ပြင်းထန်လာသော လေအဟုန်

"..."

ယန်လန်ထင်က ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ တာ့လော်မသေမျိုးအရှင်၏အရှိန်အဝါက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွား၏။

ဗောဓိဂိုဏ်းမှ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးမျှပင် မကောင်းကြောင်းက အမှန်တကယ်ပင်။

နန်ယန်က ဤမျှလွယ်ကူစွာ သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏အာရုံခံနိုင်စွမ်းသာ မမှားပါက ဤဘုန်းကြီးလေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက ထိုစဉ်က အနက်ရောင်ခွေးနှင့် တူညီနေပြီး ၎င်း၏အသက်ကို နန်ယန်အန္တရာယ်များပြားသော အခြေအနေမှ ကယ်တင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလို၏။

ထိုစဉ်က လက်တစ်ထောင်ဗောဓိသတ္တ၏သားရဲအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း နည်းစနစ်က ယုတ်မာလွန်းသည်ဟု သူထင်ခဲ့ပြီး ဤသူအတွက်ပင် သူ စကားပြောပေးခဲ့သေးသည်ကို တွေးကြည့်ပါ။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူတို့က သူတို့၏ပြစ်ဒဏ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပုံရသည်။

အကယ်၍ ဤသတင်းသာ ထွက်ပေါ်သွားပါက အနာဂတ်တွင် မည်သို့သော ဘေးအန္တရာယ်မျိုး ကျရောက်လာစေကာမူ အရာရှိများနှင့် နတ်ဆိုးသုတ်သင်ရေးဌာနမှ လူများ၏ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ နန်ယန်အပေါ် အပြစ်ပုံချရန်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို တစ်ကြိမ်မက ကယ်တင်ခဲ့သော ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှထိ မတရားမှုကိုခံစားရမည်နည်း။

"စိတ်မလောပါနဲ့" ဖုန်းရှီက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိပြီး ယန်လန်ထင် ရှေ့သို့ တိုးမလာစေရန် အလျင်စလိုတားဆီးလိုက်၏။

သူမက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သော်လည်း ခန်းမထဲရှိ ဘုန်းကြီးလေးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏အမူအရာက အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက နန်ယန်နှင့် များများစားစား အပြန်အလှန် ဆက်ဆံခြင်း မရှိခဲ့လျှင်ပင် သူ၏လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသောသဘာဝကို လူတိုင်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်ထားကြ၏။ ဥပမာအားဖြင့် သူ လူတိုင်း၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာချိန်က ကျောက်စိမ်းရေကန် မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ မျောက်နတ်ဆိုးကို မိမိဆန္ဒအရ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား..

ဖုန်းရှီကလည်း စုန်းဖုန်းစီရင်စုကို စောင့်ကြပ်ခြင်းနှင့် ဗောဓိသတ္တ၏ကျမ်းစာပို့ဆောင်မှုကို ဟန့်တားခြင်းကဲ့သို့သော အံ့မခန်းလုပ်ရပ်များအောက်တွင် နန်ယန်စစ်သူကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဗောဓိသတ္တ... မသေမျိုးအရှင်...

လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ဤဧရာမပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများက နတ်ဘုရားမင်းဆက်မသိလိုက်ဘဲ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏ပဋိပက္ခများ ငြိမ်သက်သွားပြီဟူသော ယခင်က အတွေးက ပိုမို ကြီးမားသော မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု၏အစပျိုးမှုမျှသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခဏတာ လေထုကို သက်သာစေချင်လျှင်ပင် ဖုန်းရှီက ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွား၏။

ယန်လန်ထင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယဲ့လန်က ပထမတွင်ဓားရိုးကို မသိစိတ်အရ ကိုင်ထားလိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ကာနောက်ဆုံးတွင် ခါးရှိ ဓားရှည်ကို လွှတ်လိုက်ချိန်၌ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမက ရှန်းယီကို ပိုမို သိရှိပြီး သူက လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သောအခါမျှမှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိထား၏။

ယခု ဆရာတော်ကျစ်ခုန်း၏စကားများက ရှန်းယီ၏ညွှန်ကြားချက်များသာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သူမ နားမလည်နိုင်သည်မှာ နတ်ဆိုးသုတ်သင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ယခု တောင်ပိုင်းကာကွယ်ရေး စစ်သူကြီးချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့်ဖြစ်စေ ရှန်းယီက မည်သည့်အရာမျှတာဝန်မရှိဘဲ နတ်ဘုရားမင်းဆက်အတွက် အရာအားလုံးကို တာဝန်ပိုလွန်လောက်အောင်ပင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဖိအားအားလုံးကို အဘယ်ကြောင့် ထမ်းပိုးထားရသနည်း ဆိုသည်ကိုပင်။

"..."

