အခန်း ၈၇၅
Vol. 61 Ch. 875
အပိုင်း (၈၇၅) ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အချိန်မို့လို့ပဲ
ကားသည် သေဆုံးချိန်အိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ဝူကျိက ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်မတ်မတ်ထားလျက် ရှေ့ဆုံးမှ ထရပ်လိုက်သည်။
ရှုဟွမ်က ကားတံခါးကိုဖွင့်၍ မက်ဆေ့ခ်ျများကို အလျင်အမြန် ပြန်ကြားလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးနှင့် ယောက္ခမဖြစ်သူတို့သည် ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ဖုန်းခေါ်ထားကြပြီး ဒေါက်တာဝူကျိနှင့် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို နားလည်မှုလွဲနေကြပုံရသည်။ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း အရာမထင်သဖြင့် ရှုဟွမ်သည် ဖုန်းကိုသာ ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
“ဒီအိမ်ရာက တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်၊ ပြင်းထန်တဲ့ သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေ ငါအနံ့ရနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့သက်ရှိစွမ်းအားတစ်ခုကိုလည်း ခံစားနေရတယ်”
ဝူကျိသည် ဘွတ်ဖိနပ်တစ်စုံကို စီးထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
“သေခြင်းအငွေ့အသက်က ဘယ်လိုအနံ့မျိုးလဲ”
မာကြီးသည် သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းလျက်ရှိသည်။ သူသည် သေဆုံးချိန်အိမ်ရာသို့ ရောက်ဖူးသည်မှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဒေါက်တာကောင်းနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ရှုဟွမ်သည်လည်း ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။
“အေးစက်ပြီး စိုစွတ်နေတယ်၊ ဆိုးယုတ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်၊ နင့်အင်္ကျီကော်လာထဲကို မြွေတစ်ကောင် တွားဝင်လာသလိုမျိုးပေါ့၊ မြွေအကြေးခွံတွေက နင့်ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်သွားတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရလိမ့်မယ်”
ဝူကျိက နံရံကပ်နာရီကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်၍ လူနေဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်ကို စောင့်ပါဦး”
ယင်းကို မြင်သောအခါ ရှုဟွမ်သည် မာကြီးကို ဆွဲခေါ်၍ နောက်မှ အမြန်လိုက်သွားတော့သည်။
အဆောက်အဦးအတွင်း ဝင်လိုက်သည်နှင့် လူနှစ်ယောက်နှင့် မြင်းတစ်ကောင်တို့သည် အသုဘငွေစက္ကူများ မီးရှို့ထားသည့် အနံ့ဆိုးကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြာမှုန်များ ပြန့်ကျဲနေပြီး အိမ်တိုင်း၏ တံခါးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးများကို ရေးသားထားကာ သံချေးတက်နေသော လက်ရန်းများတွင် စုတ်ပြဲနေသော အနီရောင်အဝတ်များကို ချည်နှောင်ထားလေသည်။ မီတာအနည်းငယ်အကွာတိုင်းတွင်လည်း သံအပ်များ စိုက်ထားသည့် အဝတ်ဟောင်းများကို တွေ့ရ၏။
“သားရဲကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်နေရသလိုပဲ”
ရှုဟွမ်သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းရုံရှိသေးသော်လည်း နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။
“မာကြီးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်၊ အရာရှိရွှယ်က အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို ဒီထဲ ခေါ်လာခဲ့တာ၊ သူတို့က လူသားစားအခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အထဲကို တစ်ခါဝင်သွားခဲ့ပုံရတယ်”
ရှုဟွမ်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် မရေမရာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ တစ်ချက် သွားကြည့်သင့်လား”
“လူစားရတာကို အကြိုက်ဆုံးက လူတွေပဲလေ၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ”
ဝူကျိက ရှုဟွမ်ကို ရှေ့မှဦးဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှုဟွမ်သည် ရှေ့မှတစ်ယောက်တည်း မသွားရဲသဖြင့် မာကြီးကို သူ့ဘေးသို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်ရသည်။
မကြာခဏ နောက်လှည့်ကြည့်ရင်း အတော်လေး ရုန်းကန်လိုက်ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လူသားစားအခန်းတည်ရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
အရေးပေါ်ထွက်ပေါက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ လုံးဝသွေးနီရောင် ပြောင်းနေသော ကော်ရစ်ဒါကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခိုင်ခံ့သော နံရံများသည် နူးညံ့သော သွေးကြောမျှင်များကြောင့် အတွင်းတွင် ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေပုံရပြီး ရေပေါ်ရှိ လှိုင်းကြက်ခွပ်များကဲ့သို့ အသာအယာတုန်ခါနေခဲ့သည်။
ရှုဟွမ်သည် တစ်ခုခုနှင့် မတော်တဆ တိုက်မိပြီး နံရံထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနားမကပ်ရဲပေ။
“မာကြီးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဒီအထပ်ရဲ့ အနေအထားက ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ထွက်သွားပြီးတော့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်၊ သေဆုံးချိန်အိမ်ရာမှာ ဝှက်ထားတဲ့ အရာက အထိန်းအကွပ်မဲ့နေပြီ”
အနာဂတ်တွင် ရှုဟွမ် သိထားသည်မှာ သက်တမ်းချေးယူသည့် ရောဂါသည် တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟုသာ ဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုတော့ မသိခဲ့ပေ။ ယခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သံသယများ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။
“ဒီအရာက အန္တရာယ်အရှိဆုံးလို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်၊ အဲ့ဒီတောအုပ်ထက်တောင် ပိုဆိုးယုတ်ပြီး ကောက်ကျစ်ပုံရတယ်”
ဝူကျိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်အိတ်စွပ်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် နံရံကို ထိတွေ့ကာ တစ်စုံတစ်ခုသော စည်းချက်ကို ခံစားလိုက်သည်။ တောအုပ်သည် ရောဂါခံစားနေရသော လူနာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကော်ရစ်ဒါနံရံများအတွင်းရှိ သက်ရှိစွမ်းအားနှင့် အသိဉာဏ်သည် တောအုပ်ထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေပုံရသည်။
“အခု ထွက်ပြေးမယ်ဆိုရင်လည်း နောက်မကျသေးဘူးနော်”
မာကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောစရာစကားမဲ့နေရသည်။ မြင်းတစ်ကောင်ဖြစ်သော သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ ခဏခဏလာနေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။
ကော်ရစ်ဒါအဆုံးသို့ ရောက်၍ ထောင့်ချိုးတစ်ခုသို့ လှည့်လိုက်သောအခါ ရှုဟွမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ တောင့်တင်းသွားပြီး ခြေလှမ်းများ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
“တွေ့ပြီ”
သွေးနီရောင် တံခါးတစ်ချပ်က လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။ တံခါးတစ်ခုလုံးတွင် လှုပ်ရှားနေသော သွေးကြောများ စုပြုံဖုံးလွှမ်းနေပြီး ထူးဆန်း၊ ရွံရှာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။
“ဒဏ္ဍာရီက အမှန်ပဲ၊ သေဆုံးချိန်အိမ်ရာထဲမှာ တကယ်ကြီး လူသားစားအခန်း ရှိတာပဲ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအခန်းထဲကလူက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ”
၎င်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ ဝူကျိသည် သက်ရှိတစ်ခုက ဤနည်းလမ်းဖြင့် တည်ရှိနေနိုင်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် အခန်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာတော့သည်။
“အထဲ ဝင်ကြစို့”
ဒေါက်တာဝူကျိသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပေါက်ဖွားလာသော အသားစများကို ဖောက်ထုတ်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ သားရေလက်အိတ်ထိပ်ဖျားဖြင့် နံရံကို ထိုးဖောက်ကာ သွေးနီရောင်တံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အနက်ရောင် သော့ပေါက်ထဲမှ မျက်လုံးနှင့်တူသော အရာတစ်ခု ကြီးထွားလာလေသည်။ ဝူကျိသည် သော့ပေါက်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ထိုအရာကို ဝတ်ပြုဓလေ့အခမ်းအနားတစ်မျိုးမျိုး လုပ်နေသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သွေးနီရောင်တံခါးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်ဟလာပြီး ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များက နှာခေါင်းထဲတိုးဝင်လာကာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း နီရဲသွားစေ၏။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် ပုံပျက်နေသော ကိန်းဂဏန်းများသည် သူမ၏ အမြင်အာရုံတွင် ထင်ကျန်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာတိုင်းက နာရီတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သွေးနံ့များကို ရှူရှိုက်ရင်း အနက်ရောင်အဝတ်နောက်မှ ဝူကျိ၏ မျက်လုံးများသည် လုံးဝ ဖမ်းစားခံလိုက်ရတော့သည်။ လူသားစားအခန်းထဲတွင် သက်ရှိလူသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နာရီများ ပြည့်နှက်နေပြီး နာရီလက်တံတိုင်းသည် လက်ဝဲရစ် ပြောင်းပြန်လည်နေကြောင်း သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
“အချိန်က နောက်ပြန်စီးဆင်းနေတာ…တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်”
“ဒီက လူသားနာရီတွေက ဒေါက်တာကောင်းအိမ်မှာတွေ့ခဲ့တဲ့ နာရီလိုပဲ နောက်ပြန်လည်နေတာပဲ”
ရှုဟွမ်သည် ထိုအချက်ကို ရင်ထဲတွင်သာ တွေးရဲပြီး အပြင်သို့ ထုတ်မပြောရဲပေ။ အရာရှိရွှယ်သည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် နာရီအကြောင်း ပြောခဲ့ရကြောင်းကို သူဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အရာအားလုံး ဆက်စပ်မိသွားပြီဖြစ်သည်။
