အခန်း ၉၁၂
Vol. 66 Ch. 912
အခန်း ၉၁၂ ရှေးဟောင်းသီချင်း
"ရှေးဟောင်းသီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိခဲ့တယ်…
"အဲဒီသီချင်းထဲမှာ အထီးကျန်နေတဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်…"
"အဲဒီအဘိုးအိုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာတော့ အဆုံးအစမဲ့တဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်…"
"ဒါဟာ နတ်ဘုရားတွေ တည်ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့။ သက်ရှိအမျိုးမျိုး အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတဲ့ ခေတ်တစ်ခေတ်ပဲ။ ဒါဟာ… လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒကြောင့် စကြဝဠာကြီး လည်ပတ်လှုပ်ရှားခဲ့တဲ့ နိယာမတရားတစ်ခုပဲ…"
ဖျော့တော့တော့ အသံတစ်သံသည် စုမင်၏ စိတ်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဦးခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအသံထဲမှ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်သည် စုမင်အား ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ စွေ့ချန်ကျစ်ထက်ပင် ပိုမို အသက်ကြီးရင့်နိုင်ကြောင်း ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။
"လူတွေက ဒီအဘိုးအိုကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က သူ့ထံကို ယဇ်ကောင်တွေအဖြစ် ထူးဆန်းတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်။ သူ့အတွက် ယဇ်ပူဇော်မှုတွေအဖြစ် ထူးဆန်းတဲ့ ရတနာတွေကို အသုံးပြုခဲ့ကြတယ်… ဒါဟာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေအနေနဲ့ အဲဒီသီချင်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရမယ့် အခွင့်အရေးကို ရရှိဖို့အတွက်ပဲ…"
"ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် အဲဒီသီချင်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ခံရတဲ့ လူတွေ ဒါမှမဟုတ် မျိုးနွယ်စုတွေအားလုံးဟာ အဲဒီသီချင်း တည်ရှိနေသရွေ့ ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ဟာ သာမန်သက်ရှိတွေကနေ စည်ပင်ဝပြောတဲ့ တည်ရှိမှုတွေအဖြစ်လည်း ကြီးထွားလာကြလိမ့်မယ်…"
"ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်းမြောက်မြားစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာတော့ သက်ရှိကိုးမျိုးနဲ့ မျိုးနွယ်စုလေးစုပဲ သူတို့ပူဇော်ခဲ့တဲ့ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ သီချင်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ခြင်း ခံခဲ့ရတယ်…"
"အဲဒီအချိန်ကစပြီး… အဲဒီသက်ရှိကိုးမျိုးနဲ့ မျိုးနွယ်စုလေးစုဟာ ထာဝရတည်ရှိမယ့် အရာတွေအဖြစ် သူတို့ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို စတင်ခဲ့ကြတယ်…"
သူ့ဦးခေါင်းထဲရှိ အသံမှာ ပိုမို၍ ရှေးဟောင်းဆန်လာသည်နှင့်အမျှ စုမင်၏ စိတ်မှာ ဟိန်းဟောက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် သူ့ဦးခေါင်းထဲ၌ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေစဉ်တွင် စကြဝဠာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး စုမင်၏ သိစိတ်တစ်ခုတည်းသာ လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။
ထိုအသံသည် သူ့ဦးခေါင်းထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် စိတ်ထဲ၌ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ထိုအသံများကြားထဲတွင် ပတ်ပတ်လည်၌ ပုံပျက်ယွင်းခြင်း အလွှာတစ်လွှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လည်ပတ်နေစဉ် ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက်ကဲ့သို့ စုမင်အား ဝါးမြိုပစ်လိုက်ရာ သူသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲမှ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
စုမင်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိပေ။ ဤအရာသည် သူ ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤအရာသည် ထိုအပိုင်းအစလေး၏ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့် ဖြစ်စဉ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားသောအခါ သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
မြူခိုးများသည် ထိုဒေသ တစ်ခုလုံးအား ဝန်းရံထားသဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝေဝါးနေစေသော်လည်း သူသည် ဝေးကွာသော နေရာ၌ တောင်တစ်တောင်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုတောင်ပေါ်ရှိ တံခါးမှာ ပွင့်ဟနေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သူ ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလားပင်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာမှာ… အနက်ရောင် ကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေးအတွင်းရှိ ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် စုမင်သည် မိမိ၏ အလိုအလျောက် ဆန္ဒဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းအစား အနက်ရောင် အပိုင်းအစလေးထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုအချို့ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၎င်းက သူ့အား အတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် စုပ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စုမင် ထိုတောင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေး၏ ကမ္ဘာကြီးထဲ၌ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် တူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအသံများသည် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် တူပြီး ၎င်းတို့ လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ မြေပြင်ကြီးမှာ စတင် တုန်ရီလာခဲ့သည်။
