အခန်း ၂၃၆
Vol. 24 Ch. 236
အခန်း (၂၃၆)
ခေါက်ဆွဲအေးဆိုင်
ဟွာကျွင်း ဝမ်ခွန်းနှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။
“ခဏစောင့်ကြဦးနော်၊ အရင်ဆုံး မြည်းကြည့်ဖို့အတွက် လုပ်ပေးမယ်”
ဝမ်ခွန်းက သူ၏သွားဖြူဖြူများကို ပေါ်အောင် ရယ်ပြလိုက်ပြီး ပြောတော့၏။
“ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေတော့ ကံကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးမဟွာ”
သူမသည် ရောင်စုံပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကောင်တာပေါ်တွင် သေသပ်စွာ ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ပလတ်စတစ်ဘူးထဲမှ ခေါက်ဆွဲအေး သုံးပန်းကန်ကို ထုတ်ယူကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ထည့်လိုက်သည်။
သူဌေးမဟွာ၏ လက်များမှာ အလွန်ငြိမ်လှ၏။ သူမသည် တစ်ဇွန်းပြီးတစ်ဇွန်း ခပ်ထည့်လိုက်ရာ ခေါက်ဆွဲအေးပန်းကန်မှာ လျှံကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားမှ ဆော့စ်ရည် ဇွန်းကြီးတစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူပြီး ခေါက်ဆွဲအေးပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်းချလိုက်သည်။
ဝမ်ခွန်းနှင့် သူ၏အဖော်နှစ်ဦးမှာ တံတွေးကို မသိမသာ မျိုချမိကြသည်။ သူတို့ ညစာစားပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ပြန်ဆာလာမှန်း မသိတော့ပေ။
ခဏအတွင်းမှာပင် ခေါက်ဆွဲအေး သုံးပန်းကန် အသင့်ဖြစ်သွား၏။ ဝမ်ခွန်းသည် မြေပဲအနည်းငယ် ပိုပါသော ညာဘက်အစွန်ဆုံး ပန်းကန်ကို မျက်စိကျနေပြီး ထိုပန်းကန်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူသည် ခေါက်ဆွဲမှာ ပူနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ကာ အမှတ်မထင် မှုတ်လိုက်ပြီးမှ ထိုပန်းကန်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အတွင်းရှိ ခေါက်ဆွဲများပင် အနည်းငယ် အေးမြနေ၏။
“သူဌေးမဟွာ၊ ဒါ ဘာလဲ၊ ဘာလို့ အေးနေတာလဲ”
ဝမ်ခွန်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဟွာကျွင်းက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်၏။
“ဒါက ခေါက်ဆွဲအေးလေ။ မြန်မြန်မြည်းကြည့်ဦး၊ ရှင့်အရသာနဲ့ ကိုက်မကိုက် သိရအောင်။”
ဝမ်ခွန်းက “ဟုတ်ကဲ့” ဟု ပြန်ဖြေကာ သူ၏အဖော်နှစ်ဦးကိုလည်း ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်စားကြ”
သူသည် တူဖြင့် ခေါက်ဆွဲအေးတစ်လုပ်ကို ခပ်ယူလိုက်ရာ သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခေါက်ဆွဲမှာ ချောမွေ့ပြီး လန်းဆန်းလှသည်။ သို့သော် ပါဝင်သည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၏ ရှုပ်ထွေးသော အရသာမှာ သူ့ကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ခေါက်ဆွဲအေးတစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ဟွာကျွင်း၏ ဆိုင်ဆီသို့ ဝဲသွား၏။ ငွေရောင်အဖုံးအောက်တွင် ခေါက်ဆွဲအေးများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသော်လည်း နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်တောင်းရန်မှာ ရှက်နေမိသည်။
“နောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပြီး ထပ်ဝယ်ခိုင်းရမယ်”