ရန်မင်လီက အချိန်အတော်ကြာ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏စိတ်က လည်ပတ်နေပြီဖြစ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင်ကိုယ်ကို မထောက်ထားနိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေပုံရ၏။

မူလက လမ်းစဉ်သုံးသွယ်က ငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်များကိုပျိုးထောင်ရေးအစီအစဉ်ဖြင့် ပုံသွင်းရန်စီစဉ်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေမျိုးလူသားများ၏နှလုံးသားထဲရှိ လူသားဧကရာဇ်၏ဂုဏ်ကျက်သရေကို တဖြည်းဖြည်းဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ မင်းဆက်အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ပြီးမြောက်စေရန်ဖြစ်၏။

သို့သော် အစစ်အမှန်တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ကျဆုံးသွားပြီးနောက် ဤကပ်ဘေးက မိုးကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သောတိုက်ပွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုက ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။

ထိုဗောဓိသတ္တမသေမျိုးအရှင်များက အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတော့သောအခါ သူတို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားကို စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ရန်မင်လီက ယခင်က လမ်းစဉ်သုံးသွယ်၏ဂျူနီယာများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်၊ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ ပရမ်းပတာအခြေအနေကို နှောင့်နှေးစေရန်နှင့် အင်ပါယာခုံရုံးမှ နည်းလမ်းသစ်တစ်ခု ပေးအပ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်အတွက် နန်ယန်စစ်သူကြီးကို ထောက်ခံတင်ပြရန် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိခဲ့ပါက မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ရှိနိုင်သေး၏။

သို့သော် ယခုအခါ ဂိုဏ်းနှစ်ခုက အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုများကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ မဟာတောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန်က လွယ်ကူသောအလုပ်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ပိုင်းဧကရာဇ် ဦးဆောင်သော နတ်ဆိုးအရှင်ရှစ်ပါးက ဂိုဏ်းနှစ်ခုအတွက် သေချာပေါက် အောင်မြင်မည့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်မည်။

ယခုအခါ ဓားက မျက်ခုံးအထိရောက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ရန်မင်လီက သူ၏မျက်ခုံးကို ထိုးဖောက်ခံရသည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟူး"

သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ရှန်းယီကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ဖက်လူတွင် ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိခဲ့၏။

ဗောဓိသတ္တများနှင့် မသေမျိုးအရှင်များကို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော အားကောင်းသည့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို အနည်းဆုံးတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သေချာပါသည်။

သို့သော် နန်ယန်စစ်သူကြီးက နတ်ဘုရားမင်းဆက်နှင့်အတူ ရပ်တည်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

၎င်းက ဆူပွက်နေသောအိုးထဲမှ ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှောင်လွှဲ၍မရသောပျက်စီးခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးလိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

"ငါ... ငါအင်ပါယာခုံရုံးကို အစီရင်ခံပြီး စစ်ကူတောင်းလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်မယ်" ရန်မင်လီက တုန်ယင်စွာဖြင့် စားပွဲအနောက်သို့ ပြန်သွားကာ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

တစ်ချိန်က တိမ်များကိုပင်ရွေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့သော သူ၏လက်က ယခုအခါ စုတ်တံကိုပင် မနည်း ကိုင်ထားရသည်။

ရောက်ရှိနေသူအားလုံးက အထီးကျန်ဆန်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဘိုးအိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။

အင်ပါယာခုံရုံးတွင် တိတိကျကျ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း အခြားတိုက်ကြီးများက ပိုမို အရေးတကြီးအခြေအနေတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သေလုမြောပါးတိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် အင်အားစုဆောင်းနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ အကယ်၍ အကူအညီပေးနိုင်ပါက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြ၏။

ထပ်မံ၍ တောင်းဆိုရန် အဘယ်ကြောင့် လိုအပ်မည်နည်း။

ထိုသို့ တွေးတောနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။

ခန်းမထဲရှိ လူများ၏သဘောထားက မျှော်လင့်မထားလောက်အောင် တူညီနေ၏။

၎င်းမှာ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ရန်၊ ပုစဉ်းရင်ကွဲများကဲ့သို့ နောက်ဆုံး သွေးတစ်စက်ကျန်သည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် တားဆီး၍မရသော ဘီးများကြိတ်ချေခံရမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်ပင်။

...

အရေးပေါ် လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်က ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အင်ပါယာမြို့တော်အတွင်းသို့ ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျောသွား၏။

လူသားဧကရာဇ်က နန်းတော်ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်ခြင်းအား ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရပ်တန့်ခဲ့ပြီး ဥယျာဉ်နှင့် အရက်ကန်အတွင်း၌ပျော်ပါးသော ဘဝတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ဧကရာဇ်များက ထာဝရအသက်ကို မရှာဖွေသင့်ဟု ဆိုကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထာဝရအသက်ကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် လောကကြီးနှင့် ပြည်သူများအတွက်နေရာ မရှိတော့သောကြောင့်ပင်။

တစ်ချိန်က ထွန်းတောက်ခဲ့သော အုပ်ချုပ်သူက ယခုအခါ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် မသေမျိုးဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ရှိတော့မည်ဟု မည်သူက စိတ်ကူးယဉ်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ၎င်းက ကျင့်ကြံခြင်းမှရရှိသော အရာမဟုတ်ဘဲ မသေမျိုးဌာနနှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

မသေမျိုးဌာနနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စများသာလျှင် ဤအထီးကျန်ပြီးတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော ဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခွင့် ရှိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး" လင်ရှုးယာက အရက်ကန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာလျှောက်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ စာကို ဖွင့်ကာကန်ထဲတွင် စိမ်နေသောပုံရိပ်ကို ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ပြောပါ" ရှေ့သွားတစ်ချောင်း ကျိုးနေသော လူက မျက်နှာရဲမြန်းနေပြီးမူးယစ်စွာဖြင့် အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ကာမျက်လုံးထဲရှိ နာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် မသိမသာမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။