အခန်း ၂၃၅

အခန်း (၂၃၅)

မြို့ထဲသို့ ဝင်ခြင်း

ယင်ကျီသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လက်လှမ်း၍ အာချင်း၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုလူ မြဲမြံနေစေရန် ထိန်းပေးလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ကောက်ရိုးဖျာရှိရာသို့ ညွှန်ပြ၏။

ယင်ကျီ

“နေဦး၊ သူ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ယူ... ယူသွား...”

အာချင်း

“မြန်မြန်၊ ကောက်ရိုးဖျာကို လှန်ကြည့်လိုက်၊ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ထိုလူကို ကျောပိုးလျက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ယင်ကျီသည် ကောက်ရိုးဖျာကို ဆွဲလှန်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အဝတ်အိတ်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမမှာ သေချာစစ်ဆေးရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အိတ်ငယ်လေးကို ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ အပြန်အလှန် ပြေးထွက်ခဲ့၏။

ရှောင်ဟူက သူတို့ကို ခြံစည်းရိုးရှိ အပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ သူက အရင်ဆုံး တွားဝင်သွားပြီးနောက် ထိုလူကို အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုလူမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရွယ်သေးသောကြောင့် အပြင်မှ တစ်ဦးကဆွဲ၊ အာချင်းက အတွင်းမှ တွန်းပေးလိုက်ရာ ခဏချင်းပင် အပြင်သို့ ရောက်သွားတော့၏။

ကျန်ရှိသော နှစ်ဦးမှာမူ ထိုအပေါက်မှ ထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အာချင်းက ငုံ့ပေးလိုက်ပြီး ယင်ကျီကို ပြောလိုက်၏။

“ငါ့ကျောပေါ် နင်းပြီး တက်လိုက်”

ယင်ကျီသည် ခြံစည်းရိုးအပေါ်သို့ နင်းတက်လိုက်ပြီး အာချင်းကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

“မင်း အရင်ဆင်းနှင့်၊ ငါဘာသာ ကျော်လာခဲ့မယ်”

အာချင်းမှာ သွက်လက်ဖျတ်လတ်ပြီး ခုန်နိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူသည် အနီးရှိ သစ်ပင်ငယ်ကို နင်းကာ အကူအညီမပါဘဲ ကျော်တက်လာခဲ့သည်။

အပေါ်တွင် စောင့်နေသော အဖွဲ့ဝင်များမှာ အရန်သင့် ရှိနေကြပြီဖြစ်၏။ သူတို့ တက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အာချင်း၏ ကျောပေါ်မှ ထိုလူကို လွှဲပြောင်းယူကာ လေးဦးတွဲ၍ ထမ်းလိုက်ကြပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးထွက်ခဲ့ကြသည်။

ငါးလီခန့် ပြေးပြီးသောအခါ အာချင်းသည် နောက်မှ လိုက်လာသူ မရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကဲ... ငါတို့ ဘေးကင်းသွားပြီ”

ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ခေတ္တ အနားယူကြတော့သည်။

စကားပင် မပြောရသေးမီ ရုတ်တရက် မြင်းခွာသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အာချင်းက အော်လိုက်၏။

“လူတစ်ယောက် လာနေပြီ၊ မြန်မြန်ထ၊ တောအုပ်ထဲကို ဆက်ပြေးကြ”

သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ပြန်ထကာ ပြေးကြပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်မျှကြာအောင် ပြေးမိသည်မသိ၊ နောက်မှ လိုက်လာသူမှာ အကွာအဝေးတစ်ခုမှ အမြဲတမ်း လိုက်ပါနေပြီး အနီးသို့ ကပ်မလာပေ။

ရှောင်ဟူသည် ဗိုက်ကိုဖိကာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောတော့၏။

“မရတော့ဘူး၊ မပြေးနိုင်တော့ဘူး။ ကြားရသလောက်တော့ လူတစ်ယောက်တည်းပဲ။ ငါတို့က ဒီလောက်အများကြီးပဲ၊ သူ့ကို ကြောက်နေရဦးမှာလား၊ သူ့ကို ဖမ်းရအောင်”

