အခန်း ၄၀၈

အခန်း ၄၀၈ - မသေမျိုး ရေကန်နှင့် ကျောက်စိမ်းတောအုပ်

"စိုက်"

"ဟေ့"

"ခုတ်"

"ဟာ့"

ရင်ပြင်ကျယ်ပေါ်တွင် စစ်သည်တော်များမှာ သိပ်သည်းလှသော အတန်းလိုက် အစီအရင်ဖြင့် နေရာယူထားကြသည်။

သူတို့သည် လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကိုယ်ခံပညာ အတတ်ပညာများကို လေ့ကျင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရှေ့ဆုံးမှ စစ်သူကြီးက လိုအပ်သော အမိန့်သံကို အော်ဟစ်လိုက်တိုင်း အောက်မှ စစ်သည်တော်များသည် နာခံမှုရှိရှိဖြင့် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲကြသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ တိုက်ပွဲဝင် ကြွေးကြော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အင်အားတစ်ထောင်ကျော်ရှိသော စစ်ကြောင်းဖြစ်၍ ထွက်ပေါ်လာသော ဟစ်ကြွေးသံများနှင့် တိုက်ပွဲဝင်အော်ဟစ်သံများမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံလှ​၏။

သူတို့အရှေ့တွင် စောင့်ကြည့်နေသူမှာ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စိုးစဉ်းမျှပင် လက်တွဲလျှော့ခြင်း မရှိကြချေ။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအသံများသည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။

အကြောင်းမူကား ထိုစောင့်ကြည့်နေသူတစ်ဦးမှာ သူတို့၏ အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးရှင်၊ သူတို့၏ ဘုရင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

စစ်တပ်အစီအရင်ကြားရှိ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များသည်ပင် ထိုဟစ်ကြွေးသံများကြောင့် လွင့်စင်ပျက်ပြယ်သွားခဲ့ရသည်။

ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်ပြင်ကြီးမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤအသံတွင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပုံရပြီး ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ လျှံထွက်လာခဲ့သည်။

စစ်တပ်ရင်ပြင်၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ခရမ်းရောင်သစ်သားဖြင့် သီးသန့်တည်ဆောက်ထားသော မြင့်မားလှသည့် စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင်တော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသော ရွှေရောင်လူရိပ်တစ်ခုက မှီတွဲထိုင်နေသည်။

သူ့အနားတွင် ခြောက်ယောက်စီပါသော ကိုယ်ရံတော်သုံးတန်း မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် လှံရှည်များကို ကိုယ်စီကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တည်ကြည်လှသော မျက်နှာထားများနှင့်အတူ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါမှာ အေးခဲလောက်စရာပင်။

ဤလူများသည် သံလှံစွပ်များကဲ့သို့ တစ်နေရာတည်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေ​၏။

သူသည် မိမိ၏အရှင်သခင်ကို အန္တရာယ်ပြုနိုင်သည့် မည်သူမဆိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်မှုမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

နေမင်းသည် စတင်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးမှတစ်ပါး ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ဝါဂွမ်းရောင် ပိုးထည်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် အဝေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူရောက်ရှိလာသည်နှင့် နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ လူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝေဝါးသောအလင်းရောင်အောက်တွင် ပြုံးနေသော မျက်နှာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးခဲတောင့်တင်းသွား​၏။

သူသည် တစ်ဖက်သို့ မှီထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏တံတောင်ဆစ်မှာ မေးစေ့ပေါ်မှ ဖယ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် စီတန်းနေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်တော်များကို ဖြတ်သန်း၍ မည်သည့်တုန်လှုပ်မှုကိုမျှ မပြဘဲ၊ ဤနေရာကို အကြိမ်ပေါင်းထောင်ချီ ဖြတ်သန်းဖူးသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် သစ်သားစင်မြင့်သို့မရောက်မီ ရပ်တန့်ကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အနည်းငယ်မြှောက်ကာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ရွှေရောင်လူရိပ်၏ နောက်ကွယ်မှ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် စင်မြင့်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့​၏။

ထိုလူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် သတိထားရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထို့နောက် စာစောင်ကို လက်ခံရယူကာ မြင့်မားသောစင်မြင့်ထံသို့ ရိုသေစွာဖြင့် ဆက်သလိုက်သည်။

ရွှေရောင်လူရိပ်သည် သူ၏ဘယ်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သူကြွယ်ကို လေထဲတွင် အနည်းငယ် တွန့်လိမ်လိုက်သည်။

