အခန်း (၃၁၉-၃၂၀)

အခန်း။ ၃၁၉

တစ်နှစ်တာ ကာလတစ်ခုသာ ရှိသေးသည်။

နွေဦးရာသီ ကုန်ဆုံးပြီး ဆောင်းဦးရာသီ ရောက်လာသည့်အလား သစ်ပင်ပန်းမန်တို့မှာ နွမ်းနယ်လိုက်၊ ဝေဆာလိုက်ဖြင့် အချိန်တို့ ကုန်လွန်ခဲ့သည်။ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးသည်လည်း မိုးရေစက်များ ရေပြင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ အရှေ့ဖျား နယ်မြေ၏ မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ကင်းပျောက်သွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ပြောင်းလဲမှုသာမက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး၏ ကြီးမားလှသော အသွင်ကူးပြောင်းမှု တစ်ခုပင်။

အချိန်၏ စွမ်းအားသည် အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဤတစ်နှစ်အတွင်း ချန်ကျီရှင်းနှင့် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတို့အကြောင်း ပြောဆိုမှုများက တဖြည်းဖြည်းနှင့် နည်းပါးလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အရှေ့ဖျား နယ်မြေ၏ ပြည်နယ်ဆယ့်သုံးခုလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေမည့် အခြားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း နယ်မြေငယ်၌ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော ပါရမီရှင်များအားလုံး အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ မိသားစု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းများသို့ အသီးသီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြခြင်းပင်။ တစ်နှစ်နီးပါး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်လည်း သူတို့မှာ မသေဆုံးရုံသာမက ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို သန်မာလာခဲ့ကြသည်။

ဤအချက်က သူတို့၏ အဓိက အင်အားစုများ ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဂိုဏ်းကြီးများကို ချက်ချင်းပင် ရွှင်လန်းတက်ကြွသွားစေသည်။

ဂိုဏ်းအများစုမှာ ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ပိုမို၍ ဝေဝါးနေကြသည်။

ပထမဆုံးမှာ ရှေးဟောင်း နယ်မြေငယ်တွင် အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲဟူသော မေးခွန်းဖြစ်ကာ ဒုတိယမှာ ဤပါရမီရှင်များ ပျောက်ဆုံးနေချိန်တွင် ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားကြပြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပေါ်လာကြတာလဲဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မေးမြန်းစစ်ဆေးသည့်အခါတွင်မူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ပါရမီရှင်များမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိကြောင်းသာ ဖြေကြသည်။

ကောင်းကင်လှိုင်း သန့်ရှင်းသော နယ်မြေ။

ကွမ်းဟဲ ခန်းမအတွင်း အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခန်ရုံသည် ခန်းမအလယ်

တွင် ရပ်တည်ကာ သူ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင်မူ မြောက်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်း တောင်ထိပ်များမှ အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ် ခေါင်းဆောင်များ ထိုင်နေကြသည်။

ချင်ထျန်းကျုံးမှာမူ အဓိက ထိုင်ခုံမြင့်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ရှိသည်။

"ခန်ရုံ ရှေးဟောင်း နယ်မြေငယ်မှာ နင်တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

ချင်ထျန်းကျုံးက မေးမြန်းသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို တင်ပြရရင် နယ်မြေငယ်ထဲမှာ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်စုရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ သူတို့က အရမ်းကို သန်မာလွန်းလို့ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းငယ်အကြာမှာပဲ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ပြီး သတိလစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ မသေမျိုးတောင်တန်း အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါဘူး"

ခန်ရုံက လက်အုပ်ချီကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာလည်း နှိမ့်ချခြင်း၊ မောက်မာခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

"အဲဒီလိုလား"

ချင်ထျန်းကျုံး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ မီးခဲအဖွဲ့အစည်းဟုခေါ်သော လူစုသည် ဤပါရမီရှင်များကို ပျော်စရာသက်သက်အတွက် ဖမ်းဆီးခဲ့သည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ဖမ်းပြီးမှ ဘာလို့ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ။ သူတို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒါမျိုးလုပ်တာလဲ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာပဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ တောင်ထိပ် ခေါင်းဆောင်များ၊ အကြီးအကဲများခင်ဗျာ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပါတယ်။ အခြား ကိစ္စမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ခွင့်ပြုပေးပါဦး"

ခန်ရုံက ပြောသည်။

ခန်ရုံ၏ အတွေးအခေါ်များ ကွဲပြားနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ချင်ထျန်းကျုံးမှာ မျက်မှောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလျော့လိုက်ပြီး ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ နင်ပြန်ရောက်လာတာ ဝမ်းသာစရာပဲ။ အရင်ဆုံး သွားနားလိုက်ပါဦး"

ကြားသောအခါ ခန်ရုံမှာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ရဲရင့်စွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ခန်ရုံ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ချင်ထျန်းကျုံးမှာ ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ တိုးတိုးလေး တွေးတောမိသည်။

"ခန်ရုံ... သူ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်လို့ ဘယ်သူများ ခံစားမိသေးလဲ"

ဤစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် စုဝေးနေသော အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်၊ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း အတတ်ပညာကို သုံးကြည့်ရမလား..."

