အခန်း ၈၇၆
Vol. 61 Ch. 876
အပိုင်း (၈၇၆) အသွေးအသား
အချိန်ကို ကပ်ပါးပြုနေသည့် ထိုလူက သူကိုယ်တိုင် အချိန်သွေးမြို့တော်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သည်ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ သူ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တိုင်း လူသားနာရီတစ်လုံး ညှိုးနွမ်းအိုမင်းသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စာကြောင်းတစ်ဝက်မျှသာ ပြောရသေးသော်လည်း သူ့ဦးခေါင်းက ကွဲအက်သွားတတ်သည်။
အရာရှိရွှယ်နှင့် စကားပြောခဲ့စဉ်ကထက်စာလျှင် ထိုလူသည် အချက်အလက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကိုသာ ပြောပြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ စည်းမျဉ်းများကို အဆက်မပြတ် ချိုးဖောက်နေခြင်းက သူ့အပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေပြီး သူ ဂရုတစိုက်ထိန်းသိမ်းထားရသည့် ဆင်ခြင်တုံတရားကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အချိန်သည် အခြားသော သွေးမြို့တော်သခင်များကို ဖိအားများ မျှဝေခံစားစေချင်သည် သို့မဟုတ် တရားခံကို သတ်ပစ်စေချင်သည်။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် အချိန်ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်မှုမရှိခြင်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။
“ဘာလို့ ဆက်မပြောတော့တာလဲ”
ရှုဟွမ်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလိုလူမျိုး ဘယ်နှစ်ယောက် ကျန်သေးတာလဲ”
“ငါ အလုံအလောက် ပြောပြီးပြီ”
လူသားစားအခန်းထဲရှိ လူသားနာရီအားလုံး အိုမင်းသွားပုံရသည်။ အချိန်သည် ပေးဆပ်မှုကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဝူကျိကို ယုံကြည်လာအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးပေ။ ရှုဟွမ်ဆိုလျှင် သူဘာပြောနေသည်ကိုပင် နားလည်ပုံမရချေ။ အခန်းထဲတွင် နာရီလက်တံများ၏ တချက်ချက်မြည်သံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အချိန်က စကားပြောခြင်း ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးမှ ရူးသွပ်မည့်သူ ဖြစ်လာရမည်ဖြစ်သည်။ ယခင်က အခြားသွေးမြို့တော်သခင်များသည် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ရောက်မလာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာနေခြင်းက အချိန်ကို သတိရှိစေခဲ့သည်။
နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည်လည်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု သူ ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသော သွေးမြို့တော်သခင်များအား သူ့ကို ရှာဖွေခွင့်ပြုကာ သူ့ဆင်ခြင်တုံတရားကို အတင်းအကျပ် ကုန်ဆုံးစေပြီး ၎င်းတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိရန် မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကတ်ထူပြားတစ်ခုကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာတစ်ခုက ဝူကျိ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ဘေးသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။ သူမမျက်နှာကို အနက်ရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ အရာရှိရွှယ် မရူးသွပ်သွားခင် ဒေါက်တာကောင်းနှင့် နာရီအကြောင်းကို မပြောခဲ့ပါက သူမသည် အချိန်၏ စကားများကို ယုံကြည်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် သူမကို နှိပ်စက်နေခဲ့သည့် မေးခွန်းများအတွက် အချိန်၏ ဖော်ပြချက်များက သဲလွန်စကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
သို့သော် အရေးကြီးသည့် အဓိကအချက်မှာ အရာရှိရွှယ်သည် သူ၏ ထူးခြားရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းရည်ဖြင့် အဆိပ်များကို အောင့်အည်းသည်းခံကာ အဓိကလူနာ၏ စိတ်ထဲမှ အမှန်တရားကို မြင်တွေ့ခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ဝူကျိနှင့် ရှုဟွမ်တို့သည် ဒေါက်တာကောင်းအိမ်ရှိ နာရီမှတစ်ဆင့် အချိန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ရှိနေရပေမည်။
“သွေးမြို့တော်အကြောင်း နင်ပြောတဲ့ပုံပြင်က ငါ့စိတ်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝှက်ထားတဲ့ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစအချို့နဲ့ ထပ်တူကျနေတယ်၊ နင့်စကားကို ယုံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့”
ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ဝူကျိက ပြောလိုက်သည်။
“နင်က တကယ်ပဲ အချိန်လား”
ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဇာတ်လမ်းမှာ ဒေါက်တာကောင်းသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးသူများကို သေဆုံးချိန်အိမ်ရာသို့ ရောက်လာအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဟာကွက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤ ‘အချိန်’ မှာ လူသတ်သမားက အသွင်ဖျက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ် အချိန်ကိုယ်တိုင်ပင် လူသတ်သမား ဖြစ်နေနိုင်သည်။ သွေးမြို့တော်သခင်များကြားတွင်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးများ ရှိကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“ငါ မင်းကို ဘာသက်သေမှ ပြနေဖို့မလိုဘူး”
အချိန်သည် အရာရှိရွှယ်ကဲ့သို့ ရဲရင့်သည့် လူရမ်းကားမျိုးကိုပင် သတိရမိသွားသည်။ သွေးမြို့တော်သခင်များထဲတွင် ထိုသူတစ်ယောက်သာလျှင် ဤရူးသွပ်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဆက်လက် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ နင် ငါ့ဦးနှောက်ကို မျှဝေခံစားဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် အခုကစပြီး ငါတို့က…”
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ငါ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ဖျက်ဆီးဖို့ မကြိုးစားနဲ့”
အချိန်၏ အသံသည် စတင်တုန်လှုပ်လာပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားမိပုံရသည်။
“ဦးနှောက်ချင်း ချိတ်ဆက်တာက စမ်းသပ်တဲ့နည်းလမ်း မဟုတ်သလို ကုသတဲ့နည်းလမ်းလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါက ညစ်ညမ်းမှုအရင်းအမြစ်တစ်ခုကို အဆက်မပြတ်ဖန်တီးနေတာပဲ၊ မင်းတို့အားလုံး ရူးနေကြပြီ၊ ဦးနှောက်ချိတ်ဆက်ပြီးရင် ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို မြင်ရနိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေကိုလည်း မင်းတို့ ယူဆောင်သွားရလိမ့်မယ်”
နာရီလက်တံများက ဒိုင်ခွက်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ အချိန်၏ စကားများမှာ ယုတ္တိရှိသည်ဟု ဝူကျိ ခံစားရသည်။ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ငါ နင့်ကို ခြွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်လာအောင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
“ပြော”
“နင့်ရဲ့ အသားစတစ်စကို ငါ့ကို ပေးပါ၊ ဒီသနားစရာကောင်းတဲ့ အရူးတွေရဲ့ အသားကို မဟုတ်ဘူး၊ နင့်အသားစကိုပဲ လိုချင်တာ”
ဝူကျိသည် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးနှင့် ပုဝါကို ချွတ်လိုက်ရာ ပုပ်သိုးနေသော သူမ၏ မျက်နှာက ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
“နင်ပြောတာ အမှန်ဆိုရင် ငါတို့မှာ ဘုံရန်သူရှိတာပေါ့၊ အသားစတစ်စ ပေးရုံနဲ့ နင် အရာအားလုံးကို သက်သေပြနိုင်ပြီ”
“ငါက အချိန်လေ၊ အသွေးအသား မရှိဘူး၊ ငါက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ထာဝရ တည်ရှိနေတာ”
ထိုအရာက ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“နင့်ရဲ့ ဖော်ပြချက်အရ ငါတို့အားလုံးက သွေးမြို့တော်အရှင်သခင်တွေဖြစ်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်မှုကမ္ဘာထဲကို ဆွဲသွင်းခံထားရတာ၊ ငါတို့ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို တိုက်ခိုက်နေပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားက ဒီကမ္ဘာက သက်ရှိတွေ ဖြစ်လာတယ်၊ ရှုဟွမ်နဲ့ ငါ့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသလို နင့်မှာလည်း ရှိရမယ်၊ ငါလိုချင်တာက အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အသားစပဲ”
ဝူကျိသည် တစ်စုံတစ်ခုသော ဦးတည်ရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားစတစ်ခုကနေ အတိတ်ကို မြင်နိုင်ပြီး အသားစတွေရဲ့ အသံကို ကြားနိုင်တဲ့ရောဂါ ငါ့မှာ ရှိနေတာကို ပြီးခဲ့တဲ့အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သိခဲ့ရတာ”
အချိန်သည် ဝူကျိကို မှတ်မိသွားပြီး သူမကို ‘ပုပ်သိုးခြင်း’ ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ စွမ်းရည်များကိုလည်း သိသော်လည်း မပတ်သက်ချင်ပေ။
“ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး ရူးသွပ်အောင် လုပ်နေတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ငါလုပ်သမျှက လှည့်ဖြားမခံရအောင်ပဲ”
ဝူကျိနှင့် ရှုဟွမ်တို့သည် အချိန်ကို သံသယဝင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများအားလုံး ရူးသွပ်နေချိန်တွင် အချိန်တစ်ဦးတည်းသာ ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
နာရီလက်တံများက ဒိုင်ခွက်ပေါ်တွင် လည်ပတ်နေ၏။ အချိန်သည် ပုပ်သိုးခြင်း၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိသူ ဖြစ်သည်။ နံရံပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားလာပြီး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရူးနေတဲ့မိန်းမ၊ ငါမင်းကို ဒီစိတ်ဖောက်ပြန်မှုထဲက ထွက်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးပြီးရင် သွေးမြို့တော်မှာရှိတဲ့ သေခြင်းအင်အားစုရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ပုပ်သိုးသွားအောင် ငါ လုပ်ချင်တယ်”
