အခန်း ၁၃၄၇

အခန်း (၁၃၄၇) ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းနိုင်ငံဆိုတာ ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...

ပွဲတော်ခန်းမကြီးသည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး လေထုမှာ သံမဏိကဲ့သို့ တင်းမာခိုင်မာနေသည်။

ရွှယ်အန်း ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ ကျင်းနိုင်ငံ၏ အရှင်သခင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး ချင်းမို့လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူကိုးကွယ်သည့် နတ်ဘုရားများပင်လျှင် ရွှယ်အန်း၏ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကာ အတူတကွ စုရုံးကြောက်ရွံ့နေကြသော ကျင်းနိုင်ငံမှ အထက်တန်းလွှာ မှူးမတ်များမှလွဲ၍ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေဆဲဖြစ်ကာ အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ငရဲဘုံ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရသည့် လူဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့လေသည်။

ယခု လူတစ်ဒါဇင်ကျော်၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စီးကျစရာ သွေးများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူတို့၏ ကြံ့ခိုင်သော ရုပ်ခန္ဓာများကြောင့် သေခြင်းတရားက သူတို့ကို မခေါ်ဆောင်နိုင်သေးချေ။

သို့တိုင်အောင် ဤခဏလေးမှာပင် သူတို့သည် ယခင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးလောက်အောင် သေခြင်းတရားကို အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့ကြလေသည်။ လူအများစုအတွက် စက္ကန့်အနည်းငယ် ဆိုသည်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့အတွက်မူ ကုန်လွန်သွားသော အချိန်တိုင်းသည် အဆုံးအစမရှိသော နာကျင်မှုများသာ ဖြစ်နေလေသည်။

အကယ်၍သာ ရွှယ်အန်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကြားဝင်စွက်ဖက်မထားခဲ့ပါက သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် ပြိုလဲပျက်စီးပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူတို့အပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် သနားကရုဏာ မသက်ခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က ထောင်နျန် ခံစားခဲ့ရသည်မှာ မိနစ်ဆယ်ဂဏန်းမျှလောက် မဟုတ်ဘဲ၊ ရက်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ကြာရှည်သော အဆုံးအစမရှိသည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အသက်တစ်ချောင်းအတွက် အသက်တစ်ချောင်း၊ အကြွေးကို အပြည့်အဝ ပြန်ဆပ်ရမည်ဆိုသည်မှာ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်သော အမှန်တရားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ပေးဆပ်ရမည့် အကြွေးမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် လျော့ပေါ့၍ မရနိုင်ချေ။ ကျန်ရှိနေသော ကျင်းနိုင်ငံမှ အထက်တန်းလွှာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဆိုရလျှင် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်များသည် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း၏ အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ့အကြည့်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်များသည် အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ရီသွားကြသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးကမှ သူတို့၏ မိသားစုများသည် ဂုဏ်ကျက်သရေများဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသော အဓိက မိသားစုကြီး သုံးခုဖြစ်သည့် ပိုင်လီ မိသားစု၊ ကျင်း မိသားစုနှင့် ကျန် မိသားစုတို့၏ မိသားစု ခေါင်းဆောင်များပင်လျှင် ယခုအခါ မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ အကြည့်များကို မရင်ဆိုင်ဝံ့ကြတော့ချေ။

ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေး၏ စွမ်းအားသည် မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုလောက်အောင် ကြီးမားကြောင်းနှင့် သူ၏ နည်းလမ်းများသည် သွေးစွန်းနေသကဲ့သို့ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းကြောင်းကို သူတို့ နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက် ရည်မှန်းချက် အားလုံးသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင် သိသာထင်ရှားစွာ ရပ်တည်နေသူများမှာ ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ရှင်းလင်းမှုကို ခံထားရသော ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် ကျန်ကျားလျန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး"

ရွှယ်အန်းသည် ထိုသုံးဦးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။ သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှု အလေးချိန်က လေထုကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေသည်။

