အခန်း ၂၅၅

အခန်း (၂၅၅)

ဟန်ဂိုလူမျိုးတို့၏ ခွဲခြားဆက်ဆံမှု

လျန်ထျန်းသည် နေအိမ်အား ရှာဖွေစစ်ဆေးခဲ့သော ရဲအရာရှိများ ပြန်ထွက်လာပြီး အထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိ ကြောင်း ပြောကြားသည်ကို ကြားလိုက်ရသော် နောင်တတရားတို့ဖြင့် နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားရသည်။

*ဒီတော့ သူက အမှာစာမှတ်ချက်ရဲ့ ပြဿနာကို တကယ်ပဲ သတိထားမိသွားတာပေါ့...။ ငါသာ ရဲကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်မိရင် ကောင်းမှာ…။ မစ္စဘိုင်ကို ဒီလို အကျပ်ရိုက်တဲ့အထဲ ရောက်သွားအောင် ငါပဲ တွန်းပို့လိုက် သလို ဖြစ်သွားပြီ...။ *

အနီးတွင် ရပ်နေသော ရဲအရာရှိအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဖိနှိပ်ချုပ်နှောင်ခံထားရသူအား အလျင် အမြန် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း…။ မင်း သူတို့တွေကို ဘယ်ဆီကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာလဲ…။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်ကြံလိုက်ပြီးပြီလား...။"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် အမျိုးသားမှာမူ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက်ရှိသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီတော့ နားလည်ပေမဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်းကို နားမလည်တော့ဘူး...။"

လျန်ထျန်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ခိုင်မာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သရုပ်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ အစားအစာ မှာယူခဲ့တဲ့သူက မစ္စဘိုင်ပဲ။ သူက မှတ်ချက်ထဲမှာ 'မောင်းနှင်မှု စာမေးပွဲ မှာ (၉၅) မှတ် ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား' လို့ ရေးထားခဲ့တယ်...။"

"ဒါက သေချာပေါက် ကုဒ်စကားလုံးပဲ။ အသံထွက်တူ စကားလုံးအရ 'ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မလား' လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ သူ အန္တရာယ်ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်က လူတွေဆီကနေ အကူအညီ တောင်းနေတာ သိသာနေ တာပဲ...။"

"ပြီးတော့ မင်းလည်း ဒီမှတ်ချက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားလို့ပဲ…။ ငါ အစားအစာ လာပို့ပြီးတဲ့နောက် မစ္စဘိုင်ကို အန္တရာယ်ပြုဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်လား…။ အား... ငါ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် အမျိုးသားမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီ ပို့ဆောင်ရေးသမားရေ…၊ ခင်ဗျား စိတ်ကူးယဉ်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား။ ဒီအစားအစာကို ကျွန်တော့်ရည်းစားက မှာထားပေးတာပါ...။"

"သူ့မှတ်ချက်ဖြစ်တဲ့ 'မောင်းနှင်မှု စာမေးပွဲမှာ ၉၅ မှတ် ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား' ဆိုတာကတော့ သူ စာမေးပွဲမှာ (၉၅) မှတ် ရခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဂုဏ်ယူပြတာသက်သက်ပါ...။"

သို့သော် ထိုအမျိုးသား စကားမဆုံးမီ လျန်ထျန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငြင်းနေဦးမှာလား…။ မင်း အစားအစာ လက်ခံတဲ့အချိန်က မင်းမျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားတာကို ငါ တွေ့ လိုက်ရတယ်။ မင်း အံ့အားသင့်သွားတာ သေချာတယ်...။"

"ပြီးတော့ မင်းက မှတ်ချက်ကို သေချာဖတ်ပြီးမှ တိတ်တိတ်ကလေး လက်ခံလိုက်တာပဲ။ ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြမ လဲ...။"

မြေပြင်ပေါ်၌ ဖိနှိပ်ခံထားရသည့် အမျိုးသားမှာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် အံ့အားသင့်သွားတာက ကျွန်တော့်ရည်းစားက သူ အစားအစာ မှာပေးထားတယ်ဆိုတာကို ကြိုမ ပြောထားလို့ပါ…။"

"မှတ်ချက်ကို သေချာကြည့်ရင် ဘယ်သူက မှာထားတာလဲဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ပါ…။ မှားပို့မှာ စိုးလို့လေ…။ ကျွန်တော့်ရည်းစားမှာတာ သိလိုက်ရတော့မှပဲ လက်ခံလိုက်တာပေါ့...။"

"နောက်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ဖုန်းဆက်ပြီး အတည်ပြုခဲ့တယ်…။ သူက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေချင်လို့ ကြိုမပြောဘဲ အစားအစာ မှာယူပြီး အသိပေးလိုက်တာတဲ့...။"

