အခန်း ၉၃
Vol. 10 Ch. 93
အခန်း (၉၃) - မြို့ငယ်လေး (၁)
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဝမ့်ရန်ဝမ်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
သူ၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အာရုံများ ခံစားနေရသော်လည်း အခြားသော စွမ်းအင်တစ်မျိုး၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် မေးလိုက်လေသည်။
“စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပေးပါဦး”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတုတ်မှာပါတဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ချီဓာတ်က အရမ်းကို သိပ်သည်းလွန်းတယ်။ အပြင်ပန်းက မည်းနက်နေပြီး စွမ်းအင်တွေကို ချိတ်ပိတ်ထားတာပဲ”
“သာမန်လူတစ်ယောက်က သုံးကိုက်အကွာလောက်အတွင်းကို ချဉ်းကပ်မိရင်တောင် အဲ့ဒီမိစ္ဆာချီဓာတ်တွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေ နှလုံးဆီ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်သွားပြီး သေသွားနိုင်တယ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“မှန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီအရာနဲ့ စတွေ့တုန်းက ကိုယ်လက်တွေ လေးလံလာပြီး အန်ချင်သလို ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သတိလစ်မတတ်တောင် ဖြစ်သွားတာ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း ဆိုလေသည်။
“မှန်တာပေါ့... ဒါအမှန်ပဲ”
ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးတိုးလေး ထပ်မံညည်းတွားလိုက်၏။
“မင်းမသေတာက တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်သဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဟမ် စီနီယာဘာပြောလိုက်တာ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေဘဲ တုတ်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတုတ်တိုလေးက အရမ်းကို ဆိုးယုတ်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုပဲ။ နာမည်ကတော့ သေမင်းနှင်တံလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ လက်နက်တော့ မဟုတ်ဘူး”
“နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းကျမ်းအချို့မှာပဲ မှတ်တမ်းရှိခဲ့တာ”
“မောင်ရင်ကျန်းကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံး အရာနှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”
“သေမင်းနှင်တံ…”
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ကြောင်အသွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဟုတ်တယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဆက်ပြောလေသည်။
“ရှေးဟောင်းကျမ်းတစ်စောင်ဖြစ်တဲ့ နတ်ဆိုးမှတ်တမ်းထဲမှာတော့... ကောင်းကင်ကိုးထပ်က ကျလာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တုဟာ ငရဲဘုံဆီ ကျရောက်သွားပြီး ငရဲမီးနဲ့ ငရဲဝိညာဉ်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်ဓာတ်တွေနဲ့ သွန်းလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုထားတယ်”
“နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကြာတော့ သတ္တုအဖြစ် အရည်ပျော်သွားတယ်... နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်မှာတော့ ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာတယ်... နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်မှာတော့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ရလာခဲ့တယ်”
“ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရာကို သာမန်လူတစ်ယောက် မကိုင်တွယ်နိုင်ပေမဲ့ မောင်ရင်ကျန်းကတော့...”
“ဒေါင်...”
ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ မည်းနက်နေသော မီးမွှေးတုတ်က ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ လက်ထဲမှ လွတ်ကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ခြေကုန်လက်ပန်း ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။
နှစ်အတော်ကြာ သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည့် ထိုတုတ်ကို ကြည့်ရင်း ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။
ဝမ့်ရန်ဝမ်က သူ၏ တုန်လှုပ်နေသော ပုံစံကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။
“မောင်ရင်ကျန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းလိုက်ရင်း နာကျင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လေ... ဘာလို့ ဒီလိုမိစ္ဆာလက်နက်မျိုးကို သုံးနေမိတာလဲ”
ထို့နောက် သူသည် ချောက်နက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်က ဝိညာဉ်များက သူ၏တုတ်ကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်ကို သတိရသွားသည်။ ဝိညာဥ်တုတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝမ့်ရန်ဝမ်က သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သည့်အခါ ဤလူငယ်သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင်သာ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး လောကကြီးအကြောင်းကို မသိနားမလည်သေးကြောင်း နားလည်သွားလေသည်။
ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေခြင်းပင်။ သို့သော် ဝမ့်ရန်ဝမ်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။
“မိစ္ဆာလက်နက် ဟုတ်လား... မင်းအတွက် မိစ္ဆာလက်နက်ဆိုတာ ဘာလဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရင်း တုတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအရာက သက်ရှိတွေ အများကြီးကို သတ်ဖတ်ခဲ့တာလေ... ဒါက မိစ္ဆာလက်နက် မဟုတ်လို့ ဘာလဲ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆို လူတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒါက မိစ္ဆာဖြစ်သွားရောလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ တည်ကြည်ခန့်ညားမှုများမှာ ထင်ရှားလာလေသည်။
သူသည် လုံးဝ အခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ဝမ့်ရန်ဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းကို မေးပါရစေ... ဝက်အထီးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝက်အမပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝက်အမည်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝက်အဖြူပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက ဝက်တွေ မဟုတ်ဘူးလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဝမ့်ရန်ဝမ်က ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ သူသည် ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့...”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ထပ်မံဆိုလေသည်။
“ဒါဆို ခြင်္သေ့နဲ့ ဆိတ်၊ ကျားနဲ့ ယုန်... သူတို့အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတာကရော သက်ရှိတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီမှာ ကောင်းတာနဲ့ ဆိုးတာကြားမှာ ကွာခြားမှု ရှိလို့လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ဝမ့်ရန်ဝမ်ပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားမိသော်လည်း သေချာနားမလည်သေးသဖြင့် ဖြေလိုက်မိသည်။
“ရှိပါတယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းကို ထပ်မေးဦးမယ်... မင်းပြောတဲ့ အကောင်းနဲ့ အဆိုးဆိုတာတွေက အားလုံးလူသားတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဆွံ့အသွား၏။ သူ ပြန်လည်ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်း ကျောစိမ့်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မောင်ရင်ကျန်း... မင်းတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ ကမ္ဘာကျော်ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက် နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့ဒါက ကျူးရှန်းဓားပဲ။ အဲ့ဒါကို မင်းသိလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်အစဉ်မှာ ဝမ့်ရန်ဝမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ လုံးဝကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။
“သိပါတယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်၏ မျက်နှာက မှောင်ကျသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က လမ်းမှန်နဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်း တိုက်ပွဲတွေကြားမှာ ကျူးရှန်းဓားက သက်ရှိပေါင်း ဘယ်လောက်များများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား”
“ကမ္ဘာပေါ်က မှော်ရတနာတွေအားလုံးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် လူအသေအပျောက် အများဆုံးဖြစ်စေခဲ့တဲ့၊ မိစ္ဆာချီဓာတ် အပြင်းထန်ဆုံး အရာက မင်းတို့ နတ်ဘုရားလို ကိုးကွယ်နေတဲ့ ကျူးရှန်းဓားပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ မျက်နှာကို အားကုန်လွှဲထိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းပိုင်းတွင် အလွန်မြင့်မြတ်ပြီး မည်သူမျှ မထိပါးနိုင်ဟု ယုံကြည်ထားသော အရာတစ်ခုမှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။
နေရောင်ခြည်သည် သစ်ပင်ကြီး၏ ထူထပ်သော အရွက်များကြားမှ ဖြာကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အလင်းစက်ကလေးများအဖြစ် ပြန့်ကျဲနေ၏။
လေတိုက်ခတ်၍ သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားသည့်အခါ ထိုအလင်းစက်ကလေးများသည် ဆော့ကစားနေသော ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအလင်းတန်းများသည် လူငယ်လေးအပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည့် မီးမွှေးတုတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အရိပ်ထဲတွင် ထိုတုတ်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးနေသကဲ့သို့ပင်။ ဝမ့်ရန်ဝမ်ပြောသွားသည်များမှာ ထိုစဉ်က ကုန်းစွန်းတောင်တွင် ပိယောင် ပြောခဲ့သည်များနှင့် တူညီနေသည်။
သို့သော် ဝမ့်ရန်ဝမ်၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းအဖို့ ခံစားချက်ချင်း မတူညီလှပေ။
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုက ရက်ရက်စက်စက် လှောင်ရယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
‘သူပြောတာ မှန်တယ်... သူပြောတာ မှန်တယ်...’