မြောက်ပိုင်း တောင်ထိပ်၏ ခေါင်းဆောင်အသစ် မိန်ဟွမ်လီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

ချင်ထျန်းကျုံးသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိန်ဟွမ်လီ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောဆို လိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း အတတ်ပညာက တာအိုအခြေခံ ဝိညာဉ်ကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်။ အနည်းငယ် လွဲချော်တာနဲ့တင် ကျင့်ကြံခြင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။ ခန်ရုံက ငါတို့ ကောင်းကင်လှိုင်း သန့်ရှင်းသော နယ်မြေရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလိုနည်းလမ်းကို လုံးဝ မဖြစ်မနေ လိုအပ်မှလွဲပြီး မသုံးရဘူး"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်ထျန်းကျုံးသည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ တခြား အင်အားစုတွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း အတတ်ပညာ သုံးခိုင်းခဲ့ကြပေမဲ့ ဘာထူးခြားတာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး"

"သူတို့ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ မီးခဲအဖွဲ့အစည်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီး ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ

"ဒါ..."

ခန်းမထဲတွင် စုဝေးနေကြသော အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြကာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိကြပေ။

ချင်ထျန်းကျုံးသည် နောက်ထပ် စကားမဆိုတော့ဘဲ သူ၏ အကြည့်ကို အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ပြင်ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။

ငှက်အုပ်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားသည်။

"သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

"ဘာကြောင့် သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ပြီးမှ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ရတာလဲ"

ချင်ထျန်းကျုံးသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင်

"အရှေ့ဖျား နယ်မြေက ဆက်တိုက်ဆိုသလို အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမားတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ကျီရှင်းလိုမျိုး ထူးခြားတဲ့သူ ပေါ်လာတာနဲ့တင်..."

"ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ပေါ်လာတာက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မငြိမ်သက်မှုတွေ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်ပဲ။ ဒီခေတ်ကာလကြီးက တကယ်ပဲ ဂယက်ရိုက်တော့မှာပါလား"

ချင်ထျန်းကျုံးသည် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

...

...

ခန်းမအပြင်ဘက်တွင်။

"အစ်ကိုကြီးခန်"

ခန်ရုံ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ဖန်းနိုင်မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်လာသည်။

သို့သော်။

ခန်ရုံမှာမူ မသိနားမလည်သကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိဘဲ အမူအရာမဲ့စွာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"အစ်ကိုကြီးခန် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် လမ်းလျှောက်နေတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး"

"ဟေ့ အစ်ကိုကြီးခန် အဆင်ပြေရဲ့လား"

"သေဘေးကနေ လွတ်မြောက်လာတာ ကံကောင်းလို့ပဲ ဒီတစ်ခေါက် အသက်ရှင်သန်လာတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို မူးယစ်မသေမျိုး တာဝါတိုင်မှာ တစ်ခုခု တိုက်ကျွေးသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ဖန်းနိုင်မှာ စကားတွေ ပြောနေသည်။

ရုတ်တရက်။

ခန်ရုံသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဖန်းနိုင်ကို နောက်လှည့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်းနိုင်မှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် နွေးထွေးသော ခန်ရုံ၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါ အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေကာ ရွံရှာမှုနှင့် သည်းမခံနိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးခန်..."

