အခန်း ၈၀၀
Vol. 54 Ch. 800
အခန်း (၈၀၀) - အရာအားလုံး အဆင်ပြေ ချောမွေ့သွားခြင်း
~“ဒါက ငါ့ဆရာဆီကနေ သင်ယူထားတာပဲ... မင်းက ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်ရင် လာရှာလှည့်ပါ”
အဝေး တစ်နေရာမှ ကျန်းကျွင့်လန်၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ပေါ့ပါးသော ရယ်သံက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။
ထိုနေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
ကျန်းကျွင့်လန်နှင့် ယဲ့ထျန်းဝေတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး နောက်တွင်လည်း ချီကျွယ်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါများမှာ မှင်သက်ကာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အချိန် အတော်ကြာသည်အထိ သတိမဝင်နိုင်ကြသေးပါချေ။
အံ့ဩစရာပဲ... ကျန်းကျွင့်လန်၏ အင်မော်တယ်လက်နက် သွန်းလုပ်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။
ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သော လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး နည်းစနစ်မျိုးကို ချီကျွယ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသလို မမြင်လည်း မမြင်ဖူးခဲ့ပါချေ။
လေပြေလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ချီကျွယ်၏ အမည်းရောင် ဆံပင်များကို လွင့်ဝဲသွားစေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး မှင်သက်နေမှုမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ ကျန်းကျွင့်လန် သွန်းလုပ်သွားသော သိုလှောင်လက်စွပ်လေးကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
“ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးကို ငါ လုံးဝ မသွန်းလုပ်နိုင်ဘူး”
ချီကျွယ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
ချီကျွယ်သည် အဆင့် (၅) အင်မော်တယ်လက်နက် သွန်းလုပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို အလွယ်တကူ သွန်းလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ယခု သူတို့ရှေ့ရှိ သိုလှောင်လက်စွပ်လေးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်နက်မျိုးကို သွန်းလုပ်ရန်မှာမူ သူ၏ စွမ်းရည်ထက် အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နေပါ၏။
ချီကျွယ်က သူ့ကိုယ်သူ အထင်သေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ နယ်ပယ် ကွာဟချက်မှာ သူ ကျော်လွှားရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်၏။
“တကယ်ပဲ... ဒီအလတ်စား ဝိညာဉ်လက်နက်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေသေးတယ်”
“ကျန်းကျွင့်လန်ရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ နယ်ပယ်က ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေတာလဲ”
ကျန်းကျွင့်လန် ပြသသွားသော စွမ်းရည်က သူတို့ကို အလွန်တရာ ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့အံ့အားသင့်မှုများကို ပေးစွမ်းသွားခဲ့ရာ သူတို့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတော့သည်။
ကျန်းကျွင့်လန်က သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ် ကျောင်းတော်၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် အင်မော်တယ်လက်နက် သွန်းလုပ်သူကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တော့သည်။
အကယ်၍ ဤသတင်းသာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ် ကျောင်းတော်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။
---
ရှန်ယင် မြို့တော်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ လုကျဲ့နှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန် ပြာယာခတ်နေကြစဉ် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ ဝမ်းသာစရာ သတင်းစကား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဒုတိယ တပ်မှူး ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့”
“ဒုတိယ တပ်မှူး ပြန်ရောက်လာပြီ”
မြင့်မြတ်သော လင်းယုန် ကြေးစားအဖွဲ့ဝင်များ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံများက ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“ဒုတိယ ညီလေး ပြန်ရောက်လာပြီ... အရမ်းကောင်းတာပဲ”
လုကျဲ့က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
လျိုချင်းယန်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်... အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“ငါတို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ... ငါတို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီဟေ့”
“သူတို့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ရခဲ့တာလား”
ဟု ဖုန်းဝူချန်ကလည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ မေးလိုက်၏။
“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုဖုန်း... ကျွန်တော်တို့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ရခဲ့ပြီဗျ... ရခဲ့ပြီ”
လုထျန်းချန်က ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သတင်းကောင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ယခင်က ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေသော ပင်မ မြို့တော်ကြီးမှာ ရွှေဒင်္ဂါး သန်းငါးဆယ် ထီပေါက်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာပြီး လူတိုင်းမှာ အတိုင်းအဆမသိ ဝမ်းသာနေကြတော့သည်။
“ဒုတိယ ညီလေး... ညီလေးကျန်းနဲ့ ညီလေးယဲ့ရော ဘယ်မှာလဲ”
လုထျန်းချန် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုကျဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့သလားဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... သူတို့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်၊ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်”