ဝမ့်ရန်ဝမ်မှာမူ ထိုနေရာတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး အေးစက်နေပြီဖြစ်သော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေသည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးလွှဲသွားလေသည်။
ထိုလူငယ်လေး၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသလှိုင်းများ မည်မျှမုန်တိုင်းထန်နေသည်ကို သူလုံးဝမသိရှိပေ။
အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ရုန်းကန်မှုနှင့် နာကျင်မှုများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသည်။
သူသည် မီးမွှေးတုတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဝမ့်ရန်ဝမ်ကို မျက်နှာမူရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျားက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က သူ၏ ပုံမှန်လေသံသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးကြားမှ ခန့်ညားမှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။
“ငါလား... ငါက ဝမ့်ရန်ဝမ်ပါပဲ။ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မီးမွှေးတုတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အများကြီး သိနေနိုင်ပါ့မလား။ ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက မိစ္ဆာတစ်ယောက်လား”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုလေသည်။
“မင်းအတွက် အကောင်းနဲ့ အဆိုး ကွာခြားမှုက အဲ့လောက်တောင် အရေးကြီးလို့လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... အရေးကြီးတယ်”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာလက်နက်ကို သုံးနေသေးလဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ပြတ်သားနေဆဲပင်။
“ဒီတုတ်က မိစ္ဆာလက်နက် ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒါကို သုံးပြီး မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းနေတာပဲ။ ဒါက တရားမျှတမှုရှိတယ်”
“ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာအပြစ်ရှိတယ်လို့မှ မခံစားရဘူး။ ခင်ဗျားပြောတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျူးရှန်းဓားလိုပေါ့”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်၏။ သူက ကျန်းရှောင်ဖန်းကို လူသစ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အသေအချာ ကြည့်လိုက်ရင်း နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“မင်း ဒီလောက်အထိ တွေးနိုင်တာ... တကယ်ကို ရှားပါတယ်။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်းက မင်းတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းထက်တင်မကဘူး... လောကမှာရှိတဲ့ လူအများစုထက်တောင် ပိုသာနေပြီ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲလို့ ကျွန်တော် ထပ်မေးနေတယ်လေ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ပြန်မဖြေဘဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မင်း မြောက်ဘက်ကို သွားနေတာ... ချင်းယွင်တောင်ကို ပြန်မလို့လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး ဆိုလေသည်။
“ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း မသိသေးဘူးထင်တယ်။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေက သူတို့ရဲ့ အင်အားကို ပြန်လည်စုစည်းနေကြပြီ”
“အခုတလော သူတို့တွေ အရှေ့ပင်လယ်မှာ စုဝေးနေကြတယ်။ မင်းတို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနဲ့ တခြားဂိုဏ်းတွေက လူတွေလည်း အဲ့ဒီကို အများကြီး သွားနေကြပြီ”
“မကြာခင်မှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်။ မင်းလည်း သွားမကြည့်ချင်ဘူးလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဆွံ့အသွားသည်။
“တကယ်လား”
သို့သော် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထပ်မေးမယ်...”
သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝမ့်ရန်ဝမ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ပင်လျှင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ အထီးကျန်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိ၏။ နေရောင်အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကြီး ကျရောက်နေလေသည်။
အတန်ကြာရပ်နေပြီးနောက် သူသည် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်ပြီး သစ်ပင်ကြီးအောက်မှ ထွက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် သစ်ပင်ကြီးနောက်ကွယ်မှ လူသုံးယောက် ထွက်လာလေသည်။
ပထမတစ်ယောက်မှာ ဝမ့်ရန်ဝမ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လေသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာမူ ကျန်းရှောင်ဖန်းသာ မြင်လိုက်ရပါက အလွန်အံ့အားသင့်သွားမည့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေး ပိယောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ့်ရန်ဝမ်က အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို မာကျောတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတာပဲ။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့တောင် တော်တော်တူတယ်”
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ အိုမင်းနေသော အဘိုးအို မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပပြီး ထက်မြက်နေလေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်... သူ့လက်ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာရှိနေတာပဲ။ သူ့ကို ဘာလို့ ဖမ်းမထားလိုက်တာလဲ”
ဝမ့်ရန်ဝမ်သည် ‘ဂိုဏ်းချုပ်’ ဟု အခေါ်ခံရသည်ကို ရိုးအီနေဟန်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“တစ်ချို့အကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် ဒီလူငယ်လေးက သွေးစုပ်ပုလဲနဲ့ သေခြင်းတံကျင်ကို သူ့ရဲ့ သွေးနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သွေးမှော်လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်ပြီ”
“အခုဆိုရင် ဒီလူငယ်လေးကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ဒီမှော်လက်နက်ကို သုံးလို့မရတော့ဘူး။ သူ့ဆီက လုယူလိုက်ရင်လည်း အလဟဿပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ပိယောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီနေ့က ချောက်နက်ထဲမှာ အဲ့ဒီတုတ်က တကယ်ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ကျွန်မ သတိထားမိသား။ အခုမှပဲ ဒါက ဘယ်လောက်အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သိရတော့တယ်”