အခန်း ၄၀၉

အခန်း (၄၀၉)

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၏ ရှေ့ဘက်ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှောင်မိုသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချီစုစည်းမှုအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ လျှော့ချထားလိုက်လေသည်။ သစ်သားလှံကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ ရပ်ဟန်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း သာမန်လှံထိုးချက်တစ်ခုကို ထိုးထုတ်လိုက်သော်ငြား ထိုလှံချက်အတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော ပြင်းထန်သည့် လေပြင်းများ ပါဝင်နေလေ၏။

သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ပိုင်ချီဆိုသော လူငယ်လေးသည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားလေသည်။ သူက မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် တစ်ချက်ထောက်ကာ အလျင်အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်၍ ဘေးမှ သစ်သားလှံကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများ တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခါးကို လှည့်ကာ လက်မောင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ထိုအရှိန်ကို အသုံးချကာ ပြန်လည်ထိုးစစ်ဆင်လိုက်ရာ သူ၏ လှံဖျားနှင့် ရှောင်မို၏ လှံချက်တို့ တိုက်မိသွားကြလေသည်။

သစ်သားလှံနှစ်ချောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိုက်မိသွားကြပြီး လှံရိပ်များ ရောထွေးကာ လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည့် အသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

ပိုင်ချီ၏ လှံသိုင်းပညာမှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး ဟန်ချက်ပျက်စေမည့် အကွက်များကို မကြာခဏ အသုံးပြုသော်လည်း ရှောင်မိုကမူ ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူ၏ ကာကွယ်ခြင်းနှင့် တုံ့ပြန်ခြင်းတိုင်းက အလွန်ပင် အံကိုက်ဖြစ်နေပြီး အခြေအနေကို သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းချုပ်ထားလေ၏။

အလဲအလှယ်ပြုလုပ်မှု တစ်ဆယ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် ပိုင်ချီ၏ အသက်ရှူသံများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူ၏ တိုက်စစ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများက ထက်မြက်သွားပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို ချက်ချင်းပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

သူ၏ ညာလက်က လှံ၏အမြီးပိုင်းသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲချလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို အားပြင်းစွာဖြင့် အပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ လှံဖျားက တုန်ခါသွားကာ ပြတ်သားပြီး တိုတောင်းသော အကွေးပုံစံကို ဖော်ဆောင်သွားပြီးနောက် "ဖပ်" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ပိုင်ချီ၏ လှံကို ကိုင်ထားသော လက်ကောက်ဝတ်အတွင်းဘက်သို့ ရိုက်ခတ်လိုက်လေ၏။

ပိုင်ချီက နာကျင်မှုကြောင့် အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းက အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်သွားလေ၏။ သစ်သားလှံက သူ၏လက်မှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ "တပ်" ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

အသံ ပျောက်ကွယ်မသွားခင်မှာပင် အေးစက်သော အရောင်တောက်ပနေသည့် ရှောင်မို၏ လှံဖျားက ရောက်ရှိလာပြီး ပိုင်ချီ၏ လည်ပင်းမှ လက်တစ်ဝါးခန့်အလိုတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

"အရှင်သားရဲ့ လှံသိုင်းပညာက နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ အတတ်ပညာနှင့် တူလှပါတယ်။ ပိုင်ချီ အလွန်ပဲ လေးစားအားကျမိပါတယ်" ဟု ပိုင်ချီက တစ်လှမ်းနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးလက်ဝါး စုစည်းကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ချီ ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ စိတ်ရင်းအမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက ယခင်က သူတစ်ပါးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်လေ့ရှိသူ ဖြစ်၏။

ချီစုစည်းမှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ပြိုင်ဘက်မရှိရုံသာမက အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူများကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှောင်မိုက ချီစုစည်းမှုအဆင့် အစွမ်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ ပိုင်ချီမှာ အကွက်ပေါင်း ငါးဆယ်ပင် မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

