အခန်း (၂၈၉-၂၉၀)

အခန်း (၂၈၉) - အရှင်သခင်

"လာကြစမ်း၊ ဒီနတ်ရေစင်ကို အကဲဖြတ်ပေးကြပါဦး" ဟု ဝမ်ယာက ခပ်အေးအေးလေး ပြောလိုက်သည်။

အကဲဖြတ်ပညာရှင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ နတ်ရေစင်ပုလင်းကို ယူဆောင်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြန်ဝင်လာပြီး ဝမ်ယာ၏ နားအနီးတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။

ဝမ်ယာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ အကဲဖြတ်ပညာရှင်လည်း အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"မောင်လေးက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ၊ တခြားနေရာတွေမှာ နတ်ရေစင်ဆိုတာ အလွန်တရာ အလိုရှိနေကြတဲ့ အရာမျိုးလေ၊ အခုလို မောင်လေးဆီမှာ အများကြီးရှိနေလိမ့်မယ်လို့ အစ်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု ဝမ်ယာက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြန်လည်ပြုံးပြရင်း "ဒါက ရေထွက်ဦးနဲ့ နီးစပ်တဲ့သူရဲ့ အားသာချက်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါတွေအားလုံးကို အစ်မပဲ ယူလိုက်ပါမယ်၊ မောင်လေးအနေနဲ့ ဘယ်လောက်ဈေး လိုချင်လဲ" ဟု ဝမ်ယာက မေးမြန်းသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြလျက် "အစ်မပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါ၊ အစ်မက ကျွန်တော့်အပေါ် မတရားမလုပ်ဘူးဆိုတာ ယုံကြည်ပြီးသားပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

"မောင်လေးက စကားပြောတာ သိပ်ချိုတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ဒီနတ်ရေစင်တွေအတွက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းပေးပါမယ်၊ မောင်လေး သဘောမတူစရာ မရှိဘူးမလား" ဟု ဝမ်ယာက ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအကြိမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နတ်ရေစင် ပုလင်းတစ်ရာနှင့် ကမ္ဘာမြေခြင်ဆီအရည် ပုလင်းတစ်ရာကိုမှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်းနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယာက ခေါင်းခါပြရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သွားရောက်ယူဆောင်ရန် အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်အား မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် အခြားအမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရွှေရောင်အစင်းပါ မြွေဟောက်နက်သည် ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး ခေါင်းလေးကို ပြူထွက်ကာ ကြည့်နေလေရာ ချစ်စရာပင် ကောင်းနေတော့သည်။

ဤမြွေဟောက်နက်သည် အတန်ငယ် အသိဉာဏ်ပွင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိပ်စက်ခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်ရာ တစ်လမ်းလုံးနီးပါး အိပ်ပျော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး... နိုးလာပြီလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ယာနှင့် သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လာသော အမျိုးသမီးတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မြွေဟောက်နက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်၍ ဝပ်စတွားလိုက်ကြလေတော့သည်။

မိမိ၏ အထက်လူကြီးက ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်မှာလည်း အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ရရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။

"ဒါ... ဒါ ဘာလုပ်ကြတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ခဏမျှ အကြံအိုက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ယာကို ထူပေးရန် အမြန်ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

ဝမ်ယာက ပြန်လည်ထရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ ဒူးထောက်ရပါတယ်" ဟု ဝမ်ယာက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နဖူးကို အကျအန တွန့်လိုက်ပြီး ဝမ်ယာ၏ လုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

"တိုတမ်အရှင်သခင် ဟုတ်လား... ဘာကို ပြောတာလဲဗျ"

"ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ တိုတမ်က မြွေဖြစ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဂျိုပါတဲ့ မြွေကိုတော့ တိုတမ်အရှင်သခင်လို့ သတ်မှတ်ထားတာပါ၊ အခုလို သက်ရှိထင်ရှား တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပဲ" ဟု ဝမ်ယာက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မြွေဟောက်နက်ကို ကြည်ညိုလေးစားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထပ်မံ၍ အတော်ကြာအောင် မေးမြန်းကြည့်မှသာ အကြောင်းစုံကို နားလည်သွားတော့သည်။

ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၏ တိုတမ်သည် မြွေဖြစ်ပြီး ဂျိုပါသောမြွေမှာ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

နဂါးများနှင့် နဂါးအစစ်အမှန်များသည် ခေါင်းပေါ်တွင် ဂျိုများရှိကြသော်လည်း ယင်းတို့သည် မြွေအမျိုးအနွယ်ထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ နဂါးမျိုးစိတ်ထဲတွင်သာ ပါဝင်သည်။

မြွေများသာ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၏ တိုတမ် ဖြစ်သောကြောင့် ဤမြွေဟောက်နက်ကို မြင်လျှင်မြင်ချင်း သူတို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမြွေဟောက်နက်တွင် မူလကပင် နဂါးသွေး ပါရှိသော်လည်း သာမန်မြွေဟောက်နက်များမှာမူ ယင်းတို့၏ သွေးသားစွမ်းအားကို နိုးထစေနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြွေဟောက်နက်မှာမူ မြူကင်းကြာပန်းကို မျိုချခဲ့မိသဖြင့် မတော်တဆပင် နဂါးသွေးသားကို နိုးထစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် နဂါးအဖြစ်သို့ အသွင်မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း နဂါးဂျိုများ ပေါက်လာခဲ့ရာ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၏ တိုတမ်အရှင်သခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤကဲ့သို့ ဖြစ်တန်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ယင်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါက မောင်လေးရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲလား" ဟု မြွေဟောက်နက်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သားရဲထိန်းကွင်းလေးကို မြင်ကာ ဝမ်ယာက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြွေဟောက်နက်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။ ၎င်းသည် သုံးလက်မခန့်သာ ရှည်လျားပြီး လက်သန်းခန့်သာ တုတ်ခိုင်ကာ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်ပင် နိုင်လှသည်။

"ဒီလိုပဲ ပြောရမှာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့က သခင်နဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုတဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိကြသလို အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်ရင်းနဲ့လည်း သိကျွမ်းခဲ့ကြတာပါ၊ သူ့ကို ရှောင်ဟေးလို့ ကျွန်တော် ခေါ်တယ်" ဟု ချင်းယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

ရှောင်ဟေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါ်သံကို ကြားသည့်အခါ သူ၏ လက်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

"တိုတမ်အရှင်သခင်ကို အဲဒီလို မခေါ်သင့်ပါဘူး၊ မောင်လေးကို နေရာတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားပေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ" ဟု ဝမ်ယာက ပြောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ငြင်းပယ်လျှင် မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မည်ဟု ယူဆကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခရီးဆက်ဖို့ ရှိသေးတာမို့ အစ်မဝမ်ယာအနေနဲ့ ခပ်မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါနော်"

ဝမ်ယာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးငယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ရထားလုံး ပြင်ဆင်လိုက်ပါ၊ ငါတို့ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေက ကျောင်းတော်ကို သွားကြမယ်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင် ဝမ်ယာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ အပေါက်ဝတွင် ကျယ်ဝန်းသော ရထားလုံးတစ်စီးက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေလေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ယာတို့သည် ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဝမ်ယာထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကိုပင် ရရှိနေ၏။

လင်ဇီအာ၏ ရနံ့နှင့် မတူဘဲ ဝမ်ယာ၏ ရနံ့မှာ ပိုမိုရင့်ကျက်ကာ နက်ရှိုင်းလှသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ယာကို အနီးကပ် လေ့လာကြည့်မိသည်။

ဝမ်ယာသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်တောင်ထောင့်များတွင် အရေးအကြောင်း အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို ချင်းယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့နေရ၏။

ယင်းက ဝမ်ယာ၏ အသက်မှာ သုံးဆယ့်ငါးနှစ် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။ သိုင်းပညာရှင်များသည် သာမန်လူများထက် ပိုမိုနှေးကွေးစွာ အိုမင်းကြသည် ဆိုသော်ငြားလည်း အချိန်၏ ကုန်ဆုံးမှုကိုမူ မလွန်ဆန်နိုင်ကြပေ။

