အခန်း ၁၃၄၂

အခန်း (၁၃၄၂) တည်ငြိမ်နေဟန် အတင်းအဓမ္မ ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာမှု

ဝိုင်အရက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားရသည်။ သို့သော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်၌ ပွဲတော်ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဤတုန်ခါမှုသည် မြေကြီးအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေထုထဲတွင် တဟုန်ထိုး လှုပ်ရှားနေသော အလွန် ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဤဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက် ဆန့်ကျင်နေတတ်ပြီး တစ်ခု၏ တည်ရှိမှုကို အခြားတစ်ခုက ချေဖျက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ ဧကရာဇ်မင်းနှင့် ဆုံတွေ့ရသော လက်အောက်ခံ ကျေးကျွန်များကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်နေကြပြီး လုံးလုံးလျားလျား လက်နက်ချ အရှုံးပေးကြောင်း ပြသနေကြသည်။

ဤထူးဆန်းပြီး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော မြင်ကွင်းက ပွဲတော်ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းကို လုံးဝ ဆွံ့အမင်သက် သွားစေခဲ့လေသည်။

ကျင်းနိုင်ငံ အရှင်သခင်ဖြစ်သော ကျင်းဟန်ဟိုင်ပင်လျှင် မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နိုင်ငံ... နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ချင်းမို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်နေဟန် အတင်းအဓမ္မ ဟန်ဆောင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ တစ္ဆေဘုရင်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ အရှင်မင်းကြီးရော ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင်းနိုင်ငံပါ ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးနဲ့မှ ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သို့သော် ဤအချိန်၌ ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် ကျန်ကျားလျန်တို့သည် အံ့အားသင့်မှုမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေသော အမူအရာများကို ဖော်ပြလာကြလေသည်။

"သခင်ကြီးပဲ"

"ဟုတ်တယ်... သခင်ကြီး ရောက်လာပြီ"

ထိုသုံးဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ချင်းမို့နှင့် ခန်းမအတွင်း စုဝေးနေကြသော အထက်တန်းလွှာများထံသို့ သေလူများကို ကြည့်နေသည့်အလား သနားခြင်းနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောယှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအကြည့်များက ကျင်းဟန်ဟိုင်၏ ဒေါသကို မီးထိုးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် စားပွဲကို သူ၏ လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်ချကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစောင့်တွေ... ဒီကောင် သုံးကောင်ကို အပြင်ဆွဲထုတ်သွားပြီး အခုချက်ချင်း ကွပ်မျက်လိုက်စမ်း"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အထက်တန်းစား စစ်သည်တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြပြီး ပိုင်လီရှောက်ကွမ်းနှင့် အခြားသူများကို ကွပ်မျက်ရန် ဆွဲထုတ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ လက်များသည် ပစ်မှတ်များထံသို့ နီးကပ်သွားသည်နှင့် သူတို့လက်ချောင်းများသည် ရုတ်တရက် သွေးမြူခိုးများ အဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက် ထိုပေါက်ကွဲမှုများသည် သူတို့၏ လက်မောင်းများ တစ်လျှောက် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ဆက်လက် ကူးစက်သွားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တက်ကြွသွားကာ ထိုအထက်တန်းစား စစ်သည်တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြမ်းတမ်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။

သွေးမြူခိုးများသည် လေထုထဲတွင် ထူထပ်စွာ တွဲလဲခိုနေပြီး အထက်တန်းလွှာများ၏ မျက်နှာများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်အသွေးများဖြင့် စွန်းထင်းသွားစေသည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ကျင်းဟန်ဟိုင်၏ ဖောင်းအစ်နေသော မျက်ခွံများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ မယုံကြည်နိုင်မှုမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကမှ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့သော ချင်းမို့သည် ယခုအခါတွင် သိသိသာသာပင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူသည် တည်ငြိမ်သော လေသံကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြို့တော်ကို မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးက ကာကွယ်ထားပါတယ်၊ တိုက်ခိုက်တဲ့သူက ဘယ်လောက်ပဲ ရမ်းကားနေပါစေ သူတို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူါစကားများကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည့်အလား အသံပဲ့တင်သံ မပျောက်ကွယ်သွားမီမှာပင် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုက လေထုကို တုန်ခါသွားစေပြီး ပွဲတော်ခန်းမ၏ ခေါင်မိုးသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခု၏ တိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ရှိနေသူအားလုံးသည် အလိုအလျောက်ပင် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