အာချင်း: “ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ငါ့နောက်မှာနေ ငါ အရင်သွားမယ်”

သူသည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ယင်ကျီနှင့် ရှောင်ဟူတို့က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။

သူတို့သည် အင်္ကျီလက်များကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး တိုက်ပွဲကြီးအတွက် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။

ရှောင်ဟူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

“ငါ သိုင်းပညာ သင်လာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ အခုမှပဲ လက်တွေ့ သုံးခွင့်ရတော့မယ်၊ ဟီးဟီး”

အာချင်းသည် မြင်းခွာသံလာရာ အရပ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားပြီး သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောအုပ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း လေတိုးသံမှလွဲ၍ အခြားအသံ မကြားရပေ။

“ဒီမှာ စောင့်နေ၊ ငါသွားကြည့်လိုက်မယ်”

အာချင်းပြောလိုက်သည်။ ယင်ကျီနှင့် ရှောင်ဟူတို့သည်လည်း အာချင်းနှင့်အတူ တက်အတူ ဆုတ်အတူ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသဖြင့် ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။

အာချင်းသည် လျှပ်စစ်တုတ်ကို ထုတ်ယူကာ တောအုပ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီး ကလေးအချို့၏ လက်များမှာ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေကြ၏။

အာချင်းနှင့် အခြားသူများ ဆက်လျှောက်သွားရာ ရှေ့ရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော မြင်းတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြင်းသာရှိပြီး လူမရှိပေ။

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှာဖွေပြီးနောက် မည်သူမျှ မရှိသည်မှာ သေချာသဖြင့် အာချင်းသည် ထိုမြင်းကို ပြန်ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သည်။

မြင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ထိုလူရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းဖြင့် ထိုလူကို အဆက်မပြတ် တို့ထိနေ၏။

အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။

“ဒါ သူ့မြင်းပဲ”

မြင်းသည် သူ့၏ သခင်ကို လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အတော်ပဲ၊ သူ့ကို မြင်းပေါ် တင်လိုက်ရအောင်၊ ငါတို့ ထမ်းစရာ မလိုတော့ဘူး”

အာချင်းပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့ဝင်လေးများသည် မနားဝံ့ဘဲ နေ့ရောညပါ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

…

ရာသီဥတု ပိုမို ပူပြင်းလာသော်လည်း မုန့်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ စည်ကားမြဲ စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟွာရှန့်အဘိုး၏ ဟော့ပေါ့ဆိုင်မှာမူ အဲကွန်းမရှိသဖြင့် လူသူကင်းမဲ့နေ၏။ နွေရာသီ၏ အပူဆုံးနေ့ရက်များတွင် မည်သူက ဟော့ပေါ့ စားချင်ပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ဟွာကျွင်းက အိုးများနှင့် မီးသွေးများကို သိမ်းဆည်းခိုင်းပြီး ဆောင်းဦးရောက်မှ ပြန်ထုတ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ တဲကိုလည်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လေဟာပြင် ဆိုင်ခန်းလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်၏။

မည်သည့်စီးပွားရေး လုပ်မလဲဟု ဟွာကျွင်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲအေးနှင့် ရေခဲဂျယ်လီ ရောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲအေးလုပ်ရသည်မှာ မခက်ခဲပေ။ ဟွာကျွင်း တစ်ကြိမ်လုပ်ပြပြီးနောက် ဟွာရှန့်အဘွားနှင့် အဘိုးတို့သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိသွားကြ၏။