ပိုင်ချီအတွက်တော့ ချီစုစည်းမှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ပါရမီက အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရင်ကတည်းက တာအိုလမ်းစဉ်အတိုင်းပဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ လှံသိုင်းက အရမ်းကို ကန့်သတ်ချက်မဲ့နေပြီး အရင်းအမြစ်တွေ မရှိတော့ မင်းရဲ့ အခြေခံက အားနည်းနေတယ်။ မင်းက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းကိုတောင် သေချာ မလုပ်ခဲ့ရသေးဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ပိုင်ချီထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"အထဲမှာ ဆေးလုံးအချို့နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ဆေးညွှန်းတွေ ပါတယ်၊ အဲဒါတွေက မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို တိုးတက်စေဖို့ အထောက်အကူပြုလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အုတ်မြစ်ချခြင်း ဆေးလုံး နှစ်လုံးလည်း ပါတယ်၊ အုတ်မြစ်ချတဲ့အခါ သုံးလိုက်ပါ။ ဒါ့အပြင် ဒီသိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ရှောင်မျိုးနွယ်စုက အထွတ်အထိပ် လှံသိုင်းပညာတွေလည်း ပါတယ်၊ အဲဒါကို ယူပြီး လေ့လာလိုက်ပါ။ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ပါ။ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အထက်သုံးဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်သား ပိုင်ချီ ကျေးဇူးတင်ရပါတယ် ပိုင်ချီက သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုပေးတဲ့ အရှင်သားရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး"

"ကဲ... ကဲ... နှစ်ယောက်လုံး တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီလား၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ကြဦး" ဟု ချင်စီယောင်က လက်ဖက်ရည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကျောက်တုံးစားပွဲပေါ်တွင် ချထားလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသမီးလေး" ဟု ပိုင်ချီက ရိုသေစွာဖြင့် ထပ်မံ အရိုအသေပေးလိုက်၏။ သူက တကယ်ပင် ရေဆာနေသဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုလည်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ပြီး ပိုင်ချီကို မေးလိုက်၏။ "ဒါနဲ့ ပိုင်ချီ၊ မင်းငါ့ဆီ လာလည်တာ မကြာသေးပေမဲ့ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ မပြောသေးဘူး။ ငါကူညီပေးရမယ့်အရာ ရှိသေးလား"

"အရှင်သားရဲ့ ကျေးဇူးတရားက တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ကြီးမားလှပါတယ်၊ အရှင်သားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးရပါ့မလဲ" ပိုင်ချီက ခေါင်းခါလျက် ဆိုလေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေ့ လာတာက အရှင်သားကို နှုတ်ဆက်ဖို့ပါ။ ဒီနေ့လယ်မှာပဲ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ဆီ ထွက်ခွာတော့မှာမို့လို့ပါ"

"ဟင်" ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်လေ၏။ "နှစ်သစ်ကူးဖို့လည်း နီးနေပြီ၊ မြောက်ပိုင်းဒေသကို ဒီလောက်စောစော သွားမလို့လား။ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ မသွားတော့ဘူးလား"

"မသွားတော့ပါဘူး" ပိုင်ချီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ကျွန်တော်မျိုး အမြန်ဆုံး အသားကျအောင် တပ်ထဲကို စောစောဝင်ချင်လို့ပါ။ အမေနဲ့ ညီမငယ်ကတော့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ညီမငယ်ကပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါလိမ့်မယ်၊ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားပါတော့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့အမေနဲ့ ညီမငယ်ကို ငါ လူလွှတ်ပြီး စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားပါ့မယ်။ ချင်တိုင်းပြည်က စစ်သည်တွေကို အိမ်မှာ စိတ်ပူစရာ မရှိစေရပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ချီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး"

ပိုင်ချီက နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ရှောင်မိုအား ထပ်မံ၍ အရိုအသေပေးရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ထူမပေးလိုက်၏။

"အရိုအသေတွေ အများကြီး မလိုပါဘူး။ မြောက်ပိုင်းဒေသကိုသွားတဲ့ လမ်းက ဝေးတယ်၊ ဂရုစိုက်သွားပါ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ လှံသိုင်းပညာတွေကို ကြည့်ရတာ မှန်ကန်ပွင့်လင်းတာက ကောင်းပေမဲ့ မင်းက အရမ်းကို ထက်ရှလွန်းပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကလည်း ပြင်းထန်လွန်းနေတယ်။ ငါတို့ စစ်သည်တွေမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ရှိဖို့ လိုအပ်ပေမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဆိုတာ ထက်ရှတဲ့ ဓားသွားတစ်ချောင်းနဲ့ တူတယ်။ လိုအပ်မှသာ ထုတ်သုံးရမယ်၊ မလိုအပ်ရင် အိမ်ထဲမှာပဲ ပြန်သိမ်းထားရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီသတ်ဖြတ်လိုစိတ်က သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေသလို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကလည်း ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီး ဒဏ်ခတ်မိလိမ့်မယ်။ မှတ်ထားပါ သေချာမှတ်ထားပါ"

"ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားပါ့မယ်" ပိုင်ချီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားပါတော့၊ မကြာခင်မှာပဲ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်" ဟု ရှောင်မိုက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်သားကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး အရှင်သား၊ မင်းသမီးလေး ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး"

ပိုင်ချီက အရိုအသေပေး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ပိုင်ချီ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိလေသည်။

"ခင်ပွန်းတော်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလူငယ်လေးကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေရတာလဲ" ချင်စီယောင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "သူက ရိုးသားပြီး ရှင့်စကားကိုလည်း နားထောင်တဲ့သူလို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်"

"သူက ရိုးသားပြီး နားထောင်တာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စရိုက်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ် ပြောင်းလဲလို့ ရပါ့မလား" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ထားပါတော့လေ၊ ပြောသင့်တာတွေ ပြောပြီးသွားပြီ။ သူလည်း သူ့လမ်းသူ လျှောက်ရမှာပဲ၊ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ရှိတာပဲလေ"

ရှောင်မိုက လှည့်လိုက်ပြီး ချင်စီယောင်အား ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဇနီးသည်... နောက်ငါးရက်ဆို နှစ်သစ်ကူးတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာပဲ ငါ ဘေးဒဏ်ခံယူပြီး သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

"အယ်" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။ "ခင်ပွန်းတော်... နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ လုပ်လို့ မရဘူးလား"

"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က တက်လှမ်းဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲနေပြီ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ လှံဆန္ဒကလည်း အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီလေ။ ဒါ့အပြင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံထားတာမို့ အခုက အချိန်ကောင်း၊ နေရာကောင်းပဲ။ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အခု စိန်ခေါ်လိုက်ရင် ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိလိမ့်မယ်"

ရှောင်မိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်စီယောင်၏ ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်ပေးလိုက်လေ၏။

"နင် ဘာကို စိုးရိမ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ် ဇနီးသည်ရယ်။ သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်ဆိုတာ အသက်နဲ့ ရင်းရမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ဖြစ်ပြီး အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီအဆင့်မှာ လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ရှေ့ဆက်မတိုးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တန့်နေလို့ ရပါ့မလဲ။ လုံလောက်တဲ့ အစွမ်းအစ ရှိမှသာ နင်တို့အားလုံးကို ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေရပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါက သိုင်းကျင့်ကြံသူလေ၊ ငါတို့ သိုင်းကျင့်ကြံသူတွေအတွက် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ စိတ်နှလုံး စမ်းသပ်ခြင်း ဆိုတာ မရှိတာကြောင့် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေထက် အခက်အခဲ နည်းနည်းပဲ လျော့နည်းသွားတာပါ"

"..."

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နှစ်သိမ့်စကားများကို နားထောင်ရင်း ချင်စီယောင်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဤလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းမည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဇနီးသည်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကို နောက်ဆွဲမဆွဲဘဲ အားပေးထောက်ပံ့ကာ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေသင့်ပေ။

"ခင်ပွန်းတော်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ပွန်းတော် ကျွန်မကို ကတိပေးရမယ်၊ ခင်ပွန်းတော် ဘာမှမဖြစ်စေရဘူးဆိုတာကို" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

"ဒါပေါ့... နောက်နှစ်မှာ ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရှိသေးတာကို" ရှောင်မိုက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့... အကယ်၍များ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် ဇနီးသည် နင်..."

"အကယ်၍ ဆိုတာ မရှိဘူး"

ရှောင်မို စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချင်စီယောင်၏ လက်သေးသေးလေးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို အုပ်လိုက်လေသည်။

"အဲဒီလို အကယ်၍ ဆိုတာလည်း မရှိဘူး"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပါးစပ်လေးကို ဖောင်းကားထားလေ၏။

"ခင်ပွန်းတော် တစ်ခုပဲ မှတ်ထားရမယ်။ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဒီဇနီးသည်ကလေ ခင်ပွန်းတော် ပြန်လာဖို့ကိုပဲ စောင့်နေမှာပါ”