"ဘာလဲ... အစ်မက သိပ်လှနေလို့လား" ဟု ဝမ်ယာက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ချင်းယွမ်ဖုန်းသည် ဝမ်ယာ၏ မျက်နှာကို အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေမိကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း နီမြန်းသွားရတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခဏ စိတ်လွင့်သွားလို့ပါ" ဟု ချင်းယွမ်ဖုန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်" ဝမ်ယာက ဆံပင်တစ်မျှင်ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။ "မောင်လေး သိလား... တိုတမ်အရှင်သခင်နဲ့ ဆိုရင် မောင်လေးဟာ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ဘုရင့်အဆောင်အယောင်အတိုင်း ဆက်ဆံခံရမှာ ဖြစ်သလို ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးကိုတောင် အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ တိုတမ်အရှင်သခင်သည် ကျန့်ဂီအင်ပါယာအတွက် ဤမျှအထိ အရေးပါလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်က အဲဒီလို အာဏာမျိုးကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ဝမ်ယာက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ဤလူမှာ အခြားသူများနှင့် အလွန်ကွာခြားနေကြောင်း တွေ့ရှိသွားရ၏။

ကျန့်ဂီအင်ပါယာသည် စစ်အင်အားဖြင့် စုစည်းထားသော အလွန်အင်အားကြီးသည့် နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန့်ဂီအင်ပါယာကို အမိန့်ပေးနိုင်သည် ဆိုသည်မှာ ယင်းရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ် အကြွင်းမဲ့ အုပ်ချုပ်ခွင့် ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤလူမှာမူ လုံးဝ စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

သူတို့သည် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးအတိုင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ချန်ဟုန်း ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှ ဝမ်ယာ၏ ရထားလုံးကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြလေရာ ဝမ်ယာသည်လည်း ကျန့်ဂီအင်ပါယာအတွင်း အထက်တန်းလွှာ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တွင်မူ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိနေ၏။

"ဒါက ဇီမုမြစ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယာက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ အသက်သွေးကြော အရင်းအမြစ်ပေါ့"

"ဒါဆို ဒီမြစ်ရေကို အမျိုးသားတွေ သောက်ရင်ရော ထူးခြားမှု ရှိလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုကြည့်သည်။

ဝမ်ယာက သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။ "မောင်လေးက တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ၊ ဇီမုမြစ်ရေက အမျိုးသမီးတွေအပေါ်မှာပဲ သက်ရောက်မှု ရှိတာပါ၊ အမျိုးသားတစ်ယောက် သောက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘာမှ ထူးခြားလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"နှမြောစရာပဲ၊ ကျွန်တော်က အမျိုးသားတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိတဲ့ ခံစားချက်ကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယာမှာ ပို၍ပင် သဘောကျကာ ရယ်မောနေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြောနှင့် ရယ်ရယ်မောမော လာခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ဇီမုမြစ်၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရွှေရောင်အဆောက်အအုံ တစ်ခုသည် နေရောင်အောက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေလေတော့သည်။

အခန်း (၂၉၀) သုံးမြွှာပူး

ကျောင်းတော်ကြီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် လာရောက်ကြသူများမှာလည်း အလွန်ပင် များပြားလှပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ များစွာအံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်ပဲ" ဟု ဝမ်ယာက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်သို့ မရောက်မီကပင် ဝမ်ယာ၏ မျက်နှာမှာ များစွာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်သည်တွင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးအချို့ ကျောင်းတော်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ယာကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးများသည် သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူများ ဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သဘောပေါက်လိုက်၏။

၎င်းတို့သည် ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီး စည်ကားလှသော လူအုပ်ကြီးကို တိုးဝှေ့ကာ အတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ပူဇော်ထားသော ရုပ်တုတော်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လုံးဝပင် မှင်တက်သွားရတော့သည်။

ထိုရုပ်တုတော်မှာ ရွှေစင်စစ်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းတွင် ဂျိုပါရှိသော မြွေကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမြွေကြီးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မြွေဟောက်နက်လေးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှသော်လည်း ရုပ်တုမှာ အမြင့်ပေ တစ်ရာခန့် ရှိပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မြွေဟောက်နက်လေးမှာမူ သုံးလက်မခန့်သာ ရှိလေသည်။

"ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အံ့ဩသွားရလဲဆိုတာ အခုတော့ ရှင်သိပြီမဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်ရင်ခွင်ထဲက မြွေဟောက်နက်လေးက ကျွန်မတို့ ကိုးကွယ်တဲ့ တိုတမ်အရှင်သခင်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေလို့ပဲ" ဟု ဝမ်ယာက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော မြွေမျိုး တကယ်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ဤတိုတမ်ပုံရိပ်ကို စတင်ဖန်တီးခဲ့သူပင်လျှင် သိရှိခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

အမှန်စင်စစ်တွင် ဦးခေါင်း၌ ဂျိုပါသောမြွေမှာ နဂါးလောင်း သို့မဟုတ် နဂါးသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤမြွေဟောက်နက်လေးမှာမူ နဂါးအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲနိုင်ဘဲ မြွေအသွင်ဖြင့်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက နှစ်တိုင်းရှိနေတာပဲ။ ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာတာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါက ထူးဆန်းတာလည်း မဟုတ်သလို တိုက်ဆိုင်တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင် ဒီကို ရောက်လာတာက ကံကြမ္မာပဲ" ဟု ဝမ်ယာက နတ်ကတော်တစ်ဦးကဲ့သို့ လေသံမျိုးဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ကာ "မင်း ဘယ်လိုပဲပြောပြော ကျွန်တော် ဒီမှာ နေမှာမဟုတ်ဘူး။ မြွေဟောက်နက်လေးလည်း ဒီမှာ ကျန်နေခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ယာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ "ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာရလဲဆိုတာ ရှင်သိလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ပြဖို့ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယာက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "တကယ်တော့ အဓိကအကြောင်းရင်းက ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်မကြီးကိုယ်တိုင် ဒီနေ့ သန့်ရှင်းသော ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေလို့ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဘုရင်မကြီး ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ဝမ်ယာက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင့်ကို လိမ်ညာခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ တိုတမ်အရှင်သခင်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်နေလို့ အခုလို နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့ရတာပါ" ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မြွေဟောက်နက်လေးကရော" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ယာက ခေါင်းခါလျက် "ဒါကိုတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဘုရင်မကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံပြီးမှပဲ အားလုံးကို ဆွေးနွေးလို့ ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင် အချို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ဘက်မှ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ထံမှ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအမျိုးသမီးများမှာ အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ထက် မနိမ့်သော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။

"ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် ငြင်းလို့မရတော့ဘူး ထင်တယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်" ဝမ်ယာ၏ မျက်နှာတွင် အားနာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

"ရပါတယ်လေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ရဲ့ ဘုရင်မကြီးနဲ့ တွေ့ရတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင် ပြောလိုက်၏။

အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်တံခါးငယ်တစ်ခုမှ

ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ရှည်လျားသော စင်္ကြံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ဝမ်ယာတို့မှာ ဆိတ်ငြိမ်သော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

"နတ်မိမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မုန့်ချီလော့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရှေ့တွင်ရှိနေသူမှာ မုန့်ချီလော့နှင့် ကိုးပုံခန့် တူညီသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာနှင့် ဟန်ပန်မှာ လုံးဝပင် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားရသလို မုန့်ချီလော့နှင့် ဆင်တူလှသော အမျိုးသမီးမှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်သလဲ။ ဘုရင်မကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးမထောက်ဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့အနားရှိ ဝမ်ယာမှာ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

"မလိုပါဘူး" ဟု အထက်တွင် စံမြန်းနေသော ဘုရင်မကြီးက လက်ကာပြလျက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ယောကျာ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ဒူးဟာ ရွှေလိုတန်ဖိုးရှိပါတယ်။ ကောင်းကင်၊ ကမ္ဘာမြေနဲ့ မိဘတွေကိုပဲ ဒူးထောက်သင့်တာပါ။ တခြားသူတွေကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွယ်တကူ ဒူးထောက်နိုင်မှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

"မောက်မာလှချည်လား" အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"တော်ပြီ၊ နောက်ဆုတ်လိုက်တော့" ဘုရင်မကြီးက အေးဆေးစွာပင် ဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လေသံမှာ အာဏာစက် အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

