အခန်း ၄၀၁

အခန်း ၄၀၁ - နန်ဟိုင်ပင်လယ်မှ မသေမျိုး နတ်ဘုရားတို့၏ အမှတ်အသားများ

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ မင်းကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာနေတာ"

ရုယဲ့သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်ချွမ်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

သူမသည် စောစောက လင်ယန်ရွှယ်၏ ရန်စမှုကို ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပုံရ​၏။

လင်ချွမ် မဖြေရသေးမီမှာပင် ရုယဲ့ ဟုခေါ်သော ထိုအမျိုးသမီး သိုင်းဘုရင်သည် လိုရင်းကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်တော့သည်။

"လင်ချွမ်... နန်ဟိုင်ပင်လယ်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းအကြောင်း မင်းကြားဖူးလား"

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ အဲဒါ မသေမျိုး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ် နေရာတစ်ခုပဲ"

"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ချွမ်သာမက လင်ယန်ရွှယ်ပင် မျက်မှောင်ကုတ်သွားမိသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက သူမ၊ လင်ချွမ် နှင့် ယွဲ့ချင်းရိုတို့သည် သမိုင်းဝင်နေရာ အများအပြားသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုနေရာအများစုမှာ သာမန်လူများအကြား ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို အခြေခံထားသည့် စိတ်ကူးယဉ်နေရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

အနည်းငယ်မျှ အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ မြေအောက်

သတ္တုကြောတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က မြေအောက်တွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဟေးချင်း နှင့် သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြခြင်းပင်။

ထို့နောက်တွင်တော့ အဖြစ်အပျက်များစွာ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားခဲ့လေသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ထိုအကြောင်းကို မေ့ပျောက်သွားကာ ဆက်မရှာတော့ပေ။

ယခုအခါ နတ်ဘုရားတို့၏ ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များ ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ၎င်းသည်လည်း နန်းတွင်းကဲ့သို့ပင် လူခေါ်ရန် ထောင်ထားသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသဖြင့် ရုယဲ့က ခေါင်းခါကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဒါက လှည့်စားမှုလည်းမဟုတ်သလို၊ ထောင်ချောက်လည်း မဟုတ်ဘူး"

"ဒီကျွန်းဟာ နှစ်ပေါင်းရာချီတဲ့အထိ လုံးဝမတည်ရှိခဲ့ဘူးဆိုတာကို ငါအတည်ပြုနိုင်တယ်"

"ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံထားကြတဲ့ အယူအဆအရဆိုရင်တော့ ဒါဟာ နန်ဟိုင်ပင်လယ်က ဒဏ္ဍာရီလာ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့နေရာ ဖြစ်သင့်တယ်"

"သက်ဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းတွေအရ အဲဒီလူရဲ့ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က စွမ်းအားဟာ သိုင်းဘုရင်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့နိုင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားကြသည်။

လင်ယန်ရွှယ်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူဖြစ်ပြီး၊ သူမကို ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်​၏။

"မင်းကိုယ်တိုင် အတည်ပြုပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ အမွေအနှစ်ကို မင်းဘာသာမယူဘဲ ငါတို့ဆီလာပြီး ပူးပေါင်းဖို့ ပြောနေတာလဲ"

"ဒါဟာ မင်းရဲ့ ပရိယာယ်လား၊ ထောင်ချောက်လားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

လင်ချွမ် နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ရုယဲ့သည် ၎င်းမှာ လင်ချွမ်​၏ မေးခွန်းလည်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် သူမ ရှင်းပြလိုက်ရတော့​၏။

"ဒီလို ရတနာမျိုးကို ရဖို့ မလွယ်ကူဘူး"

"အတွင်းပိုင်းက စမ်းသပ်မှုတွေကို ခဏထားဦး၊ ငါတို့ကို သားကောင်လို ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ တခြား အင်အားကြီး မိသားစုတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့က ခက်ခဲတယ်"

"အကယ်၍ ငါတို့မှာ သိုင်းနတ်ဘုရားတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ရတနာကို ရရှိနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်းက ပိုပြီးတော့ များပြားလာမှာ သေချာတယ်"

လင်ချွမ်သည် အကောင်းအဆိုးကို ချိန်ဆရင်း ခုံကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်နေမိသည်။

သိုင်းဘုရင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိသော ပညာရှင်များ မည်မျှအထိ မြင့်မားသောနေရာတွင် ရပ်တည်နေကြသနည်း။

ယခုလက်ရှိ အခြေအနေရှိ လင်ချွမ်ပင်လျှင် ၎င်းကို အာရုံမခံနိုင် သို့မဟုတ် အသေအချာ မသိနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူ့တွင် အမြဲတမ်း မေးခွန်းတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

'ငါ့ရဲ့ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့် အထက်မှာ ဘာရှိသေးလဲ'

သိုင်းပညာလမ်းစဉ်တွင် ဖြတ်လမ်းဟူ၍ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ပိုမိုမြင့်မားသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဆက်လက်တက်လှမ်းရန်သာ။

အချို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များတွင် သိုင်းပညာ၌ အဆုံးစွန်သော ကန့်သတ်ချက်မရှိဘဲ စဉ်ဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေသော လမ်းစဉ်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သိုင်းပညာစွမ်းရည်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော လင်ချွမ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်တော့ ဝူယန်ကျူး (Wu Yunzhu) အပြင်၊ အခြားသော လမ်းစဉ်တစ်ခုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ရှေ့၌ ပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သတင်းသာ အမှန်ဖြစ်ပါက၊ ထိုပညာရှင်သည် သူ၏ သက်ရှိထင်ရှားဘဝတွင် သိုင်းဘုရင်​၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစဉ်ကို လုံးဝ သိရှိထားပေလိမ့်မည်။