စုမင်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ရသည်။
သူသည် အထက်ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် လိပ်ခွံများ၊ နဂါးခေါင်းများနှင့် မြွေအမြီးများ ရှိကြသည့် ဝေဝါးသော ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သည့် သတ္တဝါကြီး ကိုးကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြရင်း တိမ်ပင်လယ်ကြီးထဲမှ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ ပေပေါင်းသောင်းချီ၍ ကြီးမားကြပြီး ထိုပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများသည် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သံကြိုးတစ်ချောင်းစီ ရှိနေခဲ့ပြီး သူတို့ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာသောအခါ ထိုသံကြိုးများမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ တိမ်ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေပြီး ဤအနက်ရောင် လိပ်ကြီးကိုးကောင်သည် ၎င်းကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။
ဟိန်းဟောက်သံများ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ စုမင်သည် တောင်တန်း ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် တောင်တစ်တောင်ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အတင်းအကြပ် ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အများစု ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ၎င်းသည် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။
ဤတောင်မှ ပေးစွမ်းသော အမြင့်နှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခံစားချက်မှာ ယခင်က ဤနေရာတွင် တည်ရှိခဲ့ဖူးသော တောင်၏ အခြေအနေကို ကျော်လွန်ပေသည်။ စင်စစ် ဤတောင် နှစ်တောင်ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။
ကြီးမားသော ဒုတိယမြောက် တောင်ကြီးသည် ပထမမြောက် တောင်ထက် အဆမတန် ပိုမိုကြီးမားသည်။ ၎င်းတွင်လည်း ကြီးမားသော ကျောက်တုံးတံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုတံခါးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံး အချို့ကို ရေးသားထားခဲ့သည်။
ထိုစာလုံးများထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပြန့်နှံ့လာခဲ့ပြီး ထိုခံစားချက်က အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သည်။ စုမင်သည် ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် သူ့ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရည်ပျော် ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ ထိုစာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိစဉ် နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထိုစာလုံးများ ဖော်ပြရန် ကြိုးစားနေသော အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျစွာပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
မွေးမြူခြင်း၊ ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်နေသော ဝိညာဉ်။
ဒုတိယအပိုင်းကမူ သက်ရှိအားလုံး သေဆုံးသွားသည့်အခါ အရာအားလုံးဟာ ပျက်စီးပုပ်သိုးသွားမည်။ ထိုသည်က ထိုအဓိပ္ပာယ်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အခြားသော စာလုံးနှစ်လုံး၏ ရှေ့က မွေးမြူခြင်းဟူသော စာလုံးသည် စုမင်အား အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မည်သို့ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိရသေးဘဲ ၎င်း၏ တိကျသော အဓိပ္ပာယ်အား အဖြေရှာနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
ထိုတောင်ကြီး ကျဆင်းလာသောအခါ ၎င်းအား တိမ်ပင်လယ်ကြီးထဲမှ အတင်းအကြပ် ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသော ကြီးမားသည့် အနက်ရောင် လိပ်ကြီးကိုးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖျော့တော့သွားခဲ့ရပြီး ၎င်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ် သွားတော့မည့်အလားပင်။ ၎င်းမှာ သူတို့ ယခုအခါတွင် လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိသွားကြသည့်အလား။ ထိုလိပ်ကြီးကိုးကောင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသဖြင့် သူတို့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်၏ နှလုံးသားထဲ၌ မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အနက်ရောင် ကျောက်တုံး အပိုင်းအစလေးထဲတွင် ဒုတိယမြောက် တောင်တစ်တောင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိသလို ၎င်းမှာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။