ထိုသို့ သူတွေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ကြေးပြားကို ချပေးရာ ဟွာကျွင်းက အတင်းငြင်းဆန်၏။ အပြန်အလှန် အတန်ကြာ ငြင်းခုံပြီးနောက် ဝမ်ခွန်းက ကြေးပြားကို ပြန်သိမ်းကာ ဟွာကျွင်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီည တာဝန်ကျနေတာဆိုတော့ ဒီမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး။ သူဌေးမဟွာ တစ်ခုခု အခက်အခဲဖြစ်ရင် လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လာရှာလိုက်ပါ”
ဝမ်ခွန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ဟွာကျွင်းသည် စက္ကူမီးအိမ်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အတွင်း၌ စခန်းချရာတွင်သုံးသော မီးလုံးကို အထူးတလည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်ရှင်များမှာ ဟွာကျွင်းကို ငေးကြည့်နေကြ၏။ မြို့စောင့်တပ်မှ လူတစ်ဦးက ဟွာကျွင်းကို ဤမျှ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမ အဆင့်အတန်းမှာ မည်သို့ရှိမည်နည်းဟု သိချင်နေကြသည်။
ဟွာကျွင်း သူတို့ကို တက်တက်ကြွကြွ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“ဒီလောက်အဝေးကြီးမှာ ရပ်မနေကြပါနဲ့၊ ဒီမှာ နေရာအများကြီး ရှိပါတယ်”
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားဝံ့ကြပေ။
ဟွာကျွင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူတို့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲရန် မလွယ်ကူမှန်း သိလိုက်သဖြင့် သူမ ဆိုင်ကိုသာ ပြန်လည် စီစဉ်နေလိုက်သည်။
ဟွာရှန့်အဘွားသည် ဆိုင်စခင်းဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်များကိုလည်း မကျွမ်းကျင်သလို ခေါက်ဆွဲအေးအကြောင်းလည်း သိပ်မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘေးနားတွင်ရပ်ကာ ဟွာကျွင်း ဈေးရောင်းသည်ကို ကြည့်ရင်း ခေါက်ဆွဲအေးများကို လှီးပေးနေသည်။
ဟွာကျွင်းသည်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် ဈေးအော်ရောင်းခြင်းဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေမိ၏။ သို့သော် သူမသည် ပျော်ရွှင်ရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် အပြည့်အဝ ပျော်အောင်နေသင့်ကြောင်း မည်သူမှလည်း သူမကို မသိကြောင်း တွေးမိကာ သတ္တိမွေး၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။
“ခေါက်ဆွဲအေး ရပါပြီရှင်၊ တစ်ပန်းကန်ကို ကြေးပြားရှစ်ပြားတည်းပါ၊ အေးမြပြီး ဗိုက်ဝစေပါတယ်”
အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော ပညာရှိတစ်ဦး လမ်းလျှောက်လာပြီး ဟွာကျွင်း၏ ကောင်တာပေါ်မှ ခေါက်ဆွဲအေးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မိန်းကလေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီခေါက်ဆွဲက ကြည်လင်နေပြီး လန်းဆန်းမယ့်ပုံပဲ။ အရသာက ဘယ်လိုရှိမလဲ မသိဘူး”
ဟွာကျွင်းက ပြုံးလျက် ပလတ်စတစ်အုပ်ထားသည်ကို ခွာလိုက်ရာ ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်နံ့နှင့် သခွားသီး၏ လတ်ဆတ်သော အနံ့မှာ ချက်ချင်းပင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။
“သဘာဝအတိုင်းပဲ မွှေးပျံ့ပြီး အရသာရှိပါတယ်။ သခင်လေး တစ်ပန်းကန်လောက် မြည်းကြည့်မလား”
ထိုပညာရှိသည် ကြေးပြားကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် ချပေးလိုက်ပြီး ပန်းကန်ကိုယူကာ အနောက်ဘက်တွင် ထိုင်စား၏။
ဟွာကျွင်းသည် သူ့ကို ကျောပေးလျက် ငါးအထိ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်လိုက်သည်။
“တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး...”
