အခန်း ၄၀၃

အခန်း ၄၀၃ - ဆန်းကြယ်သော လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်း

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါများ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လက်ဝါးကြီးဖြင့် ဖိနှိပ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ခုခံ၍မရနိုင်၊ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ပေ။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ရုယဲ့သည် အောက်အဆင့် သိုင်းဘုရင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အသုံးပြုကာ ထို အမြင့်ဆုံးအဆင့် နယ်ပယ်ငါးခုကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချွမ်လည်း ထိုအရာ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရ​၏။

ရှေ့သို့ အတင်းတိုးဝင်လာကြသော သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော်များသည် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရုယဲ့သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကွေးညွတ်နေသော ဓားမြှောင်တစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ငွေရောင် အလင်းတန်းများသည် လေထုထဲတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်သွားကြသည်။

၎င်းသည် ဧရာမ ငွေရောင်ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေ့သို့ လှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန် ငါးခုသည် ထို ဧရာမပိုက်ကွန်ကြီးထဲသို့ တိုးဝင်မိသွားပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားကြသည်။

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

သံချပ်ကာ အကျီအတွင်း၌မူ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် လင်းထိန်လာခဲ့သည်။

ငွေဖြူရောင် လျှပ်စီးကြောင်းသည် ထိုအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သံချပ်ကာအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားပြီး ပို၍ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလျှပ်စီးကြောင်းများသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် ထို ထိပ်တန်း သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်တော် ငါးဦးကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

အသားစများ လွင့်စင်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သွေးများ ပန်းထွက်လာခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသမျှအရာအားလုံးမှာ ကြေမွပျက်စီးနေသော သံချပ်ကာများနှင့် သံအပိုင်းအစများသာ။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ သံချေးတက်သွားပြီး သံချေးပုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့​၏။

"တောက်.. တောက်"

လင်ချွမ်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက်မှသာ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ထိုသံချေးတက်နေသော မြေဆီလွှာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းဖြင့် ခါထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ၎င်းသည် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားသည်။

၎င်းတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်အောင် တောင့်ခံထားခဲ့ခြင်းလား မသိရသော်လည်း ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့်သာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှခြေ ပျက်ပြားသွားပြီး စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်မှသာ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း ဤကမ္ဘာကြီးအတွင်း၌ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်​၏။

ဤအရာများ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အမှိုက်သရိုက် သံတိုသံစပုံကြီးအဖြစ် လျင်မြန်စွာ သံချေးတက်သွားတတ်သည်။

လင်ချွမ် ခေတ္တမျှ စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်ရလဒ်မှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် လင်ချွမ်သည် သူ၏ သုတေသနကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်

ကြည့်ရှုရန် ပြင်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤခန်းမကြီးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသည်...

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး တန်ဖိုးအနည်းငယ်ရှိသည့် အသုံးအဆောင် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် ရတနာမျှ မရှိပေ။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ဓာတ်မကျခဲ့ကြပေ။

ဤသည်မှာ ဝင်ပေါက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ရတနာများ ရှိနေလျှင်ပင် ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန်နည်းပါးနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ နှစ်ဦးသည် ခန်းမမကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

အလင်းရောင်သည် ပို၍ မှိန်ဖျော့လာသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ လမ်းစကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်၊ လင်ချွမ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိုဒေသတစ်ခုလုံးသို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ ခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်းအကျဆုံးနေရာရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားမည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ မသွားခဲ့ကြချေ။

သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်

စွမ်းအားကို ကြိုးကိုင်ကာ ရုတ်တရက် လိမ်

လှည့်ပတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အလင်းတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံဗလံများ ဆူပွက်ထွက်ပေါ်လာ​၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ လင်ချွမ်နှင့် သူ၏ အဖော်သည် လက်ရှိတွင် သေးငယ်သော လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေရာချီ ရှည်လျားကျယ်ဝန်းလှသော အလွန်ကျယ်ပြောသည့် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကျောက်တုံးစင်မြင့်များကို ကြည့်ရှုသူများ နားနေဆောင်

အဖြစ် တည်ဆောက်ထားသည်။

၎င်းသည် အပေါ်ပိုင်းတွင် ကျယ်ပြီး အောက်ပိုင်းတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ပုံစံဖြင့် ရောမလက်ဝှေ့ကွင်းနှင့် ဆင်တူနေခြင်း။

၎င်း၏ အထက်တွင်မူ မှုန်ဝါးဝါး မီးခိုးရောင် ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်များစွာသည် အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်အားပေးနေကြသည်။

လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ဆူညံနေသော လူအုပ်

ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် လင်ချွမ်တို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်

ရင်း လင်ချွမ်သည် မျက်မှောင်မကုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် ထိုမြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် နယ်ပယ်၏ အထက်ဆင့်တွင် ရှိနေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အောက်ဆင့် သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦး လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်း များသည် တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်လာပြီး အချို့သော ပရိသတ်များ၏ မှုန်ဝါးနေသော ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်များကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်ချွမ်သည် အတွေး ထဲတွင် နစ်မျောနေပုံရသည်။

