အခန်း ၂၃၄
Vol. 24 Ch. 234
အခန်း (၂၃၄)
စစ်မြင်းမွေးမြူရေးခြံသို့ ညစစ်ဆေးခြင်း
ဆွေကျိုးစစ်မြင်းမွေးမြူရေးခြံ၏ အပြင်ဘက်၌။
ညဝတ်စုံအမည်းရောင်ကိုယ်စီ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆယ်ကျော်သက်လူငယ် (၁၀) ဦးသည် မွေးမြူရေးခြံအပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင် ဝပ်စောင့်နေကြ၏။
သူတို့၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာများကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုအချိန်တွင် သူတို့မြင်တွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်နေပြီဖြစ်သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်နီးပြီဖြစ်သော်လည်း စစ်မြင်းမွေးမြူရေးခြံအတွင်းရှိ လူများသည် မီးတုတ်များကိုယ်စီဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေကြပြီး အော်ဟစ်သံများနှင့် မြင်းဟီသံများလည်း ပျံ့လွင့်နေသည်။
“ဟိုးရပ်စ်ရဲ့ မျက်လုံး” အဖွဲ့ဝင်အချို့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် စတင်ဆွေးနွေးကြသည်။
“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ ဒီလောက်ညဉ့်နက်နေတာတောင် မအိပ်ကြသေးဘူး”
“ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး”
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”
“မင်းတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရိုက်မိရဲ့လား၊ ငါ့ဟာက နည်းနည်းဝေးနေတော့ သိပ်မမြင်ရဘူး”
သူတို့သည် မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာများကို စစ်ဆေးရန် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ငါ့ဟာလည်း တူတူပဲ”
“ငါ့ဟာလည်း အဲလိုပဲ။ ငါတို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးသွားရင် ကောင်းမလား”
“မဖြစ်ဘူး၊ သူဌေးမဟွာက ဘေးကင်းဖို့ကို အဓိကထားရမယ်လို့ မှာထားတယ်လေ”
အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက နောက်သို့လှည့်ကြည့်ရာ အာချင်းကို မတွေ့သဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ခေါင်းဆောင်ကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ”
အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ပြန်ဖြေ၏။ “ခေါင်းဆောင်မှာ နာရီရှိတယ်လေ။ သူက လမ်းကြောင်းတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ မွေးမြူရေးခြံကို ပတ်ကြည့်ဦးမယ်လို့ ပြောသွားတယ်။”
“ငါတို့ ဒီကနေပဲ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။ ခေါင်းဆောင်ပြန်လာမှ သူဆုံးဖြတ်ပါစေ”
“အိုကေ”
“ကောင်းပြီ”
“အိုကေ”
သူတို့ နောက်ထပ် တစ်နာရီနီးပါး ဆက်စောင့်နေသော်လည်း မွေးမြူရေးခြံထဲက လူများမှာ အနားယူမည့်ပုံ မပေါ်သေးပေ။
အာချင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူတို့ဘေးတွင် ဝပ်လျက် မေးလိုက်၏။
“ဘယ်လိုလဲ ဘာများ တွေ့သေးလဲ”
“ခေါင်းဆောင်၊ ပြန်လာပြီလား၊ သူတို့က အခုထိ မရပ်ကြသေးဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ သံသယဖြစ်စရာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာတွေက အနီးကပ်မရိုက်နိုင်တော့ သိပ်မရှင်းဘူး၊ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းထပ်တိုးချင်တယ်၊ ခေါင်းဆောင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ”
“ရှူး...” အာချင်းက သူတို့ကို ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်၏။ “အသံတိုးတိုးလုပ်ကြ”
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် ပြော၏။
“တကယ်ပဲ၊ ငါတို့ နည်းနည်းထပ်တိုးဖို့ လိုမယ်၊ ဒီကနေဆို ဘာမှမမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံး အတူတူသွားလို့မရဘူး၊ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာနေခဲ့၊ ငါသွားကြည့်မယ်”
လက်တစ်ဖက်က သူ့ပခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။
“တစ်ယောက်တည်း သွားလို့မရဘူး၊ ညီမ နောက်ကနေ လက်ထောက်အနေနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်”
အာချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ”
အခြားအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကလည်း ထွက်လာပြီး ဝင်ပြော၏။
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်၊ ကျွန်တော်က အသေးဆုံးဆိုတော့ ခွေးတိုးပေါက်တွေ ဘာတွေကနေ ဝင်ဖို့ဆိုတာ ပြဿနာမရှိဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်”
“ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခေါ်သွား”
