အခန်း ၄၀၈

အခန်း (၄၀၈)

ချင်ကျင်းယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ညီမဖြစ်သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ကြွေပြာငါးကြင်း ငါးကောင်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"ငါ့ကန်ထဲမှာ ငါးက ခြောက်ကောင်ပဲ ရှိတာကို နင်က ငါးကောင်တောင် ယူသွားတာလား"

"အစ်ကိုတော့်အတွက် တစ်ကောင် ချန်ထားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ မရီးတော် မျက်နှာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် တစ်ကောင်မှတောင် ချန်ထားပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချင်စီယောင်က နှာမှုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ အစ်ကိုတော့် ခြံဝင်းထဲမှာ တောင်တစ်ထောင်ကျောက်စိမ်း၊ လရောင်နဂါးပန်းနဲ့ နှလုံးသားသန့်စင် နှင်းပုစဉ်းတို့လို တခြားပစ္စည်းကောင်း တော်တော်များများကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ညီမတော် အဲဒါတွေ အားလုံးကို လိုချင်တယ်။ နောက်မှ လူလွှတ်ပြီး ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်ကို သယ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုတော့်ကို ကြိုပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ လက်များကို ရှေ့တွင်ယှက်ကာ ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"နင်ကတော့လေ..." ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏ညီမဖြစ်သူကို ပြုံးကာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "အိမ်ထောင်တောင် မပြုရသေးဘူး၊ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုပ်နေပြီလား။ ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ။ နင် လူလွှတ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ အစေခံတွေကို ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်ဆီ နောက်မှ လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်"

"ဟီးဟီး ဒါဆိုရင်လည်း အားမနာဘဲ ယူလိုက်ပါ့မယ်" ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးလေးများက ကွေးညွတ်သွားလေ၏။ "ဒါဆိုရင် ဒုတိယအစ်ကိုတော်နဲ့ မရီးတော်... ရှောင်မိုနဲ့ ညီမတော်တို့ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး"

"သွားကြ သွားကြ" ချင်ကျင်းယွမ်က ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ "နင် ဆက်နေနေရင် ငါ့ကုတင်ကိုပါ သယ်သွားလိမ့်မယ်"

"မရီးတော် လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" ဟု မင်းသမီးကျီယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူး မလိုပါဘူး။ မရီးတော် အစ်ကိုတော်နဲ့ အတူတူသာ နေရစ်ခဲ့ပါ။ မိသားစုအချင်းချင်းတွေပဲ အပြင်ပန်း အရိုအသေတွေ မလိုပါဘူး" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် မရီးတော်၊ ဒုက္ခမခံပါနဲ့တော့။ စီယောင်နဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

"ဂရုစိုက်သွားကြပါ"

နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့က ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့၏ ပုံရိပ်များက ချင်ကျင်းယွမ်၏ မြင်ကွင်းမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ဒုတိယမင်းသား၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခင်က ပျော်ရွှင်မှုများလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ချေပြီ။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မင်းသမီးကျီယွဲ့က ဘေးနားတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေဟန်ရှိပေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မင်းသမီးကျီယွဲ့က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ခင်ပွန်းတော်၊ အေးနေပြီမို့ အခန်းထဲ ဝင်ကြရအောင်"

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ချင်ကျင်းယွမ်က မင်းသမီးကျီယွဲ့၏ သွယ်လျသော လက်လေးကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ပစ်ချထားသော သေရည်အိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အခန်းတွင်းသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ရောက်သွားပြီး တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဒုတိယမင်းသားအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့က မြင်းလှည်းကို မစီးနင်းခဲ့ကြပါချေ။ ထို့အစား အစေခံများအား ကြွေပြာငါးကြင်းများကို အရင်ပြန်ယူသွားခိုင်းလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးက လမ်းမများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ကာ ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လာခဲ့ကြလေ၏။

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ အဲဒီလောက်တောင် ပျော်နေရတာလဲ"

"ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မရီးတော်နဲ့ စကားပြောရတာ တကယ်ကို သဘောကျစရာကောင်းလို့ပါ"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ယိမ်းနွဲ့လိုက်လေ၏။

"မရီးတော်က ကျင်းတိုင်းပြည်အကြောင်း အများကြီး ပြောပြတယ်။ ပြီးတော့ သူက စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ စာပေနဲ့ ပန်းချီပညာတွေမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်။ နောက်ပြီး သူက ဒုတိယအစ်ကိုတော့်ကို တကယ်ကို ဂရုစိုက်တာ မြင်သာပါတယ်။ ရှောင်မို... အမှန်တိုင်းပြောရရင် အစတုန်းက ဒီမင်္ဂလာကိစ္စကို ကျွန်မ သိပ်သဘောမကျခဲ့ဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုတော်က ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာရက်ကို လုယူသွားလို့ မဟုတ်ဘဲ သူတို့က အတင်းအကျပ် ပေါင်းဖက်ပေးခံရတာမို့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့မိလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီလို မခံစားရတော့ဘူး။ မရီးတော်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ပြီးတော့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်ကလည်း သူ့ကို သဘောကျပုံရတယ်။ ကြည့်လေ... သူတို့ တရားဝင် လက်မထပ်ရသေးရင်တောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဇနီးသည်၊ ခင်ပွန်းတော် လို့ ခေါ်နေကြပြီပဲဟာကို"

"ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သို့သော် ရှောင်မိုက ဒုတိယမင်းသား ကျင်းပထမမင်းသမီးကို ကြည့်ခဲ့သည့် အကြည့်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်မိရာ အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။

ရှောင်မို အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် ချင်စီယောင်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် မရီးတော်နှင့် အစောပိုင်းက ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို အလိုအလျောက် ပြန်လည်သတိရသွားလေ၏။

"စီယောင်... ညီမတော်နဲ့ ဆီးနှင်းမင်းသားက ဘာလို့ တစ်ယောက်နာမည် တစ်ယောက် ခေါ်နေကြတုန်းပဲလဲ"

ကြာကန်ဘေးတွင် မင်းသမီးကျီယွဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ သူတို့က စေ့စပ်ထားပြီးပြီဖြစ်ရာ မလက်ထပ်ရသေးလျှင်တောင်မှ အချင်းချင်း ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းမှုများကို ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း အဲဒီလို မခေါ်ချင်ပါဘူး..."

ချင်စီယောင်က ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ကြာကန်ထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက သိလာကြတာဆိုတော့ နာမည်ခေါ်ရတာ အကျင့်ပါသွားသလို ဖြစ်နေတာ။ အဲဒီသစ်တုံးခေါင်း ရှောင်မိုကလည်း အဲဒါကို သတိထားမိပုံမပေါ်ဘူး၊ ကျွန်မကလည်း အရမ်းရှက်နေတော့... သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး..."

"အင်း... မရီးတော်ဆီမှာတော့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ညီမတော် ကြားချင်လား" မင်းသမီးကျီယွဲ့က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာနည်းလမ်းလဲဟင်" ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားလေ၏။

"ဒီလိုလုပ်လေ..." မင်းသမီးကျီယွဲ့က ချင်စီယောင်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်လေသည်။

ချင်စီယောင် နားထောင်နေရင်းဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများက ခပ်ရေးရေး နီမြန်းလာခဲ့သော်ငြား သူမ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာခဲ့လေတော့သည်။

"စီယောင်... စီယောင်... စီယောင်..."

"အာ... ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ချင်စီယောင်က အတွေးထဲမှ လန့်နိုးလာလေ၏။

"နင်ပဲ ငါ့ကို ပြန်မေးနေရလား" ရှောင်မိုက သူမ၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ ဖျောက်ခနဲ ခေါက်လိုက်သည်။ "နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ချင်စီယောင်က ဖုံးကွယ်လိုက်လေ၏။

"ရှေ့မှာ ဈေးတန်းရှိတယ်၊ တစ်ခုခု ဝယ်ချင်သေးလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး" ချင်စီယောင်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လမ်းလျှောက်ပြန်ကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ"

ဒီကလေးမလေး တစ်ခုခုတော့ ကြံစည်နေပြန်ပြီဟု ရှောင်မို ခံစားနေရလေသည်။

"ရှောင်မို..." ချင်စီယောင်က သူမ၏ အင်္ကျီစလေးကို လိမ်ကစားနေရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ ကစားပွဲလေးတစ်ခု ကစားကြမလား"

"ဘာကစားမှာလဲ"

"ကျွန်မက ရှင့်နာမည်ကို ခေါ်မယ်၊ ရှင်က ပြန်ထူးရုံပဲ"

"အဲဒါက ဘယ်လိုကစားပွဲမျိုးလဲ"

"အို... အဲဒါတွေ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်မနဲ့ အတူတူ ကစားပေးပါနော်... လာပါ လာပါ" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ" ရှောင်မိုက မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ "ကစားကြတာပေါ့"

"ရှောင်မို" ဟု ချင်စီယောင်က တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ထူးလိုက်၏။

"ရှောင်မို"

"အင်း"

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်နေခဲ့ပြီး ရှောင်မိုကလည်း အကြိမ်တိုင်း ပြန်ထူးနေခဲ့လေသည်။

သူ ဘယ်နှကြိမ်လောက်များ ပြန်ထူးခဲ့မိပြီလဲဆိုတာကိုပင် သူ မသိတော့ပါချေ။

"ရှောင်မို"

"အင်း"

နောက်ဆုံးတွင် ချင်စီယောင်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို စေ့လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးမော့ကာ တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။ "ခင်... ခင်ပွန်းတော်..."

ရှောင်မို တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးလေးမှာမူကား ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်ကျလာမတတ် နီမြန်းနေခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုက ညင်သာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ထူးလိုက်လေတော့သည်။

"အင်းပါ ဇနီးသည်"