"ဒါတွေ အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါ…။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကြောက်သွားရတယ်။ ရည်းစားမှာပေးတဲ့ အစားအစာကို စားမိလို့ ဥပဒေချိုးဖောက်မိပြီ ထင်နေတာ...။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းနှင့် ရဲအရာရှိများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အတွေ့အကြုံရင့် ရဲအရာရှိအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတစ်ယောက်တည်း ပြောတဲ့စကားကိုပဲ ယုံလို့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီလိုလုပ်၊ မစ္စတာလျန်၊ အဲဒီ ဝယ်သူဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ…၊ ကျွန်တော်တို့ အတည်ပြုကြည့်မယ်…။"

လျန်ထျန်းလည်း ဝယ်သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ထဲမှ နံပါတ်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ မကြာ မီပင် ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဟယ်လို...။"

လျန်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟယ်လို၊ ကျွန်တော် ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်းပါ။ ခင်ဗျား အစားအစာ မှာခဲ့တယ်၊ မှတ်ချက်ထဲမှာ 'မောင်းနှင်မှု စာမေးပွဲမှာ (၉၅) မှတ် ရတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား' လို့ ရေးထားတယ်…။"

"ဒီမှတ်ချက်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကုဒ်စကားလုံး တစ်ခုခုလား။ အသံထွက်တူစကားလုံးနဲ့ ကျွန်မကို ကယ်တင် ပါလို့ ပြောတာလား။ ခင်ဗျား အန္တရာယ်ရှိနေတာလား...။"

ဖုန်းထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ တဟားဟားဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး…၊ ကျွန်မ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး...။"

"ဒီမှတ်ချက်က ကျွန်မ မောင်းနှင်မှု စာမေးပွဲကို တစ်ခါတည်းနဲ့ (၉၅) မှတ် ရခဲ့လို့ ရည်းစားကို အံ့အားသင့်စေချင် ပြီး ဂုဏ်ယူပြလိုက်တာပါ…။"

"ဟေ့...၊ သူလည်း ခုနကပဲ ကျွန်မကို ဖုန်းဆက်တယ်။ ခင်ဗျား အစားအစာ ပို့ပေးတဲ့အချိန်က သူ အံ့အားသင့်သွား တာလား...။"

ဖုန်းကို စပီကာဖြင့် ဖွင့်ထားသဖြင့် အားလုံး ကြားလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် မြေပြင်၌ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည့် အမျိုးသားမှာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ အခု တကယ်ပဲ အံ့အားသင့်ပြီး ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီ…။"

"ဘိုင်ရှောင်ရို့...၊ နင် ဘာလို့ အစားအစာ မှတ်ချက်ထဲမှာ ဒီလို ဂုဏ်ယူပြနေရတာလဲ…၊ ပို့ဆောင်ရေးသမားကို နားလည်မှုလွဲအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ…"

"သူက ငါ့ကို လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲထားတဲ့ ရာဇဝတ်သား ထင်ပြီး ရဲတွေပါ ခေါ်လာပြီး ဖမ်းခိုင်း နေတာလေ…။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိ မိန်းကလေးမှာ အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာ...၊ တကယ်ဖြစ်သွားတာလား...။"

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါ ကျွန်မအမှားပါ…။ နာမည်ပြောင် ပေးတဲ့အခါ ဒီလို ဖြစ်လာမယ်လို့ မတွေးမိလိုက်ဘူး။ ရည်းစားကို ပျော်ရွှင်ကြောင်း ဝေမျှချင်ရုံ သက်သက်ပါ…။"

"နားလည်မှုလွဲတာပါပဲ…။ ပို့ဆောင်ရေးသမားကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ့အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီ...။"

မိန်းကလေးက ရှင်းပြပြီးနောက် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများ ပြေပျောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ကင်းလှည့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ထိုမိန်းကလေးအား တာဝန်သိစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ အမှာစာမှတ်ချက်တွေမှာ ဒီလို လျှောက်မရေးပါနဲ့တော့၊ အထူးသဖြင့် လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်သက် ရောက်တဲ့ နံပါတ်တွေ စကားလုံးတွေကိုပေါ့…။"

"ဒီဖြစ်စဉ်မှာ ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်းက အမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး…။ ဒီလို အသိတရား ရှိတာက အရေးကြီးတဲ့ အခိုက် အတန့်တွေမှာ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်ပါတယ်…။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို နားလည်မှုလွဲတာမျိုးကိုတော့ ရှောင်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် 'ဝံပုလွေလာပြီ' ဆိုတဲ့ ပုံပြင်လို ဖြစ်ပြီး တကယ် အကူအညီ လိုအပ်နေသူတွေအတွက် ကြန့်ကြာသွားရင် နောင်တရရလိမ့်မယ်…။"