စုမင်သည် လွန်ခဲ့သော အတိတ်တုန်းက ကလေးငယ်တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံများက စိတ်ဆန္ဒကို အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို သူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများကလည်း သူ့အား သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရာကို အဖြေရှာ ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းရှိစေရန် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်ပေမည်။
'တကယ်လို့ ဒုတိယမြောက် တောင်တစ်တောင် ရှိနေတယ်ဆိုရင် တတိယမြောက် တောင်တစ်တောင်လည်း ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ ဒီဒုတိယမြောက် တောင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ဒါက ထင်ရှားပါတယ်။ ဒါဟာ အဲဒီအပိုင်းအစလေးက မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီးဆီက အပြာနုရောင် အလင်းကို စုပ်ယူလိုက်တာကြောင့်ပဲ"
'ဒါဟာ သော့ချက်ပဲ'
စုမင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုအပိုင်းအစလေး၏ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းရှိ ပထမမြောက် တောင်ပေါ်မှ တံခါးအနည်းငယ်ကိုသာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ထိုနေရာတွင် တံခါးမည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သူ မသိရှိရသေးပေ။ ထို့ပြင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ လုံလောက်သော ဆေးလုံးများလည်း ရှိမနေခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ပထမမြောက် တောင်ထဲသို့ ဆက်လက်၍ စွန့်စားသွားလာရန် မရွေးချယ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဒုတိယမြောက် တောင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာရခြင်းရဲ့ သော့ချက်က မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ ဒုတိယမြောက် တောင်ရဲ့ နာမည်က ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ ငါ ဒုတိယမြောက် တောင်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သိအောင် လုပ်ရမယ်'
ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် မိမိတို့၏ သံကြိုးများ စတင် ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်သော လိပ်ကြီးကိုးကောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူသည် မည်သည့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုမျှမရှိဘဲ ဒုတိယမြောက် တောင်၏ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်၍ ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြူခိုးများသည် သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်စင်းနှင့် တူပေသည်။ ၎င်းတို့ လှုပ်ခတ်နေစဉ် စုမင်သည် ၎င်းတို့ကို ဖြတ်သန်း၍ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဒုတိယမြောက် တောင်သည် ဝေးကွာပုံမရသော်လည်း သူ ၎င်းထံသို့ သွားလိုက်သောအခါ သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေး အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သေးသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် စုမင် ထိုတောင်၏ ခြေရင်းတွင် ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်မိပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း ခံစားချက်တစ်ခု မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ထိုတောင်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စုမင်သည် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်နှင့် တူပေသည်။ စင်စစ် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိုတံခါးကြီးနှင့်သာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သူသည် အလွန်ပင် သေးငယ်ပေသည်။ သူ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ သူသည် ဒုတိယမြောက် တောင်၏ ကျောက်တုံး တံခါးကြီး ရှေ့တွင် ညာလက်ကို မြှောက်ပြီး ထိုနေရာတွင် တင်လိုက်တော့သည်။
သူ့လက်သည် ထိုတောင်၏ တံခါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများသည် လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဒုတိယမြောက် တောင်၏ တံခါးကြီးသည် စုမင် ရှေ့မှောက်၌ အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်ဟသွားခဲ့ရတော့သည်။
သူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲမှာပင် ပွင့်ဟသွားသော တံခါး၏ ကွဲအက်ကြောင်းထဲမှ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော အေးစက်သည့် လေပြင်းတစ်ချက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို မြှောက်တင်သွားခဲ့ပြီး ဝတ်ရုံများအား လွင့်ပျံသွားစေသည်။ ထိုလေပြင်းထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ မကြားနိုင်သော တိုးညှင်းသည့် ရေရွတ်သံများ ရှိနေပုံရပြီး ၎င်းမှာ ဤအရာက မည်မျှအထိ ရှေးဟောင်းဆန်လှကြောင်းကို ပြောဆိုနေသည့်အလားပင်။