ထို့နောက် ပညာရှိ၏ အံ့အားသင့်သော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
“တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ စားလိုက်ရင် လုံးဝ မပူတော့ဘူး”
သူသည် ထရပ်ကာ ဟွာကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းကလေး၊ ဒီခေါက်ဆွဲကို ခေါက်ဆွဲအေးလို့ ခေါ်တယ်လို့ ခုနက ပြောလိုက်တာ ကြားလိုက်တယ်”
ဟွာကျွင်း
“ဟုတ်ပါတယ်ရှင်”
ပညာရှိက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြော၏။ “ခေါက်ဆွဲအေး... အေးမြတဲ့ အထိအတွေ့။ သင့်တော်ပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့ မယဉ်ကျေးသလိုပဲ”
သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ဒီခေါက်ဆွဲကို နာမည်ပေးဖို့ ကူညီပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။ ‘ကျောက်စိမ်းအေးခေါက်ဆွဲ’ လို့ ခေါ်ရင်ကော”
ဟွာကျွင်းမှာ ရယ်ချင်သွား၏။ သူမသည် ပါးစပ်ကိုပိတ်ကာ တခိခိရယ်လျက် ပညာရှိကို ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်ပေးတဲ့ နာမည်က ကောင်းပါတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ခေါ်ရတာ နည်းနည်း ခက်သလိုပဲဆိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့”
ပညာရှိ အရှုံးမပေးချင်ပေ။ သူက အမြန်ပင် ထပ်ပြော၏။
“ကျောက်စိမ်းအေးခေါက်ဆွဲက ခေါ်ရခက်တယ်ဆိုရင် ‘ကျောက်ဂျယ်လီ’လို့ ခေါ်ရင်ကော၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါက်ဆွဲအေးလို့တော့ မခေါ်ပါနဲ့၊ သိပ်ရိုးလွန်းတယ်၊ သိပ်ရိုးလွန်းတယ်”
ခေါက်ဆွဲအေးမှာ ခဏချင်းအတွင်း နာမည်နှစ်ခါ ပြောင်းသွားသဖြင့် ဟွာကျွင်းမှာ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်အောင် ရယ်နေမိသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ‘ကျောက်ဂျယ်လီ’ လို့ပဲ ခေါ်ပါတော့မယ်”
ထို့ကြောင့် ပညာရှိ၏ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေမှုအောက်တွင် သူမက ထပ်မံ အော်လိုက်၏။
“ကျောက်ဂျယ်လီ ရပါပြီရှင်၊ တစ်ပန်းကန်ကို ကြေးပြားရှစ်ပြားတည်းပါ”
အော်ပြီးနောက် သူမမှာ ရယ်၍မဆုံးဖြစ်ကာ ဟွာရှန့်အဘွား၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး သူမကိုလည်း ဝိုင်းအော်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။
နာမည်ပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် သိချင်စိတ်ဖြင့် လာစားသူများပြားလာပြီး စားပြီးသူတိုင်းမှာလည်း ထိုနာမည်နှင့် တကယ်ကို လိုက်ဖက်ကြောင်း ချီးကျူးကြသည်။
“သူဌေးမ၊ နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန်ပေးဦး၊ ငရုတ်ဆီ အပိုထည့်ပေးနော်”
ဆန့်ကျင်ဘက် မျက်စောင်းထိုး တွင် ပန်ကိတ်ရောင်းနေသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ပြော၏။ သူသည် ဟွာကျွင်းထံတွင် တတိယအကြိမ်မြောက် လာဝယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤခေတ်တွင် အစပ်ကို ဤမျှ စားနိုင်သူ မများသဖြင့် ဟွာကျွင်းက ပုံမှန်အတိုင်း ငရုတ်ဆီ သုံးဇွန်း ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းခါလျက် ပန်းကန်ကို ပြန်ကမ်းပေး၏။ “မလောက်သေးဘူး၊ မလောက်သေးဘူး၊ နည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်ပေးဦး”
ဟွာကျွင်းသည် သူ့နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားဆဲဖြစ်သော ဘယ်ဘက်လက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ယခင် လာရောက်မှုများကတည်းက ဟွာကျွင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ပူပြင်းသောနေ့တွင် ခေါင်းပေါင်း ပေါင်းထားပြီး သူ၏ကိုယ်မှ သိုးသားနံ့ ပြင်းပြင်း ထွက်နေသည်။
ပန်ကိတ်ရောင်းသူတစ်ဦးက သိုးသားနံ့ ပြင်းစွာ ထွက်နေရသနည်း။
ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှ၏။ သူ၏ ညာဘက်လက်ကိုသာ အမြဲတမ်း မြင်ရသည်။ ဟွာကျွင်း သူက မသန်စွမ်းသူလားဟု ဟွာရှန့်အဘွားနှင့်ပင် သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြောဖူးသည်။
