အခန်း ၁၃၅၀

အခန်း (၁၃၅၀) စစ်မြေပြင်

ဤကမ္ဘာသည် တစ္ဆေနယ်ပယ်ကြီးနှင့် ကပ်လျက် တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြတ်သန်းသွားလာရန် အချိန်များစွာ မယူရချေ။

ထို့အပြင် သူ၏ ကြီးထွားလာသော စွမ်းအားများနှင့်အတူ ရွှယ်အန်းသည် ဤကဲ့သို့သော အကွာအဝေးတို ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းမှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလာရလေသည်။

မဆုံးတွင်တော့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင် ရေစီးကြောင်းများကြားတွင် မှေးမှိန်သော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် အတားအဆီးတစ်ခုသည် နောက်ဆုံး၌ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်များ လင်းလက်သွားသည်။ ၎င်းသည် တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီး၏ နယ်နိမိတ် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်ကာ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သို့သော် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးသည် နူးညံ့သော ဆပ်ပြာပူဖောင်းလေး တစ်ခုကဲ့သို့ ရွှယ်အန်း ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့ကြီး တစ်ခုသည် သူ၏ အာရုံများကို ရိုက်ခတ်လာလေသည်။

အနံ့အသက်မှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး အဆုတ်ထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ သူ့ကို အန်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

၎င်းကို ပို၍ ထူးဆန်းသွားစေသည်မှာ သတ္တုဆန်သော သွေးညှီနံ့နှင့်အတူ ရောယှက်နေသည့် ဆွေးမြေ့ပြီး မှိုတက်နေသော အနံ့အသက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော အသားစများ အတူတကွ ပုံတင်ထားကာ ခေတ်ကာလများစွာကြာအောင် အချဉ်ဖောက်ထားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တူးဖော်လိုက်သကဲ့သို့သော အနံ့မျိုး ဖြစ်သည်။

ဤစက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့အသက်ကြောင့် ရွှယ်အန်းပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထိုအနံ့ဆိုးမှ သူ့ကိုယ်သူ ဖယ်ခွာရန် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်၌ ရွှယ်အန်းသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူ၏ ခြေအောက်တွင်မူ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော တောင်စောင်း မြေပြင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ မြေပြင်ကို သူ အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူ တစ်ဦးပင်လျှင် ဦးရေပြား ကျိန်းစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။

မည်းနက်နေသော သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည့် မြေကြီးပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ရုပ်အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ ရုပ်အလောင်းများသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတ်ဖြတ်ခံထားရကြောင်း သိသာထင်ရှားနေပြီး အများစုမှာ အနီရဲရဲ သွေးများ ထွက်ကျနေဆဲဖြစ်ကာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများသည် ပွင့်ဟနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများပေါ်ရှိ များပြားလှသော ဒဏ်ရာများနှင့် သူတို့ကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကြေမွနေသည့် ဓားများက ဤနေရာသည် ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသည်။

အထက်အမြင့်မှ စီးမိုးကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တွင် ကျဆုံးနေသူများ၏ မျက်နှာများပေါ်၌ ရေးထွင်းထားသော အကြောက်တရားနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကို ထင်ရှားစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

ထိုမျက်နှာအမူအရာများသည် သူတို့၏ အသွင်အပြင်များထဲသို့ အလွန်အမင်း နာကျင်စွာဖြင့် ရေးထွင်းခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ နာကျင်မှုက သူတို့၏ မျက်နှာများကိုပင် ရှုံ့မဲ့တွန့်လိမ် သွားစေခဲ့သည်။

ပုံနေသော ရုပ်အလောင်းများအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးဖြူများသည် မြှုပ်နှံခံထားရပုံရသည်။

ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေမှုကြောင့် မည်းနက်နေသော အရောင်ကျွတ်နေသည့် အရိုးလက်တံများသည် မြေကြီးထဲမှ သဘာဝမကျစွာ ဆန့်ထွက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ကောက်ကွေးစွာ လက်ညှိုးထိုးနေသည်။

ဖြူလျော့နေသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အရိုးများသည် စိမ့်ချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြူရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားသောအခါ ထိုအရိုးလက်တံများသည် တစ္ဆေ စစ်တပ်တစ်ခု၏ နိမိတ်မကောင်းသော အလံများကဲ့သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားကြပြီး စစ်မြေပြင်သို့ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

လေထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း သူ ရှေ့သို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားလေလေ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပိုမို၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤစစ်မြေပြင်၏ ကြီးမားလှသော အတိုင်းအတာမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး အနည်းဆုံး လီတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။

ဤကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ဒေသကြီးအတွင်းရှိ နေရာတိုင်းတွင် အရိုးများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ရုပ်အလောင်းများ၏ အရေအတွက်မှာ လုံးဝကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းပေါ်တွင် မရှိခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အထူးတလည် ထူးဆန်းနေသော အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရုပ်အလောင်း အရေအတွက် များပြားစွာ လဲလျောင်းနေပြီး ထိုသူအားလုံးသည် အချိန်မတိုင်မီ ကြမ်းတမ်းရက်စက်စွာ သေဆုံးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသော်လည်း ဤဧရိယာအတွင်းသို့ မည်သည့် သရဲတစ္ဆေ စွမ်းအင် အရိပ်အယောင်မှ ပျံ့နှံ့နေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် ဤမျှများပြားသော စစ်သည်များ သေဆုံးမှုက တစ္ဆေစွမ်းအင်များကို အမြောက်အမြား မွေးဖွားပေးသင့်ပေသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်စက်လေးမှ မရှိရသနည်း။

မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ကာလများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်များပင်လျှင် ကြွင်းကျန်ရစ်သော သရဲတစ္ဆေ စွမ်းအင်များကို ထိန်းသိမ်းထားတတ်သည်။

အထူးသဖြင့် ယင်စွမ်းအင် အထူထပ်ဆုံး ဖြစ်သော ဤတစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီးထဲတွင် ဖြစ်လေသည်။

သို့တိုင်အောင် ဤစစ်မြေပြင် အတွင်း၌ မည်သည့် သရဲတစ္ဆေ စွမ်းအင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်နေသော၊ အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိနှိပ်ထားသည့် နာကြည်းချက် အရှိန်အဝါကြီး တစ်ခုသာဖြစ်ပုံရသည်။

ရွှယ်အန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် စစ်မြေပြင်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်လား...

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ဤနေရာကို ပြည့်နှက်နေသော လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် နာကြည်းချက်က သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို သိသိသာသာ လျော့ကျသွားစေခဲ့သဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူ အစပိုင်း၌ သတိမပြုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဘာလုပ်နေတာလဲ...

သူ့ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် ဝေဝါးသွားကာ သူ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

ထိုပုံရိပ်၏ အသွင်အပြင် အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှယ်အန်းပင်လျှင် မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုသူသည် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သန့်ရှင်းစွာ ရိတ်သင်ထားသော ခေါင်းပြောင်သည် မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေလေသည်။ ဒါက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပဲ...

ထိုဘုန်းကြီးသည် စစ်မြေပြင်၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေကာ ပုတီးစိပ်တစ်ကုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေသည်။

ဘုန်းကြီး၏ ရွတ်ဆိုသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းလေးများသည် အပြင်ဘက်သို့ စတင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အလင်းရောင် ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် ဖိနှိပ်ထားသော နာကြည်းချက်များသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုပ်အလောင်းများ၏ ရှုံ့မဲ့တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာများသည် ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား သက်သာရာရသွားပုံပေါ်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများသည် စူးစမ်းလိုသော အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီး၏ စစ်မြေပြင် အစွန်းတွင် သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များကို လမ်းညွှန်ရန် သုတ်တော်များကို ရွတ်ဖတ်နေသည့် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဤမြင်ကွင်းသည် သူ မည်သို့ပင် ကြည့်ရှုစေကာမူ လုံးဝကို သဟဇာတ မဖြစ်နေချေ။

သို့တိုင်အောင် ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြခြင်း မပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ဘုန်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ရီလာပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြူလျော့လာသည်။ အဆုံးတွင် ဘုန်းကြီးသည် ရွတ်ဆိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျယ်ဝန်းသော စစ်မြေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရှုရန် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညှိုးနွမ်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နောက်လှည့်၍ မထွက်ခွာမီ လေးနက်သော ရိုသေမှု အမူအရာဖြင့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်လိုက်လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ဘုန်းကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ထဲသို့ နစ်မျောသွားသည်။

စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံ တစ်လျှောက်တွင် တာအို ပညာရပ်များ၏ သဘောတရားက အမြင့်မားဆုံး စိုးမိုးထားသော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်သော၊ အစွမ်းထက်သည့် တည်ရှိမှု တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

သူ အင်မော်တယ် အရှင်သခင် အဖြစ် ရှိနေစဉ်ကာလ အတွင်း ရွှယ်အန်းသည် ကြီးမြတ်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူ များစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ လမ်းစဉ်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ချန်ရစ်ခဲ့သည့် အမွေအနှစ်များကိုပင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ ၎င်းက သူ့ကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လွှမ်းမိုးမှုသည် စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံ တစ်လျှောက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိနေသော်လည်း ၎င်း၏ အထူးပြု ကျင့်စဉ်များသည် များသောအားဖြင့် ၎င်းကို သက်ဝင်ယုံကြည်မှု တစ်ခု အနေဖြင့်သာ အခန်းကဏ္ဍကို ကန့်သတ်ထားလေ့ရှိပြီး နေရာများစွာတွင် စစ်မှန်သော စွမ်းအား လိုအပ်နေတတ်သည်။

ဒါပေမဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့ လမ်းစဉ်တွေရဲ့ နယ်မြေဖြစ်တဲ့ ဒီ သရဲတစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီးထဲမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ရွှယ်အန်း သူ့ရဲ့ အရိုင်းဆန်ဆုံး စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေထဲမှာတောင် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး...