လုထျန်းချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ဖုန်းဝူချန်ထံသို့ ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အားလုံး နားလည်သွားစေရန် အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်၏။
“အစ်ကိုလု... ခင်ဗျား တကယ်ကို အများကြီး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ် ကျောင်းတော်အထိတောင် သွားခဲ့ရတာပဲ... ဒီလောက် အချိန်ကြာသွားတာ မဆန်းပါဘူး”
ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“မဟုတ်တာဗျာ... လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး၊ သူတို့ အသက်ကို ကယ်နိုင်သရွေ့တော့ ဒီလောက်လေးက တန်ပါတယ်”
လုထျန်းချန်က ရိုးသားပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေရာ ယခုအခါ လုံးဝ စိတ်အေးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းကျွင့်လန်နှင့် ယဲ့ထျန်းဝေတို့လည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြ၏။
အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ဖုန်းဝူချန် ချက်ချင်း စတင်လိုက်၏။
“ဖောင်း”
ဝူမီးတောက် လောင်ကျွမ်းလာပြီး အမှောင်နတ်သူငယ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့သော မီးတောက်တစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုမီးတောက်မှ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေနိုင်သော အအေးဓာတ်များ ရစ်သိုင်းလာပြီး ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အပူချိန်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကျဆင်းသွားစေတော့သည်။
“ဟယ်...”
လုကျဲ့နှင့် လုထျန်းချန် အပါအဝင် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြ၏။
“အမည်း... အမည်းရောင်... ဒါ ဘယ်လို မီးတောက်မျိုးလဲ”
လုထျန်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး လုကျဲ့၏ မျက်နှာမှာလည်း ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားတော့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဖုန်းဝူချန်က အအေးဓာတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်၏။ မဟုတ်ပါက ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရေခဲတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ချေ ရှိသည်။
ရူရီ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ် ပန်းပွင့်ကို ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အရည်ကျိုနေပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဆေးပင်၏ အခွံများ ကျွတ်ထွက်သွားကာ နို့နှစ်ရောင် ဆေးရည်တစ်ခုအဖြစ်သို့ စုစည်းသွား၏။ ထိုအရာမှာ ဆေးပင်၏ အဆီအနှစ်ပင် ဖြစ်ပါ၏။
“အစ်ကိုဖုန်းက ဆေးဆရာ တစ်ယောက်ပါလား”
ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆေးပင်မှ ဆေးရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုကျဲ့နှင့် လုထျန်းချန်တို့မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေမှုကို ဖလှယ်သည့်အနေဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဆေးဖော်စပ်သည့် ဖိုကို အသုံးမပြုဘဲ လက်ဖဝါးသက်သက်ဖြင့် ဆေးပင်မှ ဆေးရည်ကို ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုးကို လုကျဲ့နှင့် လုထျန်းချန်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။
သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်များက မည်မျှလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေမည်နည်း။
နို့နှစ်ရောင် ဆေးရည်မှာ ဖုန်းဝူချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် လှုပ်ရှားနေပြီး ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ ဖုန်းဝူချန်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆေးရည်မှာ သုံးပိုင်း ကွဲသွားပြီး ထန်ယွင်ရှန်၊ ယွင်ယွင်နှင့် ချန်းချန်းတို့ထံသို့ အသီးသီး ပျံသန်းသွား၏။
ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထန်ယွင်ရှန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးထံသို့ ရောက်ရှိနေကြတော့သည်။
“စိတ်ဖြေလျှော့ထားပါ... မခုခံပါနဲ့၊ ရူရီ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ် ပန်းပွင့်ရဲ့ ဆေးရည်က ခင်ဗျားတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တွေကို စုပ်ယူပေးနိုင်တယ်... အဆိပ်တွေ အားပျော့သွားပြီဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ ကံဆိုးခြင်း အဆိပ်မြူတွေကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားထုတ်ပေးမယ်... အရမ်းတော့ နာကျင်ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ တောင့်ခံထားရမယ်နော်”
ဖုန်းဝူချန်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူတို့ သုံးဦးက အံကို ကြိတ်ကာ တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြ၏။
သေစေနိုင်သော အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သရွေ့ မည်မျှပင် နာကျင်ပါစေ သူတို့ အောင့်အည်း သည်းခံရမည်သာ ဖြစ်ပါ၏။
ဆေးပင်၏ ဆေးရည်များ သူတို့ သုံးဦး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ဖုန်းဝူချန်က ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများကို ချက်ချင်း လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး သုံးပိုင်း ခွဲကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။
ဆေးရည်များ လည်ချောင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားသို့ အံ့မခန်း အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူတို့၏ အသားများကို ထိုးဖောက်ကာ သွေးကြောများ အားလုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေရာ သေစေနိုင်သော အဆိပ်များ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို တိတိကျကျ သိနေသည့်အလားပင် ဖြစ်တော့သည်။
ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများက သူတို့ သုံးဦးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရာ သူတို့မှာ လေထဲတွင် မျောလွင့်နေကြ၏။
“အား...”
