အခန်း (၂၉၉-၃၀၀)

အခန်း (၂၉၉) - ညီလာခံ ကျင်းပခြင်း

“မနေ့ညက ငါဟာ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတယ်၊ နန်းတော်ကိုယ်ရံတော်တွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေ ဖြစ်သွားကြတာ ငါ့ကို တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တယ်” ဟု မုန့်ပုဖျင်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မြွက်ဟလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဆရာကြီး ကျင်းကျီနှင့် ဝန်ကြီး လျိုယဲ့တို့အပါအဝင် အခြားသောအမတ်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး “အရှင်မ... ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပါဘူးနော်” ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ စိတ်ထဲမှနေ၍ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ ဤလူများမှာ ဟန်ဆောင်ကောင်းလှပေ၏။ အားလုံးက ဘာမှမသိသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် သိလိုစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်မှာ ကျင်းတာဖူးနှင့် သူ၏လူစုသည် မုန့်ပုဖျင်အား အာဏာစွန့်စေလိုသော်လည်း ၎င်းတို့ရှေ့တွင် အတားအဆီးကြီးတစ်ခုသဖွယ် ရှိနေသည်မှာ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ၏ စစ်တပ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤစစ်တပ်များက မုန့်ပုဖျင်အား ထောက်ခံအားပေးနေကြခြင်း ဖြစ်ရာ စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူကသာ လောကကို စိုးမိုးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်ပါက ကျင်းထိုက်ဖူးနှင့် ထိုလူတစ်စုမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်များ မုန့်ပုဖျင်အား ဆန့်ကျင်ရန် သတ္တိများ ရှိနေကြပါသနည်း။

ဤအကြောင်းအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိနေရပေမည်။

“ဟင်း...” မုန့်ပုဖျင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ငါသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် အခု ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေနိုင်ပါဦးမလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဟာ တကယ့်ကို တိုင်းပြည်အတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တစ်ရပ်ပါပဲ” ဟု ဆရာကြီး ကျင်းကျီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

မုန့်ပုဖျင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း “အားလုံးပဲ ထကြပါ၊ ဒီဒေသတွင်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိရသေးပေမဲ့ နန်းတော်ထဲမှာရှိတဲ့ လူဝက်ကျော်လောက်ကတော့ မရိုးသားတဲ့ စိတ်အကြံတွေ ရှိနေကြတာ တွေ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့အားလုံးကို မနေ့ညကပဲ ကွပ်မျက်လိုက်ပြီ” ဟု ဆိုသည်။

မုန့်ပုဖျင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သော်လည်း အောက်တွင် ရှိနေကြသော အရာရှိများမှာမူ ကျောပြင်မှ ချွေးစေးများ ထွက်လာကြတော့သည်။

၎င်းတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်း နန်းတော်ထဲရှိ လူအများစုမှာ မရှိတော့ပြီဟူသော အချက်က ၎င်းတို့အား ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

“ဘယ်သူကများ ဒီလောက်အထိ အတင့်ရဲရတာလဲ” ဟု ဆရာကြီး ကျင်းကျီက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒါဟာ ဘုရင်ကြီးရဲ့ ရန်သူဟောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်မလား”

“ဟဲဟဲ...” ကျင်းထိုက်ဖူး၏ စကားကို မုန့်ပုဖျင်က အေးစက်သော ရယ်သံဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သိသာလှသော အာရုံလွှဲသည့် နည်းဗျူဟာပင် ဖြစ်သည်။ သူက သူမအား ဘာမှမသိနားမလည်သည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ နောက်ထပ် မဖြစ်လာတော့ဘူးလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာဟာ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရလိမ့်မယ်” ဟု မုန့်ပုဖျင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တိုတမ်အရှင်သခင်ရဲ့ လှည့်လည်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိပြီလဲ”

ဆရာကြီး ကျင်းကျီသည် ခါးကို ကိုင်းညွတ်လျက် လက်အုပ်ချီလိုက်ကာ “သတင်းကို တစ်နိုင်ငံလုံး သိအောင် ကြေညာထားပြီးပါပြီ၊ လူတွေအားလုံးက တိုတမ်အရှင်သခင်ရဲ့ ရုပ်သွင်ကို ဖူးမြော်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်” ဟု ပြန်လည် တင်ပြလေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စမှာ ဘာအမှားအယွင်းမှ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး” ဟု မုန့်ပုဖျင်က အေးဆေးစွာပင် ဆိုသည်။

ညီလာခံတွင် ထူးခြားသည့် အခြေအနေ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ဤကိစ္စအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြိုးကိုင်သူမှာ ဆရာကြီး ကျင်းကျီဖြစ်ကြောင်း မုန့်ပုဖျင်က ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား မရှိသည့်အတွက် အရေးယူနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ညီလာခံ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အမတ်များ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး မုန့်ပုဖျင်သည်လည်း သူမ၏ အစေအပါးများနှင့် ကိုယ်ရံတော်များကို ပြန်လည် အနားပေးလိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် သူမနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်” ဟု မုန့်ပုဖျင်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း “ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘုရင်မ ဘာမှမဖြစ်တာကိုပဲ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု ပြန်လည် ပြောဆိုလေသည်။

မုန့်ပုဖျင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကာ “တိုတမ်အရှင်သခင်ရော ဘယ်လိုနေလဲလို့ ငါသိချင်မိတယ်” ဟု မေးမြန်းသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းလေးကို ပြူထွက်လာကာ မုန့်ပုဖျင်ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ရှောင်ဟေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ မုန့်ပုဖျင်၏ စိတ်မှာ တကယ့်ကို လျော့ပါးသက်သာသွားကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိလိုက်ရသည်။

