အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း (၂၉၅) မုန်တိုင်း

မုန့်ပုဖျင်ထံမှ ထိုသတင်းစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိအား လုပ်ကြံရန် လွှတ်လိုက်သူမှာ မုန့်ပုဖျင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကြောင်းသာ မသိခဲ့ပါက အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်မိမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် သူသည် လုပ်ကြံသူ၏ နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းစုံကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုသတင်းစကားမှာ မုန့်ပုဖျင်က သူ့အား ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူရပေမည်။

အကယ်၍ သူသည် ထိုဆယ်ရက်အတွင်း မုန့်ပုဖျင်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိပါက သူနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှာ နောင်တွင် မည်သည့်အခါမျှ ဆုံစည်းခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါက တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပဲ၊ ဒီအကွက်က တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက “ကောင်းပြီလေ၊ ဆယ်ရက်ဆိုလည်း ဆယ်ရက်ပေါ့၊ သူတို့ ငါ့ကို သတ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ ဘာတွေ ဆက်ကစားဦးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ဟု အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ဆရာကြီးကျင်းကျီ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဆရာကြီးကျင်းကျီကို အသုံးချ၍ မုန့်ပုဖျင်အား စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါက သူမအနေဖြင့် သူ့အား လုပ်ကြံရန် အချိန်ရတော့မည် မဟုတ်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တွေးတောမိသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကင်းစောင့်တပ်သားများစွာကို ရှောင်ကွင်းပြီးနောက် နန်းတော်ညီလာခံခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နေ့ဘက်တွင် ဤနေရာ၌ ညီလာခံကျင်းပလေ့ရှိသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ လူသူကင်းမဲ့လျက် အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက နန်းတော်ညီလာခံခန်းမထဲသို့ ခပ်ဖွဖွ ဝင်ရောက်သွားရာ ဆရာကြီးကျင်းကျီ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ရောက်လာပြီပဲ၊ ထွက်ခဲ့တော့လေ” ဟု ဆရာကြီးကျင်းကျီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာပြီး “ဆရာကြီးကျင်းကျီ၊ အခုလို ညကြီး ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်ရတာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆရာကြီးကျင်းကျီက ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများမှာ သစ်ပင်အိုကြီး၏ အခေါက်များကဲ့သို့ပင် ထင်ဟပ်နေတော့သည်။

“သခင်လေးချင်က လူတော်တစ်ယောက်ပဲ၊ ကျွန်မတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း မြင်သားပဲ၊ တိုတမ်အရှင်သခင်ကိုသာ ကျွန်မလက်ထဲ အပ်မယ်ဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ အလိုဆန္ဒမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်”

“ရှောင်ဟေးကို မင်းလက်ထဲ အပ်ရမယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်က အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း “ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင်လည်း ကျွန်တော် လိုချင်တာ အကုန်ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“မှားတာပေါ့၊ မုန့်ပုဖျင်ဆိုတာ ရက်စက်တဲ့ မိန်းမစားမျိုး၊ သူက သူ့ရဲ့ ညီမအရင်းကိုတောင် အသေရရ အရှင်ရရ ဖမ်းဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားတာ၊ မင်းလို အပြင်လူတစ်ယောက်ကို သူ့အပေါ်မှာ ဗိုလ်ကျခွင့် ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ဟု ဆရာကြီးကျင်းကျီက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ညီမအရင်းကို ဖမ်းမိန့်ထုတ်ထားတယ် ဟုတ်လား၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆရာကြီးကျင်းကျီက မုန့်ချီလော့အကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

“မုန့်ချီလော့မှာ ညီမ နှစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အငယ်ဆုံးကတော့ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားပြီး လောကီရေးရာတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်တာ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်ထပ် ညီမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မုန့်ရှန့်နန်ကတော့ အခု ကျန့်ဂီအင်ပါယာမှာ အလိုအရှိဆုံး တရားခံ ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဖမ်းမိတာနဲ့ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရမှာ မင်း သိထားသင့်တယ်” ဟု ဆရာကြီးကျင်းကျီက ရယ်မောရင်း ပြောပြသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်အေးသွားတော့သည်။ မုန့်ချီလော့ မဟုတ်လျှင်ပင် တော်သေးသည်ဟု သူက မှတ်ယူလိုက်၏။ သူတစ်ပါး အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကိုမူ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။

