အခန်း ၁၃၃၉

အခန်း (၁၃၃၉) နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့ - ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်း

ကျန်းပြည်နယ်သည် နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့နှင့် အလွန် ဝေးကွာလှပေသည်။ ပုံမှန်အခြေအနေမျိုးတွင် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်ရက်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဒေါသထွက်နေသော ရွှယ်အန်းသည် နယ်ပယ်ကြီးများစွာကို ဖြတ်သန်းကာ နေ့ဝက်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အဝေးမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့၏ မြို့ရိုးများကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရွှယ်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်း သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတတ်သော မြို့လေးသည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ရွှယ်အန်းသည် မည်သည့် သက်ရှိ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ အာရုံခံ၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့ ပုံရိပ်သည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း မြို့အနီးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထပ်မံ၍ လေးလံသွားပြန်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့တံခါးမှာ ကြေမွပျက်စီးနေပြီး ကြီးမားလေးလံသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုဖြင့် ရိုက်ချိုးဖွင့်ခံထားရသည့်အလား အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေသော သစ်သားစများ ပြန့်ကျဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အောက်ခြေအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကာ တံခါးရှေ့ရှိ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။ အဆုံးတွင် ရန်သူသည် တံခါးကို ချိုးဖျက်ပြီး မြို့ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်၌ နယ်ပယ်ကြီး ခုနစ်ခုမှ လူများသည်လည်း အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး သူ ဆင်းသက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် လိုက်ပါဆင်းသက်လာကြသည်။

သို့သော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ စကားမဟဝံ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ဖွယ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အရိုးထဲထိအောင် အေးစက်တုန်လှုပ်သွားစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် သူချန်ထားခဲ့သော အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည့် အဆောင်မန္တန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေရသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော် အရင်ဝင်ပြီး သွားကြည့်ရမလား"

မြို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ရှီကျန်းလည်း ခံစားမိပြီး မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။ ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် မြို့တံခါးထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

လူတိုင်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြပြီး မြို့ထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လွန်းလှသော သွေးညှီနံ့ကြီးတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ထိုအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် လန့်သွားပုံရသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို စားသောက်နေကြသည့် သွေးဆာနေသော လင်းတများသည် ပျံတက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်က ကောင်းကင်ကိုပင် မှောင်မိုက်သွားစေလောက်အောင် များပြားလှသည်။

ထို့နောက် အောက်ဘက်တွင် ပေါ်လွင်လာသော မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ သူငယ်အိမ်များကို အပ်ပေါက်အရွယ်အစားအထိ ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားစေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ရွံရှာဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သွေးများသည် အလကားရသည့်အလား မြေပြင်၊ အဆောက်အဦးများ၊ လမ်းများနှင့် အခြားအရာအားလုံးကို စိုရွှဲနေစေသည်။ သွေးများက ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်ရာ မျက်စိတစ်ဆုံးရှိ အရာအားလုံးသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် အနီရင့်ရောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် အရောင်အသွေးကြားတွင် ရုပ်အလောင်းများကို မြေပြင်ပေါ်၌ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ချထားလေသည်။ ထိုအလောင်းများထဲမှ အချို့မှာ လင်းတများ၏ စားသောက်ဖျက်ဆီးခံထားရမှုကြောင့် မည်သူမည်ဝါမှန်းပင် မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး အချို့မှာမူ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ထိုအကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသော အလောင်းများပေါ်တွင်ပင် ပြည့်နှက်နေသော ဒဏ်ရာများကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး သူတို့၏ ရှုံ့မဲ့တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများမှတစ်ဆင့် ဤလူများသည် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီ မည်မျှဆိုးရွားသော အရာများကို ခံစားခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

မျက်နှာ ဖြူလျော့နေပြီဖြစ်သော ရှင်းယွီရှုးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ယိုင်လဲသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများ ကျဆင်းလာကာ သူ့ ပါးစပ်ကို ဟထားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ဤမြို့အပေါ် သံယောဇဉ် တွယ်တာမှုနှင့် ပတ်သက်၍ ယခုရောက်ရှိနေသူများထဲတွင် သူထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ရှိသူ တစ်ယောက်မျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ကလေးဘဝကတည်းက သူသည် အဘိုးဖြစ်သူ ရှင်းယွီဟယ်နှင့်အတူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော လူငယ်ဘဝအချိန်များကို ဤနေရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသော ရုပ်အလောင်းတိုင်းသည် တစ်ချိန်က သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အသက်ဝင် ရှင်သန်နေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း လေးနက်တည်ကြည်သွားကြလေသည်။ ရွှယ်အန်း မျက်နှာသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

ခြေအောက်ရှိ အလောင်းများ၏ အရေအတွက်က စတင်များပြားလာပြီး လမ်းချိုးတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်ကြီး တစ်ခုသည် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့၏ အလယ်ဗဟို ရင်ပြင်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတတ်သော ရင်ပြင်ကြီးသည် ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲတစ္ဆေ နယ်မြေကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးများသည် မြေပြင်ကို အနီရင့်ရောင်အဖြစ် ဆိုးရည်ချယ်ထားပြီး ပြင်းထန်သော အနံ့အသက်က အန်ချင်စိတ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေသည်မှာ ရင်ပြင်တစ်လျှောက် သပ်ရပ်စွာ စီရီထားသော ရုပ်အလောင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးလွန်သူသည် အနုပညာ အစွမ်းအစ အချို့ရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ သေဆုံးနေသည့်တိုင်အောင် ထိုရုပ်အလောင်းများကို ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခုဖြင့် စီစဉ်ထားလေသည်။ သို့သော် ဤခံစားချက်သည် ထိုခန္ဓာကိုယ်များပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရွံရှာဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာများနှင့်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

