အခန်း ၂၃၉
Vol. 24 Ch. 239
အခန်း (၂၃၉)
မြို့ပြမှ သူလျှိုများ
သူတို့ ဟွာကျွင်း မုန့်ဆိုင်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလာကြပြီး အလွတ်ဖြစ်နေသော ပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ မြည်အောင် ချလိုက်ကာ အမောတကောဖြင့် ပြောတော့သည်။
“မိန်းကလေး... မိန်းကလေး၊ နောက်ထပ် သုံးပန်းကန်ပေးဦး”
လူအုပ် အတော်များများ ပန်ကိတ်ဆိုင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာကြသဖြင့် ဟွာကျွင်းသည် လူဦးရေကို ရေတွက်နေစဉ်မှာပင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။
ဈေးရောင်းခြင်းသည် အရေးကြီးသည့် ကိစ္စရပ်များကို နှောင့်နှေးစေသည်ဟု သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမသည် ရင်းနှီးပြီးသားဟု ထင်ရသော ထိုမိန်းကလေးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဇွန်းကိုသာ ထိုးပေးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ဘာသာ ထည့်ယူလိုက်ကြတော့”
ဟွေ့ချွန်းသည် သူမ၏လက်ထဲသို့ ဇွန်း အတင်းထည့်ပေးခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး မဝံ့မရဲ မေးရှာ၏။
“ကျွန်မဘာသာ ထည့်ရမှာလား၊ ဘယ်လောက်အထိ ခပ်ရမလဲဟင်”
ဟွာကျွင်းက ခေါင်းပင်မလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ရော့၊ ဒီပန်းကန်အရွယ်အစားအတိုင်းပဲ၊ ရှင်တို့ ကြိုက်သလောက် ထည့်လို့ရတယ်”
“ဝိုး... မိုက်လိုက်တာ၊ ဒါဆို ဒါလေးကိုရော နှစ်ဆ ထည့်လို့ရမလား”
ယုရုံက မုန့်အကျွတ်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ရတယ်၊ ရတယ်၊ ပိုက်ဆံကို စားပွဲပေါ်မှာပဲ ထားခဲ့လိုက်”
ဟွေ့ချွန်းက ချိုချိုသာသာ ပြောလိုက်၏။
“သူဌေးမက တကယ်ကို လှပပြီး စိတ်ထားကောင်းတာပဲ”
ဟွာကျွင်း ရယ်မောပြီး သဘောထားကြီးစွာ လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က ရေစက်ရှိလို့ ဆုံရတာဆိုတော့ ပါဝင်ပစ္စည်း (၅) မျိုးပဲဆိုတဲ့ ကန့်သတ်ချက် မရှိတော့ဘူး။ ဒီစားပွဲပေါ်မှာ ရှိတာမှန်သမျှ ကြိုက်သလောက် ထည့်စားကြ”
“အရမ်းကောင်းတာပဲ”
မိန်းကလေးများမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသဖြင့် တစ်လမ်းလုံး စည်ကားသွားတော့သည်။
သူတို့သည် အစားအသောက်များကို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဝေမျှစားသောက်နေကြစဉ် ဟွာကျွင်းကမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်၍ အချက်အလက်အချို့ကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။
ရုတ်တရက် သူမ နားတွင် တိုးတိုးလေး ပြောသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရ၏။
“သူဌေးမ၊ ရှင်က အဲဒီပန်ကိတ်ဆိုင်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား”