ဆေးရည်များက သေစေနိုင်သော အဆိပ်များကို အားပျော့သွားစေသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများက အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး ကျန်ရှိနေသော အဆိပ်များကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေရာ ထန်ယွင်ရှန်နှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။ သူတို့သည် တစ်စက္ကန့်ခန့်သာ အောင့်အည်း သည်းခံနိုင်ပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြရ၏။
“တောင့်ခံထား... မကြာခင် ပြီးတော့မှာပါ”
ဖုန်းဝူချန်က အားပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာနေကာ အားပျော့သွားသော အဆိပ်များကို ဝါးမြိုပစ်ရန် ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် အာရုံစူးစိုက်ထား၏။
သူတို့ သုံးဦး အလွန်အမင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကြရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
“အစ်ကိုဖုန်း... ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက အရမ်းကို လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်လွန်းတယ်၊ သူတို့ရဲ့ သွေးကြောတွေက လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဟု လုကျဲ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော်… ဒီလောက်အထိပဲ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်... မဟုတ်ရင် ကျန်နေတဲ့ အဆိပ်တွေကို ဝါးမြိုဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”
ဖုန်းဝူချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဘေးနားရှိ လန်ယွဲ့ထံသို့ အကြည့်ရွှေ့ကာ... အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“လန်ယွဲ့... သူတို့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ကာကွယ်ပေးထား”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
လန်ယွဲ့က ရေနတ်သူငယ်မျိုးနွယ်၏ စွမ်းအားများကို အသက်သွင်းရန် သူမ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား
အားထုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးထန်... ခင်ဗျား တောင့်ခံထားရမယ်နော်၊ ဒီတစ်ခါတော့ မြန်မြန် ပြီးသွားမှာပါ”
ဖုန်းဝူချန်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများ၏ အရှိန်ကို ဖြည်းညင်းစွာ စတင် မြှင့်တင်လိုက်၏။
လန်ယွဲ့က သူတို့၏ သွေးကြောများကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး လုံခြုံရေး အာမခံချက် ပေးထားသဖြင့် ဖုန်းဝူချန်အနေဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှုပ်ရှားရဲသွားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
အလွန်တရာ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နိုင်သော ကမ္ဘာဖျက် စွမ်းအားများက ဆေးရည်များကို ပျံ့နှံ့သွားစေရန် တွန်းအားပေးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ ရွေ့လျားမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးကာ အဆိပ်များကို အရူးအမူး ဝါးမြိုပစ်နေတော့၏။
“အား...”
ထန်ယွင်ရှန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရပြီး သူတို့၏ သွေးကြောများအတွင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသည့်အလား နာကျင်မှုကို ခံစားနေကြရကာ ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲခံနေရသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။
နှစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းဝူချန်သည် သူတို့ သုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ယွင်ရှန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ သတိလစ်သွားကြတော့သည်။
“ယွင်ရှန်... ယွင်ယွင်... ချန်းချန်း...”
လုကျဲ့နှင့် လုထျန်းချန်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
“အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပါပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ သတိလစ်သွားရုံ သက်သက်ပါ... ကံဆိုးခြင်း အဆိပ်မြူတွေကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပြီးသွားပါပြီ၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် သူတို့ ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်”
သူတို့ သုံးဦးကို ကယ်တင်ပြီးမှသာ လုံးဝ စိတ်အေးသွားသော ဖုန်းဝူချန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ တောင့်တင်းသန်မာသော အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ပြာယာခတ်နေသော အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။
“ခေါင်းဆောင်... မကောင်းတော့ပါဘူး... ဒုက္ခပါပဲ... သွေးမိစ္ဆာ ကြေးစားအဖွဲ့က ကျွန်တော်တို့ကို လာတိုက်ခိုက်နေပါပြီ”
--