိသော အမူအရာဖြင့် သိမ်မွေ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း မေးခွန်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။ အစ်ကို အသူရာနဂါး သိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော်က ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း အစ်ကိုနဲ့အတူ ရှိနေတုန်းက အလုပ်မှာ အမြဲတမ်း သတိထားပြီး အလေးထားခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုလောက် မပြောပြပေးနိုင်ဘူးလား"

​အဝါရောင်ခွေး စကားမပြောခင်တွင်ပင် အဘိုးအိုသည် ဆက်လက် ဆိုလေသည်။ "ဟိုအကြောင်းလေ၊ ကျွန်တော့်ကို လှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အစ်မ ယုရိုအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ ဘာဖြစ်လို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့ရတာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို နှလုံးသားထဲက အမြဲတမ်း အလေးစားဆုံးဖြစ်ပြီး စုမင်ထက် အဆပေါင်း မရေနိုင်အောင် ပိုတော်တယ်လို့ မှတ်ထားတာ"

​"ကျွန်တော် ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း နောင်တရနေခဲ့တာကို အစ်ကို သိထားရမယ်။ တကယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ကျွန်တော့်ကို ညှဉ်းပန်းနေတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ကျွန်... ကျွန်တော်က အစ်မယုရိုအဖြစ် မပြောင်းချင်ခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကိုက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အစ်မအဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့တာလဲ" ပြောပြီးသောအခါ အဘိုးအိုသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ဖက်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုယိုတော့သည်။

​အဝါရောင်ခွေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

​ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခုသည် ဝေးလံသည့် ထိုနေရာကို ပြည့်နှက်သွားပြီး ထိုထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

​"လူယုတ်မာ နှစ်ကောင်"

​အခန်း ၈၉၈ မိတ်ဆွေဟောင်း

ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်သွားပြီး ပို၍ပင် တိုင်တောငိုယိုလာသည်။ ထိုသို့ ငိုယိုရင်းပင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုတော့သည်။

​"အစ်ကို အသူရာနဂါး၊ မင်း... မင်း ငါ့ကို သိတာပဲ။ ဒီသုံးနှစ်အတွင်း ငါဘယ်လောက်တောင် ခါးသီးဆိုးရွားတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်းသိတာပဲ။ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတာက အစ်မယုရိုကို တောင်းပန်ချင်နေတာပဲ။ ဘာလို့များ ငါ့ကို ဒီလို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းရတာလဲ"

​"မင်းရဲ့သခင်က ယွီရွှမ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ သူနဲ့ စုမင်ကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ မင်းက အစ်မယုရိုကို မုန်းနေတာ။ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစားတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါမလုပ်ချင်ပါဘူး။ အခုတော့ ငါမှတ်မိပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း အစ်မယုရိုအသွင် ပြောင်းခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား..."

​အဝါရောင်ခွေးကြီးသာ ဤအခြေအနေကို နားမလည်ပါက သူ့တစ်သက်တာ အတွေ့အကြုံများမှာ အချည်းနှီးပင် ဖြစ်ပေမည်။ သူသည် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားသဖြင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာလောက် မလိမ္မာ မကောက်ကျစ်သော်လည်း ဤဆိုးဝါးသော ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက အပြစ်အားလုံးအား သူ့ခေါင်းပေါ် ပုံချနေသည်ကိုတော့ နားလည်လိုက်ပေသည်။

​အထူးသဖြင့် လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုအေးစက်၍ ဆိုးရွားသော အသံကို ကြားရသည့်အခါတွင်ဖြစ်သည်။ မသေချာမရေရာသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသတ်ငွေ့များဖြင့် သူမသည် သူတို့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

​"သေစမ်း... ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ" အဝါရောင်ခွေးကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကို ကန်ချလိုက်သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ထွက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ရုန်းကန်လိုက်ကာ အသက်ကုန်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ချဉ်းကပ်လာသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရန် အားတင်း၍ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

​"အစ်မ... ယု... ရို... ကျွန်တော်... တောင်း... ပန်... ပါတယ်..." စကားဆုံးသည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ အပေါ်သို့ လန်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။

​"ငါ မင်းနဲ့ပဲ ငရဲပြည်ထိ တိုက်မယ်ကွ"