ဟွာကျွင်း လန့်သွားပြီး အမြန်ထရပ်လိုက်ရာ ဟွေ့ချွန်းက သူမဘေးတွင် ပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟွေ့ချွန်းက ရေခဲဂျယ်လီကို တစ်ဇွန်းခပ်ပြီး ခါလိုက်၏။
“အဲဒီဆိုင်က မုန့်တွေက လုံးဝမစားကောင်းဘူး။ သတ်သတ်လွတ်မုန့်လို့သာ ပြောတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆိတ်သားနံ့ ပြင်းပြင်းထွက်နေတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီဆိုင်ရှင်ကလည်း အရမ်းထူးဆန်းတယ်”
သူမက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်။
“အိမ်နီးချင်းတွေ ပြောတာတော့ သူက သူ့နောက်ဖေးခြံထဲမှာ ပြည့်တန်ဆာမတစ်ယောက်ကို မွေးထားတယ်တဲ့”
ဟွာကျွင်းက သူမကို မေးလိုက်၏။
“ဒါဆို ဒီဆိုင် ဘယ်တုန်းက ဖွင့်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိလား”
ဟွေ့ချွန်းက ဇွန်းကိုကိုက်ကာ ခဏစဉ်းစားပြီး ယုရုံကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
“ဒီပန်ကိတ်ဆိုင် ဘယ်တုန်းက ဖွင့်ခဲ့တာလဲဆိုတာ နင်မှတ်မိလား”
ယုရုံ
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က ဒါ ပန်းပဲဖိုလေ။ ငါတောင် နဂါးလှေပွဲတော် တုန်းက အသားခုတ်ဓား လာလုပ်ခိုင်းသေးတယ်၊ အဲဒါပြီးတာနဲ့ မကြာခင်မှာပဲ မုန့်ဆိုင် ဖြစ်သွားတာ”
ဟွာကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် သူတို့ကို နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန်စီ လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲအေးမှာ အလွန်ရောင်းကောင်းသဖြင့် ခဏချင်းပင် ကုန်သွားတော့သည်။
ဟွာကျွင်းသည် ကျန်ရှိသော ရေခဲဂျယ်လီ (၁၀) ပန်းကန်ခန့်ကို ပြုလုပ်ပြီး ပန်းကန်များအောက်တွင် စာတစ်စောင် ထည့်ကာ ချွေးမာမား ထံသို့ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။
ဆိုင်သိမ်းပြီး ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် ဖုန်းထဲမှ ဗီဒီယိုများကို ကွန်ပျူတာထဲသို့ ထည့်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသော ဖောက်သည်တိုင်း၏ ပုံကို စခရင်ရှော့ရိုက်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်၏။
မော့ချွမ်းကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ဟွာကျွင်း ကွန်ပျူတာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကြည့်ဦး၊ ဒီည ဆိုင်ထဲကို စုစုပေါင်း (၇) ယောက် ဝင်သွားတယ်။ သူတို့အားလုံးက အုပ်စုလိုက် ဝင်ပြီး အုပ်စုလိုက် ပြန်ထွက်လာကြတာ၊ အထဲမှာ မိနစ် (၂၀) လောက် ကြာခဲ့တယ်... သူတို့ ပြန်ထွက်လာတော့ (၃) ယောက်က မုန့်တွေကို ကိုင်ထားပြီး (၄) ယောက်ကတော့ လက်ဗလာနဲ့ပဲ”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ရှင် ဒီလူတွေကို သိလား”
မော့ချွမ်း
“ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ခင်ဗျား ရိုက်ထားတာကလည်း မှောင်နေတာပဲကို။ ဒီဓားက...”