ရုတ်ချည်းပင် မမြင်နိုင်သော အတွင်းအားတစ်ခုက လျှို့ဝှက်စာစောင်ကို ပင့်တင်ပေးလိုက်သဖြင့် စာစောင်မှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် စာအိတ်ပွင့်သွားပြီး စာလွှာမှာ ပြန့်ကားလာသည်။

စာပေါ်ရှိ စာသားများမှာ ဖြတ်ခနဲ လင်းလက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ငယ်၏ မျက်စိထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဝေဝါးသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းအောက်တွင် ထိုလူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ခုံးမွှေးများမှာ အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်

ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပင့်တက်သွားသည်။

သူ၏မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပို၍ တွန့်ချိုးလာပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ ဒေါသရိပ်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုစာစောင်မှာ လေပြေမရှိဘဲ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားတော့​၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဝပ်စင်းနေသော သတင်းပို့သမားမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

သူ၏အသက် ဘေးကင်းသွားခဲ့ပြီ။

စာစောင်၏ အကြောင်းအရာများမှာ မင်မင်းဆက် နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များနှင့် သဘာဝကျကျ သက်ဆိုင်နေသည်။

ပြန်ပြောင်းတွေးကြည့်လျှင် အထက်တွင် ဖော်ပြထားသော အရာအားလုံးမှာ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ ပျော်ရွှင်စရာ အဖြစ်အပျက်များဟု ယူဆနိုင်သော အရာအချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

ဤအချက်ကပင် အထွတ်အထိပ် အုပ်စိုးရှင်ကို မနှစ်မြို့သော နှာမှုတ်သံတစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သတင်းပို့ရုံသာရှိသေးသည့် မိမိကဲ့သို့ အခြေခံလူတန်းစားတစ်ဦးကို ထားပါဦး၊ သူ၏အနားရှိ ကိုယ်ရံတော်ပင်လျှင် ထိုဒေါသမီး၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပါက အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

မိမိ၏ အထက်လူကြီးဟောင်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ယခင်သတင်းပို့သမားမှာ ထိုကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်ကို တွေးမိတိုင်း သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ သတင်းပို့သမား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထရပ်ကာ၊ အလေးအနက် အလေးပြုပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်လူရိပ်ကတော့ ထိုလူကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့​၏။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လက်တင်ခုံပေါ်တွင် လက်ချောင်းများကို ခပ်ဖွဖွလေး တောက်တောက်တောက် လုပ်နေပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် တွေးတောနေသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးနေသည်။

အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် တိုးညင်းသောအသံကို ဆိုလိုက်သည်။

"စက္ကူ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အနားရှိ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အရာနှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

စုတ်တံ၊ မင်တောင့်၊ စက္ကူနှင့် မင်ကျောက်ပြားတို့သည် စာပေလေ့လာမှု၏ ရတနာလေးပါး ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် စာများရေးသားရန်အတွက် သဘာဝကျကျ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာလောကတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံဆင့်ရှိသူများသည် ၎င်းတို့၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ စာရေးသားနိုင်သည်။

စုတ်တံနှင့် မင်မရှိဘဲ စာများကို ရေးသားနိုင်​၏။

သို့သော် သူတို့အရှေ့ရှိ လူမှာမူ ထိုထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်။

သူသည် လေထဲတွင် လက်ချောင်းများဖြင့် လိုင်းများကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆွဲလိုက်ရာ၊ လက်ချောင်းတစ်ချက် ဆွဲလိုက်တိုင်း မင်စက်တစ်စက်မှာ လေဟာနယ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

သူ၏လက်ချောင်းထိပ်မှာ အနည်းငယ် အောက်သို့ လျှောကျသွားသည်နှင့် မင်စက်သည် မိမိဘာသာ အောက်သို့ စီးကျလာပြီး စက္ကူသားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

၎င်း၏ စုတ်တံချက်များမှာ ဓားသွားများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှ​၏။

သူသည် ကိန်းဂဏန်းများကို ရေးသားရင်း ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်လိုက်ရုံဖြင့် စာစောင်မှာ မိမိဘာသာ လိပ်သွားပြီး အစေခံ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါကို ဟူယွမ်နန်းတွင်းဆီ ပို့လိုက်"

အစေခံမိန်းကလေးသည် ဦးညွှတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

...