​အဝါရောင်ခွေးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ရူးသွပ်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပုံမှန်အရွယ်အစားထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားသည့် အသူရာနဂါး အဖြစ်သို့ ရောက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများမှာ အပြည့်ပင်။ နဂါးကြောပင် မရှိတော့သည့်အတွက် အသွင်ပြောင်းပြီး နောက်တွင်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။

​အမှန်စင်စစ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအချို့မှာ နဂါး၏ အားသွန်ခွန်စိုက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပြဲထွက်ကာ သွေးများပင် စီးကျနေသည်။ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ မည်သူမဆို၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေလောက်သည်။ နဂါးသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ယုရိုကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်သော်လည်း လေထဲ၌ပင် ရုတ်တရက် အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကျလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ် ရောက်သောအခါ သွေးအမြောက်အမြား အန်ထုတ်လိုက်သည်။

​"သခင်... ကျွန်တော့်ကို အိပ်မပျော်ခင် ကတည်းက ထွက်ပြေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ အသူရာနဂါး အဖြစ် ထပ်မပြောင်းဖို့ မှာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းလို့ပဲ။ တကယ်လို့ ပြန်ပြောင်းမိရင် သေရမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော် သခင်စကားကို နားထောင်ပြီး အဝါရောင်ခွေးအဖြစ် ပြောင်းခဲ့တာ..."

​"ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သေခြင်းတရားကနေ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူးဆိုရင်တော့ အသူရာနဂါး တစ်ကောင်အနေနဲ့ပဲ သေပါတော့မယ်။ သေရရင်တောင် ဒီလောကရဲ့ အသူရာနဂါး တစ်ကောင်အနေနဲ့ပဲ သေရမယ်" နဂါး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝေဒနာကြောင့် တုန်ရီလာပြီး သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာ ပုပ်သိုးသွားပြီးနောက် မျက်လုံးတို့ကို မှိတ်ကာ အသက်ကုန်ဆုံးသွားလေတော့သည်။

​ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အနက်ရောင်တို့ကို သတ်ပစ်ချင်နေသည့် စိတ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ရောက်လာသော ယုရိုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့၏ ရုပ်အလောင်းကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

​ဤမြင်ကွင်းသည် သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ အရာအားလုံးက ထိုသို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် အဆုံးသတ်သွားမည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ စင်စစ် သူမပုံစံအား မည်သူက အမှန်တကယ် ယူထားခဲ့ကြောင်းကိုပင် သူမ မသေချာတော့ပေ။ အဝါရောင်ခွေးက အသွင်ပြောင်းရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူမ ကြားထားသော်လည်း ယခုမြင်ရသည့် အခြေအနေတွင် အဝါရောင်ခွေးမှာ အလွန်ရိုးသားပြီး အေးဆေးပုံ ပေါက်နေသည်။

​သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် အသူရာနဂါးမှာ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသည့်အခါ ထိုဒဏ်ရာများကို မခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​ထိုသည်က အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ အတုအယောင် မဟုတ်ပေ။

​သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များနှင့် ပုပ်သိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ယုရိုမှာ စဉ်းစားစရာပင် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် မှင်သက်လျက် အသက်ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။

​သေဆုံးခါနီးတွင် ထိုထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ ပြောသွားသော နောင်တစကားများသည် မည်မျှပင် ရိုးသားဖြူစင်သနည်း၊ မည်မျှပင် စစ်မှန်သနည်း ဆိုသည်ကို သူမ ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုစကားများက သူမကို မှင်သက်သွားစေသည်။

​အသူရာနဂါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ သေဆုံးသွားပုံမှာလည်း ယုရိုးကို သူ၏သခင်အပေါ် အနည်းငယ်ပင် မနာလိုဖြစ်သွားစေသည်။

​"ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ"

​ယုရိုသည် ဒေါသနှင့် လူသတ်ငွေ့များဖြင့် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုခံစားချက်များ အားလုံးမှာ သူမပင် ဖော်ပြ၍ မရသော အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