“ကောင်းပြီလေ”
ဝူကျိသည် အချိန် ဘာအကြောင်း ပြောနေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။
ဝူကျိ၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းနံရံများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသော သက်ရှိ လူသားနာရီများသည် ငါးများကဲ့သို့ ကူးခတ်သွားကြပြီး အချိန်က သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်သည်အထိ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်သွားလေသည်။
လူသားနာရီများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲထွက်သွားကြပြီး အခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၊ သွေးနီရောင် သွေးကြောများအောက်တွင် ချုပ်ရိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦး ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမတွင် လက်များ မရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က သွေးနီရောင်သွေးကြောများနှင့် ပေါင်းစပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက် ၉၀ ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသော်လည်း သူမအသားအရေမှာမူ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ အရေပြား တစ်လက်မတိုင်းတွင် ထူးဆန်းပြီး လှပသော သွေးနီရောင်ပုံစံကွက်များ ခတ်နှိပ်ထားခြင်းပင်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် အလွန်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။ ဝူကျိသည် ထိုအဘွားအိုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် မယုံနိုင်ဖွယ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားနံ့သင်းသင်းကို ရရှိလိုက်သည်။
ထိုအနံ့၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူမသည် ထိုအဘွားအိုကို တစ်ကိုယ်လုံး ဝါးမြိုပစ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။
“သူလား”
ရှုဟွမ် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဝူကျိကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထိုအဘွားအိုကို သူ အရင်က မြင်ဖူးပေသည်။ ဒေါက်တာကောင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးစဉ်က ဖိုင်တွဲများထဲတွင် သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
ဝူကျိက တစ်လှမ်းချင်း အနားကပ်သွားပြီး ပါးစပ်ကိုပင် ဟပေးလိုက်သေးသည်။
ထိုလူအိုကြီးက မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး သွေးတစ်စက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသားနာရီများသည် အနားသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးကပ်လာပြီး သူမအား သွေးအလွှာများကြားတွင် ထပ်မံ ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်ကြသည်။
သွေးစက်သည် ဝူကျိ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူမ၏ဝိညာဉ်ထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်များစွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ဝူကျိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပုပ်သိုးနေသော ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည်သက်သာလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသလာလေ၏။
“ဒါက ဒေါက်တာကောင်းရဲ့ အရသာအတိုင်းပဲ…”
ဝူကျိ၏ အခြေအနေသည် ထူးဆန်းရုံတင်မကတော့ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရသည်။ အချိန်က သူမ၏သွေးထဲသို့ အဆိပ်ခတ်လိုက်သည်ဟုပင် ရှုဟွမ် ထင်မှတ်မိသွားသည်။
“သွားကြစို့၊ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့”
ရှုဟွမ် ဝူကျိကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ လူသားနာရီများက ရှုဟွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်သည် မကြာသေးမီက စွမ်းအားအမြောက်အမြား အသုံးပြုထားရသဖြင့် သာမန်လူများလို ပြန်လည်ကောင်းမွန်ရန် မလွယ်ကူပေ။ အကယ်၍ အချိန်သည် သွေးမြို့တော်အရှင်သခင်တစ်ဦးကို ဝါးမြိုနိုင်မည်ဆိုပါက အခြားသူများထက် ပိုမိုကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေနိုင်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေမိသည်။
ထို့အပြင် ဤအခြေအနေတွင် သွေးမြို့တော်အရှင်သခင်တစ်ဦးကို ဝါးမြိုရန်မှာ အပြင်လောကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုလွယ်ကူပေသည်။ ရှုဟွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရကာ သူ့ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ပြီး အချိန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း လူသားစားအခန်းထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်လာတော့သည်။