"မသေမျိုးရေကန်နဲ့ ကျောက်စိမ်းတောအုပ်လား"

လင်ချွမ် နှင့် ရုယဲ့တို့သည် စတုရန်းပုံစံ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် မီတာဝက်

ခန့်အကွာ၌ မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ လက်ဖဝါးများသည် တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ခပ်ဖွဖွလေး တင်ထားကြသည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အထက်တွင် ပါရှိသော အချက်အလက်များကို ခံစားနေသည်။

အေးစက်သော ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် အချက်အလက် စီးကြောင်းများသည် ရေကဲ့သို့ စီးဝင်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အသံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်ချွမ်​၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဝိညာဉ်များ ကိန်းအောင်းရာ မသေမျိုးရေကန်သည် နတ်ဒေဝါတို့၏ ခြေရာများကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။

'နတ်ဒေဝါတို့၏ ခြေရာကို ရှာဖွေသူများသည် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သည်ဟု မှတ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျရှုံးသူများသည် အရည်အချင်းမပြည့်မီသဖြင့် စင်မြင့်ထံမှ ထွက်ခွာရမည်'

ဤစာသားအနည်းငယ်သည် တိုတောင်းသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေသည်။

အဆင့်တစ်ခု၏ အရိပ်အမြွက်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော ဤစကားလုံးများသည် ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကောလာဟလများကို ထင်ရှားစွာ အတည်ပြုပေးနေသည်။

ဤအံ့ဖွယ်နေရာသည် နောင်လာနောက်သားများအတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအဖြစ်၊ သူ၏ ပညာရပ်များကို လက်ဆင့်ကမ်းရန်အတွက် အတုမရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

အသက်ဝင်လှသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပုံရ​၏။

သူ၏ အတွေးများသည် အနာဂတ်ရှိ မျိုးဆက်

သစ်လူငယ်များထံသို့သာ ဦးတည်နေခဲ့ပုံရသည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ၊ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာသော အကျွမ်းကျင်ဆုံးလူများသည် အနည်းဆုံးတော့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော လင်ချွမ်ကဲ့သို့ အတုမရှိ ပါရမီရှင်များပင် ပါဝင်နေသည်။

သူတို့၏ အတွေးများကို စီစစ်ပြီးနောက် လင်ချွမ်နှင့် သူ၏အဖော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ လက်ရှိတည်နေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင်

ဝင်ပေါက်ကို ကျပန်းဖွင့်လိုက်စဉ်က သူတို့ ရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရသော နေရာ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် သိပ်သည်းလှသော တောအုပ်တစ်ခု၏ အစွန်းတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် ကျယ်ပြောလှသော တောအုပ်ကြီးရှိပြီး ညာဘက်တွင်တော့ သဲကန္တာရတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ သစ်ပင်သစ်တော ကျဲပါးလှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤကမ္ဘာကြီး၏ ကျယ်ပြောမှုမှာ လူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက် များစွာ ကျော်လွန်

နေသည်မှာ ထင်ရှားလှ​၏။

၎င်း၏ နယ်နိမိတ်မှာ အနည်းဆုံး လီတစ်ရာ (သို့မဟုတ်) ထိုထက်မက ကျယ်ဝန်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ လင်ချွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် တောင့်တမှုများ တိုးပွားလာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါတွင် သူ၏ နယ်ပယ်အရဖြစ်စေ၊ မသေမျိုးခြင်းဆိုင်ရာ နားလည်မှုအရဖြစ်စေ သူသည် ထိုသူများကို များစွာ လျော့နည်းနေသေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ သိုင်းဘုရင်အထက်အဆင့်တွင် ရှိနေကြသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ကွာဟချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှပေ​၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုယဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မန္တန်ရတနာ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်ချွမ်ထံသို့ အားလုံး ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချွမ်သည်လည်း သူ၏ အတွေးများထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ ရေခဲကျောက်ဓားကို မြှောက်ပြီး ကျောပြင်တွင် လွယ်ထားလိုက်သည်။

ဘယ်လက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ နယ်ပယ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော မန္တန်ရတနာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"ဘယ်ဘက်ကို သွားမလဲ"

ရုယဲ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လင်ချွမ်သည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သုံးသပ်လိုက်

သည်။

"ဒါက မသေမျိုးရေကန်နဲ့ ကျောက်စိမ်းတောအုပ်ဆိုတော့၊ သဘာဝကျကျပဲ ဒီတောအုပ်နဲ့ နီးစပ်လိမ့်မယ်"

"နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ပြောရရင်တော့၊ အဖြစ်

နိုင်ဆုံး ရွေးချယ်မှုက ဒီကိုလာဖို့ပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လင်ချွမ်သည် ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ လှောက်လှမ်းသွားတော့​၏။