​သူမ ထွက်ခွာသွားသောအခါ အသူရာနဂါး နှင့် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာတို့၏ ရုပ်အလောင်းများမှာ ပို၍ ပုပ်သိုးလာသည်။ အချိန်၏ စီးဆင်းမှုမှာ သူတို့ သေဆုံးချိန်တွင် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သွားသကဲ့သို့ပင်။

​စုမင်သည် အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်လာပြီး ရုပ်အလောင်းများ ဘေးတွင် ရပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​ယုရိုသည် အစွမ်းထက်ပြီး အသက်ရှည်သူ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများမှာ စုမင်နှင့် ယှဉ်လျှင် မည်သို့မျှ မမီနိုင်ပေ။ သူမ၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှုများသည် သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ အတက်အကျများနှင့် ယှဉ်လျှင် မပြောပလောက်တော့ပေ။

​ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာကို နားမလည်ခြင်းပင်။

​စုမင်ကမူ နားလည်သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအပေါ် နားလည်မှုမှာ သူ့ဝိညာဉ်ထဲတွင်ပင် စွဲထင်နေသည်။ သူသည် မြေပေါ်ရှိ ရုပ်အလောင်းနှစ်ခုကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

​"သရုပ်ဆောင်တာ တော်တော် ပီပြင်သားပဲ..." သူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

​...

​တူညီသော အချိန်တွင် တရုတ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပြီး ဝတ်ရုံရှည်များအား ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ လောကကြယ်မြို့၏ အခြားထောင့် တစ်နေရာတွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

​အကယ်၍သာ ထိုဦးထုပ်အောက်ရှိ မျက်နှာများကို မြင်ရပါက တစ်ဦးမှာ ရိုင်းစိုင်းသော အသွင်ရှိပြီး နောက်တစ်ဦးမှာမူ အလွန်တရာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေသည်အား တွေ့ရပေမည်။ သို့သော် ထိုဂုဏ်သိက္ခာရှိသော မျက်နှာအောက်တွင်မူ ထိုဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးနေသည့် ရိုင်းစိုင်းသော အရိပ်အယောင်များ ပုန်းကွယ်နေသည်။

​"ဟဲဟဲ၊ ဘိုးဘိုးကြိုးကြာက တကယ် မိုက်တယ် မဟုတ်လား"

​"မင်းက မိုက်တာပေါ့"

​"ဘိုးဘိုးကြိုးကြာက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ် မဟုတ်လား"

​"မင်းက အစွမ်းထက်တာပေါ့"

​"ဟားဟား... အဲဒီ ယုရိုဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ငါတို့ အတိတ်တုန်းက သူ့အသွင်ဆောင်ပြီး လုပ်ခဲ့တာတွေကို ဒီလိုမျိုး စီစဉ်ထားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဟဲဟဲ... ငါ သူ့ကို ကစားလိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ယုရိုကို အလှည့်အပြောင်းလုပ်ခြင်းလို့ နာမည်ပေးမယ်"

​"ငါတို့ အကြီးအကဲ လီလုံ ပေးထားတဲ့ အကြေးခွံသုံးခွံထဲက တစ်ခွံက ငါတို့ကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်တယ်။ နောက်နှစ်ခွံက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပွား ဖန်တီးတာတွေ ဖြစ်လာမှာ။ အဲဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ငါတို့ အကြီးအကဲ လီလုံထက် မသာလွန်သရွေ့တော့ ငါတို့ကို ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

​"ဟဲဟဲ... ငါတော်တယ် မဟုတ်လား။ ငါပြောပြမယ်၊ ငါတို့က ဒီနေ့အတွက် မကောင်းဆိုးဝါး နှစ်ယောက်အနေနဲ့ တစ်ခါတစ်ခါ ပေါ်လာရတာ။ ကြည့်စမ်း၊ အခုတော့ ကိစ္စပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား"

​"ဒါပေမဲ့ ထိပ်ပြောင်လေး၊ ငါ မေးချင်တာ တစ်ခုရှိတယ်။ ငါတို့က ဘာလို့ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနဲ့ အနက်ရောင်လို့ ခေါ်ရတာလဲ။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနဲ့ အဝါရောင်လို့ ခေါ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