များစွာသော သူတို့သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လက်များဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုလာကြသည်။ သို့တိုင်အောင် ဤသုံးဦးမှာမူ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို မကြောက်ရွံ့တော့သည့်အလား တည်ငြိမ်နေကြလေသည်။ မဆုံးတွင် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဤသုံးဦးသည် ရွှယ်အန်း ရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာမသိသောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားရာ ထိုသုံးဦးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး ကျင်းနိုင်ငံ မြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံအထက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် မြို့ကို အောက်သို့ စီးမိုးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ခြောက်ကပ်နေသော လမ်းမများနှင့် အိမ်များအတွင်း ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးစုအကြွင်းအကျန်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"အမှောင်သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရဖို့အတွက် ကိုယ့်ပြည်သူတွေကို တစ္ဆေတွေအဖြစ် အသွင်ပြောင်းတယ်ပေါ့၊ တကယ်ကို သေသင့်တဲ့ကောင်တွေပဲ"

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်းနှင့် အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ကျင်းနိုင်ငံသည် တစ္ဆေဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်များကို မည်သည့်အခါမျှ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြဖူးချေ။

ချင်းမို့ နိုင်ငံတော် ဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်လာပြီးနောက်မှသာ ဤကဲ့သို့ အစွန်းရောက်သော လုပ်ရပ်များကို တွန်းအားပေး လုပ်ဆောင်စေခဲ့ပြီး ဤစိတ်ကူးနှင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်သော ပြစ်မှုကြီးကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှီကျန်း ရှေ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ပြောသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ အမှန်ပြောရရင် ကျင်းနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးက ဧရာမ သင်္ချိုင်းကုန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ၊ ပြည်သူအားလုံးနီးပါး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး တစ္ဆေ ဝိညာဉ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲခံလိုက်ရပါပြီ"

သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ ဒေါသကြောင့် မှောင်မိုက်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒီ သာမန်ပြည်သူတွေက အခုတော့ တစ္ဆေတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီး အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း ကြားမှာ အကျဉ်းချခံထားရပါတယ်၊ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လို့ရပေမယ့် သူတို့ကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတော့ မရှိပါဘူး"

ရွှယ်အန်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါသိပြီ၊ လောလောဆယ်တော့ နောက်ဆုတ်နေလိုက်ဦး"

ရှီကျန်းသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း ဦးညွှတ်ကာ နောက်ဆုတ်သွားသည်။ သို့တိုင်အောင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤအကျပ်အတည်းကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်း ဆိုတာကို လုံးဝ မသိရှိသောကြောင့်ပင်။

ဤဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ရှီကျန်း တစ်ယောက်တည်းဖြင့်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအပြစ်ကင်းတဲ့ ပြည်သူတွေကကော၊ အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေအတွက် သက်သက်နဲ့ သူတို့ကို စတေးခံလိုက်ရမှာလား...

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် အောက်ဘက်ရှိ ပွဲတော်ခန်းမဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုတွေက သေသင့်တယ်လို့ မင်းတို့ ထင်လား"

ပိုင်လီရှောက်ကွမ်း၊ ကျင်းဟောင်ရန်နှင့် ကျန်ကျားလျန် သုံးဦးစလုံးမှာ အေးခဲသွားကြပြီး အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မိသားစုများ ကျူးလွန်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ရှင်းလင်းမှုကို မခံရမီကတည်းက သူတို့သည် ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုကြီးများ မဟုတ်လျှင်တောင် အမှားများစွာကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့ကြသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြုံးသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကိုပါ အတူတကွ သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်တာပေါ့"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ရွှယ်အန်းသည် သူ၏လက်များကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး အမိန့်စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလေသည်။

"ပြောင်းပြန်လှည့်စမ်း"

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင်းနိုင်ငံမြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ နိုင်ငံ၏ နယ်မြေတစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ပထမဆုံး သေဆုံးသွားသူများမှာ ပွဲတော်ခန်းမထဲရှိ အထက်တန်းလွှာများပင် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူတို့ အသက်ချမ်းသာရာရပြီဟု ယုံကြည်ကာ အချည်းနှီး ဝမ်းသာနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သေခြင်းတရားက သူတို့ထံသို့ လျင်မြန်ကြမ်းတမ်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို လုံးဝ အငိုက်မိသွားစေခဲ့လေသည်။

ထိုခဏလေးမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အားလုံးသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြပြီး ရုပ်ခန္ဓာများ၊ စိတ်ဝိညာဉ်များနှင့် ရည်မှန်းချက်များ အားလုံးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချေမှုန်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လေထဲတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာမူ ထိုစွမ်းအင်၏ ထိခိုက်မှုကို မခံခဲ့ရချေ။ သို့သော် သူတို့၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်လုံးများထဲရှိ မနာလိုအားကျမှုများက သူတို့ကိုယ်တိုင် သေခြင်းတရား၏ လွတ်မြောက်မှုကို မည်မျှတောင် တောင့်တနေခဲ့ကြသနည်း ဆိုသည်ကို ဖော်ပြနေလေသည်။

အမှန်ပင်။ သူတို့အတွက် သေဆုံးခြင်း ဆိုသည်မှာ ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဆက်လက်၍ ကျဆုံးသွားသူများမှာ ကျင်းနိုင်ငံမြို့တော် တစ်ခွင်တွင် ပြန့်ကျဲနေကြသော အခြား အထက်တန်းလွှာများပင် ဖြစ်လေသည်။

အချို့က အိပ်ပျော်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများတွင် ယစ်မူးနေကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိဘဲ သေခြင်းတရားဆင်းသက်လာသောအခါ သူတို့ တုံ့ပြန်ရန်အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အမှုန့်များအဖြစ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

အဆုံးတွင် ကျင်းနိုင်ငံ တစ်ခွင်လုံးရှိ အုပ်ချုပ်သူ လူတန်းစားမှ လူတိုင်းသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ သေခြင်းတရားသည် လျင်မြန် သန့်ရှင်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီး အော်ဟစ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ကြချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ အဆုံးသတ် မဟုတ်ပေ။ အစအပျိုးမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအင်ကြီးက မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးကို တိုက်ခတ်သွားသောအခါ သရဲတစ္ဆေများအဖြစ် အတင်းအဓမ္မ အသွင်ပြောင်းခံထားရသော သာမန် ပြည်သူပြည်သားများ၏ ဝိညာဉ်များသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုများဖြင့် တောက်ပလာကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေထုထဲတွင် လွတ်မြောက်ခြင်းကို သူတို့ ခံစားမိလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများသည် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး သူတို့ဝိညာဉ်များသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ရောင်တန်းများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးတက်လာကာ ကျင်းနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင်များထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ရွှယ်အန်းထံသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြလိုက်ကြလေသည်။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"သွားကြတော့"

ထိုပုံရိပ်များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီးနောက် အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

ရှီကျန်းမှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဟု ထင်ရသော အကျပ်အတည်းကြီး တစ်ခုကို ရွှယ်အန်းက ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

ထိုမျှမက ထိုဝိညာဉ်များသည် ယခုအခါ လောကီ အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ စည်းမျဉ်းအောက်ရှိ သံသရာစက်ဝန်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ရှီကျန်း အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်လေသည်။ အခြားသူများမှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ထို့နောက် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ သူတို့၏ အောက်ဘက်ရှိ မြို့တော်နှင့်တကွ ကျင်းနိုင်ငံ တစ်ခွင်ရှိ အဆောက်အဦးတိုင်းသည် အမှုန့်များအဖြစ် ပြိုကျပျက်စီးသွားလေတော့သည်။

ရှင်းယွီရှုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထောင်နျန်... ရွာက ဦးလေးနဲ့ အန်တီတို့... သခင်ကြီးက ခင်ဗျားတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးလိုက်ပါပြီ"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာလေသည်။

ရွှယ်အန်းက လက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ကျင်းနိုင်ငံဆိုတာ ဆက်လက် တည်ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

တစ်ချက်တည်းနဲ့ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်း၊ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ကလဲ့စားချေမှုကို ပြည့်ဝသွားစေခဲ့သည်။ ဤသည်ကား ရွှယ်အန်း၏ ခွန်အားနှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုပင်ဖြစ်သည်။

--