အရာရှိရွှယ်သည် တောအုပ်ထဲရှိ အဓိကလူနာ၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တရားကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒေါက်တာကောင်းသည် ကြံရာပါတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဤအခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသောအရာသည်လည်း တရားခံအစစ် မဟုတ်စေဦးတော့ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။
ရှုဟွမ်သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၍ အထူးသတိထားလိုက်သည်။
သက်တမ်းချေးယူခြင်း၊ နောက်ပြန်စီးဆင်းနေသော အချိန်နှင့် သက်ရှိလူသားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နာရီမျက်နှာပြင်။ ၎င်းသည် တောအုပ်ထက် အဆပေါင်းရာချီ၍ ပိုမိုဆိုးယုတ်ပေသည်။
သွေးကြောများ တွန့်လိမ်သွားပြီး ဧည့်ခန်းအလယ်တွင် နာရီအဖြစ် ပြုလုပ်ခြင်းခံထားရသော အမျိုးသားက မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် သွေးအစင်းကြောင်းများကြောင့် အထက်သို့ ဆွဲတင်ခံထားရပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲမှ အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ပုပ်သိုးခြင်းပဲ၊ ပြီးတော့”
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထိုလူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ သွေးကြောသည် ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်းက ပုံရိပ်ယောင်ပဲ၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ”
ရှုဟွမ်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဝူကျိနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှုဟွမ်ပါ၊ အစကတည်းက ဒီနာမည်ပဲ”
ထိုလူ၏ အကြည့်က ဝူကျိကို ကျော်ဖြတ်၍ ရှုဟွမ်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်ခြင်းများ မရှိဘဲ သနားသည့် အမူအရာသာ ရှိနေလေသည်။
“သနားစရာပဲ ၊ မင်းက သွေးဆာသူထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ မင်းက မင်းနာမည်နဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို မေ့သွားရုံတင်မကဘဲ မင်းဝိညာဉ်ကလည်း စိတ်ဖောက်ပြန်မှုထဲမှာ ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီ၊ ဟုတ်တာပေါ့၊ မင်းက အစကတည်းက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲလေ၊ ဒါက မင်းရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“မင်းဖင်ကို ပြင်ဆင်လိုက်”
ရှုဟွမ်သည် ဘာမှ နားမလည်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“အရာရှိရွှယ် ဒီကို လာခဲ့တာလား”
ဝူကျိသည် တုန်လှုပ်နေသော ရှုဟွမ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူ့ကို အမှန်တရား ပြောပြခဲ့တယ်၊ မင်းတို့ ဒီနေရာကို ဒီလောက်မြန်မြန် ရှာတွေ့နိုင်တာက သူနဲ့ ပတ်သက်နေလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ်မလား”
ထိုလူသည် စကားများ တသီတသန်းကြီး ပြောလိုက်ရသဖြင့် သူ့ရုပ်သွင်က လျင်မြန်စွာ အိုမင်းသွားတော့သည်။
“အရာရှိရွှယ်က လုံးဝရူးသွားပြီ၊ သားရဲတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားပြီ”
ဝူကျိသည် ရှုဟွမ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“သူ ဒီလိုပြောင်းလဲသွားရတာက နင့်ကြောင့် ဖြစ်ဖို့များတယ်”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီကောင်က သူ့ထဲမှာ သွေးပင်လယ်ကြီး သိုလှောင်ထားတာလေ၊ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အစွန်းရောက်သွားအောင် တွန်းပို့လို့ မရဘူး”
ထိုလူ၏ ဦးခေါင်းသည် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ငိုက်ကျသွားပြီး သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ထိုအသံအတိုင်းပင် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါက အမှန်တရားပဲ”
ဝူကျိသည် တံခါးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုခြား၍ ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
“နင်ပြောနေတဲ့ အမှန်တရားက ဘာလဲဆိုတာ ငါတကယ် သိချင်မိတယ်၊ ပြီးတော့ နင်ကိုယ်တိုင် မရူးဘဲ ငါတို့ပဲ ရူးနေတာလို့ ဘယ်လိုလုပ် အတိအကျ ပြောနိုင်ရတာလဲ”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိနေသော်လည်း ဝူကျိသည် မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမှ မခံစားရဘဲ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။
“အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာတိုင်းမှာ စိတ်ဖောက်ပြန်မှု ကမ္ဘာကြီးဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ ရှိလာတတ်တယ်၊ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲ့ဒီလူရမ်းကား ရွှယ်ကတော့ လုံးဝ ရူးသွားခဲ့ပြီ”
လူသားနာရီ၏ အသံသည် အေးစက်ပြီး ရက်စက်လှသည်။ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ဦးခေါင်း မအက်ကွဲသွားခင် သူက စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့၊ ငါကိုယ်တိုင်က အချိန်ဖြစ်နေလို့ပဲ…”