အခန်း ၁၀၆၉

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၆၉

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဘုရင်မ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ သူမ၏ ကျောပြင်အား လက်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။ တုပိုင်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ထိုနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ဖောက်ပြန်မှုအား အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ထုတ်ကြွားနေကြသည်။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူ့သားကို သတ်ဖို့ မင်း ငါ့အကူအညီ လိုနေတယ်မလား။ မိတ်ဆွေ တုပိုင်... မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်။ ငါ တကယ် အလုပ်များနေတာတောင် မင်းကို ရှင်းဖို့ ငါကိုယ်တိုင် ဝင်ပါဖို့ ဖိအားပေးခံရတယ်။ ငါ့အချိန်တွေက စက္ကန့်တိုင်းမှာ သက်ရှိသန်းပေါင်းများစွာနဲ့ တန်ဖိုးညီတယ်။ ဒါတောင် မင်းကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ ငါ အချိန်ဖြုန်းနေရသေးတယ်။"

တုပိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။ "ကျုပ် အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်ကို သတ်လိုက်လို့ ခင်ဗျား ဒေါသထွက်နေလား။"

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းကြည့်လေ။"

တုပိုင် ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ကမ္ဘာကြီး ပျက်သုဉ်းပြီးနောက် ခင်ဗျားက အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ကျောက်ယန်ဖိန်ဆီ ပေးအပ်ပြီး အနောက်ဘက်ခြမ်းကိုတော့ အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင်ဆီ ပေးအပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒီအချိန်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျား ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

ဘုရင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ကံကြမ္မာမိစ္ဆာ သာယာယစ်မူးစွာ တုန်ရီသွားရသည်။

သူက ပြော၏။ "မိစ္ဆာ သန်းဆယ်ချီကို အုပ်စိုးရတာက ကလေးကစားစရာ သက်သက်ပဲ။ အဲဒါက ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ကျောက်ယန်ဖိန်နဲ့ အိပ်မက်ဆိုးမိစ္ဆာကို သူတို့ရဲ့ ကစားပွဲလေးတွေ အေးအေးဆေးဆေး ကစားခွင့် ပေးထားလိုက်တာ။ ငါ တကယ် လိုချင်တာက ကမ္ဘာမြေကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ။"

တုပိုင်က ထပ်မေးလိုက်၏။ "ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံးကိုလား။"

မိစ္ဆာက ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကမ္ဘာဂြိုဟ် တစ်ခုလုံးရဲ့ စွမ်းအင်ကို ငါ ဝါးမျိုပစ်ချင်တာ။ ဖုန်မှုန့်ကလွဲပြီး ဘာမှမကျန်တဲ့အထိ စုပ်ယူပစ်မယ်။ အင်္ဂါဂြိုဟ်ထက်တောင် ပိုပြီး သေဆုံးနေတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်စေရမယ်။ ရေတစ်စက် ၊ အသက်ရှင်သန်မှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုတောင် မကျန်စေရဘူး။"

"သံလိုက်စက်ကွင်းတွေ ပြိုကျပျက်စီးပြီး လေထုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ လူတွေ အစာစားရင် အာဟာရဓာတ်တွေကို စုပ်ယူပြီး အညစ်အကြေးတွေကို စွန့်ထုတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အညစ်အကြေးတွေမှာတောင် စွမ်းအင်နဲ့ တန်ဖိုး နည်းနည်းပါးပါး ကျန်နေသေးတယ်။ ငါ ကမ္ဘာမြေကို စုပ်ယူပြီးရင်တော့ မစင်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ခပ်ကြွားကြွား ပြောရရင် ကမ္ဘာမြေကြီးက လုံးဝ ဝါးမျိုခံရပြီး ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မစင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မှာ။ ဟားဟားဟားဟား။"

တုပိုင်က ကောက်ချက်ချလိုက်၏။ "ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျား ကမ္ဘာမြေရဲ့ အူတိုင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာပေါ့။"