သူသည် စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ခန်ရုံမှာမူ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်တက်လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် ခန်ရုံသည် တစ်ဦးတည်း လက်ကို နောက်ပစ်ကာ လမ်းလျှောက်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အနက်ရောင် မြူခိုးများ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နယ်မြေတစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကုန်လုံး ပြန်ဟပ်နေသည်။

တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော ပန်းများနှင့် မြက်ပင်များသည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြေခံ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ်သာ မြင်နေရသည်။

ဝါးတားတားဖြင့် ရှေးဟောင်း အစီအရင်ပုံစံများနှင့် အစီအရင် အမှတ်အသားများမှာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ယှက်နွယ်နေသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။

ဤမြင်ကွင်းများသည် မမြင်နိုင်သော ကြိုးမျှင်များမှတစ်ဆင့် တောင်ဘက် နယ်စပ်သို့ ပို့လွှတ်နေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ဤကြိုးမျှင်များကို မြင်နိုင်ပါက နယ်မြေအပြင်၊ ပြည်နယ်ဆယ့်သုံးခုရှိ အင်အားစုများမှ ကြိုးမျှင်များမှာ တောင်ဘက်နယ်စပ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ စုစည်းသွားကာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ဧရာမ ကွန်ရက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်ပင်။

...

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဇီဝေတောင်၊ တတိယတောင်ထိပ်ရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း တစ်နှစ်ကြာ ကျင့်ကြံနေသော ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော သေခြင်းတရား၏ အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင်မူ နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သစ်ကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသော အသက်စွမ်းအင်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီလား"

ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ချန်ကျီရှင်းသည် အချိန်ကို တိုင်းတာရန်အတွက် အခန်းပြင်ပတွင် ထားရှိသော အဖြူရောင် မီးပုံး ၁၂ လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

တောင်ပေါ်တွင် အချိန်ကာလကို တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သလို ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင်လည်း နှစ်ကာလဟူ၍ မရှိပေ။

သူသည် မျက်လုံးကို ခဏမျှ မှိတ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"သို့သော်..."

"ငါဟာ အသက်သေ တာအိုကို ကျင့်ကြံထားပြီးပြီ။ တခြားသူတွေအတွက် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်တဲ့ ဒီ အသက်သေ ဒဏ်ခတ်ခြင်းက ငါ့အတွက်တော့ အတော်လေး လွယ်ကူပါတယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ပြန်လည် နိုးထခြင်း"

ဝုန်း

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော မဟာတာအို စွမ်းအားကိုးခုမှာ တစ်ပြိုင်နက် နိုးထလာသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စတင်၍ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း။ ၃၂၀

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါသည် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်နေသည့် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများအလား တရွေ့ရွေ့ မြင့်တက်လာပြီး နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကာ ထောင်ချောက်တစ်ခုအလား ဖိအားပေးလျက်ရှိသည်။

သူ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်ချင်းစီတိုင်းမှာ မသေမျိုး အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူ၏ အရိုး၊ ကြွက်သားနှင့် သွေးသား အစိတ်အပိုင်းတိုင်းတွင် မဟာတာအို ကျမ်းစာများ ထွင်းထုထားပြီး မသေမျိုး နတ်ဘုရား အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ပျံသန်းနေသော မသေမျိုး အလင်းတန်းများ အကြိမ်ကြိမ် လှုပ်ရှားနေပြီး အသက်သေခြင်း သံသရာသည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်လျက် လောကကြီးများ ပေါက်ဖွားခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းများကို ဖန်တီးပြသနေသည်။

"ဒါက နိဗ္ဗာနအဆင့် ဆိုတာပဲလား..."

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော ကိုးထပ်ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးဆယ်ရပ်ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ခံစားရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

တစ်နှစ်တာ ကာလတစ်ခုအတွင်း သူသည် နိဗ္ဗာနအဆင့်၏ ဒုတိယမြောက် ဒဏ်ခတ်ခြင်းဖြစ်သော အသက်သေခြင်း ကပ်ဆိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူ၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို နိဗ္ဗာနစွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သည်။ ဤတိုးတက်နှုန်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

ဝူး

ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်အလား ထောင်ကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ခွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အသားအရေများ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ အရိုးဖြူများ ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထိုပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမှာ ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်လည် ပျောက်ကင်းသွားပြီး မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ဝါးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲ ပျက်သုဉ်းသွားသည်။ တာအို သံကြိုးများအားလုံး လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"နိဗ္ဗာနအဆင့်... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆတစ်ရာထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာလာတာပဲ..."

ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်နှင့် နိဗ္ဗာနအဆင့်ကြားက ခြားနားချက်မှာ ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းမှာ လူသားဘဝမှ မသေမျိုးဘဝသို့ ကူးပြောင်းခြင်းအလားပင်။

မသေမျိုး ဖြစ်ခြင်း၊ သွေးသားမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနှင့် နယ်မြေငယ်များကို ဖန်တီးခြင်းစသည့် နည်းလမ်းများကို ထည့်မတွက်ထားသော်လည်း၊ လက်ရှိ ချန်ကျီရှင်းသာ နယ်မြေငယ်ထဲက ထိုညစ်ပေသော အဝတ်အစားနှင့် အဘိုးအိုမျိုးကို ပြန်တွေ့ပါက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့်ပင် ချေမှုန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

"နိဗ္ဗာနအဆင့် အဆင့်ကိုး... ငါတော့ အဆင့်သုံးကို ရောက်နေပြီထင်တယ်"

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ် ပင်လယ်ကို အတွင်းပိုင်းမှ ကြည့်လိုက်ရာ မဟာတာအို အိုးကြီးဘေးတွင် အရိပ်သဏ္ဌာန်တူသော ရှေးဟောင်း ပန်းကန်ပြားကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် တာအိုအမှတ်အသား သုံးခု ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်း၏ အကြည့်သည် တတိယတောင်ထိပ်၏ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ တိုးတက်လာခြင်းနှင့်အတူ သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းများ ပိုမိုသန်မာလာရုံသာမက သူ၏ တာအိုလမ်းကြောင်း ကိုးခုမှာလည်း သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည့်အလား အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသန်မာလာသည်။

ဘုန်း….

အလွန်ပြင်းထန်သော နတ်ဘုရား အာရုံခံမှုသည် ဇီဝေတောင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဇီဝေတောင်ပေါ်ရှိ မြက်ပင်၊ သစ်ပင်တိုင်း၊ ကျင့်ကြံနေသူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ကြွက်သားများ၊ ဒန်တျန် ဝိညာဉ်ပင်လယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်များအားလုံးက ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အကုန်အစင် ပေါ်လွင်နေသည်။

"အို"

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့် တစ်နှစ်အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းများသာမက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာလည်း ကြီးမားသော အရင်းအမြစ်များ စုပုံထားခြင်းကြောင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လက်ရှိ ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတွင် ပြင်ပနှင့် လျှို့ဝှက်အကိုင်းအခက်အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူပေါင်း ၆၀ ကျော်အထိ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအရေအတွက်သာ အရှေ့ဖျား နယ်မြေအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပါက ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဆိုရလျှင် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၆၀ ကျော်နှင့်အတူ အရှေ့ဖျား နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် တာအိုမျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုကို မရေတွက်ပါက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်း မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ခြောက်နှစ်အကြာက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးတွင် စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ကျော်သာ ရှိခဲ့သည်။

ခြောက်နှစ်တိုတိုအတွင်း မျိုးနွယ်စု၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူအရေအတွက်မှာ ၆ ဆအထိ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့ထဲမှ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်မှာ စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့် နဝမမြောက်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ထိုသူတို့ နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပါက ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှာ တာအိုမျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုအောက်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး၊ ဧရာမ သြဇာအရှိဆုံး အင်အားစုအဖြစ် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပေတော့မည်။

"မဆိုးဘူး"

ချန်ကျီရှင်းမှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံပစ္စည်းများနှင့် မြေကြီးသဘာဝရတနာများကို သုံးစွဲရန် မနှမြောပေ သုံးစွဲလိုက်သည့်အတိုင်း အကျိုးမထွက်မှာကိုသာ စိုးရိမ်ခြင်းပင်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဇီဝေချန်မျိုးနွယ်စုမှာ သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခြင်း မရှိပေ။

"တုကူးနီကတော့ ကျင့်ကြံနေဆဲပဲ ဘိုးဘေးလည်း အပြင်မထွက်လာသေးဘူး။ နောက်တစ်ဆင့်ကတော့..."

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ နိဗ္ဗာနအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် အချို့သော အကြွေးဟောင်းများကို ဆပ်ရမည့် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

"စီကုံး မျိုးနွယ်စု... လီချန်းရှင်း... ပြီးတော့ အရင်က လွတ်သွားတဲ့ ငါးနှစ်ကောင်..."

ဘုန်း

ချန်ကျီရှင်းသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ မည်သူ့ကိုမျှ မနှောင့်ယှက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

...

ဇီဝေတောင် နောက်ဘက်တွင် ချန်မျိုးနွယ်စု၏ တားမြစ်နယ်မြေတွင် ခေါင်းတလား ၇ လုံး မတ်မတ်ရပ်လျက်ရှိသည်။

"ကျီရှင်း နိဗ္ဗာနအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ"

ရွှေရောင် သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရင်ဘတ်ဗလာဖြင့် ထိုင်နေသော ဆံဖြူအကြီးအကဲမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ချန်မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်ဆုံးဘိုးဘေးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ နိဗ္ဗာနအဆင့် ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

သူ၏ လေသံထဲတွင် အံ့ဩမှု၊ မနာလိုမှုများနှင့်အတူ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဝမ်းနည်းမှုများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ချန်တောက်ယန်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောက်ယန် နင် မြန်မြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆိုရင် နင့်မြေးက နင့်ကို ကျော်တက်သွားလိမ့်မယ်"

"တစ်နှစ် နှစ်နှစ်..."

