အခန်း ၁၃၃၆

အခန်း (၁၃၃၆) ဧကရီ ဘယ်မှာလဲ၊ သေသွားပြီလေ၊ အလောင်းကရော၊ နေရာတိုင်းမှာပဲ။

ဝုန်း

ဧကရီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကြီးများသည် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံတစ်ခုလုံးကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သော ကောင်းကင်ဖျက်ဆီးခြင်း သော့ခလောက်ကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် အပြောင်းအလဲများအပြီးတွင် အရာအားလုံးသည် အဆုံး၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထို့နောက် ဤပထမလိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံကြီးသည်လည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသူတိုင်းမှာ လုံးဝ ဆွံ့အမင်သက်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် ပြန်လည် သံသယဝင်လာသည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဝေခွဲမရမှုများထဲသို့ ကျရောက်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းမှုကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားကာ လိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံကြီး ခုနစ်ခု၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည့် နတ်ဆိုးဧကရီသည် တကယ်ကြီး ဒီလိုမျိုး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။

ထို့အပြင် သူမက ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးရှေ့တွင် သူမကိုယ်သူမ အဆုံးစီရင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်တဲ့လား။

ယနေ့မတိုင်မီကသာ ဤနေရာရှိ လူများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဖြစ်ရပ်အကြောင်း လာရောက်ပြောပြခဲ့မည်ဆိုလျှင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ လုံးဝ စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုမူကား အရာအားလုံးသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ ထိုအခြေအနေမှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ခေါင်းကို မော့လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ နေရာတစ်နေရာဆီသို့ အေးစက်စက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလိုလား မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးရဲ့၊ ကြည့်ရတာ ငါတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကပါ တော်တော်လေး ပြဿနာတက်နေပုံရတယ်"

ရွှယ်အန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုက အဝေးဆီမှ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤနေရာဆီသို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားကျင့်ကြံသူများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီးနောက် သူတို့ မျက်နှာများပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ဆယ်ခုကျော်ခန့်ရှိသည့် ဓားအလင်းတန်းများသည် အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် တပည့်များ ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ ခံစားသိရှိလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း၌ပင်…

ကောင်းကင်တစ်ခွင် အပြည့်ရှိနေသော အလင်းတန်းများသည် အနီးသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရပ်နေကြသူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထျန်းယွမ်ချင်းနှင့် လိုဏ်ဂူနတ်ဘုရားဘုံကြီး ခြောက်ခုမှ အခြားသူများပင်ဖြစ်နေ၏။

ဤလူများသည် ခရီးဝေးကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသော်လည်း သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် အသွင်အပြင်များ ရှိနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရှေ့ဆုံးတွင်ရှိနေသော ထျန်းယွမ်ချင်းနှင့် နျဲ့ရွှယ်ရှင်းတို့သည် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပုံရသည်။

ရွှယ်အန်းက ကြိုတင် ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းယွမ်ချင်းနှင့် အခြားသူများအမြင်တွင် သူမည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ သူသည် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော နတ်ဆိုးဧကရီကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန်အတွက် သူတို့အားလုံး စုပေါင်းအင်အားကို မှီခိုရန် လိုအပ်နေသေးသည်ဟုသာ ထင်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့သည် အသိုက်သို့ ပြန်လာသော ခိုအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြပြီး ကျန်းပြည်နယ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားချင်စိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထျန်းယွမ်ချင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ဆရာနှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြပြီး အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပျောက်ဆုံးနေသူမှာ ပဉ္စမဦးလေးတော် ရှီကျန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ...

ဤမေးခွန်းက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှာပင် နျဲ့ရွှယ်ရှင်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ရွှယ်အန်းထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ မေးလေသည်။

"သခင်လေးရွှယ်... အစောကြီး ပြန်ရောက်နေခဲ့တာလား၊ အဲ့ဒီ နတ်ဆိုးဧကရီက အခု ဘယ်မှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်... ဧကရီက မရောက်လာသေးတာလား၊ အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ ကြိုတင်ပြီး ခုခံကာကွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ ရပြီ"

ဖန်ရှင်းအန်းကလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ဝင်ပြောသည်။ ထျန်းယွမ်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ တွင်းကြီးကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းက သူ၏ပခုံးများကို တွန့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"အဲ့ဒီ ဧကရီကို လိုက်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ သူမ သေသွားပြီ"

"သေသွားပြီ ဟုတ်လား"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏

မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြလေသည်။ ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အလောင်းကရော ဘယ်မှာလဲ"

နျဲ့ရွှယ်ရှင်းက အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးစွာ မေးသည်။

ရွှယ်အန်းက မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ အရိုးဖြူကြီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဟိုမှာလေ... မြေပြင်ပေါ် တစ်ခုလုံးမှာပဲ"

အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသူများမှာလည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ နက်ရှိုင်းစွာ သံသယဝင်သွားကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အလွန် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် နတ်ဆိုးတစ္ဆေများ၏ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို တားဆီးရန် သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် စတေးရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်ကို သိထားရပေမည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားဘဲ အနည်းငယ်စော၍သာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ရွှယ်အန်းက နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားလှသည့် ထိုနတ်ဆိုးဧကရီကို အမှန်တကယ်ပင် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့သည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဤအရာအားလုံး အမှန်တကယ် ဖြစ်တည်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသော ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများက အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နျဲ့ရွှယ်ရှင်း၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် ဟသွားပြီး သူမသည် ပြုံးနေသော ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖုံးလွှမ်းနေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏စွမ်းအားက ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာ နတ်ဆိုးဧကရီတစ်ပါးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိလောက်အောင် မည်မျှတောင် အစွမ်းထက်နေရသနည်း။

အဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သော ရှန်းမြောင်ထုံမှာမူ ရွှယ်အန်းကို အသိလွတ်နေသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးများသည် လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ အတက်အကျ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

အစပိုင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်မှသည် နောက်ပိုင်းတွင် အားကျလေးစားမှု၊ ယခုအချိန်ထိတိုင်အောင် ရှန်းမြောင်ထုံသည် သူမနှင့် သူမ၏ ဖခင်တို့၏ ယခင် အတွေးများက မည်မျှတောင် ရယ်စရာကောင်းခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ နတ်ဘုရားနဂါးကြီးအကြောင်းကို မှန်းဆဖို့ ကြိုးစားနေသည့် မြေပြင်ပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

အဆုံးတွင် ရှန်းမြောင်ထုံသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ အချို့သော ခံစားချက်များကို နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလိုက်ကာ မဖြစ်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မှေးမှိန်ကာ ကောင်းကောင်းမမြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အရိပ်လေးတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများက လင်းလက်သွားပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ၊ မင်းက ဒီအတိုင်း ထွက်သွားချင်နေတာလား"

ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူလက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လုံးလုံးနီးပါး ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ထိုအရိပ်လေးသည် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှယ်အန်းရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဆွဲယူခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ရွှယ်အန်း စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အရိပ်ထဲမှ သနားညှာတာပါရန် အပူတပြင်း တောင်းပန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်မ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ သခင်ကြီး၊ ချမ်းသာပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ထိုသို့ပြောနေစဉ်မှာပင် ထိုအရိပ်လေးသည် ပြိုကျတော့မည့်အလား ယိမ်းယိုင်နေပြီး အကြောက်တရားကြောင့် ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရသည်။

အမှန်တွင် ယိုးချန်သည် ဤအချိန်၌ အကြောက်တရားကြောင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတွင် လူတိုင်းက ဖြည်းညင်းစွာ ခရီးနှင်နေကြစဉ် ရွှယ်အန်းက ကျန်းပြည်နယ်သို့ တစ်ယောက်တည်း ကြိုတင် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မေ့သွား၍ဖြစ်စေ ရွှယ်အန်းသည် ဝိညာဉ်အစအနလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည့် ဤချိတ်ပိတ်ခံထားရသော အရိပ်လေးဖြစ်သူ ယိုးချန်ကို အမှန်တကယ်ပင် ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

ယိုးချန်သည် အလွန် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် တပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ဤနေရာသို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူမအမြင်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ဧကရီကို ဆန့်ကျင်ရန် ရဲဝံ့ရုံသာမက ကျန်းပြည်နယ်သို့ တစ်ယောက်တည်းပင် သွားရောက်ခဲ့ရာ သူသည် သေခြင်းတရားဟူသော စကားလုံးကို မည်သို့ ရေးရမည်ကိုပင် လုံးဝ မသိရှိဘဲ သေလမ်းကို ရှာနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

ဧကရီ၏ အမိန့်အောက်တွင်ရှိသော နတ်ဆိုးတစ္ဆေ တစ်ကောင်အနေဖြင့်သာမက ရွှယ်အန်း၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အငြိုးကိုလည်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် သိုဝှက်ထားခဲ့သူပီပီ ရွှယ်အန်း မည်သို့သော နိဂုံးချုပ်သွားမည်ကို သူမ သဘာဝကျကျပင် လာရောက် ကြည့်ရှုချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ကောင်းကင်ချိတ်ပိတ်သော သံကြိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကြီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဧကရီ၏ အရှိန်အဝါသည်ပင်လျှင် အရိပ်အယောင်မျှမကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မှန်းဆမထားနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ မြေပြင်တစ်ခွင်လုံး ဖုံးလွှမ်းနေသော အရိုးဖြူကြီးများသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤအရိုးဖြူကြီးများကို အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ယိုးချန်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမကိုယ်သူမပင် ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရိုးဖြူကြီးများမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ဧကရီ၏ ဒုတိယမြောက် အသွင်ပြောင်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုသည် ယိုးချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်း ပြောလိုက်သော စကားများက သူမ၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။ ဧကရီသည် ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားကာ အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယိုးချန်သည် ကြောက်ရွံ့လွန်းလှသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ တွက်ချက်မှုများ အားလုံးသည် အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ရွှယ်အန်းသည် တုန်ရီနေသော အမှောင်စွမ်းအင်အစုအဝေးကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်းကို ချမ်းသာပေးရမယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ် သခင်ကြီး၊ ကျွန်မ အများကြီး သိထားပါတယ်၊ တစ္ဆေတွေရဲ့ နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ သခင်ကြီးကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကိုသာ လွှတ်ပေးပါ"

ယိုးချန်က တောင်းပန်သည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး အမှောင်စွမ်းအင်၏ မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ အထိအတွေ့တိုင်းတွင် ယိုးချန်သည် တုန်ရီသွားပြီး လုံးဝ ပြန်လည်မခုခံရဲချေ။

"နားထောင်လို့တော့ နည်းနည်း ကောင်းသားပဲ”

--