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက ပြုံးဖြီးလိုက်သည်။ "အတိအကျပဲ။ လာစမ်းပါ တုပိုင်... ကြည့်လိုက်။ ဒါကို ကြည့်လိုက်စမ်း။"

တုပိုင် သူတို့၏ အောက်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာမြေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ဘုန်းးး။"

"ဘုန်းးး။"

"ဘုန်းးး။"

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံ အဆက်မပြတ်က ဟင်းလင်းပြင်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

မရေမတွက်နိုင်သည့် ဧရာမ မီးတောင်ဝကဲ့သို့ တွင်းပေါက်ကြီးများသည် ကမ္ဘာမြေ၏ မျက်နှာပြင်တစ်လျှောက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ တွင်းပေါက်တစ်ခုစီမှာ ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး ဂြိုဟ်၏ အရည်ပျော်နေသည့် အူတိုင်ဆီသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးဆင်းသွားသည်။

ထို့နောက်... ဧရာမ ရေဘဝဲလက်တံကြီးများက ထိုတွင်းနက်ကြီးများထဲမှ အကြမ်းပတမ်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကြ၏။

ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး အိပ်မက်ဆိုးဆန်သည့် လက်တံကြီးများပင်။

စကြာဝဠာ ရေဘဝဲကြီးတစ်ကောင်၏ ခြေလက်များကဲ့သို့ လိမ်ယှက်လှုပ်ရှားနေကာ မိစ္ဆာဆန်သည့် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေသည်။ ဆယ်ဂဏန်း ၊ ရာဂဏန်းမှသည် ထောင်နှင့်ချီ၍ပင် ရှိနေသည်။

လက်တံတစ်ခုစီသည် မီတာသောင်းနှင့်ချီ၍ တုတ်ခိုင်ကာ ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားဆန့်ထွက်နေ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အကျည်းတန်ဆိုးရွားလှသည့် လက်တံကွန်ရက်ကြီးသည် ကမ္ဘာလုံးကြီးတစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူကျပ်လောက်သော ဆုပ်ကိုင်မှုဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက ရယ်မောလိုက်၏။ "အဲဒါ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံပဲ။ အရွယ်အစားက အံ့မခန်းပဲ မလား။"

ကြီးမားသည်လား။ ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း လျှော့တွက်ထားခြင်းပင်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ကံကြမ္မာမိစ္ဆာသည် ဂြိုဟ်၏ အူတိုင်၌ ရူးသွပ်စွာ စားသောက်နေခဲ့သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင်တော့ သူသည် နောက်ဆုံး၌ ရုန်းထွက်လာနိုင်ပြီဖြစ်ကာ ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ဧရာမ မိစ္ဆာကောင်ကြီးအဖြစ် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဟမ့်... အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာက အရမ်း ဟန်ရေးပြလွန်းတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အနုပညာဆန်ဆန် ကစားပွဲတွေထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေခဲ့တာ။ သူက အိမ်ဆောက်တမ်း ကစားရင်းနဲ့ ဆယ်နှစ်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တယ်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးပြီး အရှေ့တိုင်းနဂါးရဲ့ စွမ်းအားကို ရယူဖို့လောက်ပဲ လိုလားခဲ့တာ။ သူ့အတွေးအခေါ်က အရမ်း ကျဉ်းမြောင်းလွန်းတယ်။ ရည်မှန်းချက်ကလည်း သေးငယ်လွန်းတယ်။ အရှေ့တိုင်းနဂါးရဲ့ စွမ်းအင်က ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အဆုံးအစမဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အီးပေါက်သလောက်တောင် မရှိဘူး။"