ထိုအခါမှသာ အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်သည် ဘေးဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

"ခုနက ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ" ဟု ဘုရင်မကြီးက မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ လူမှားသွားလို့ပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ချီလော့၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းအပေါ် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိလိုစိတ်မှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤဘုရင်မကြီးသည် မုန့်ချီလော့နှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်ဟု ဆိုလျှင် လုံးဝပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ကြည့်ရတာ မင်း ငါ့ရဲ့ ညီမနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးပုံရတယ်" ဟု ဘုရင်မကြီးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ညီမ ဟုတ်လား။ ကျွန်တော် မုန့်ချီလော့ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သိပါတယ်။ သူက အရှင်မနဲ့ အလွန်တူတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆို၏။

"သူက ငါနဲ့ တူမှာပေါ့" ဘုရင်မကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး "မုန့်ချီလော့က တကယ်တော့ ငါနဲ့ သုံးမြွှာပူး ညီအစ်မတွေပဲ" ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း သုံးမြွှာဟု ဆိုခြင်းကြောင့် နောက်ထပ်တစ်ဦး ရှိနေဦးမည်ကို သူ သိလိုသွားရသည်။

"ငါကတော့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်မ မုန့်ပုဖျင်ပဲ။ ငါ့ညီမ မုန့်ချီလော့က သန့်ရှင်းသော နယ်မြေက ဆိုတော့ ငါတို့မိသားစုက ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့" ဟု ဘုရင်မကြီးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

မုန့်ပုဖျင်သည် သူမ၏ ကျန်ရှိနေသော ညီမတစ်ဦးအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခြင်း မရှိသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိသော်လည်း သူက အလိုက်တသိပင် မမေးမြန်းဘဲ နေလိုက်၏။

"အားလုံး ထွက်သွားကြတော့။ ငါ သူ့နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်" ဟု မုန့်ပုဖျင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အရှင်မ၊ ဒါက အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။ ဒီလူက ရုတ်တရက် ရောက်လာတာဆိုတော့ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်..." သစ္စာရှိသော အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်က ရှေ့သို့တက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ထွက်သွားကြလို့ ငါပြောနေတယ်မဟုတ်လား" ဟု ဘုရင်မကြီးက ငြင်းဆန်ရန် မဖြစ်နိုင်သော လေသံဖြင့် မိန့်ကြားလိုက်၏။

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မ" အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝမ်ယာသည်လည်း အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"အနားကို တိုးလာခဲ့ပါ။ ငါ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ကြည့်လို့ရမလား" ဟု မုန့်ပုဖျင်က ယခုအခါတွင် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူများ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မုန့်ပုဖျင်၏ ဘုရင်မအရှိန်အဝါမှာ များစွာ လျော့ပါးသွားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်၏။

သူတစ်ပါးရှေ့တွင် ထိုကဲ့သို့ အာဏာစက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပုံရပေသည်။

"ရတာပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြွေဟောက်နက်လေးကို လက်ပေါ်တွင် တင်ကာ မုန့်ပုဖျင်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

မုန့်ပုဖျင်သည် မြွေဟောက်နက်လေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း နားမလည်နိုင်သော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"တကယ်ပဲ တိုတမ်အရှင်သခင်ပါလား။ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်း ကိုယ်ပေါ်မှာ ရွှေရောင်အစင်းတွေ ပါပြီး ဦးခေါင်းမှာလည်း နဂါးဂျိုတွေနဲ့" ဟု မုန့်ပုဖျင်က ရေရွတ်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ "အရှင်မ၊ တကယ်တော့ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

မုန့်ပုဖျင်က မြွေဟောက်နက်လေးကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း မြွေလေးက သူမကို သတိကြီးစွာဖြင့် လျှာထုတ်ပြလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျင်မြန်စွာပင် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး မြွေဟောက်နက်လေးကို ချော့မြှူလိုက်ရ၏။

မုန့်ပုဖျင်က အနေခက်စွာပင် ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း ဒီမှာ နေဖို့ ဆန္ဒရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ခေါင်းခါလိုက်ကာ "ကျွန်တော် ဒီမှာ နေမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ပြတ်သားစွာပင် ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။