စုမင်သည် ထိုတောင်၏ တံခါးကြီး လုံးဝ ပွင့်ဟသွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ထို့နောက် သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတစ်စ လင်းလက်သွားတော့သည်။ သူ့ရှေ့မှောက်တွင် အတွင်းဘက်၌ မှောင်မိုက်နေသော ကြီးမားသည့် ဂူကြီးတစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းအတွင်း၌ မည်သည့် အလင်းရောင် အရိပ်အယောင်မျှ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော လေပြင်းတစ်ခုသာ သူ့အား ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။
စုမင် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထိုဂူကြီးဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တော့သည်။
သူ၏ ခြေလှမ်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်တွင် မှောင်မိုက်သော အလင်းတစ်တန်းသည် ထိုဂူကြီးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ ထိုအလင်းရောင်သည် မည်သည့်နေရာက မည်သို့ ပေါ်ထွက်လာမှန်း မသိသော ဆီမီးခွက်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစူးစမ်းလိုသော လမ်းကြောင်းကြီးသည် ထိုမှောင်မိုက်သည့် အလင်းရောင်ကြောင့် လင်းထိန်သွားသည်နှင့်အမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ခံစားချက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် စုမင်သည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် မျက်သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ မြှောက်လိုက်သော ခြေလှမ်းသည် လေထဲတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပုံရိပ် အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမှတ်အသား ပုံရိပ်များတွင် ရုပ်ပုံများ ရှိနေခဲ့ကြပြီး ထိုရုပ်ပုံများထဲတွင်မူ အဆုံးအစမဲ့သော မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီးများ ရှိနေကြသည်။
သူတို့သည် အသက်ရှင်နေသည်နှင့် အလွန်ပင် တူညီသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ၎င်းမှာ ထိုအမှတ်အသား ပုံရိပ်များထဲမှ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာချင်နေသလို ထင်မှတ်ရစေကာ ၎င်းကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူ့ကိုမဆို ပြင်းထန်သော အမြင်အာရုံဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုအား ပေးစွမ်းသည်။
ထိုဂူကြီး၏ အဆုံးသတ်တွင်မူ စုမင်သည် ဒုတိယမြောက် တောင်၏ ပထမဆုံး ကျောက်တုံး တံခါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ယခုအချိန်တွင် ထိုကျောက်တုံးတံခါး၏ အလယ်ဗဟို၌ အပြာနုရောင် အလင်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ လင်းလိုက်မှိန်လိုက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ၎င်း လင်းလက်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် အဆုံးအစမဲ့သော အပြာနုရောင် အမျှင်တန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရကာ ပင့်ကူအိမ်တစ်အိမ်ကဲ့သို့ ထိုတံခါးကြီး တစ်ချပ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။
စုမင် ခေတ္တမျှ ဆိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခြေကို မြှောက်၍ ထိုဂူကြီး၏ အဆုံးသတ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းကာ ထိုတံခါးကြီးဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူ ထိုကျောက်တုံးတံခါး ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် နက်နဲသော အတွေးများထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံ၍ သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်ပြီး လက်ဝါးအား ထိုတောင်၏ တံခါးပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်တော့သည်။
သူ့လက်သည် ထိုတံခါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်တွင် သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များသည် လေထဲ၌ စတင်လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ အာရုံစိုက်လာခဲ့ကြသည်။
"ရှေးဟောင်းသီချင်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာတော့… အဘိုးအိုက သူရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်လိုက်တယ်…"
"အဲဒီသက်ရှိကိုးမျိုးနဲ့ မျိုးနွယ်စုလေးစုဟာ အဲဒီသီချင်းထဲမှာ ဘယ်တော့မှ ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်သွားမှာ မဟုတ်တဲ့ ထာဝရတည်ရှိမယ့် အရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်…"
"အဘိုးအိုက ရုပ်တုတစ်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီရုပ်တုကြီးက အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး သူက အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ပြန့်ကျဲသွားခဲ့တဲ့ အပိုင်းအစ တစ်ဆယ့်သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်…"
"သူတို့ ပြန့်ကျဲမသွားခင်မှာ အဲဒီသက်ရှိကိုးမျိုးနဲ့ မျိုးနွယ်စုလေးစုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စာလုံးငါးလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။ အသက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မျိုးစေ့"
