အခန်း ၉၁
Vol. 10 Ch. 91
အခန်း (၉၁) - ကျောင်းတော်သား (၁)
ကျန်းရှောင်ဖန်း နိုးလာချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူတို့ ငါးနာရီ ခြောက်နာရီခန့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပုံရလေသည်။
ပိယောင်ကမူ နိုးမလာသေးဘဲ သူ၏ အဝတ်စများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင် ဖြစ်၏။
ကလေးငယ်သဖွယ်နှင့် ကြောက်လန့်နေသော ဤမိန်းကလေးသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအတွင်း အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခေါင်းအောက်သို့ လက်ခုတင်လိုက်ရင်း လေတိုက်၍ လှုပ်ခတ်နေသော သစ်တော၏ အသံကို နားစွင့်နေမိ၏။
ရုတ်တရက် သူသည် ချင်းယွင်တောင်၊ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ရှိ ဝါးတောကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော အသံကို သတိရသွားကာ ထိုနေရာ၌လည်း ဤကဲ့သို့သော အသံမျိုးပင် မြည်ဟည်းနေမည်လား တွေးတောနေမိလေသည်။
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် သွေးစက်ဂူထဲ၌ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤသတင်းမှာ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ရောက်နှင့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
စီနီယာအစ်မထျန်းလင်းအာတစ်ယောက် ဝမ်းနည်းနေမည်လား။ သို့သော် သူသာ သူမရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပါမူ သူမသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ‘ဒီကောင်စုတ်လေး... နင် ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ’ ဟု ရယ်မောရင်း ပြောဆိုလိမ့်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ညအမှောင်အောက်တွင် သူ၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ညမှောင်မှောင်တွင်ပင် အလွန်တောက်ပနေလေသည်။
သို့သော် သူ၏ ဘေးနား၌ အခြားသော တောက်ပသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံက သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။
နံနက်ခင်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြန်ပြီ ဖြစ်၏။ တောင်တန်းများကြား၌ သာယာသော ငှက်တေးသံများ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် စမ်းချောင်းသို့ သွားကာ လက်ဖြင့် ရေကို ခပ်ယူ၍ မျက်နှာသစ်လိုက်၏။ အေးမြသော ခံစားချက်က သူ၏ နှလုံးသားအထိ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။
သူသည် ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှ ပတ်တီးကို ဖြည်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးသွားသော အရိုးမှာ ပြန်လည်သက်သာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။
သူသည် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို ခါးတွင် ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားကြည့်ရာတွင် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိတော့ချေ။
“ရှင့်ရဲ့ လက်မောင်းက ပြန်ကောင်းသွားပြီလား”
ပိယောင်သည် နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာကာ သူ့အား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စမ်းချောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်၍ မျက်နှာသစ်လေသည်။
“အင်း”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး။ မရောင်တော့သလို နာလည်း မနာတော့ဘူး”
ပိယောင်သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ရေများကို အသာအယာ သုတ်လိုက်ရင်း ပြောလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ အားအများကြီး မစိုက်ပါနဲ့ဦး... နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်နားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
“နားလည်ပါပြီ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ပိယောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။
“မိန်းကလေး ပိယောင်... ငါတို့ ဒီတောင်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာနိုင်တာ ကံကောင်းလို့ပဲ”
“မင်းနဲ့ ငါနဲ့က သူငယ်ချင်းလို့ ခေါ်လို့ရပေမဲ့ ငါတို့ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမ်းစဉ်တွေက မတူကြဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ပဲ ငါတို့ ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်”
ပိယောင်သည် ရေနားတွင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထရပ်ခြင်း မရှိသော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ခဏအကြာတွင် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သူမ ပြန်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ဪ... လမ်းစဉ်ချင်း မတူဘူးတဲ့လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါက လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်ဖြစ်ပြီး မင်းက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်နေတယ်”
“ငါ့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက တရားခြင်းနဲ့ မတရားခြင်းဟာ အတူယှဉ်တွဲလို့ မရဘူးလို့ သင်ကြားပေးခဲ့ကြတယ်”
“နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ထပ်တွေ့တဲ့အခါ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘဲ ရန်သူတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”
“တောင်ထဲမှာ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာကိုတော့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို နောင်တစ်ချိန် ကံပါခဲ့ရင် ငါ မဖြစ်မနေ ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
ပိယောင်သည် ကြည်လင်သော ရေပြင်ပေါ်ရှိ သူမ၏ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်မယ် ဟုတ်လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ပြန်ဖြေလေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ကျေးဇူးနဲ့ ရန်ကြွေးကို သီးခြားစီ မြင်ရမှာပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ရင် ငါ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“နောင်တစ်ချိန် မင်း တစ်ခုခု အကူအညီ လိုအပ်လာခဲ့ရင် ငါသေချာပေါက် ကူညီပါ့မယ်”