သူသည် မျက်လုံးကို ကျုံ့ကာ အနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်၏။
“ရှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရလို့လား”
မော့ချွမ်းက ကွန်ပျူတာစခရင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီဓားက ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
ဟွာကျွင်း အတင်းမေးသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“ဒီဓားက တိရှိုး ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး စစ်သည်တော်တွေပဲ ရနိုင်တဲ့ လက်နက်ပဲ။ အခု ဒီဓားက ထီလီ ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ၊ သူက မင်းသားကြီးရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး လူယုံပဲ”
“ဒီလောက် အရေးပါတဲ့လူက ကျွန်မတို့ မြို့လေးကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရတာလဲ”
ဟွာကျွင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် ပုံကို အရှင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပြီး ပရင်တာဖြင့် ထုတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက မြို့ထဲက ဆိုင်တွေကို အသိဆုံးလဲ”
ဟွာကျွင်း မော့ချွမ်းကို မေးသည်။
“ဝမ်ခွန်းကို သွားရှာလိုက်လေ၊ သူက အဲဒီနားမှာ အမြဲတမ်း လျှောက်သွားနေတာပဲကို”
ဟွာကျွင်းက ဓာတ်ပုံများကို ထုတ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် ရှင် ဒီပုံတွေကို ယူသွားပြီး သူ့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ခွဲခြားခိုင်းလိုက်။ သူ သိသမျှကို ချရေးပြီး အာဏာပိုင်တွေကို သတင်းပို့လိုက်”
မော့ချွမ်းက ခေါင်းညိတ်၏။
“ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်”
နောက်တစ်နေ့ ညနေတွင် မော့ချွမ်းသည် ဟွာရှန့်အဘိုး၊ အဘွားတို့နှင့်အတူ ဆိုင်ခင်းရန် ထွက်သွားသည်။ ဟွာကျွင်းသည် ချွေးမာမားထံမှ အကြောင်းပြန်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
သူမသည် ပန်ကိတ်ဆိုင်ရှင်၏ အိမ်က အမျိုးသမီးအကြောင်းကို စုံစမ်းထား၏။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ လူဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။
ဆိုင်ရှင်သည် နေ့ဘက်တွင် အမြဲတမ်း အပြင်ထွက်လေ့ရှိပြီး သူမကို အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သဖြင့် ချွေးမာမားက သူမနှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။
ကျောက်ဟုန် အမည်ရသော ထိုအမျိုးသမီးသည် ချွေးမာမားနှင့် အကြာကြီး စကားပြောပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်၏ အတွင်းရေးကိစ္စများကို ဖွင့်ဟပြောပြခဲ့၏။
ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ဆိတ်သားစားရသည်ကို အလွန်ကြိုက်ပြီး တစ်နပ်မှ မလွတ်စေရကြောင်း၊ နေ့ဘက်တွင် အပြင်ထွက်ပြီး ညဘက်မှသာ ပြန်လာတတ်ကြောင်း၊ မုန့်အနည်းငယ်သာ လုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတတ်ကြောင်း၊ ညတိုင်း ဧည့်သည်အချို့ ရောက်လာတတ်ပြီး တံခါးပိတ်ကာ နာရီဝက်ခန့် စကားပြောလေ့ရှိကြောင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
ဟွာကျွင်းသည် ချွေးမာမားထံသို့ အသံဖမ်းစက်ငယ်လေး ဝှက်ထားသော ကြွေအိုးတစ်လုံးကို ပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင် စကားပြောလေ့ရှိသော အခန်းထဲတွင် ကျောက်ဟုန်ကို ထားခိုင်းလိုက်၏။
ချွေးမာမားသည် ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဟုန်နှင့် စကားပြောနေစဉ်ကပင် ဤကိစ္စမှာ မရိုးရှင်းမှန်း သူမ သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမသည် ကြွေအိုးကို ထုပ်ပိုးရင်း ဟွာကျွင်းကို မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီဆိုင်ရှင်ရဲ့ ဘေးမှာ ယုံကြည်ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ထားပေးဖို့ လိုမလား”
ဟွာကျွင်း ခဏစဉ်းစားပြီး ဖြေ၏။
“အဲဒီဆိုင်ရှင်က အရမ်းသတိကြီးပုံရတယ်။ ရုတ်တရက်ကြီး လူတစ်ယောက် ထည့်လိုက်ရင် သူ ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်”
သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် ချွေးမာမားကို မေးလိုက်သည်။
“ပန်ကိတ်ဆိုင် ဘေးက အိမ်ကို ငှားလို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိလား”
“မနက်ဖြန် သွားကြည့်လိုက်မယ်”
မော့ချွမ်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူလည်း ယနေ့တွင် သတင်းများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရေတစ်ဖန်ခွက်ကို အကုန်သောက်ပြီးမှ စကားစပြော၏။
“ခင်ဗျား ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေက မှောင်ပြီး ဝေဝါးနေပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အကဲခတ်မှုနဲ့ ထူးကဲတဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကြောင့်...”