မိန်းကလေးက ရိုးသားစွာပင် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"သိပါပြီ…၊ သိပါပြီ...။ အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ နားလည်မှုလွဲတာပဲ ဆိုပေမဲ့ ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းက တကယ်ပဲ နွေးထွေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်…။"

"ပို့ဆောင်ရေးသမားက အရမ်း သတိရှိပြီး ယုံကြည်အားထားရတယ်…။ တခြား အမှာစာတွေ ပို့ရမယ့်အချိန် ကြန့်ကြာသွားလို့ ကျွန်မ သူ့ကို လျော်ကြေးအနေနဲ့ အပိုငွေလေး ပေးလိုက်ပါ့မယ်...။ "

ဤဖြစ်စဉ်မှာ ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် အဆင်မပြေမှုများနှင့် ရယ်စရာ အဖြစ်အပျက် များ ရှိခဲ့သော်လည်း လျန်ထျန်းမှာ မိမိလုပ်ရပ်အတွက် နောင်တ မရပေ။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ပြောသည့်အတိုင်း တကယ် အကူအညီ လိုအပ်သူကို ကြန့်ကြာစေလျှင် နောင်တရရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ် မရှိခဲ့ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ မကြာမီပင် လျန်ထျန်း၏ အကောင့်ထဲသို့ အပိုငွေ များ ဝင်လာခဲ့ပြီး ကုန်ဆုံးသွားသည့် အချိန်အတွက် လုံလောက်သော လျော်ကြေး ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့ သာမန်အမှာစာများအတွက် ပေးသည့် အပိုငွေမှာ ငွေကြေးတန်ဖိုး အဆတစ်သန်း ပြုတ်ကျမှု၏ သက်ရောက်မှု မရှိဘဲ အကောင့်ပိတ်ခံရမည့် အန္တရာယ်လည်း မရှိပေ။

နောက်ပိုင်းကာလတွင် လျန်ထျန်းမှာ ထူးဆန်းသော အမှာစာများနှင့် ထပ်မံ မတွေ့ဆုံရတော့ပါ။ သို့သော် တစ်နေ့ တွင် အစားအစာ ပို့ဆောင်ရင်းနှင့် ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရပြန်လေသည်။

လျန်ထျန်းသည် လူသိများသော အွန်လိုင်း ဆယ်လီ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ အစားအစာ သွားရောက်ယူသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် နိုင်ငံတကာ အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် နိုင်ငံခြားသားအချို့ အပါ အဝင် လူများစွာ တန်းစီနေကြသည်။

ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးအနေဖြင့် လျန်ထျန်းမှာ တန်းစီရန် မလိုပေ။ ဆိုင်က အစားအစာ ပြင်ဆင်ပြီး နံပါတ် ခေါ်သည်နှင့် ယူရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် လျန်ထျန်း တန်းစီနေသူများဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဝါရောင် အင်္ကျီနဲ့ ဒီတရုတ်ကောင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာလဲ။ တန်းစီရမှန်း မသိဘူးလား၊ တောက်…။"

သူမ၏ အဖော်ဖြစ်သူကလည်း အလားတူ လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"တရုတ်လူမျိုးတွေအားလုံး ဒီလိုပဲ။ ဒီအဝါရောင် အင်္ကျီတွေ ဝတ်ထားတဲ့သူတွေ တန်းခိုးဖြတ်တာ ငါ အခုပဲ မြင်လိုက်တယ်…။ သူတို့မှာ လူတန်းစားဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူး….။"

လျန်ထျန်းသည် အနာဂတ်တွင် အခွင့်အလမ်းများ ရရှိရန်အတွက် ဒေသန္တရ ဘာသာစကားများကို လေ့လာထား သဖြင့် သူတို့ပြောသည်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် အမြဲလိုလို နားကြပ်တပ်ကာ ဘာသာစကားများကို လေ့လာတတ်သည်။

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်၍ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှင်းပြရန် ရပ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဟန်နိုင်ငံက ခရီးသွားတွေ ထင်တယ်။ ကျွန်တော် ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ယူနီဖောင်းပါ…။"

"ကျွန်တော်တို့က တန်းမစီတာ မဟုတ်ပါဘူး…၊ ဆိုင်က နံပါတ်ခေါ်မှ အစားအစာကို လာယူတာပါ…။ တခြားသူ တွေက ဖုန်းထဲကနေ မှာထားပြီး အစားအစာကို စောင့်နေကြတာပါ...။"