မကြာမီ ကျင့်စဉ်အဆင့် ကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားမှုအပေါ် မူတည်၍ ထိုနှစ်ဦးသည် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့ထဲမှ သိုင်းဧကရာဇ်သည် ခဏတာ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် အားကောင်းသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ယောက်ကို ထိုနေရာမှာပင် သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထိုသူက စိတ်သက်သာရာရကြောင်း မပြသနိုင်မီမှာပင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထိုနေရာမှာပင် အသတ်ခံလိုက်ရသော အားကောင်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည် ထရပ်လာခဲ့​၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဗလာဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ တောင့်တင်းပြီး အလွန်ပင် မပြေပြစ်ချေ။

ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်မှုများသည် ကောက်ကွေးပြီး ပုံသေမရှိဘဲ မူလစွမ်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိချေ။

လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုသူ၏

ထပ်မံ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် အခြား အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်သည် နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ပေါ်လာပြန်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးသွားမည့်အရာကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လှိုင်းလုံးတစ်ခုပြီးတစ်ခု တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ရိုက်ခတ်မှုများကြားတွင် ၎င်းသည် အဆက်မပြတ် ဆုတ်ဖြဲခံရသော်လည်း ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော် ကြိုးစားပြီးနောက်၊ သိုင်းဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်သော အားနည်းချက်ကို ပြသမိသွားသည်။

သူသည် ပုံရိပ်ယောင်ပြထားသော ဓားဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံလိုက်ရပြီး ကွင်းပြင်၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပင်အပ်ရိုက်ထားသကဲ့သို့ အဖိခံလိုက်ရသည်။

ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် ပြတ်ပြတ်သားသား လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် ပြိုင်ဘက်၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးရန်အတွက် ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်ခြင်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားရင်း လေထဲတွင် သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် လိမ်လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သေးငယ်သော လက်ဝှေ့ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်စုံ များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်သည် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လင်းထိန်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေ​၏။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့သည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းများ လွင့်စင်သွားသည်။

အောက်အဆင့် သိုင်းဧကရာဇ်သည် ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ထို့နောက် အလင်းလက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယင်းအစား၊ လင်ချွမ်သည် သစ်ရွက်များ၏ အနေအထားအတိုင်း လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထို ဧရာမ ကွင်းပြင်ကြီးပေါ်

တွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အော်ဟစ်သံများ၊ တိုက်ပွဲခေါ်သံများနှင့် အားပေးသံများသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူတို့၏ နားကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသော မိစ္ဆာအသံကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ စိတ်ကို တိုက်ခိုက်နေ​၏။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သိုင်းဘုရင်အဆင့်၏ အထက်တွင် ရှိနေကြပြီး အဖော်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။

အစကတည်းက ပြိုင်ဘက်များဖြစ်ကြသော ယခင်နှစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

ထို့ကြောင့်၊ ကာကွယ်ရန် ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရုံမျှဖြင့် ထိုအသံများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ရုယဲ့သည် လင်ချွမ်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်ကာ မေးလိုက်​၏။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲ"

"နောက်ဆုတ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အရှုံးပေးဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားပေးရမလား"

"စမ်းကြည့်သင့်တယ်"

လင်ချွမ်​၏ အတည်ပြုချက်ပေးသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရုဲယ်သည် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ အရှုံးပေးတယ်၊ ငါ နုတ်ထွက်တယ်"

ထိုအသံသည် ကွင်းပြင်ထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ တည်ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ လှိုင်းလုံးများ၏ အသံသည် ခဏမျှသာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် စနစ်တစ်ခုမှ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အပိုဆောင်း ဉာဏ်ပညာမျိုး လုံးဝမရှိကြချေ။

၎င်းတို့သည် အားပေးရုံမျှသာ သိကြပြီး ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လူနှစ်ဦးကြားမှ တိုက်ပွဲကို လောင်စာကျွေးရန် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးပြုရုံမျှသာ သိကြပုံရသည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်...သူ့ကို သတ်ပစ်"

အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ ရုဲယ်၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ရိုက်ခတ်လာပြီး နောက်ထပ် အရေးယူဆောင်ရွက်မှုများ ပြုလုပ်ရန် သူမကို တိုက်တွန်းနေသည်။

သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း၊ ရေရှည်ရိုက်ခတ်မှုကို ခံရပြီးနောက် ရုဲယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အကယ်၍ သူမသည် မိမိနှင့် လင်းချွမ်းကြားရှိ ကွာဟချက်ကို မသိရှိခဲ့ပါက...

အကယ်၍ ငါသာ အရေးယူဆောင်ရွက်ဝံ့လျှင် ပြိုင်ဘက်၏ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ရုပ်အလောင်း၏ ပုံရိပ်ယောင် သည်ပင် လင်ချွမ်ကို ယခင်လူကဲ့သို့ လျော့ပါးသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအရာကို တွေးမိရုံမျှဖြင့် ရုယဲ့​၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် ထိုမကောင်းသော အတွေးများကို သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊

ကျင့်စဉ်တွင် အသုံးပြုသည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းစနစ်များသည် ဤအတွေးများကို ဖိနှိပ်ရန် ပိုမိုရူးသွပ်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း အချို့မှာ ပိုက်ကွန်မှ လွတ်မြောက်သွားဆဲပင်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို လွှမ်းမိုးနေသည်။

လင်ချွမ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကုတ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကွင်းပြင်၏ အစွန်းဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အရာရာတိုင်းသည် သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အစွန်းသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်စုံများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။