"ဒါဟာ သက်ရှိတွေရဲ့ သံသရာ စက်ဝန်း တစ်ခုပဲ။ ဒါဟာ သံသရာ စက်ဝန်း တစ်ခုပဲ။ ဒီထဲမှာ စကြဝဠာကြီးရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒဟာ တည်ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုကနေ တည်ရှိမနေတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားသွားခဲ့ရတယ်။ ဒါဟာ တည်ရှိမနေတဲ့ အရာတစ်ခုကနေ တည်ရှိနေတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတဲ့ သံသရာစက်ဝန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်ပေါ့"
"ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်၊ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ အိစန်းရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူ။ အသက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မျိုးစေ့ဟာ မင်းကြောင့်ပဲ ပြန်ရှင်သန်လာခဲ့ပြီ"
"မင်း ပူဇော်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ဝိညာဉ်က မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ။ ဒီဝိညာဉ်ထဲမှာ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒီချို့ယွင်းချက်ကို ရှာဖွေပါ။ ဒါဆိုရင် မင်း ဒီမျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းဆီမှာ အဆုံးအစမဲ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိနေပါတယ်။ အတိတ်တုန်းက မင်း ဆေးလုံးတွေ ပူဇော်ခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာကို သွားပါ။ ပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်ထဲက ချို့ယွင်းချက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးမယ့် ပျက်စီးဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ဖော်စပ်ပါ။ တကယ်လို့ မင်း လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းဟာ အသက် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအဖြစ် မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း ပြသရာရောက်လိမ့်မယ်" ထိုအသံသည် စုမင်၏ စိတ်ထဲ၌ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုအသံမှာ ရှေးဟောင်း ခေတ်ကာလကတည်းက ချန်ထားခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခုနှင့် တူပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး ၎င်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်တွင် စုမင်၏ စိတ်မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
ကြီးမားသော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခုသည် ထိုကျောက်တုံး တံခါးကြီးထဲမှ ပြန့်နှံ့လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စုပ်ယူနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းအစား ၎င်းသည် သူ့စိတ်ဆန္ဒကို စုပ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သူ မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်မိတော့သည်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုဂူကြီးထဲ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့လက်သည်လည်း ထိုကျောက်တုံး တံခါးပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဝိညာဉ်ကမူ အတွင်းဘက်သို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး စုမင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းဆန်သော ခေတ်တစ်ခေတ်ထဲ၌ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရတော့သည်။
၎င်းမှာ ကြယ်ပွင့်များ မရှိသော နဂါးငွေ့တန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းအတွင်း၌ ပျက်စီးနေသော ကျယ်ပြောသည့် ရှေးဟောင်း သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ရှိနေပြီး ၎င်းသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် မျောလွင့်နေစဉ် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် သင်္ဘော၏ ဦးခေါင်းပိုင်းတွင် ထိုင်နေရင်း ဝေးကွာသော နေရာဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။
စုမင်သည်လည်း ဝေးကွာသော နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး သူသည် ထိုအဘိုးအိုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။
သူ့နေရာမှဆိုလျှင် သူသည် ဝေးကွာသော နေရာမှ မိမိထံသို့ ပျံသန်းလာနေသော အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်စက်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းသည် မျက်နှာထက်တွင် မာနကြီးပြီး ကောက်ကျစ်သော အမူအရာ ရှိနေသည့် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါ၏ တည်ရှိမှုသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး အချိန်တိုင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။
ထိုကြိုးကြာသည် အတောင်ပံများကို ခတ်ရင်း ထိုဒေသဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရာဂဏန်း၊ သောင်းဂဏန်းမျှမကသော မျက်ရည်လှိုင်း သတ္တဝါကြီးများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ကြပြီး ထိုကြိုးကြာက ဤနေရာသို့ လိုက်လံ ဆွဲခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဟေး၊ အဘိုးကြီး။ ငါ ဒီတစ်ကြိမ် မင်းဆီ ယူလာပေးတဲ့ ယဇ်ကောင်ကတော့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုရဲ့ အဖွဲ့ဝင် အများစုပဲကွ"