အခန်း ၁၃၄၄

အခန်း (၁၃၄၄) သတ်ဖြတ်ခြင်း ဓားကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါ မင်းကိုယ်တိုင်က ငရဲဘုံ ဖြစ်သွားမယ်

ရွံရှာဖွယ်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများပေါ်မှ လတ်ဆတ်သော သွေးများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး အနီရင့်ရောင် သွေးစွန်းနေသော ဇီးပန်းပွင့်လေးများ သဏ္ဍာန် အကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လေထဲတွင် တွဲလောင်း ချိတ်ဆွဲခံထားရသော လူတစ်ဒါဇင်ကျော်၏ မျက်နှာများသည် နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့တွန့်လိမ်နေသော်လည်း သူတို့သည် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ တစ်သံမျှပင် မထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။ အောင့်အည်း သည်းမခံနိုင်လောက်သော နာကျင်မှုများဖြင့်သာ အရိုင်းဆန်စွာ လူးလွန့်နေနိုင်ကြသည်။

ထိုမျှမက သူတို့အတွက် ဤအချိန်၌ သတိလစ် မေ့မြောသွားခြင်း ဆိုသည်မှာပင် ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန် ရှားပါးသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အားဖြည့်ပေးမှုအောက်တွင် ယခုအခါ သူတို့သည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ သတိကြည်လင် နေခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သေးငယ်သော နာကျင်မှု အစအနတိုင်းသည်ပင် အဆုံးအစမရှိအောင် ချဲ့ကားခံလိုက်ရသည်။ ဤအလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုသည် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ကြေမွသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် သူတို့ကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ လွှတ်ပေးလိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။ သူ၏ အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိနှိပ်ထားသော နတ်ဘုရားအာရုံ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် သေလည်းမသေနိုင်၊ သတိလည်း မလစ်နိုင်သလို အနည်းငယ်မျှသော အော်ဟစ်သံလေးကိုတောင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဤနာကျင်မှု ပွဲတော်ကြီးကို တိတ်တဆိတ် အရသာခံရုံသာ တတ်နိုင်ကြလေတော့သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် ပြကွက်ကြီးသည် ရှိနေသူ အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ကျင်းနိုင်ငံမှ အစွမ်းထက်သော အထက်တန်းလွှာများသည် လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့အထဲမှ သတ္တိနည်းသူ အချို့ဆိုလျှင် ပြိုလဲလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေသည်။ ရွှယ်အန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသော အထက်တန်းစား ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလူများ ခံစားနေရသော နာကျင်မှုသည် အမှန်တကယ် မည်မျှတောင် အောင့်အည်း သည်းမခံနိုင်စရာ ကောင်းသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ပင်လျှင် အာရုံခံနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နာကျင်မှုသည် အဆုံးသတ်မရှိဘဲ ထာဝရ ဖြစ်တည်နေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဒီလောကကြီးထဲမှာ ငရဲဘုံဆိုတာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက သေချာပေါက် ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်...

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ ကြည့်ရှုနေလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူက ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"လူတော်တော်များများက ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ အိုး... သေတဲ့သူတွေလည်း သေသွားကြပြီပဲ၊ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးသွားပြီမို့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူးလေ၊ ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ပြီး မေ့ပစ်ဖို့ မကြိုးစားတာလဲတဲ့"

ရွှယ်အန်း၏ အသံသည် ပွဲတော်ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ကျင်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော် တစ်ခွင်လုံးသို့ပင် ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျော ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

လူတိုင်းက တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေကြသည်။

"တချို့ကလည်း ပြောကြသေးတယ်၊ ကလဲ့စားချေတာက နောက်ထပ် ကလဲ့စားချေမှုတွေကိုပဲ မွေးဖွားပေးလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့ အမုန်းတရားကို အမုန်းတရားနဲ့ ရေလောင်းပေါင်းသင်နေမှာလဲ၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းက နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဖြစ်စေတယ်တဲ့"

ရွှယ်အန်း ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ ကျင်းနိုင်ငံမှ အထက်တန်းလွှာ များစွာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အထူးသဖြင့် လတ်တလော စိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်သော နာကျင်မှုများကို ခံစားနေရသူများသည် ကယ်တင်ခြင်းကို မျှော်လင့်ရင်း အပူတပြင်း တောင့်တမှုများဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုအရာကို သတိပြုမိသောအခါ ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် အပြုံးလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ"