“ရှူး...” အာချင်း လူတိုင်းကို ထပ်မံတားမြစ်လိုက်သည်။ “စိတ်မလောကြနဲ့၊ ငါက ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်။ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ကြ၊ နားလည်လား”
အာချင်း ထပ်မေး၏။ “မင်းတို့ နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ”
မိန်းကလေး ပြောလိုက်သည်။
“ညီမနာမည်က ယင်ကျီ ပါ”
အငယ်ဆုံးကောင်လေး ပြော၏။
“ကျွန်တော့်နာမည်က ရှောင်ဟူ ပါ”
အာချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ယင်ကျီနဲ့ ရှောင်ဟူ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့၊ ကျန်တဲ့လူတွေ ဒီမှာပဲနေ၊ နေရာကနေ မခွာနဲ့၊ ငါတို့အတွက် အရန်သင့်စောင့်နေကြ၊ နားလည်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အိုကေ”
“ရှူး... သွားကြစို့”
သူတို့သုံးဦးသည် စစ်မြင်းမွေးမြူရေးခြံဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ တော်တော်လေး သတ္တိရှိကြပြီး မွေးမြူရေးခြံ၏ အစွန်းဆုံးအထိ တွားသွားကာ တဲတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းလိုက်ကြသည်။
အနီးကပ်ရောက်သွားမှသာ ထိုနေရာတွင် အနံ့အသက်ဆိုးများဖြင့် နံစော်နေသည်ကို သိလိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အဝတ်များဖြင့် စည်းထားကြ၏။
ထိုစဉ် လူနှစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာပြီး သူတို့၏ အသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။
“ရမ်အမှတ်စဉ်မြင်းဇောင်းမှာ နောက်ထပ် နှစ်ကောင် သေပြန်ပြီ”
“နောက်ထပ် နှစ်ကောင်လား သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ပြီးပြီလား”
“မြေမြှုပ်ဖို့ ယူသွားကြပြီ”
“ကောင်းပြီ။”
“အခု ကျားအမှတ်စဉ် မြင်းဇောင်းက မြင်းတွေပဲ နည်းနည်း အခြေအနေကောင်းသေးတယ်”
ထိုနှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။
အာချင်း၊ ယင်ကျီနှင့် ရှောင်ဟူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယင်ကျီက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ မှတ်တမ်းတင်ကိရိယာကို စစ်ဆေးကာ အာချင်းကို နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတင်ပြီးပြီ”
မွေးမြူရေးခြံရှိ စစ်တန်းလျားအများစုမှာ တံခါးများ ပွင့်နေသော်လည်း အနောက်ဘက်အကျဆုံး တန်းလျားသုံးခုမှာမူ တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အတွင်းမှ မှိန်ပျပျမီးရောင်များနှင့်အတူ စစ်သားလေးများကလည်း အဝင်ဝတွင် စောင့်ကြပ်နေကြသည်ကို အာချင်း သတိပြုမိလိုက်၏။
အာချင်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည့် ရှောင်ဟူသည်လည်း ထိုထူးခြားမှုကို တွေ့သွားသည်။ သူ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော် ခိုးဝင်ပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်မယ်”
အာချင်းက တားလိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး လူတွေ အများကြီးပဲ၊ အန္တရာယ်များတယ်”
ယင်ကျီကလည်း သဘောမတူပေ။ “ငါတို့လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့နဲ့၊ ဒါက ကင်းထောက်ဖို့သက်သက်ပဲ၊ သိပ်ပြီး အနီးကပ်မသွားသင့်ဘူး”
အာချင်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြော၏။
“အဲဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခု ရှိရမယ်။ လူတွေကို ဟိုဘက်ဆွဲထုတ်သွားဖို့ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်”
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း အကြံထုတ်လိုက်သည်။
ရှောင်ဟူ
“ကျွန်တော့်မှာ အကြံရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ကျား အမှတ်စဉ် မြင်းဇောင်းကို အရင်ရှာရမယ်”
အာချင်း
“သူခုနက ပြောသွားတာ ရမ်မြင်းဇောင်းက ဟိုဘက်မှာ။ အဲဒီဘက်က မြောက်ဘက်၊ ငါတို့ရှေ့က ဂန်းမြင်းဇောင်းက အနောက်ဘက်။ ကျားဆိုတာ အရှေ့ဘက်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျားမြင်းဇောင်းက အရှေ့ဘက်မှာ ရှိရမယ်”
ရှောင်ဟူ ကျောပိုးအိတ်ကို ဝတ်လိုက်ပြီးပြော၏။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပတ်သွားလိုက်မယ်”
အာချင်းနှင့် ယင်ကျီတို့က သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက် လှမ်းဆွဲလိုက်ကြ၏။
“မင်း သွားလို့မရဘူး”
ယင်ကျီ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ နည်းလမ်းကို အရင်ပြောဦး”
အာချင်းက ပြောသည်။
ရှောင်ဟူက ယင်ကျီ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး အာချင်းဘက် လှည့်လိုက်၏။ သူသည် အိတ်ထဲမှ ဗြောက်အိုး တစ်တောင့်ကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ဒါရှိတယ်”
အာချင်း: “မင်း ဒါကို ဘယ်ကရတာလဲ”
ရှောင်ဟူက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောတော့သည်။