သို့သော် ထိုသို့ ပြောပြီးမှ မသင့်တော်ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသဖြင့် အမြန်ပင် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ဖောက်ဖျက်ရမယ့် အလုပ်မျိုးကိုတော့ မင်း ငါ့ကို ခိုင်းလို့ မရဘူး”
ပိယောင်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။
“မင်းမှာ ပါရမီ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းကို ဘာလို့ မဝင်တာလဲ။ အဖေ့ဆီကို ငါ ထောက်ခံပေးမယ်လေ”
“သူက ပါရမီရှိတဲ့သူတွေကို အမြဲ သဘောကျတတ်တယ်။ သူက မင်းကို ရာထူးကြီးကြီး ပေးမှာပါ။ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်မှာ နာမည်မရှိတဲ့ စားဖိုမှူး လုပ်နေတာထက် အများကြီး သာပါတယ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းကလေးပိယောင်... အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့။ ငါက လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင် ဖြစ်သလို သေဘေးနဲ့ ကြုံရရင်တောင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်တော့မှ ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ့အထင်တော့ တာ့ကျူးတောင်ထိပ်က စားဖိုမှူးလေး လုပ်ရတာဟာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှာ အာဏာရှိတဲ့သူ ဖြစ်ရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်”
ပိယောင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။ သူမ၏ လေသံမှာလည်း ခါးသီးအေးစက်သွားလေသည်။
“လမ်းမှန်ဂိုဏ်းလား။ မင်းတို့ တရားတယ်ဆိုတဲ့ လူတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေဟာ ငါတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထက် မနည်းပါဘူး”
“ဟိုတုန်းက လမ်းမှန်နဲ့ မိစ္ဆာတွေ တိုက်ပွဲမှာ မင်းတို့ရဲ့ အထက်က နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ တွေ့သမျှ လူတိုင်းကို သတ်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကလေးတွေနဲ့ လူကြီးတွေကိုတောင် မချန်ခဲ့ကြဘူးလေ”
“လျှောက်မပြောနဲ့”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ အုံကြွလာ၏။
“အဲဒါတွေက မင်းတို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေပဲ။ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့တွေက လူတွေကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သတ်ဖြတ်ပြီး အသက်တွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြတာ”
ပိယောင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“အဲဒါတွေကို ရှင့်မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ခဲ့လို့လား။ အဲဒါတွေက ရှင့်ရဲ့အကြီးအကဲတွေ ပြောပြတာတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ”
“ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရှင့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းကော မင်းမျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ခဲ့လို့လား”
“မင်းက တရားတဲ့သူတွေက ယုတ်မာပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လူကောင်းတွေလို့ ပြောနေတာဟာ မင်းတို့ အကြီးအကဲတွေက မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေကို အမွမ်းတင်ဖို့ ပြောထားတဲ့ ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေပဲ မဟုတ်လား”
ပိယောင်မှာ ဆွံ့အသွားကာ ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ရင်း အတူတူ ခက်ခဲခဲ့ကြသော နေ့ရက်များကို သတိရသွားကာ စိတ်နှလုံး ပျော့ပျောင်းသွားပြီး လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မိန်းကလေးပိယောင်... သူတို့ ဘာတွေပဲ လုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့... ငါတို့ အဲဒါတွေကို ထည့်မတွေးကြရအောင်”
“ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ မပတ်သက်ရဘူးဆိုတဲ့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိတယ်”
“ ငါက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေတဲ့အတွက် အဲဒါကို မဖောက်ဖျက်နိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ကြရအောင်”
“နောင်တစ်ချိန် ကံဆုံလို့ ပြန်တွေ့ခဲ့ရင် မင်းသာ နောင်တရပြီး အမှောင်ထုကနေ အလင်းဘက်ကို ကူးပြောင်းလာမယ်ဆိုရင် ငါကျန်းရှောင်ဖန်းက မင်း ဂိုဏ်းထဲ ဝင်နိုင်ဖို့ ငါ့အသက်နဲ့ ရင်းပြီး အာမခံပါ့မယ်”
သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း ခဏမျှ ရပ်တန့်သွား၏။ ပိယောင်က အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဂိုဏ်းကို ဖိတ်ရင်တောင် ငါလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို အမှောင်ကို စွန့်ပြီး အလင်းကို ကူးဖို့ ပြောနေသေးတယ်”
“ ကျွန်မက ကောင်းတဲ့လမ်းစဉ်ကို ပြခဲ့ပေမဲ့ ရှင်က ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ဒါဆိုလည်း ရှင့်ရဲ့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှာပဲ သွားနေပေတော့”
“နောင်တစ်ချိန် ကျွန်မတို့ ပြန်တွေ့ခဲ့ရင် ရှင့်ရဲ့ ခေါင်းကို အရင်ဆုံး ဖြတ်မယ့်သူက ကျွန်မပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ စာအုပ်တစ်အုပ် လှန်လိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြင်းကို ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။
သို့သော် သူသည် ငြင်းခုံလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ပိယောင်နှင့် ပတ်သက်လျှင် သူသည် သူမအပေါ် အမြဲပင် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူသည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဂရုစိုက်ပါ”
ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်တော့ချေ။
ပိယောင်သည် သူ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေမိ၏။