သူတို့သည် ဂျုံမှုန့်ကို ဂျုံမှုန့်ညက် ဖြစ်အောင် နယ်ပြီး ချောမွေ့ကာ ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် နယ်ကြသည်။ ထို့နောက် ရေကြည်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောကာ ကစီဓာတ်(စေးပျစ်သော အသားဓာတ်တစ်မျိုး) နှင့် ဂျုံရည်ကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဂျုံရည် အနည်ထိုင်သွားသောအခါ အပေါ်ယံ ရေကြည်ကို သွန်ပစ်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော ဂျုံနှစ်မှာ ခေါက်ဆွဲအေး လုပ်ရန် ကုန်ကြမ်းဖြစ်လာ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ပန်းကန်ပြားပေါ်၌ ဆီပါးပါးသုတ်ကာ ဂျုံနှစ်ကို လောင်းထည့်ပြီး ပန်းကန်ကို လှည့်၍ ညီညာအောင် ဖြန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ရေနွေးပွက်ပွက်ဆူထဲတွင် ထည့်ကာ အဖုံးအုပ်၍ ပေါင်းလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကြည်လင်နေသော ခေါက်ဆွဲအေးပြားကြီး ရရှိလာ၏။

ထိုခေါက်ဆွဲအေးကို လက်မဝက်ခန့် အချောင်းလေးများ လှီးပြီး အထူးစီမံထားသော နှမ်းနှစ်၊ ခေါက်ဆွဲအေးဆော့စ်တို့ဖြင့် နယ်လိုက်သည်။ အစပ်ကြိုက်သူများအတွက် ငရုတ်ဆီ အနည်းငယ်ထည့်ပေးကာ၊ မကြိုက်သူများအတွက် ရှာလကာရည်၊ သခွားသီးနှင့် မုန်လာဥနီ အမျှင်လေးများ၊ မြေပဲတစ်ဆုပ်နှင့် ကစီ တို့ကို ထည့်ပေးသည်။ တူဖြင့် မွှေလိုက်ပါက စားရန် အသင့်ဖြစ်သွားသည်။

ဟွာကျွင်းသည် တစ်လုတ်စားလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဟင်း၊ အေးမြပြီး လန်းဆန်းသွားတာပဲ၊ ဒါမှ တကယ့်အရသာ”

ဟွာရှန့်အဘွား ကလည်းပြောသည်။

“ဒီခေါက်ဆွဲအေးက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ပူတဲ့ရာသီဥတုနဲ့ အတော်ပဲ”

ထိုညတွင် လမင်းမှာ ထိန်ထိန်သာပြီး ကြယ်များမှာ ကျဲပါးနေသည်ကို ဟွာကျွင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ရှေ့ရှိ မြို့တော်မှာလည်း မီးရောင်စုံများဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။ သူမသည် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်လည်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

သူမ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး မော့ချွမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်ကို ရှင်ကြည့်ထားလိုက်ဦး။ ကျွန်မ မြို့ထဲမှာ ခေါက်ဆွဲအေး သွားရောင်းမလို့”

မော့ချွမ်းမှာ လန့်သွားပြီး မေးတော့၏။

“ခင်ဗျား ရူးနေတာလား၊ ဆိုင်အပြင်မှာ ဆိုင်ခန်းဖွင့်ထားတာတောင် မရောင်းရမှာကို စိတ်ပူနေသေးတာလား”

“ကျွန်မ ဈေးထဲ သွားပြီး ပျော်ချင်ရုံတင်ပါ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ပလတ်စတစ်ဘူး နှစ်ဘူးကို ယူလာပြီး ဘူးတစ်ဝက်ကို ရေခဲများဖြင့် ဖြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ပြင်ဆင်ထားသော ခေါက်ဆွဲအေးနှင့် အရန်ဟင်းများကို အပေါ်မှ တင်လိုက်သည်။

သူမသည် ရွာသားတစ်ဦးထံမှ လက်တွန်းလှည်းတစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကို တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မော့ချွမ်းကို ပြောလိုက်၏။

“ရှင့်ရဲ့ လျှပ်စစ်စကူတာနဲ့ ကျွန်မကို လိုက်ပို့ပေးဦး”

“မင်းတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပါ့မလား”