“မင်းသာ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ငါ့လက်ထဲ အပ်မယ်ဆိုရင် ကျန့်ဂီအင်ပါယာရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရသလို စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ ဂုဏ်အသရေတွေကိုလည်း အဆုံးအစမရှိ ပိုင်ဆိုင်စေရမယ်” ဟု ဆရာကြီးကျင်းကျီက မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချော့မော့ပြောဆိုနေတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်က ရှောင်ဟေးကို ဘုရင်မကြီးဆီ အပ်နှံဖို့ ကတိပေးထားပြီးသားပါ၊ အခု ကျွန်တော်က သာမန် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါ ကျွန်တော့်ဆီက ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဘာ၊ သူ့ကို အပ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးကျင်းကျီမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားချေသည်။

“အဲဒီတော့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ပေးရဦးမှာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်ပင် “အတိုချုပ် ပြောရရင် ကျွန်တော့်ကို ထပ်မရှာပါနဲ့တော့၊ ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့အရာက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဒေါသတကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဆရာကြီးကျင်းကျီကို ထားရစ်ခဲ့ကာ နန်းတော်ညီလာခံခန်းမအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“မုန့်ပုဖျင်ရဲ့ လက်ဦးမှုက ဒီလောက် မြန်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို သူ့လက်ထဲ အရောက်မခံနိုင်ဘူး၊ ဖျက်ဆီးပစ်ရရင်တောင်မှပေါ့” ဟု ဆရာကြီးကျင်းကျီက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့်မူ သူ၏ အာရုံလွှဲရန် ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပြည်တွင်း ပဋိပက္ခကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယနေ့ညတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူက ယူဆထား၏။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထကြွနေပြီး မုန်တိုင်းငယ်လေးတစ်ခုမှာ မကြာမီ ဆိုက်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ညည့်နက်ပိုင်း သုံးချက်တီးအချိန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်အတိဖုံးနေပြီး လူသားတို့ အနှစ်ခြိုက်ဆုံး အိပ်မောကျနေချိန် ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ထိုအချိန်၌ ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ အာရုံရောက်နေကြ၏။

ထိုစဉ် အမျိုးသမီး ကင်းစောင့်တပ်သား တစ်စုသည် မုန့်ပုဖျင် အိပ်စက်ရာသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

“ရပ်စမ်း၊ နင်တို့ ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု အပြင်ဘက်ရှိ ကင်းစောင့်တပ်သားများက မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအမျိုးသမီး ကင်းစောင့်တပ်သားများသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ အနီရောင်အစင်းပါသော အဝတ်စများကို ထုတ်ယူကာ လက်မောင်းတွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် ဓားများကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

နန်းတော်အဝင်ဝရှိ ကင်းစောင့်တပ်သားများမှာ မိမိတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားကြသဖြင့် အငိုက်မိကာ ဓားချက်အောက်တွင် လဲပြိုကုန်ကြရသည်။

မကြာမီမှာပင် အဝင်ဝရှိ ကင်းစောင့်တပ်သားများအားလုံး သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားကြတော့သည်။ လက်မောင်းတွင် အနီရောင်အဝတ်စ ချည်ထားသော ထိုကင်းစောင့်တပ်သားများသည် မုန့်ပုဖျင် အိပ်စက်ရာ အဆောင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဤကား တိုင်းပြည်၏ အတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရပ်ဖြစ်သော ပုန်ကန်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။ ဘုရင်မကြီးပင်လျှင် လုပ်ကြံခံနေရပြီဖြစ်ရာ သာမန်ပြည်သူများမှာမူ ပို၍ပင် လုံခြုံမှုမရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားကြရပေမည်။

မုန့်ပုဖျင်သည်လည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိုသူများ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီး လုပ်ကြံသူမှာမူ ပြတင်းပေါက်တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်ရင်း မုန့်ပုဖျင် လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။ ကင်းစောင့်တပ်သားအချို့မှာ မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကိုပင် တိုက်ခိုက်နေကြ၏။