သူ သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခု ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူမသည် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်မိ၏။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် မနေ့ညက ကျန်းရှောင်ဖန်း ကင်ပေးခဲ့သော ယုန်သားမှ ကျန်ရှိသည့် ပြာပုံကို မရည်ရွယ်ဘဲ ကြည့်မိသွားလေသည်။
သူမသည် ထိုနေရာ၌ပင် မှင်တက်ကာ ထိုင်နေမိရင်း မသိလိုက်ဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ပြာပုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေမိစဉ် သစ်တောအတွင်းရှိ ငှက်များ၏ တေးသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
ထိုငှက်များသည် ပြင်းထန်သော လူသတ်ငွေ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသံမထွက်ဝံ့ကြတော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
နံနက်ခင်း ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်မိုက်သွားလေသည်။
ပိယောင်သည် အမြန်ပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသောသူကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။
“အဖေ”
သူမသည် ထိုသူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်၏။
အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပုံ ရလေသည်။ ပိယောင် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
သို့သော် သူ၏ သမီးဖြစ်သူ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ပျော်ရွှင်မှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သစ်တောအတွင်း တစ်နေ့လုံး လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကုန်းစွန်းတောင်မှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသာ ပျံသန်းမည်ဆိုပါက ပို၍ မြန်မြန် ထွက်ခွာနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဘယ်ဘက်လက်မောင်း ဒဏ်ရာကို စိုးရိမ်သဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ကုန်းစွန်းတောင်မှာ လူသူ အလွန်နည်းပါးသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။
လွင်ပြင်၌ တစ်ည အိပ်စက်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ လမ်းမှာ ကျယ်ပြောပြီး လူသွားလူလာလည်း ပိုများလာလေသည်။
သူသည် ခရီးသွားတစ်ဦးကို လမ်းမေးလိုက်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လမ်းလျှောက်ခဲ့လေသည်။
ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပူပြင်းလှ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် တစ်နေ့လုံး ခရီးနှင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်ရေငတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်ရိပ်အောက်၌ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားလိုက်လေသည်။
ထိုနေရာတွင် လူငါးဦး ခြောက်ဦးခန့် ထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ဝယ်သောက်ရင်း အနားယူလိုက်လေသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးမှ လက်ဖက်ရည်က သူ၏ ကိုယ်တွင်း အပူကို လျော့ကျစေကာ ရေငတ်ပြေစေ၏။
လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ လန်းဆန်းသွားကာ ရာသီဥတုမှာလည်း အရင်ကလောက် မပူတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
သူ၏ လက်မောင်းဒဏ်ရာမှာ အတော်ပင် သက်သာနေပြီ ဖြစ်ရာ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လူသူဝေးရာ နေရာတစ်ခု ရှာ၍ ပျံသန်းရန် စဉ်းစားနေမိသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ပို၍ မြန်ဆန်ကာ သူ၏ဆရာကိုလည်း မကြာမီ တွေ့ရမည် ဖြစ်လေသည်။
သူသည် စီနီယာအစ်မထျန်းလင်းအာကို မကြာမီ ပြန်တွေ့ရတော့မည်ဟု တွေးတောနေမိသဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ထိုစဉ် လမ်းဘေးမှ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ဆိုင်ရှင်... ကျုပ်ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် ချပေးပါ”
မွန်းတည့်ချိန်၏ နူးညံ့သော လေပြည်က တိုက်ခတ်သွားရာ သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာလေသည်။
အသက် ငါးဆယ်ခန့်ရှိသော ဆိုင်ရှင်က ထူးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလေသည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မရည်ရွယ်ဘဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားမိ၏။
သူသည် သက်လတ်ပိုင်းကျောင်းတော်သားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ မျက်ခုံးပါးပါးနှင့် လေးထောင့်ကျသော မျက်နှာ ရှိလေသည်။
မျက်ခုံးများမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပကာ နဖူးပြင်မှာ ပြည့်စုံလှသဖြင့် သိမ်မွေ့မှုကြားတွင် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလေသည်။
သူသည် ကျောင်းတော်သားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ ခါးတွင် ခရမ်းနုရောင် ကျောက်စိမ်းတန်ဆာကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ဤကျောက်စိမ်းမှာ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ့အား ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ထိုကျောင်းတော်သား၏ ပင်ကိုဟန်ပန်ကို သဘောကျသွားသည်။
သူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်း အပါအဝင် အခြားသော ဧည့်သည်များမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြကာ ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အံ့အားသင့်နေမိပြီး ထိုကျောင်းတော်သား၏ ဟန်ပန်ကို လေးစားမိသွားလေသည်။
ထိုသူမှာ အလွန်ချောမောလှသူ မဟုတ်သော်လည်း အတွင်းစိတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟန်ပန်မှာမူ သာမန်မဟုတ်ချေ။
ကျောင်းတော်သားသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဆိုင်ရှင်ပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူ၍ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လေသည်။
စကားပြောနေကြသော ဧည့်သည်များမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသဖြင့် ဆိုင်အတွင်း၌ လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားလေသည်။