​"အဟမ်း၊ ဒါတွေကို ခဏ ထားလိုက်စမ်းပါ။ ရှောင်ဟွမ်၊ မင်းက အစောက အရမ်း နှေးကွေးလွန်းတယ်။ ငါ မင်းကို အစ်ကို အသူရာနဂါးလို့ ခေါ်လိုက်တဲ့ အခါ မင်းက ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ငါတို့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အတိုင်းဆိုရင်တောင် မင်းက အံ့အားသင့်ဖို့ ကြာလွန်းတယ်။ တော်တော်အတုအယောင် ဖြစ်နေတာ"

​"ပြီးတော့ နောက်ဆုံး ငါ မင်းနဲ့ ငရဲပြည်ထိ တိုက်တော့မယ်ဆိုတဲ့ စကားကလည်း လေ့ကျင့်ခန်းထဲမှာ မပါဘူး။ မင်း... မင်း အချိန်ကိုက် အီစွတ် လုပ်တာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ သိလား"

​"ထားပါတော့၊ ငါတို့ အရင်က သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ငါ မင်းအတွက် သူ့ နာမည်ပျက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ မင်း ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ သလင်းကျောက်တွေ အားလုံး ငါ့ကို ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ အသူရာ အင်ပါယာရဲ့ မဟာလောကမှာ ရှိတဲ့ မင်းရဲ့ ရတနာတွေ အားလုံးကလည်း ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ရမယ်လို့ ကတိပေးထားတာကို မမေ့နဲ့"

​ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာမှာ အသူရာနဂါးကို ပုံစံမျိုးစုံ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် စကားပြောရင်း အဝေးသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

​သို့သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အလယ်တွင် စုမင်က သူတို့အား ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ မသိလိုက်ကြပေ။

​ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ကြယ်များနှင့် လမင်းတို့ တောက်ပနေစဉ် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာနှင့် အသူရာနဂါးတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ယုရိုသည်လည်း သူမ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် မည်သည့် အရပ်သို့ ထွက်သွားသည် မသိပေ။ စုမင်မှာမူ ယခုတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ့လက်မောင်းပေါ်တွင် အမှတ်အသား အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည့် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်သာ သူနှင့်အတူ ရှိတော့သည်။

​သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လောကကြယ်မြို့တော်၏ ငွေရောင်စီးကြောင်းများကြားတွင် အေးဆေးစွာ လျှောက်သွားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျင့်ကြံသူအချို့ သူ့ကို ဖြတ်သွားကြသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်သည့်အခါတိုင်း ခေါင်းငုံ့၍ အနည်းငယ် ရိုသေပြသမှု ပြုကြသူအချို့ ရှိသည်။ ထိုလူတို့ထဲမှ အချို့မှာ လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ မာန်မျိုးနွယ်နှင့် ဆက်နွယ်နေသူများ ဖြစ်သည်။

​သူတို့သည် စုမင်ကို မသိကြသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသည့် မာန်မျိုးနွယ်များအတွက် သီးသန့်ဖြစ်သော အရှိန်အဝါအား ခံစားမိကြသည်။ ထို့ပြင် စုမင်၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မင်နက်ဂြိုဟ်၏ မည်သည့်နေရာသို့သွားသွား လဲ့ရှန်းမိသားစုဝင်များနှင့် မာန်မျိုးနွယ်များ၏ လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံနေရသည်။

​ထိုလူတို့သည် လောကကြယ်ဂြိုဟ်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေကြသည်။

​အမှန်ဆိုရလျှင် လောကကြယ်ဂြိုဟ် အတွင်းရှိ ဟွာမိသားစုမှာလည်း တင်းကျပ်သော စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးမှာ ကြောက်လန့် တုန်လှုပ်သွားလောက်သည့် အရိပ်အယောင်အချို့အား ရရှိခဲ့ပြီးနောက် တောထဲမှ ထွက်လာကာ မိသားစုဝင် အားလုံးကို အပြင်မထွက်ရန် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။ မိသားစုအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်သော စစ်သည်တော်များမှာလည်း အမြဲသတိရှိနေကြပြီး ဟွာမိသားစုအတွင်းရှိ ဧည့်သည်များ အားလုံးကို ထိုညတွင် အခန်းပြင်မထွက်ရန် ပြောကြားထားသည်။

​ထိုက်ချီမိသားစု၏ သင်ခန်းစာက သူတို့အား မထိရမည့် သူကို မထိမိစေရန်၊ မနှောင့်ယှက်ရမည့် သူကို မနှောင့်ယှက်မိစေရန် ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

​အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စုမင်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူသည် စုမင်ဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ခဏရပ်တန့်ပြီး ကျောက်စိမ်းပေလွှာ တစ်ချပ်ကို ရိုသေစွာ ပေးအပ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေသော်လည်း နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာခါနီးတွင်...