ဟွာကျွင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။
“လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ”
“အဲဒီလူတွေက မြို့ထဲကို ရောက်လာတာ မကြာသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ဆိုင်ခန်းတွေ ငှားထားကြတယ်”
သူ စားပွဲကို ပုတ်လိုက်၏။
“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာမှ အဲဒီ (၇) ယောက်ထဲက (၅) ယောက်ရဲ့ ဆိုင်တွေက စစ်သူကြီးလုအိမ်တော် နားမှာပဲ ရှိနေတာ”
ဟွာကျွင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သွားသည်။
“(၅) ယောက်လုံးက တစ်လမ်းတည်းမှာလား”
မော့ချွမ်းက ခေါင်းခါပြ၏။
“လမ်းတစ်ခုတည်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးလုရဲ့ အိမ်ကို ဝိုင်းထားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာ”
“ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ သူတို့က လုမင်လီကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား”
ဟွာကျွင်းက ထပ်မေး၏။
“အာဏာပိုင်တွေကိုရော သတင်းပို့ခဲ့လား”
“ကျွန်တော် မြို့ဝန်ကျောက် ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ သဘောထားကတော့ သူတို့ စခန်းကို သိထားပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ကို မလန့်စေဘဲ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲတဲ့”
ဟွာကျွင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့ တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် ကြံစည်နေကြမှာ ကျွန်မ ကြောက်မိတယ်”
သူမသည် စုဆောင်းထားသော အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပြီး ပြောတော့၏။
“တကယ်လို့ သူတို့က လုမင်လီကို ပစ်မှတ်ထားတာဆိုရင် သူတို့ မကြာခင် ကျွန်မတို့ဆီကိုလည်း ရောက်လာလိမ့်မယ်”
သူမသည် ဒေါ်လေးပန်း ကို ရွာသားများ၏ ကင်းလှည့်မှုကို တိုးမြှင့်ရန်နှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးပင် ဖြစ်စေကာမူ မော့ချွမ်းထံ အသေးစိတ် သတင်းပို့ရန် မှာကြားခိုင်းလိုက်သည်။
တံခါးပြင်ပတွင် ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရပြီး အာချင်းနှင့် အခြားသူများ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အာချင်းသည် ဟွာကျွင်းကို လာရှာပြီး ကျန်သူများမှာမူ ပန်းထိုးအလုပ်ရုံ သို့ တန်းသွားကြ၏။
ဟွာကျွင်းနှင့် မော့ချွမ်းတို့သည် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အာချင်းနှင့် အခြားသူများ ပြိုင်တူ ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
“သူဌေးမဟွာ၊ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ကျေခဲ့ပါပြီ”
သူတို့သည် အသံဖမ်းစက်နှင့် နာရီများကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟွာကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ လူတစ်ယောက်ကိုလည်း ဖမ်းမိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သေတော့မဲ့ပုံပဲ”
ဟွာကျွင်းသည် စစ်ဆေးရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ သူမ၏ စူးရှသော အာရုံခံစားမှုကြောင့် လက်အိတ်ကို စွပ်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲလှန်ကြည့်လိုက်၏။
သေချာပေါက်ပင် လက်ကောက်ဝတ်တွင် တက်တူးတစ်ခု ရှိနေသည်။
‘သိသားပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဒီတက်တူးတွေနဲ့ပဲ တွေ့နေရတာ’
သို့သော် ဤတက်တူးမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည့် ကင်းမြီးကောက် အမြီးပုံစံ မဟုတ်ဘဲ မော့ချွမ်း၏ လက်ပေါ်မှ တက်တူးနှင့် ပုံစံတူ ဖြစ်နေ၏။
သူမသည် မော့ချွမ်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“သူက ရှင်နဲ့ မျိုးနွယ်တူပဲ”