စိမ့်ချမ်းဖွယ်ကောင်းသော လမင်းကြီးအောက်တွင် အနက်ရောင် မြူခိုးထုကြီး တစ်ခုသည် ကျင်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်အထက်၌ ထီးမိုးထားလေသည်။ ဤသည်မှာ မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာတိုင် အပင်ပန်းခံကာ တည်ဆောက်ထားခဲ့သော မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနိမိတ်မကောင်းသော အမိုးကြီး၏ အောက်တွင်ပင် မရေမတွက်နိုင်သော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံမှ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာကြပြီး သူတို့၏ စုပေါင်းတည်ရှိမှုက မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်သော၊ အသက်ရှူကျပ်စေလောက်သည့် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေစေသည်။

ဤအစွမ်းထက်လှသော ရောက်ရှိလာသူများသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မပြသခဲ့ဘဲ မရပ်မနားပင် မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးပေါ်သို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပစ်ချကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ ဤတိုက်မိမှုများထဲမှ တစ်ခု၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

တိုက်မိမှုတိုင်းနှင့်အတူ မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။ သို့သော် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခံနေရသော်လည်း အစီအရင်ကြီးသည် အားနည်းသွားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသခဲ့ချေ။ ထိုအစား တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းနှင့်အတူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများသည် မြို့အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပြည်သူပြည်သားများကို တစ္ဆေများအဖြစ် အတင်းအဓမ္မ အသွင်ပြောင်းကာ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အားဖြည့်ရန်အတွက် အနက်ရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပျော်ဝင်စေခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းမို့သည် မဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချနိုင်ခဲ့ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အခု မြင်ပြီမလား၊ မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးက ဖောက်ထွင်းလို့မရနိုင်ပါဘူး၊ သူတို့ကိုသာ လာခွင့်ပြုလိုက်ပါ၊ သူတို့ စုဆောင်းနိုင်သမျှ အစွမ်းထက်သူတွေ အားလုံး လာရင်တောင်မှ ဘာမှ ထူးခြားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျင်းဟန်ဟိုင်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ချသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ကောင်းလိုက်တာ"

အထက်တန်းလွှာများသည်လည်း အတုခိုးလိုက်ကြပြီး သူတို့ မျက်နှာများပေါ်တွင် မောက်မာသော အပြုံးများ အသီးသီး ပေါ်လွင်လာကာ ဆင်းသက်လာသော အလင်းတန်းများကို လှောင်ပြောင်သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေကြပြီး ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖျက်ဆီးမှုများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် ကျန်ကျားလျန် သုံးဦးသာလျှင် အပေါ်သို့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်နေကြလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပိုင်လီရှောက်ကွမ်းသည် တုန်ရီနေလျက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီးပဲ... သခင်ကြီး ရောက်လာပြီ"

ထိုစကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးကို တိုက်ခိုက်နေကြသော အလင်းတန်းများသည် သူတို့၏ ရမ်းကားမှုများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ ဖြောင့်တန်းသော ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။

ထိုလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးမှ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာသည့်အလား တစ်လှမ်းချင်းစီ ဆင်းလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျင်းနိုင်ငံမှ အထက်တန်းလွှာများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မောက်မာမှုများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်းမို့သည် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ဘယ်သူပဲလာလာ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သို့သော် သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ၏ နှေးကွေးဟန်ရသော်လည်း မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသော ခြေလှမ်းများက သူ့ကို မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး၏ နယ်နိမိတ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လည်ပတ်နေသော အနက်ရောင် မြူခိုးထုကြီးပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အောက်သို့ တွန်းချလိုက်သောအခါ ချင်းမို့၏ အပြုံးသည် အေးခဲသွားတော့သည်။

"ပွင့်စမ်း"

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖောက်ထွင်း၍ မရနိုင်ပါဘူး ဆိုသော မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးသည် ဖိအားကြောင့် ကွဲအက်သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပြင် တစ်လျှောက်တွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးများသည် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ယှက်နွယ် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ကျင်းဟန်ဟိုင်မှာ ဆွံ့အမင်သက်သွားလေသည်။