"ခွင့်လွှတ်ပိုင်ခွင့်က မင်းတို့မှာလည်း မရှိဘူး၊ ငါ့မှာလည်း မရှိဘူး၊ တကယ်တမ်း ခွင့်လွှတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတဲ့သူတွေက ထောင်နျန်နဲ့ နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်မြို့က ပြည်သူအားလုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့အားလုံး သေသွားကြပြီ၊ မင်းတို့ လက်ချက်နဲ့ သေသွားကြပြီလေ"

"ငါ သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်၊ သူတို့ သေခါနီးအချိန်မှာ သနားညှာတာဖို့ တောင်းပန်ခဲ့ကြမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သူတို့ကို ချမ်းသာပေးခဲ့လို့လား"

"မင်းတို့ မပေးခဲ့ဘူးလေ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မင်းတို့က ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကိုတောင် ပိုတိုးလုပ်ခဲ့ကြသေးတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ပါးနပ်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မြို့သူမြို့သားတွေအပေါ်၊ ထောင်နျန်အပေါ် အသုံးပြုတုန်းက မင်းတို့ ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြမှာပဲလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"မင်းတို့ သတ်ဖြတ်မှုရဲ့ အနုပညာ အလှတရားဆိုတဲ့အရာကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့ကြတာ၊ အဲ့ဒီ အလှတရားက တခြားသူတွေရဲ့ အဆုံးအစမရှိတဲ့ နာကျင်မှုတွေ အပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတယ်ဆိုရင်တောင်မှ မင်းတို့က အဲ့ဒီအထဲမှာ ပျော်မွေ့ပြီးတော့ စွဲလမ်းနေခဲ့ကြတာပဲ"

"ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"

ရွှယ်အန်း၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။ သူ၏ အဆက်မပြတ် မေးခွန်းထုတ်မှုများအောက်တွင် လူတိုင်း မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

ယခင်က ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ စွပ်စွဲချက်များကို ကြားပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ တွေဝေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ကျင်းနိုင်ငံမှ အစွမ်းထက်သော အထက်တန်းလွှာများ အထူးသဖြင့် လေထဲတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော လူသတ်သမားများ၏ မျက်နှာများသည် ပြာနှမ်းသွားပြီး သက်ရှိလက္ခဏာများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် သူတို့၏ ယုတ်မာမှုများကို အလွန် ရက်စက်စွာ၊ အရိုးထဲထိအောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ ပြသလိုက်ရာ မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ချေ။

သူတို့သည် ပြန်လည် ချေပရန် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မထုတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ ရွှယ်အန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် နောက်သို့မှီချလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါကြောင့် ငါက တခြားသူတွေ ပြောတာကို ဘယ်တော့မှ နားမထောင်တာပဲ၊ ငါက စကားရှစ်ခွန်းကိုပဲ လက်ကိုင်ထားတယ်"

"မျက်လုံးအတွက် မျက်လုံး၊ သွေးအတွက် သွေးပဲ"

"သူတို့အတွက်ကျတော့..."

ရွှယ်အန်းက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံနေရသူများကို လက်ဟန်ဖြင့် ပြလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်ကာ လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

"အခု သူတို့ ခံစားနေရတာက သူတို့ အရင်တုန်းက တခြားသူတွေအပေါ် သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မှန်တစ်ချပ်လို ပြန်ထင်ဟပ်ပြနေတာပဲ"

သူ၏ အသံဆုံးသွားသည်နှင့် အုပ်စုရှေ့ဆုံးတွင်ရှိသော အဖြူရောင် ပန်းပွင့် ပန်ဆင်ထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ လည်ပင်း တစ်လျှောက်တွင် ဧရာမ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် စုတ်ပြဲ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထို့နောက် ခေါင်းမူးမိုက်မတတ် ရွံရှာဖွယ်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုဒဏ်ရာသည် ကြော့ရှင်းသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်သွားသည်။