သူက ဆက်ပြောသည်။ "မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အရှေ့တိုင်းနဂါးကလည်း ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်က လုံးဝကို အရေးမပါဘူး။ ဂြိုဟ်တစ်ခုရဲ့ စွမ်းအင်ကမှ အဆုံးစွန်သော ဆုလာဘ်ပဲ။ ပြီးတော့ ကမ္ဘာမြေရဲ့ စွမ်းအင်အများစုက မင်းတို့လို သနားစရာကောင်းတဲ့ လူသားတွေအတွက် လုံးဝ မသိနိုင်သေးတဲ့ ၊ အသုံးမချရသေးတဲ့ အရာအဖြစ် ကျန်ရှိနေသေးတယ်။"

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက ပြုံးလိုက်၏။ "လာစမ်းပါ တုပိုင်... မင်းကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ အရာတစ်ခု ပြမယ်။"

ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ ကံကြမ္မာမိစ္ဆာ၏ ဧရာမ လက်တံကြီးများသည် အချင်း ကီလိုမီတာ ၁၃၀၀၀ နီးပါးရှိသည့် ကမ္ဘာလုံးကြီးအပေါ်သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ဖိချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်ခဏလေးမှာပင် ကမ္ဘာမြေကြီး လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွား၏။ ကမ္ဘာဂြိုဟ်တစ်ခုလုံး အသေရပ်တန့်သွားရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုးနည်း။ တုပိုင် သိထားသမျှ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို အလုံးစုံ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်ခံလိုက်ရ၏။ လက်ရှိစက္ကန့်တွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ကျန်ရစ်နေသေးသည့် အသက်ရှင်သူများ ခံစားနေရမည့် ကြီးမားလှသော အကြွင်းမဲ့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကို သူ မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အိပ်မက်ဆိုး မိစ္ဆာဘုရင် ၊ ကျောက်ယန်ဖိန် နှင့် မိစ္ဆာသန်းဆယ်ချီရှိသည့် စစ်တပ်ကြီးတို့က ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ တပ်မတော်များအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်လျှင်တောင်မှ ကံကြမ္မာမိစ္ဆာ၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် ယှဥ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသည့် စွမ်းအားက သာမန် သိုင်းပညာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များ အားလုံးကို လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားစေ၏။ သူက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေသနည်း။ အရေးမကြီးတော့ပေ။ သိုင်းသမားတစ်ယောက် မည်မျှပင် သန်မာစေကာမူ ဤမိစ္ဆာကြီးက လက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ကို အမှုန့်ကြိတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

လူသားအားလုံး၏ ပုခက်ဖြစ်သည့် ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံးသည် မိစ္ဆာကြီး၏ မရေမတွက်နိုင်သော လက်တံများ၏ ကြိတ်ချေဆုပ်ကိုင်မှုအောက်တွင် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေရ၏။ အဆက်မပြတ် သေဆုံးနေသည်။ ဂြိုဟ်ကိုယ်တိုင်က သေဆုံးနေခြင်းပင်။

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာသည် သူတို့အားလုံးထဲတွင် တိုက်ရိုက်အကျဆုံး ဖြစ်၏။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ အုပ်ချုပ်ရန် အာဏာကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်တာ ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူသည် စက္ကန့်လေးတစ်စက္ကန့်ကိုပင် အလဟဿ မဖြုန်းတီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အူတိုင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး မနားမနေ စားသောက်ဝါးမျိုနေခဲ့ကာ ယနေ့အချိန်၌ ဤအံ့မခန်း ဧရာမ သားရဲကြီးအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။

သူ၏ မျက်မှောက်၌ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ဤကမ္ဘာပျက်မည့် အိပ်မက်ဆိုးကို တုပိုင် ကြိုမြင်ခဲ့ပါသလား။ ဟုတ်၏။ သူ ကြိုမြင်ခဲ့သည်။

တုပိုင်က ပရောဖက် တစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း အိပ်မက်ဆိုး ဧကရာဇ်ကမူ ဟုတ်သည်။