မုန့်ပုဖျင်သည်လည်း သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ကင်းစောင့်တပ်သားအချို့ကို ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း အနီရောင်အဝတ်စ ချည်ထားသော လုပ်ကြံသူများက ချက်ချင်းပင် လိုက်မီလာခဲ့ကြသည်။

ထိုလုပ်ကြံသူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မနိမ့်ပါပေ။ အမျိုးသမီး လုပ်ကြံသူလေးမှာမူ များစွာ ကြာအောင် ခုခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို ရရှိသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

“အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကင်းစောင့်တပ်သား အချို့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပြီး “ကျွန်တော်တို့လည်း မသိဘူး၊ လုပ်ကြံသူတွေ ရောက်နေတယ်လို့တော့ ပြောနေကြတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“လုပ်ကြံသူတွေ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ကင်းစောင့်တပ်သား တစ်ဦးမှာ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး “ဘုရင်မကြီး လုပ်ကြံခံနေရပြီ၊ ငါတို့ သွားပြီး ကယ်တင်ရမယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

အခြားသူများလည်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ထိုလုပ်ကြံသူများ၏ ပစ်မှတ်မှာ မုန့်ပုဖျင် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဒုက္ခပဲ၊ ငါ တစ်ခုခု မှားလုပ်လိုက်မိပြီ ထင်တယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ရှောင်ဟေးမှာ မုန့်ပုဖျင်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်ဟု သူက ဆရာကြီးကျင်းကျီကို ပြောပြခဲ့သလို၊ မုန့်ပုဖျင်ကလည်း နန်းတော်ထဲတွင် ဆရာကြီးကျင်းကျီနှင့် သူ၏ အုပ်စုမှ လူများစွာ ရှိနေကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ ထိုစကားများမှာ မှန်ကန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးကျင်းကျီနှင့် အုပ်စုမှာ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို မုန့်ပုဖျင်၏ လက်ထဲသို့ အရောက်မခံနိုင်ကြပေ။

သို့မဟုတ်ပါက မုန့်ပုဖျင်သည် ရာဇပလ္လင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အစီအစဉ်များအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားတော့မည် မဟုတ်လော။

ထို့ကြောင့် သူတို့ဘက်မှ လူများအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသရသည့်တိုင်အောင် တိုတမ်အရှင်သခင်ကို သိမ်းပိုက်ရန် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ ထိုစာပေတတ် အရာရှိကြီးများမှာ အလွန်ပင် စိတ်သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းကြပြီး မုန့်ပုဖျင်ကဲ့သို့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးကိုတောင် သည်းမခံနိုင်ကြချေ။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ငြိမ်သက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မုန့်ပုဖျင် အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် သူ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မုန့်ပုဖျင်သည် မုန့်ချီလော့၏ အစ်မအရင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။

နန်းတော်အတွင်း၌ အလွန်ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ရာ မုန့်ပုဖျင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မုန့်ပုဖျင်မှာ အလွန်ပင် အခြေအနေ မဟန်ဖြစ်နေတော့သည်။ အင်အားကြီးမားသော အင်ပါယာတစ်ခု၏ ဘုရင်မကြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အမဲလိုက်ခံနေရသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရရှာတော့သည်။

အခန်း (၂၉၆) လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူကို တိုက်ခိုက်ခြင်း

အကယ်၍ ဤအဖြစ်အပျက်သာ ပြင်ပသို့ ပျံ့နှံ့သွားပါက ဘုရင်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ နောက်ထပ်တစ်ဆင့် ထပ်မံကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကိစ္စမှာ မိမိကြောင့် ဖြစ်ရသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဘေးထိုင်ဘုရင်မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ခြေလှမ်းတစ်ချက် ပြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မုန့်ပုဖျင်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

မုန့်ပုဖျင်မှာ ဘေးလွတ်ရာသို့ ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဆင်းသက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထိတ်သွားရသည်။