၎င်းသည် ထောင်နျန်၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာနှင့် ထပ်တူကျနေသော်လည်း ယခု မြင်တွေ့ရချိန်တွင်ကား ရက်စက်သော လှောင်ပြောင်မှု အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏ ခြေလက်များသည် လွှမ်းမိုးနေသော နာကျင်မှုကြောင့် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ရီနေသည်။ သူ့ မျက်လုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောရလျှင် ၎င်းတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ဟာလာဟင်းလင်း မျက်လုံးအိမ်နှစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့လေသည်။

ဤအူပြတ်မတတ် ရွံရှာဖွယ် မြင်ကွင်းကြားတွင် ရွှယ်အန်းသည် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြင်ကြပြီလား၊ ဒါက ငရဲပဲ၊ သူတို့ သတ်ဖြတ်မယ့် ဓားကို မြှောက်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငရဲဘုံကို ဖန်တီးလိုက်တာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သော နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး ချင်းမို့ထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"

ချင်းမို့သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားလေသည်။ သူက အကြောက်တရားဖြင့် ထစ်အစွာ ပြောသည်။

"ဟ... ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်ကြီး ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်၊ ဒီလူတွေက လူစိတ်မရှိတဲ့ကောင်တွေ၊ ရက်စက်ပြီး မညှာမတာ နှိပ်စက်တတ်တဲ့ကောင်တွေ၊ အခု သူတို့ ခံစားနေရတာက သူတို့ရဲ့ ဝဋ်လည်တာပါပဲ"

ထိုခဏလေးမှာပင် ကျင်းနိုင်ငံ အထက်တန်းလွှာ များစွာသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အမှန်တရား တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

တစ္ဆေ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဆရာသခင်ကြီးက ဝဋ်လည်တာတွေ၊ လူစိတ်ရှိတာတွေ အကြောင်း ပြောနေတယ်တဲ့လား၊ ဒီထက် ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အရာများ ရှိနိုင်ပါဦးမလား...

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ စကားပြောချင်သော်လည်း ပြန်လည် စဉ်းစားကာ တွေဝေသွားကြလေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။ သူက ချီးကျူးသည့်ဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ကောင်းကောင်း ပြောလိုက်တာပဲ၊ ဝဋ်လည်တယ် ဆိုတာက တကယ်တမ်း ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြပေမယ့် ငါကတော့ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တယ်၊ မင်းရော မယုံဘူးလား"

"ယုံ... ယုံတာပေါ့၊ သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့"

ချင်းမို့က အနေခက်သော အပြုံးဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး သဘောတူသည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး၊ ဒီအရာတွေ အားလုံး နောက်ကွယ်က အဓိက တရားခံ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက ဘယ်လို ဝဋ်မျိုးနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ထင်လဲ"

ချင်းမို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားရသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရွှယ်အန်းကိုကြည့်သည်။

ရွှယ်အန်းက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ နောက်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ရင်း မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေသည်။

"ဟမ်"

ချင်းမို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေလေသည်။ သူက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ထစ်အစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သ... သ... သခင်ကြီး၊ ကျ... ကျွန်တော်က ဒါတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျ... ကျွန်တော်က အထက်က အမိန့်တွေကို နာခံရုံ သက်သက်ပါပဲ၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့..."

"ပြီးတော့ တစ္ဆေဘုရင်ဆိုတဲ့ ကောင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အောက်မှာ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာ... ဟုတ်တယ်မလား"

ရွှယ်အန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်"

ချင်းမို့က အကြောက်တရားဖြင့် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အာ... အဲ့လိုကိုး"

ရွှယ်အန်းက အတွေးနယ်လွန်နေသည့်အလား သူ၏ နှာခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ အမိန့်တွေ အားလုံးကို တစ္ဆေဘုရင်က ထုတ်ပြန်ခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော်က အကောင်အထည်ဖော်သူ သက်သက်ပါပဲ"

ချင်းမို့က သတိထား၍ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ့ ရင်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြစ်မှုများ အားလုံးကို သရဲတစ္ဆေ ဘုရင်အပေါ်သို့ ပုံချထားနိုင်သရွေ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် ယာယီ လုံခြုံမှုကို ဝယ်ယူနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

သေချာသည်မှာ ရွှယ်အန်း မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းနေပါစေ တစ္ဆေ ဘုရင်ကိုတော့ မည်သည့်အရာမျှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

--