သကြားရုပ်ဆိုင်မှ အဘိုးက သူတို့စကားကို ကြားသောအခါ ဝင်ပြော၏။
“သူ့မှာ ဘယ်ဘက်လက် ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်။ သူ့ဆိုင်က ဆန့်ကျင်ဘက်မှာတင် ရှိတာ၊ ကျွန်တော် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးတယ်”
“ထူးဆန်းတာကတော့ သူ့ဆိုင်က နေ့ရောညပါ တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားတာပဲ။ ပန်ကိတ်ရောင်းတယ်လို့ ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားပေမဲ့ သူ စီးပွားရေး သိပ်လုပ်တာ မတွေ့ရဘူး”
ဟွာကျွင်းသည် အတွေးမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ငရုတ်ဆီဇွန်းကို ချကာ ပန်းကန်ငယ်လေးတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ငရုတ်ဆီ ပန်းကန်တစ်ဝက်ခန့်ကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ရှင် အစပ်ကို ဒီလောက်ကြိုက်မှတော့ ကျွန်မ အပိုထည့်ပေးလိုက်မယ်လေ”
ဟွာကျွင်းက ထိုပန်းကန်ကို ပန်ကိတ်ဆိုင်ရှင်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ခေါက်ဆွဲအေးပန်းကန်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ ခဏတာ တွေဝေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငရုတ်ဆီပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူသည် မသန်စွမ်းသူ မဟုတ်သော်လည်း ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ထူထဲသော သားရေလက်အိတ်တစ်ခု စွပ်ထားခြင်းပင်။
သူသည် ဟွာကျွင်းကို သံသယဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။
ဟွာကျွင်းက သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။
ပန်ကိတ်ဆိုင်ရှင်သည် ခေါက်ဆွဲအေးကို ယူကာ သူ၏ဆိုင်အတွင်းသို့ အမြန်ပြန်ဝင်သွားသည်။
“တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ”
ဟွာကျွင်း တွေးလိုက်သည်။
“အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်”
‘သူ့ ဘယ်ဘက်လက်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေလို့လဲ’
ဟွာကျွင်းသည် သူ မထွက်ခွာမီ သူမကို ကြည့်သွားသော အကြည့်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိ၏။ ရက်စက်မှုနှင့် စူးစမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုအကြည့်က သူမကို ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။
သူမသည် ဟွာရှန့်အဘွား၏ နားနားသို့ ကပ်၍ စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးပြောလိုက်ရာ အဘွား၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် အဘွားက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
ခဏအကြာတွင် ပန်ကိတ်ဆိုင်ရှင်သည် ပန်းကန်ပြန်ပေးရန် ရောက်လာသည်။ ဟွာကျွင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ “ထပ်ယူဦးမလား”
ဆိုင်ရှင် လက်ကာပြသည်။ “မယူတော့ဘူး၊ ဗိုက်ဝသွားပြီ”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဆိုင်သို့ ပြန်ရန် လှည့်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဟွာရှန့်အဘွားက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။
“လာပါ၊ နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန်လောက် စားပါဦး၊ နောက်ဆုံးတစ်ပန်းကန်မို့လို့ ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းပေးမယ်”
သူမ စကားပြောရင်း ပလတ်စတစ်ဘူးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ဘူးအပေါ်တွင် ငရုတ်ဆီ အပြည့်ပါသော ပန်းကန်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်ကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
သူမ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ငရုတ်ဆီပန်းကန်မှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။