လျန်ထျန်းမှာ သဘောကောင်းစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူတို့မှာမူ အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ အီဂဲလ်ဘာသာစကားဖြင့် တီးတိုး ပြောဆိုကြသည်။

" ဒါဆို သူက ပို့ဆောင်ရေးသမားသက်သက်ပဲကိုး…။ အစားအစာ ပို့ဆောင်ရေးဆိုတာ တခြားနိုင်ငံတွေမှာလည်း ရှိတာပဲ…၊ ဘာတွေ အထူးအဆန်း လုပ်နေတာလဲ…။"

"ဟုတ်ပ…၊ ဘာတွေများ ဂုဏ်ယူစရာ ရှိလို့လဲ…။ ရှင်းပြနေသေးတယ်။ သူက အလွယ်တကူ စိတ်ထိခိုက်တတ် တာလား…၊ တရုတ်တွေက တကယ်ပဲ ယဉ်ကျေးမှု မရှိကြဘူး...။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ လျန်ထျန်းမှာ ကျောင်းစာတော်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အီဂဲလ်ဘာသာစကားကိုလည်း ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ နားလည်မှု လွဲမှာ စိုးလို့ စေတနာနဲ့ ရှင်းပြတာပါ…။"

"ကျွန်တော်တို့ တရုတ်လူမျိုးတွေကို ခွဲခြားဆက်ဆံတာ ရပ်ပေးလို့ ရမလား…။ ဒါက တကယ်ပဲ ယဉ်ကျေးမှုမဲ့ရာ ရောက်ပါတယ်…။"

ဟန်လူမျိုးနှစ်ဦးမှာလည်း တရုတ် ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးက နိုင်ငံခြားဘာသာစကား နှစ်ခုလုံး ကျွမ်းကျင် နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သို့သော် သူတို့က ဘာသာစကား ပြောင်းကာ တရုတ်စကားဖြင့် ဆက်ပြောကြသည်။

"တရုတ်လူမျိုးတွေက တကယ်ပဲ ကပ်စေးနည်းတယ်…။ ငါတို့ ပြောလိုက်တာ နည်းနည်းလေးပါ၊ အခုထိ အတင်းလိုက် ပြောနေသေးတယ်...။"

"ဟုတ်တယ်၊ ပို့ဆောင်ရေးသမားတစ်ယောက်က ဘာသာစကားတွေ ဒီလောက် သိနေတာ ဘာအသုံးဝင်မှာတဲ့ လဲ...။"

သူတို့မှာ တရုတ်လူမျိုးများကို အထင်သေး ခွဲခြားဆက်ဆံသည့် စကားလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လျန်ထျန်း မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါ နားမလည်ဘူး ထင်နေတာလား…။ "

"ဟုတ်တယ်၊ ငါ ပို့ဆောင်ရေးလုပ်တယ်၊ ငါ ဘာသာစကားပေါင်းစုံလည်း ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်ယူပြ နေတာ မဟုတ်ဘူး…။"

"မင်းတို့လို အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုကို နားမလည်ဘဲနဲ့ အထင်သေးပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံနေတဲ့သူတွေကမှ ပိုပြီး ကပ်စေးနည်းတာပဲ…။"

"စကားပြောရင် အကြောင်းအကျိုး သိမှ ပြောပါ။ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ပြောပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်သိက္ခာ ကျအောင် မလုပ်ပါနဲ့….။ တိတ်တိတ်နေပေးလို့ ရမလား…။"

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ လျန်ထျန်းက သူတို့ ပြောနေသည့် ဒေသန္တရ ဘာသာစကားကိုပါ နားလည်နေသဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ လျန်ထျန်းလည်း သူတို့နှင့် စကားပြောနေရသည်မှာ အချိန်ကုန်သည်ဟု ယူဆကာ အမှာစာကို ယူပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ပြန်အထွက်တွင် သူတို့၏ တီးတိုး ပြောဆိုသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"စိတ်ညစ်စရာကြီး…။ တရုတ်တွေက တကယ်ပဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ…။"

"တရုတ်လူမျိုးတွေက ယဉ်ကျေးမှုမရှိဘဲ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပဲ ပြောတတ်ကြတာပဲ...။"

အခြေအနေမှာ သည်းခံနိုင်သည့် အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လျန်ထျန်းမှာ မိမိ၏ အနိုင် ကတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟေ့…၊ မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူထင်နေတာလဲ…။"

"ဒီလို စိတ်ကူးယဉ် အမှားတွေနဲ့ ငါ့ကို စော်ကားနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ ပါးစပ်တွေကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံထားလိုက်…။"

"ဒါ တရုတ်ပြည်ပဲ။ ငါ ပြောရင် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တယ်၊ နားလည်လား…။"