ချန်တောက်ယန်မှာ ဤစကားကို ကြားပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ နောက်နှစ်နှစ်ဆိုလျှင် ချန်ကျီရှင်းမှာ ၁၈ နှစ်သာ ရှိပြီး အရွယ်ရောက်ရုံပင် ရှိသေးသည်။

သူကမူ နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံလာခဲ့ခြင်းပင်။ နှစ်ပေါင်း ၁၈ နှစ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းက နှစ်ပေါင်း ၈၀၀ ကျော်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်တောက်ယန်မှာ အသက်ရှူရ ကြပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျီရှင်းဆိုတဲ့ ကလေးက နိဗ္ဗာနအဆင့် ရောက်တာနဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားပြီ။ စီကုံး မျိုးနွယ်စုကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ပဲလား"

ချန်မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်ဆုံးဘိုးဘေးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ကျီရှင်းက အမြဲတမ်း သတိရှိသူပါ။ စီကုံး မျိုးနွယ်စုမှာ သက်တမ်းရှည် စစ်သည်တော်များရှိနေသေးသလို တောင်ထိပ်တွေကလည်း စောင့်ကြည့်နေကြတာမို့ သူ စီကုံး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဌာနချုပ်ကိုတော့ ချက်ချင်း ဝင်မတိုက်လောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ ရှိနေတဲ့ စီကုံး မျိုးနွယ်စုဝင်တွေတော့..."

ချန်တောက်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ငရဲခန်း ရောက်လာပြီပေါ့"

...

...

ရှူပြည်နယ်။

တစ်ချိန်က ဂုဏ်သတင်းကြီးခဲ့သော ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး မြက်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ ပင့်ကူအိမ်များ၊ ပြိုကျနေသော နံရံများနှင့် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းများသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူတို့၏ ယခင် ဂုဏ်သတင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ပြောပြနေကြသည်။

ထိုဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အသားမည်းမည်းနှင့် အဘိုးအိုလယ်သမားတစ်ဦးမှာ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။

နေ့လည်ခင်း နေရောင်ခြည် အလွန်ပူပြင်းသဖြင့် အဘိုးအို၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စီးကျနေသည်။ လယ်ကွင်းအစွန်တွင်မူ ယာယီ တဲလေးတစ်ခု ဆောက်ထားသည်။ အသားဝါသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ တောင်စမ်းရေ အေးအေးကို အဝေးမှ ခပ်ယူလာပြီး အဘိုးအို လယ်လုပ်ရာမှ ပြန်လာပါက သောက်ရန် တဲထဲတွင် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဤအဘိုးအိုနှင့် မိန်းကလေးမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ရွာသားများက အဘိုးအိုကို အဘိုးပူဟု ခေါ်ကြပြီး မိန်းကလေးကို စီစီဟု ခေါ်ကြသည်။

အဘိုးအိုမှာ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး ရွာသားများ၏ အသေးစား နာမကျန်းမှုများကို ဆေးမြီးတိုဖြင့် ကုသပေးတတ်သဖြင့် ရွာသားများက ချစ်ခင်ကြသည်။

မြို့ပေါ်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကပင် အဘိုးအိုကို လစာကောင်းပေး၍ အမှုထမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးအိုက ပြုံး၍ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ရွာသားများမှာ အဘိုးအိုက အဘယ်ကြောင့် ဤပျက်စီးနေသော နေရာတွင် နေ့တိုင်း နေနေရတာလဲဟု နားမလည် ဖြစ်နေကြသည်။

"အဘိုး ဒီနေ့ ကျွန်မ မြို့ထဲသွားပြီး မုန့်လုပ်စရာ အချဉ်ရည် ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ခဏနေရင် အဘိုးအတွက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးမယ်နော်"

လယ်မှ ပြန်လာသော အဘိုးအိုကို မြင်သဖြင့် မိန်းကလေးငယ်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

အဘိုးအိုက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ အဝေးရှိ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဖြူစင်သည့် ဝတ်ရုံနှင့် ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရကာ အဘိုးအိုမှာ ချက်ချင်းပင် နေရာတွင် အေးခဲသွားတော့သည်။