“ဟိုတစ်ခါ ဟိုတယ်ဖွင့်ပွဲတုန်းက ဗြောက်အိုးတွေ အများကြီး ဖောက်ကြတာလေ၊ အကုန်မကုန်ဘဲ ကျန်နေတာတွေ အများကြီးပဲ၊ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ကောက်လာတာ”
အာချင်း နားလည်သွား၏။ သူက ရှောင်ဟူကို မှာကြားလိုက်သည်။
“ပါးပါးနပ်နပ်လုပ်၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားရတာနဲ့ ချက်ချင်းပြေး၊ နားလည်လား”
ယင်ကျီ
“ဒါမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး၊ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ငါတို့က အခြေအနေကို လာကြည့်တာပဲ၊ ဒါတွေကို မှတ်တမ်းတင်ရတာနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီ”
အာချင်း
“ငါတို့ ဒီထက်ပိုပြီး အကျိုးအမြတ်ရှိတာတွေ ရနိုင်သေးတယ်၊ ဒီအထိ လာခဲ့ရတာ ဘာမှမထူးဘဲတော့ မပြန်ချင်ဘူး မဟုတ်လား၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတာဝန်ယူမယ်”
အမှန်တွင် ယင်ကျီသည်လည်း အတွင်းသို့ဝင်၍ စုံစမ်းလိုနေသော်လည်း ယခုအခါ အာချင်းက ထိုသို့ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။
ရှောင်ဟူသည် မွေးမြူရေးခြံကို အရှေ့ဘက်ဆုံးအထိ ပတ်သွားရာ ကျားဟူသော စာလုံးကြီး ရေးထားသည့် မြင်းဇောင်းကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရ၏။
စစ်မြင်းမွေးမြူရေးခြံ၏ ပတ်ပတ်လည်မှာ ခြံစည်းရိုးများ ကာထားသည်။ သူသည် သစ်သားပြားတစ်ခုကို ရွေးကာ ဓားမြှောင်ဖြင့် ထိုးလှည့်လိုက်ရာ သစ်သားမှာ ကွဲထွက်သွားသည်။
အနည်းငယ် ထပ်မံခြစ်ထုတ်လိုက်သောအခါ သူ တွားဝင်နိုင်ရုံ အပေါက်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွား၏။
ကင်းလှည့်စစ်သားများ ဖြတ်သွားသည့် အချိန်ကာလကို သူ တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်ပြီး အချိန်ကိုက်တွင် ကျားမြင်းဇောင်းဘေးသို့ ခိုးကပ်သွားကာ ပုန်းနေလိုက်သည်။ စစ်သားများ ဖြတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ သစ်သားတံခါးမင်းတုပ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မီးခတ်ကျောက်ကို ထုတ်ယူကာ ဗြောက်အိုးကို မီးညှိပြီး မြင်းဇောင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်ကာ ထွက်ပြေးလိုက်တော့သည်။
ဗြောက်အိုးများ တဖြောင်းဖြောင်းမြည်သံကြောင့် မြင်းများမှာ လန့်ဖျပ်ကုန်ကာ ဇက်ကြိုးများကို ရုန်းထွက်ပြီး မြင်းဇောင်းအပြင်ဘက်သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြေးထွက်ကုန်ကြ၏။
မွေးမြူရေးခြံမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်း ဖြစ်သွားပြီး စစ်သားများ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘာအသံလဲ ငလျင်လှုပ်တာလား”
“မြင်းတွေ လန့်ကုန်ပြီ၊ မြင်းတွေ လန့်ကုန်ပြီ၊ မြန်မြန်၊ လူတွေလာကြဦး”
စစ်သားအားလုံးမှာ မြင်းများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် ပြေးသွားကြသဖြင့် အဓိက တံခါးမကြီးမှာ အစောင့်မရှိတော့ပေ။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အာချင်းနှင့် ယင်ကျီတို့သည် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်းဖြစ်နေခိုက် အတွင်းသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားကြသည်။
သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှင်းလင်းနေပြီး တံခါးများ ပိတ်ထားသည့် တန်းလျားများဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝ၌ မည်သူမျှ မရှိတော့သော်လည်း တံခါးမှာ သော့ခတ်ထားသည်။ သူတို့ တံခါးနှစ်ခုကို ကန်ကြည့်သော်လည်း ပွင့်မလာပေ။
သို့သော် တတိယမြောက် တံခါးမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ အာချင်း၏ ကန်ချက်ကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားသည်။
အတွင်းဘက်တွင် အနံ့အသက်ဆိုးများ နံစော်နေသဖြင့် မျက်စိဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှ၏။ သူတို့ အတန်ကြာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် ထောင့်ရှိ စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အာချင်း သူ့ကို တွန်းလိုက်၏။
“ဟေ့၊ ထစမ်း”
ထိုလူမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။
အာချင်းက သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ အားနည်းနေသော်လည်း အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ရှောင်ဟူ အပြင်ဘက်မှ အော်ပြောလိုက်၏။
“မြန်မြန်လုပ်ကြ၊ လူတွေ လာနေပြီ”
တွေဝေနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် သူသည် ထိုလူကို ထူလိုက်ပြီး ယင်ကျီကို ပြောလိုက်သည်။
“လာ၊ ဝိုင်းကူဦး၊ သူ့ကို ငါ့ကျောပေါ်တင်ပေး”