ယခင်က သရဲတစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီး တစ်လျှောက် သူ၏ လှည့်လည်သွားလာမှုများ အားလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် သူ တစ်ခါမျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ထို့အပြင် ဤသာမန်ဟု ထင်ရကာ ထင်ရှားသော အသွင်အပြင်လည်း မရှိ၊ ထူးခြားသော ပါရမီလည်း မရှိသည့် ဘုန်းကြီးသည် အခြားသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ဖြာထွက်နေကြောင်း ရွှယ်အန်း သတိပြုမိသည်။

၎င်းတွင် တူညီသော မျှတသည့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှု ပါဝင်နေသော်လည်း ၎င်းသည် ထပ်လောင်း အရည်အသွေး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။ လောကကြီး၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူကိုယ်တိုင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည့်အလား သတ္တဝါ အားလုံးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော သနားကရုဏာထားမှုပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ နိုးကြားလာသည်နှင့်အမျှ ရွှယ်အန်း အတွေးများသည် လှုပ်ရှားလာပြီး ဘုန်းကြီး၏ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားသည်။ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကြီးထဲတွင် မည်သို့သော မထင်မှတ်ထားသည့် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ချင်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေနယ်ပယ်ကြီး၏ အနှစ်သာရနှင့် ကာလရှည်ကြာ လုံးလုံးလျားလျား ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်တည်နေခဲ့ကြသော ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူများ၏ တည်ရှိမှုကို ခွင့်ပြုထားသော အပြောင်းအလဲများကိုပင်။

ရွှယ်အန်း၏ နက်နဲလှသော စွမ်းရည်များနှင့်အတူ ဘုန်းကြီးသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် အရိပ်အယောင် မရိပ်မိခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ဘုန်းကြီးသည် တောင်စောင်းမှ ဆင်းလာကာ အဝေးပြေးလမ်းမကြီး တစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများ လှမ်း၍ လျှောက်သွားလေသည်။

အဝေးပြေးလမ်းမကြီးသည် ကျယ်ဝန်းပြီး မကြာခဏ ခရီးသွားလာလေ့ရှိကြောင်း ပြသသည့် လှည်းဘီးရာများနှင့် ခြေရာများသည် မြေကြီးထဲတွင် ရေးထွင်းထားသကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားနေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လမ်းဘေး တစ်လျှောက်လုံးသည် ကြက်သီးမွေးညင်း ထဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွာလေးများ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သော်လည်း အားလုံးသည် သက်ရှိဝိညာဉ် တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ ခြောက်ကပ်နေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဘုန်းကြီးသည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်မလျှောက်မီ မှေးမှိန်သော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်လာသည်။

မဆုံးတွင်တော့ နေ့ဝက်ကျော်ကြာအောင် လျှောက်လာပြီးနောက် လမ်းဘေး မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းကို မြို့တစ်မြို့ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ လွန်ကဲရာ ကျလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ရွာတစ်ရွာထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ထိုနေရာတွင် လူများ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ အခြေချ နေထိုင်ရာ နေရာကို မြင်သောအခါ ဘုန်းကြီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလေးလံစွာဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

အချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်က ရှေးဟောင်း လမ်းဘေး မြို့လေး တစ်လျှောက်သို့ ထူထပ်ပြီး ခွင့်လွှတ်မှု ကင်းမဲ့သော အရိပ်ကြီးများကို ထိုးကျနေစေသည်။

မီးအိမ်တွေ ထွန်းရမယ့် အချိန်ပဲ...

သို့သော် ဘုန်းကြီးသည် မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်တိုင်းသည် မှောင်မိုက်နေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး ဟဟလေး ပွင့်နေသော တံခါးပေါက် အနည်းငယ်သည်ပင် သူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြို့သူမြို့သားများ မြင်လိုက်ရသည့် ခဏလေးမှာပင် ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချခံလိုက်ရသည်။

ဘုန်းကြီးသည် မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ မြို့အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဦးတည်ကာ လမ်းမများ တစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အသက်ရှူကျပ်လုမတတ် သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး တစ်ခုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြောင်းသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အမှောင်ထုမှာ မြေပြင်တစ်လျှောက်သို့ တဖြည်းဖြည်း တွားသွား ဝင်ရောက်လာ၏။

--