ဤလမ်းကြောင်းက ပိုမိုရိုးရှင်းပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

လင်ချွမ်​၏ တည်ငြိမ်သော စိတ်နေသဘောထားဖြင့်ပင် ဤဆွဲဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲလှ​၏။

ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း သူက ချက်ချင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ ရတနာတွေ ဒါမှမဟုတ် အမွေအနှစ်တွေကို ရပြီဆိုရင် ဘယ်လိုခွဲဝေကြမလဲ"

"ပြီးတော့ ဘယ်တော့ ထွက်ခွာကြမှာလဲ"

ရုယဲ့က တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ရှင်က ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ကျွန်မက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း"

"ရတနာကို ရတဲ့အခါ ရှင့်မှာ အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိစေရမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်းပင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟွန့်... လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်တာပဲ၊ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ တကယ် ဘာတွေးနေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

သူမ၏ အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း အခန်းထဲရှိ လူသုံးယောက်စလုံးမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်ကဲ့သို့ မကြားဘဲ နေမည်နည်း။

လင်ယန်ရွှယ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လင်ချွမ် ခေါင်းကိုက်သွားမိသည်။

သူမကို မချော့မြှူရသေးမီမှာပင် သူမက အရင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်"

၎င်းကို မြင်လျှင် ရုယဲ့က ချက်ချင်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန်ရတနာရှာရတာ လွယ်ကူတဲ့အရာလို့ မင်းထင်နေလား"

"သိုင်းဘုရင်အဆင့်ကို မရောက်မချင်း၊ တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင်လေးတစ်ယောက်ဟာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုထက် မပိုဘူး"

"မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လင်ချွမ်​၏ မျက်ဝန်းတွင် အားနာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လင်ယန်ရွှယ်သည် သူတို့နှစ်ဦး သူမကို ခေါ်သွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရ​၏။

သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝူတန်မှ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"တော်ပြီ၊ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့..."

လင်ချွမ် ပါးစပ်ဟရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ သူသည် သက်ပြင်းသာ ခပ်ဖွဖွ ချနိုင်တော့ပြီး ထို့နောက် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ခွာကြမလဲ"

"အဲဒီ ကျွန်းက ဘယ်အချိန်မှာ ပွင့်လာမလဲဆိုတာ ငါတို့မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် မြန်မြန်သွားလေ ကောင်းလေပဲ"

"အဲဒါဆိုရင် အခုပဲ သွားကြစို့"

"အင်း"

စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ရုယဲ့သည် ထရပ်ကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

လူရိပ်နှစ်ခုသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားကြတော့သည်။

ဝေးကွာသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လင်ယန်ရွှယ်သည် ထိုလူရိပ်နှစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်ဝန်းတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် ခြေထောက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်

လိုက်ပြီး ကာဝါယူကီမို ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

...

နန်ဟိုင်ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ လှိုင်းထလျက်ရှိသည်။

အဆုံးမရှိသော ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေသည်။

နားကွဲလုမတတ် မိုးခြိမ်းသံများသည်လည်း တစ်ခါမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

လှိုင်းလုံးကြီးများ ပင့်တက်လာပြီး ကျွန်း၏အစွန်းကို ရိုက်ခတ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အဆက်မပြတ် သံသရာလည်နေသည်။

ရုတ်တရက်၊ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်၍ လျှပ်စီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက် နားကွဲလုမတတ် မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်တွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့​၏။

ငွေဖြူရောင် လျှပ်စီးကြောင်း ထိမှန်သွားသော နေရာသည် ရုတ်တရက် လိမ်ဖည်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ကိုယ်ပွားနေကြသကဲ့သို့ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော လိမ်ဖည်မှုမျိုးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှု လျော့ပါးသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရေတွက်မရသော မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များသည် နတ်ဘုရားတို့၏ တန်ခိုးကြောင့် ဖယ်ခွာပေးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

၎င်း၏ အဆုံးတွင်တော့ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်တံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေလျက်။

ကြီးမားသော တံခါးနှင့် အသက်ရှူမှားလောက်စရာ မြင်ကွင်းသည် တကယ်ပင် တောင့်တမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မျက်လုံးပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် ပြင်းပြတောက်ပလာကြသည်။

လောဘ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ မျှော်လင့်ချက်။

အမျိုးမျိုးသော အတွေးများသည် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းနောက်တွင်တော့ ထိုးတက်နေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများစွာ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစွမ်းအင်များထဲတွင် အားအနည်းဆုံးတစ်ခုပင်လျှင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စွမ်းအားအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရုတ်တရက်၊ ထိုလမ်းသည် တဖြည်းဖြည်း ခိုင်မာလာသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ လူရိပ်တစ်ခုသည် တိမ်ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တန်ဆာဆင်ထားရာ နေရာသို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ပျယ်လွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ခိုင်မာလာပြန်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ မကျမချင်း သူ့ကို မီးကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် စိတ်မရှည်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆက်လက်၍ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြ​၏။

နောက်ဆုံးတွင် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းမကြီး ပေါ်လာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တံခါးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝပွင့်သွားကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများစွာကို ထင်ရှားစေသည်။

ဝေးကွာသောနေရာမှ ကြည့်လျှင် ၎င်းသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

၎င်းသည် အတွင်းပိုင်းမြင်ကွင်းကို ကြီးမားသော နတ်ဘုရားတန်ခိုးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် ဆက်လက်မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြကာ တံခါးဝအတွင်းသို့ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

သူတို့အထဲမှ အများစု ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်မှသာ ဝေးကွာသောနေရာမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ လင်ချွမ် နှင့် ရုယဲ့ တို့ ဖြစ်ကြပေသည်။