"နန်းတော်ထဲမှာ ဒီလောက်တောင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးချင်နေတာ ထင်ပါရဲ့" ဟု မုန့်ပုဖျင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာကာ မုန့်ပုဖျင်၏ နောက်ကျောဘက်တွင် တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။

"ဘုရင်မ... ကြည့်ရတာ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းလှဘူးပဲနော်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်းလား။ တကယ်ပဲ ရှင်ဖြစ်နေတာလား" မုန့်ပုဖျင်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည့် ပုံပေါ်နေသည်။

"အခုလောလောဆယ် စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့ဦး။ အရင်သွားကြပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဟန့်တားထားလိုက်ပါ့မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် ဒီကျေးဇူးကို မှတ်ထားပါ့မယ်" ဟု မုန့်ပုဖျင်က ဆိုကာ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"တကယ့်ကို သွေးအေးလွန်းတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ချက်ကလေးမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထွက်သွားသော မုန့်ပုဖျင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အားမလိုအားမရ ခါယမ်းလိုက်ပြီး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ အုပ်စုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ ကိုယ်ရံတော်များမှာ အသေအချာ ရွေးချယ်ထားသော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အနည်းဆုံး မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိကြသော်လည်း မဟာဆရာနယ်ပယ် အထက်သို့ ရောက်သူမှာမူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော သိုင်းပညာရှင်များသည် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ ပျမ်းမျှအဆင့်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ဝန်းကျင်တွင်ရှိပြီး နန်းတော်အတွင်း၌ မည်မျှကြာအောင် ခိုအောင်းနေခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

သူတို့၏ ရုတ်တရက် သစ္စာဖောက်မှုကြောင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ ပန်းတိုင်မှာ ထိုသူများမဟုတ်ဘဲ မုန့်ပုဖျင် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

"ငါသိချင်တာက မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ခိုအောင်းနေရန် အမိန့်ပေးခံထားရသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူထားကြသူများ ဖြစ်ရမည်။ ထို့အပြင် တစ်ဦးချင်းစီမှာ သေခြင်းတရားကိုပင် ပမာမထားကြတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူအများအပြားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြပြီး ဓားများကို အားကုန်လွှဲယမ်း လိုက်ကြသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ လေထုထဲတွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တုံးအအ မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ လုယန့်ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင် အရှိန်အဝါများကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ဓားရှည်ကို အထက်သို့ ရုတ်တရက် ပင့်မြှောက်လိုက်လေသည်။

ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ဓားရှည်ပေါ်သို့ စီးဆင်းသွားကာ ထက်မြက်လှသော အစွန်းတစ်ဖက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြေးဝင်လာသော ကိုယ်ရံစွမ်းအင်များကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီး ပစ်လိုက်တော့သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အချို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းထက်မှုကို ရိပ်မိသွားကြသည်။ သူတို့သည် လူသုံးယောက်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသောသူများက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ မုန့်ပုဖျင်နောက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ကျောဘက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ မီးလျှံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မီးတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။

"ဒီမီးတန်းကို ကျော်ရဲရင်တော့ ငါ အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဓားရှည်ကို ပုခုံးပေါ်တွင် တင်ထားရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ သူတို့သည် ဓားများကို ရုတ်တရက် လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းသုံးခုမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုသူသုံးဦး၏ ပုံရိပ်များသည်လည်း ဓားစွမ်းအင်များ နောက်မှ ကပ်လျက် ပါလာကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို တစ်ပတ်အပြည့် လှည့်လိုက်ရာ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ဓားစွမ်းအင်များ ကပ်ပါလာပြီး လေထုထဲတွင် သုံးပေခန့် ရှည်လျားသော ဓားအသွားတစ်ခု အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ဓားရှည်ကို တစ်ပတ်ဝိုင်း၍ ခုတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရာအားလုံး ကြေမွပျက်စီး သွားရတော့သည်။

ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦးမှာလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။ သူတို့သည် ဓားများကို ဘေးဘက်တွင် ကာထားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလွန်ရှည်လျားသော ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနီးနားရှိ ဝန်းရံထားသော တံတိုင်းနှင့် အရှိန်ဖြင့် ဆောင့်မိသွားကာ တံတိုင်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

အခြားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများသည် မီးတန်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာသော ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို နောက်သို့ မရှောင်သာဘဲ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

"ငါ ပြောပြီးသားပဲ၊ မီးတန်းကို ကျော်ရင် အားနာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ ကြည့်ရတာ မင်းတို့က ငါ့စကားကို တကယ်ပဲ အရေးမစိုက်ကြတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အများအပြားသည် မုန့်ပုဖျင် မိမိတို့မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

နန်းတော်အတွင်းရှိ ကိုယ်ရံတော်များ စုမိသွားသည်နှင့် သူတို့အတွက် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"အားလုံး အတူတူ တိုက်ကြစို့" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦးက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကဲ့သို့ပင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာလည်း တုန်ခါနေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လုယန့်ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များမှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဓားရှည်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အလွန်ကြီးမားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အားလုံးကို ဓားရှည်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ ကောင်းကင်ယံကို ခွဲပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

ဓားရှည်မှ မီးလျှံအလင်းတန်း တစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားသည်။ မီးလျှံများသည် ပေပေါင်းများစွာ အထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ခံလိုက်ရသည့်အလား သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ စက္ကူခွဲများကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း ကျရောက်ကုန်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မီးလျှံတစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်နေကြကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နာကျည်းမှုများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် အမိန့်ကို ရုတ်တရက် ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း လှုပ်ရှားမှု အသေးစိတ်ကို ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် အရင်လုပ်ရန်၊ ထို့နောက် ကိုယ်ရံတော်များ သတိမထားမိခင်မှာပင် ဘုရင်မရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ အောင်မြင်ခါနီးအချိန်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဟန့်တားမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကြရသည်။

"အခု ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ကို တကယ်ပဲ ဘယ်သူ ခိုင်းစေခဲ့တာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူသည် အဖြေကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ပါးစပ်မှ အတည်ပြုချက် ရယူလိုသေးသည်။

ဆရာကြီး ကျင်းကျီသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ သူ စီစဉ်ထားသော လူများမှာ ဤကိုယ်ရံတော် အနည်းငယ်မျှသာ မဟုတ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

ယနေ့ည နောက်ပိုင်းတွင် မုန့်ပုဖျင်သည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို အသေအချာ စစ်ဆေးပေလိမ့်မည်၊ ထိုသို့ စစ်ဆေးခြင်းနှင့်အတူ သွေးချောင်းစီးမှုများလည်း ပါဝင်လာလိမ့်မည်ကို သူ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေသည်။

"မင်း အိပ်မက်မက်နေလိုက်" လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦးက ကြေကွဲစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကာ ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း ပညာရပ်မှာ စတင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားရသည်။

ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာ သွားကြားတွင် ဝှက်ထားသော အဆိပ်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချွင်းချက်မရှိဘဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဆရာကြီး ကျင်းကျီ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ ဆရာကြီး ကျင်းကျီ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ပေ။ မုန့်ပုဖျင်သည် လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် ဤအကြောင်းအရာများကို ခန့်မှန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ဤလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ပုဖျင် ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်းရင်ပြင် ခန်းမသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနန်းတော်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ နှစ်ရက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း အဖြစ်အပျက်များစွာနှင့် ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အားမလိုအားမရ သက်ပြင်းချမိလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မုန့်ပုဖျင်သည် နန်းရင်ပြင် ခန်းမသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သလို ကိုယ်ရံတော် အမြောက်အမြားလည်း စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်အတွင်းတွင် ဖုံးကွယ်နေသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း စတင် လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်းရင်ပြင် ခန်းမ၏ နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ရံတော် အမြောက်အမြား စုဝေးနေကြပြီး အစောင့်အရှောက်များမှာလည်း အလွန် တင်းကြပ်ကာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်မိသည်၊ ဤမျှ လူများလှသော်လည်း သူမကို ကယ်တင်ရန် တစ်ယောက်မျှ ရောက်မလာခဲ့ကြချေ။

လာသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ကိုယ်ရံတော် အများအပြားမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ကျရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေတော့သတည်း။