ဟွာရှန့်အဘွားကလည်း ဝင်ပြော၏။

“ငါလည်း လိုက်မယ်လေ၊ လူနှစ်ယောက်ဆိုတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပေးလို့ရတာပေါ့”

မော့ချွမ်းသည် မတတ်သာဘဲ လျှပ်စစ်စကူတာကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကိုင်ကိုကိုင်၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်တွန်းလှည်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ နောက်ထိုင်ခုံတွင် ဟွာရှန့်အဘွားက ထိုင်လိုက်၏။

ဟွာကျွင်းမှာမူ သူမအလိုကျ မော့ချွမ်း၏ မြင်းကို စီးကာ သုံးဦးသား မြို့တံခါးသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မော့ချွမ်းသည် မြို့စောင့်တပ်စခန်းမှ သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမကို ကြည့်ရှုပေးရန် မှာကြားပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့၏။

မြို့စောင့်တပ်စခန်းမှ ဝမ်ခွန်းဆိုသူသည် သူဌေးမဟွာ ရောက်လာသည်ကို ကြားသောအခါ လျစ်လျူမရှုဝံ့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာပြီး လှည်းဆွဲရန် ကူညီပေးသည်။

သူတို့ လမ်းလျှောက်ရင်း ဝမ်ခွန်းက ဟွာကျွင်းကို စကားစမြည် ပြော၏။ “သူဌေးမဟွာ၊ ခင်ဗျား ဆိုင်က ပန်ကိတ် တွေက တကယ်ကို ထူးကဲတာပဲ၊ ကျွန်တော် အရမ်းကြိုက်တယ်”

“အခြား အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ နောက်တစ်ခါ ရှင့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ဆိုင်မှာ ခေါ်လာပြီး စားပါ၊ ကျွန်မကိုသာ ပြောလိုက်၊ အားလုံးကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်”

ဝမ်ခွန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြော၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့”

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တွေးနေ၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ မော့ချွမ်းကို သွားရှာတုန်းက အဲဒီကောင်က လူများတယ်၊ နံပါတ်ယူရခက်တယ်ဆိုပြီး ဆိုင်ထဲတောင် ပေးမဝင်ဘူး၊ အကင်ဆိုင်မှာပဲ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တာ။ နောက်တစ်ခါကျမှ သူ ဘာပြောမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ဟွာကျွင်းသည် သူမ မြင်းကို အေးအေးလူလူ စီးနင်းရင်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဈေးတန်းကို သေချာစွာ လေ့လာနေသည်။ မြို့တံခါးမှ ဝင်လာသည်နှင့် အရှေ့ဈေး သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ဆိုင်ခန်းများ စီတန်းနေပြီး ဆိုင်းဘုတ်အမျိုးမျိုးမှာ လေထဲတွင် တကျွိကျွိ မြည်နေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း အစားအသောက်မျိုးစုံ၏ မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဝမ်ခွန်းက ဟွာကျွင်းကို မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် နေရာကောင်းလေး တစ်ခု ရွေးပေးမယ်၊ ခင်ဗျား ရဲ့ စီးပွားရေး အောင်မြင်ဖို့ အာမခံတယ်”

ဟွာကျွင်းက ဇီဇာမကြောင်ပေ။ သူမသည် လမ်းဘေးတွင် သကြားပန်းချီ ရောင်းနေသော အဘိုးအိုကို တွေ့သဖြင့် ထိုဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီနားမှာပဲ ဆိုင်ခင်းရအောင်”

ဝမ်ခွန်းကလည်း လှည်းကို ရပ်ကာ ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းရန် ကူညီပေး၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုင်ရှင်များက စစ်တပ်မှ အရာရှိက ဘာလို့ ဆိုင်ခင်းပေးနေရတာလဲဟု တွေးတောကာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် နေရာဖယ်ပေးကြသဖြင့် မူလက မြေကွက်လပ်လေးမှာ သုံးမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းသော နေရာဖြစ်သွားတော့သည်။