အလွန် မြင့်မားစွာ ပြောင်းလဲတိုးတက်နေကာ အမြဲတစေ နိုးကြားနေသည့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အိမ်မက်ဆိုး ဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကောက်ချက်ချနိုင်စွမ်းများ ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ နောက်ဆုံး ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုသည် ရူးသွပ်လောက်အောင် ကပ်ဘေးဆိုက်လိမ့်မည်ဟု သူက သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် လက်တွေ့အခြေအနေသည် မည်သည့် ခန့်မှန်းချက်ထက်မဆို ပို၍ ရူးသွပ်ဖွယ် ကောင်းနေကြောင်း တုပိုင် သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ့သမီး တုရှောင်နှင့် ပြောခဲ့သည့် စကားဝိုင်းတစ်ခုကို တုပိုင် ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

'ဒီစကြာဝဠာထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဆိုတာ မရှိဘူး။ နောက်ဆုံး အောင်ပွဲကို မရမချင်း မြေပြင် တစ်လက်မလေးတောင် လုံခြုံအေးချမ်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။'

ပြိုကွဲပျက်စီးနေသည့် ကမ္ဘာလောကကြီးကို လျစ်လျူရှုကာ ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ "ဟမ့်... တုပိုင်... ငါက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အူတိုင်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ပြီး ရူးသွပ်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လို စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေခဲ့တာ။ လုံးဝကို ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ စက္ကန့်လေးတစ်ခု ဖြုန်းတီးရတာတောင် အပြစ်တစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။"

"ငါ့အတွက်ကတော့ စွမ်းအားတွေကို ဝါးမျိုဖို့ သုံးလိုက်တဲ့ စက္ကန့်တိုင်းက မင်းတို့ ကမ္ဘာပေါ်က ဘီလျံနာတွေ မိနစ်တိုင်းမှာ မတန်တဆ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ ရှာဖွေနေတာနဲ့ တူတူပဲ။ မင်းက အဲဒီလောက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လည်ပတ်နေပြီဆိုရင် အချိန်က မင်းရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ အိပ်စက်ဖို့ မပြောနဲ့... မိတ်လိုက်ဖို့ ရပ်နားရတာတောင်မှ အပြစ်တစ်ခုလိုပဲ။ ငါ့အချိန်တွေက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။ မင်းကို သတ်ဖို့သက်သက် ဒီအပေါ်အထိ တက်လာရတာကိုက ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကြီးပဲ။"

ဘုရင်မက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သူမက နွဲ့နှောင်းစွာ ကျီစယ်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ရှင် ကျွန်မနဲ့ မရေမတွက်နိုင်အောင် အတူအိပ်ခဲ့ပြီးပြီလေ။ ရှင် အမြဲတမ်း အခကြေးငွေတော့ ပေးရမှာပေါ့။"

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး တုပိုင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ "သေချာကြည့်ထား တုပိုင်။ ဒါတွေက မင်း သွေးထွက်သံယိုခံပြီး ကယ်တင်ချင်နေတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အချိန်တွေက အရမ်းကို အဖိုးတန်တယ်။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က ကိုယ်ပွားတစ်ခု သက်သက် ဆိုပေမယ့် ကမ္ဘာမြေကို အပြီးသတ် ဝါးမျိုဖို့ ငါ အမြန် ပြန်သွားရမယ်။ ဘုရင်မကို အိပ်ရာထဲ ဆွဲခေါ်သွားဖို့တောင် အချိန်မရှိတော့ဘူး။ မင်းကို သတ်ပြီးတာနဲ့ အူတိုင်ဆီ တိုက်ရိုက် ပြန်ဆင်းရမယ်။"

ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် မိတ်ဆွေ တုပိုင်... သေရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။"

ဖြည်းညှင်းစွာ ၊ ဂရုမစိုက်သည့် ဟန်ဖြင့် ကံကြမ္မာမိစ္ဆာက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တုပိုင်၏ ခေါင်းအား ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကြီး၏နဂါးဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၆၉ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်၏ ဒုတိယအတွဲ။