​စုမင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အေးအေးဆေးဆေး နေရတာကိုပဲ နှစ်သက်တယ်"

​ထိုလူသည် ချက်ချင်းပင် နာခံကြောင်း ပြောပြီး ရိုသေစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

​စုမင်သည် ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်ရာ ရဲ့ဝမ် လက်ရှိ တည်းခိုနေသည့် နေရာကို ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို ချေဖျက်လိုက်ပြီး သူ၏ တည်းခိုရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

​တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူအရေအတွက်မှာ လျော့နည်းသွားသည်။ တစ်ချိန်တွင် သူနင်းလျှောက်နေသော ငွေရောင်စီးကြောင်းများကြားတွင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မရှိတော့ပေ။ အခြားနေရာများရှိ ဆူညံသံများနှင့် ယှဉ်လျှင် စုမင်လျှောက်လှမ်းရာ လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

​သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ဤနေရာကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ အကယ်၍ ဂရုစိုက်မိပါက အမှောင်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ပေမည်။ သို့သော် စုမင်ကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။

​သူသည် ငြိမ်းချမ်းမှုကို နှစ်သက်သည့်အတွက် လဲ့ရှန်းမိသားစုက သူ့အား ငြိမ်းချမ်းစွာ နေခွင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​စုမင်သည် တစ်နာရီကြာအောင် ဆက်လျှောက်သည်။ သူ အလျင်မလိုပေ။ သူ၏ရှေ့တွင် အဆောက်အအုံ တစ်လုံး ပေါ်လာသည့်တိုင်အောင် ဆက်လျှောက်နေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတိုင်း နှစ်သက်သော တည်းခိုခန်းဖြစ်သည်။ အခန်းတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေစေရန် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် မှော်သင်္ကေတများ ရှိသည်။

​ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာသည် အလွန်တရာ စည်ကားနေသင့်သော်လည် ယခုမူ တည်းခိုခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခန်းမဆောင်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ အမှန်ဆိုရလျှင် မူလက ကျင့်ကြံသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းတစ်ရာနီးပါးမှာ ရဲ့ဝမ်၏အခန်းမှလွဲ၍ လုံးဝ လွတ်လပ်နေသည်။

​သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ အဝေးမှ ကြားနေရသော စည်ကားသံများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် စုမင်သည် တည်းခိုခန်း တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး လှေကားအား တက်ကာ ဒုတိယထပ်၏ အဆုံးအထိ လျှောက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

​သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ တံခါးပေါ်တွင် တင်၍ ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။

​ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်

​"ခင်ဗျားက ဒီနေရာက ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို နှင်ထုတ်လိုက်တာပဲ။ အကွာအဝေး အလွန်ကျယ်တဲ့ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ အသံတစ်ချက် မကြားရအောင် လုပ်ထားတာပဲ။ မင်နက်လေလံပွဲ နီးနေချိန်မှာ ဒီလို စည်ကားနေတဲ့ လောကကြယ်မြို့ထဲမှာ ဒီလို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားဟာ သေချာပေါက် အဆင့်အတန်းနဲ့ အစွမ်းအစ ရှိသူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျားလို လူမျိုးက ကျွန်တော့်အခန်းပြင် ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ တံခါးခေါက်စရာ မလိုပါဘူး" အခန်းထဲမှ အေးစက်ပြီး သူစိမ်းဆန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံထဲတွင် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။

​စုမင် ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းထဲကို ဘာဖြစ်လို့ အတင်း ဝင်ရမှာလဲ"

​ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အခါ အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တံခါးမှာ အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်သွားပြီး စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်၏ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များမှာ စုမင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

​"အချိန်တွေ... ကြာခဲ့ပြီနော်"