ချင်းမို့သည် လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အေးခဲနေသကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ စုဝေးနေကြသော အထက်တန်းလွှာ အားလုံးလည်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ နေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေသကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးသည် ထိုစွမ်းအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြိုကျနေသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီးနှင့်အတူ ပြိုလဲသွားတော့၏။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများသည် မြို့တွင်းသို့ တိုက်ခတ်လာပြီး အထက်တန်းလွှာများ၏ မျက်နှာများကို စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ရိုက်ချက်များကဲ့သို့ ရိုက်ပုတ်သွားကာ သူတို့ကို မျက်နှာပူ ရှက်ရွံ့သွားစေလေသည်။

လေမုန်တိုင်းကို ထိုးဖောက်ကာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဝင်ရောက်လာသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးစီကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် ကောင်းကင်ယံတစ်လျှောက် နေရာယူလိုက်ကြပြီး မြို့တော်ကို အေးစက်စွာ စီးမိုးကြည့်ရှုနေသော ကောင်းကင်မှ ကြယ်များကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

"ပြေးကြ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ပြေးလွှားရန် အလုအယက် ကြိုးစားကြသဖြင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရသည်။ ချင်းမို့သည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ နောက်လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသည်။ သူ၏ နောက်မှ ကျင်းဟန်ဟိုင်၏ အပူတပြင်း အော်ဟစ်နေသံများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး... နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး... ကိုယ်တော်ကို ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့"

သို့သော် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အကွာအဝေး တစ်ခုအထိ မပြေးနိုင်ခင်မှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ တိုးညင်းသော သက်ပြင်းချသံ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မကြိုးစားပါနဲ့တော့၊ မင်းတို့ တကယ်ပဲ... ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ထိုအသံသည် နတ်ဆိုးတစ်ပါး၏ အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းကို သူတို့၏ ခြေလှမ်းများတွင် အေးခဲသွားစေသည်။ သူတို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးနားရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသည့်ဟန်ဖြင့် ကစားနေသည်။ လေထုသည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိနှိပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး လူများစွာကို တုန်ရီသွားစေကာ သူတို့၏ အကြောက်တရားကို ထိန်းချုပ်ရန် တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချနေကြရသည်။

သို့သော် ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် ကျန်ကျားလျန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"သခင်ကြီး"

ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် လူအုပ်ကြီး အေးခဲသွားပြီး ပိုင်လီနှင့် ကျင်းမိသားစုတို့၏ မိသားစု ခေါင်းဆောင်များသည် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ဤသုံးယောက် ရည်ညွှန်းနေခဲ့သော သူသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ တည်ရှိနေမှုမျှဖြင့် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များကို ချိုးဖျက်နိုင်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို အကြောက်တရားဖြင့် အကြောသေသွားစေနိုင်သော အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးပင်ဖြစ်သည်။

မိသားစု ခေါင်းဆောင် သုံးဦး သူတို့၏ ကံကောင်းမှုအတွက် တိတ်တဆိတ် အောင်ပွဲခံနေကြစဉ် ရွှယ်အန်းသည် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူတို့၏ စကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များသည် ချင်းမို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားလေသည်။

"နတ်ဆိုးတစ္ဆေလား... မဟုတ်ဘူး၊ မမှန်သေးဘူး၊ မင်းက နတ်ဆိုးတစ္ဆေ တစ်ကောင်အဖြစ် ဖန်တီးပြောင်းလဲခံထားရတာပဲ၊ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"

ချင်းမို့ ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း သူသည် အကြောက်တရား ကင်းမဲ့နေသည့်ဟန်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးကာ ခေါင်းပင်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့၊ မင်းကကော ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ မြို့တော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီးကို ဖျက်ဆီးရတာလဲ၊ တစ္ဆေဘုရင်က ကျင်းနိုင်ငံကို ကာကွယ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား"

သူ့အသံတွင် သတ္တိရှိဟန်ဆောင်ထားမှုများ ရောယှက်နေပြီး ကျင်းနိုင်ငံကို အလွယ်တကူ အထင်သေး၍ မရနိုင်ကြောင်းကို ပြသရန် အပူတပြင်း ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရယ်သာရယ်လေသည်။

"တစ္ဆေဘုရင်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီတစ္ဆေ ဘုရင်ဆိုတဲ့ကောင်က နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့ကို သတ်ဖြတ်ဖျက်ဆီးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”

--