"အ... အ"

လူအုပ်ကြီး အလုံးအရင်း ရောက်ရှိနေသော်လည်း သွေးဆာနေသော လင်းတများသည် ဤစားပွဲတော်ကို အရှုံးမပေးနိုင်ကြဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ဝဲပျံနေကြကာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆင်းသက်ပြီး စားသောက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပုံရသည်။

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ အမိန့်ပေးစရာပင် မလိုဘဲ ရှီကျန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်း ပျံတက်သွားပြီး လက်များကို ဝှေ့ယမ်းသည်။

လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသော အဖြူရောင် ပိုးသားစ နှစ်ခုကဲ့သို့ ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခု ခုတ်ပိုင်းထွက်သွားပြီး လင်းတများ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်၏။

ဖွပ်... ဖွပ်... ဖွပ်...

တုံးတိတိ အသံများနှင့်အတူ မြို့သူမြို့သားများ၏ သွေးများကို အဝစားထားသော လင်းတများသည် ဓားအလင်းတန်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်းတို့၏ သွေးများသည်ပင် အငွေ့ပျံသွားကြတော့သည်။

ခဏတာမျှ ကောင်းကင်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မှေးမှိန်နေသော နေရောင်ခြည်ကသာ တစောင်းကျရောက်နေကာ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြို့လေး၏ ပုံရိပ်ကို ပုံဖော်ပေးနေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားကာ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်။

ရှေ့တွင် အလွန် မှေးမှိန်သော သက်ရှိစွမ်းအင် တစ်ခု ခုန်လှုပ်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့ထဲရှိ သေဆုံးခြင်း အရှိန်အဝါက အလွန် ထူထပ်နေပြီး ဤသက်ရှိစွမ်းအင်က အလွန် မှေးမှိန်နေသောကြောင့် အစပိုင်းတွင် ရွှယ်အန်းသည်ပင် သတိမထားမိခဲ့ဘဲ လွှမ်းမိုးနေသော သေဆုံးခြင်း အနံ့အသက်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသူများကလည်း နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာကြပြီး ရင်ပြင်အများစုကို ဖြတ်သန်းကာ မဏ္ဍပ်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းသည် ဤအတွေ့အကြုံရင့် တိုက်ခိုက်ရေးသမားများပင် အောင့်အည်း သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားလွန်းလှပေသည်။

လူများစွာသည် မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြပြီး ဆက်၍ မကြည့်ဝံ့တော့ဘဲ ခေါင်းများကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်ကြလေသည်။

ဓားကိုင်ထားသူများမှာမူ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားကြပြီး အော်ဟစ်မိသည်။

"တိရစ္ဆာန်တွေ... လုံးဝ တိရစ္ဆာန်တွေပဲ"

ရွှယ်အန်းက မည်သည့်စကားမျှမပြောဘဲ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကာ ကြည့်နေသည်။ မဏ္ဍပ်ရှေ့တွင် ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ယခုအခါ သွေးများဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား စိုရွှဲနေကာ ထိုတိုင်တွင် လူတစ်ယောက်ကို ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူမကို လူတစ်ယောက်ဟု ခေါ်နိုင်သေးလျှင်ပေါ့...

သူမခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အလွန် သေသပ်စွာ ခွဲစိတ် ဖျက်ဆီးထားလေသည်။ သူမ ခြေလက်များရှိ ကြွက်သားတိုင်းကို ဂရုတစိုက် ခွာထုတ်ထားပြီး တောက်ပနေသော အရိုးဖြူများကို ဖော်ထုတ်ထားကာ တိုင်တွင် သံမှိုစွဲထားလေသည်။

သူမ ကလီစာများကိုပင် သေချာစွာ စီစဉ်ထားပြီး အနီးနားတွင် ကြိုးများဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းက နတ်ဆိုးတစ္ဆေများ၏ ဖျက်ဆီးမှုများကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော သူများကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သို့တိုင်အောင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများရထားသည့်တိုင် ဤလူသည် မည်သို့သော အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ရင်ဘတ်ပေါက် အတွင်းတွင် သူမနှလုံးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ခုန်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရနိုင်ပေသည်။ ဤအချိန်၌ ရှင်းယွီရှုသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အဆုံးတွင် အော်ဟစ်လာသည်။

"ထောင်နျန်"

ဟုတ်ပေသည်။ ဤမျှ ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခံထားရသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူမသမီးကို အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တတ်သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၊ ရှောင်ရွေ့ မိခင် ထောင်နျန်ပင်ဖြစ်သည်။

ရှင်းယွီရှု အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရပုံရသော ထောင်နျန်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး သူမ၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးအိမ်များဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို မျက်နှာမူလာသည်။ သူ ပါးစပ်က လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာချေ။

ထိုခဏလေးမှာပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသည် ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းလှသဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် လျှပ်စီးတစ်ချက်ပင် လက်သွားစေခဲ့သည်။

--