“မနေ့ညက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေက ဘယ်သူ့လူတွေလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

မုန့်ပုဖျင်က ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီနန်းတွင်းထဲမှာ ကျွန်မကို ထီးနန်းပေါ်မှာ မထိုင်စေချင်ဆုံးသူတွေကတော့ ဆရာကြီး ကျင်းကျီနဲ့ သူ့လူစုပဲပေါ့၊ ဘုရင်ကြီး နတ်ရွာစံပြီးကတည်းက သူတို့က အကွက်တွေ ဖော်နေကြတာ” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဒါပေမဲ့... ဘုရင်မမှာ စစ်အာဏာရှိသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်တပ်ကြီးလည်း ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့က ဘာကြောင့် ဒီလောက် သတ္တိကောင်းနေကြတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။

“ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေချင်တာ၊ တစ်နိုင်ငံလုံးနဲ့ ပြည်သူတွေရှေ့မှာ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် စစ်သူကြီးတွေတောင် ငါ့ကို ကူညီကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“သူတို့က ဘုရင်မကို ကူညီနေကြတာ၊ အသုံးမကျတဲ့သူကို ကူညီနေကြတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မုန့်ပုဖျင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျင်းထိုက်ဖူးနှင့် အခြားသူများ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည့် အရာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် မုန့်ပုဖျင်အား တိုတမ်အရှင်သခင်ကို မရရှိစေရန် တားဆီးခြင်းဖြင့် တိုတမ်အရှင်သခင်၏ လှည့်လည်ပွဲကို ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားစေလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတော်ကို မုန့်ပုဖျင်ကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်ခြင်းသည် သူမအတွက် မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်စေပြီး အာဏာစိုးမိုးမှုကို လျော့နည်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် မုန့်ပုဖျင်သည် ပြည်သူများနှင့် စစ်တပ်၏ ထောက်ခံမှုကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆို သူတို့က သွယ်ဝိုက်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးနေကြတာပေါ့လေ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေဟာ ငါ့ရဲ့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာက ပညာရှိတွေရဲ့ အလုပ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တိုတမ်အရှင်သခင်ရဲ့ လှည့်လည်ပွဲ ပြီးသွားတာနဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ စည်းလုံးမှုက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ သူတို့အားလုံးကို အနားယူခိုင်းပြီး နေရပ်ပြန်ခိုင်းဖို့ ငါ အကြောင်းပြချက် ရှာနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု မုန့်ပုဖျင်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်၊ မုန့်ပုဖျင်တွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပုံရပေသည်။

နောက်ထပ် စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ မုန့်ပုဖျင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရှောင်ဟေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးရန်သာ မှာကြားလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာသောအခါ ရှောင်မီက အခန်းထဲတွင် ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခုတင်နောက်သို့ အမြန်ပင် ပုန်းကွယ်လိုက်လေသည်။

“ကဲ... အားလုံး ပြီးသွားပြီ၊ အပြင်ထွက်ခဲ့တော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မီသည် ခုတင်နောက်မှ

ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် ပြူကြည့်လိုက်ကာ “အစ်ကိုကြီး... သူတို့တွေ လာပြီး ကျွန်မကို ဖမ်းမသွားတော့ဘူး မဟုတ်လား” ဟု မေးသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်စေရဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အခန်းထဲ၌သာ နေထိုင်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်၍ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်တွင် သိုင်းပညာရှင် အမြောက်အမြားက နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ထားကြသည်။ နန်းတော်အတွင်း၌လည်း သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် သိုင်းပညာရှင်များစွာက အခန်းများအတွင်း လှည့်လည် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တိုတမ်အရှင်သခင်၏ လှည့်လည်ပွဲနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နံနက်စောစောတွင် နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဤနေရာမှာ မုန့်ပုဖျင်၏ အဝတ်အစား လဲလှယ်သည့် အခန်းဖြစ်ပုံရပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အထည်များစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ပုဖျင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး “တိုတမ်ကို ငါ့လက်ထဲ ထည့်ပေးပါ၊ ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးက ပြည်သူတွေရှေ့မှာ ငါ အဲဒါကို ပြသပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ ဤသည်မှာ ၎င်းတို့ ကြိုတင် သဘောတူထားသည့် ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

“ရှောင်ဟေး... ဒီနေ့တော့ ဘုရင်မနဲ့အတူ ရှိနေပေးရမယ်၊ လိမ္မာရမယ်နော်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောရင်း ရှောင်ဟေးကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဟေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် မခွာချင်သလိုမျိုး တွန့်လိမ်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်မိကာ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ဒီမှာပဲ အမြဲ ရှိနေမှာပါ၊ မင်းကို ငါ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ချော့မော့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ရှောင်ဟေးသည် မုန့်ပုဖျင်၏ လက်ထဲသို့ မခွာမချင်း တွားသွားလိုက်လေသည်။

မုန့်ပုဖျင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအတွက် အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်ပေးရန် တစ်ဦးဦးကို ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က အရေးကြီးတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေလို့လေ၊ ဒါကြောင့် ရှင်က...” မုန့်ပုဖျင်က စကားကို တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “... ပြောစရာရှိတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ပုဖျင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ငါ စဉ်းစားနေတာက ရှင်ဒီနေ့ နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ကို ထွက်ပြီး တိုတမ်အရှင်သခင်ရဲ့ လှည့်လည်ပွဲကို ကြည့်မလားပေါ့၊ အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒီနေ့ လှည့်လည်ပွဲမှာ တိုတမ်အရှင်သခင်နဲ့ ငါပဲ ရှိနေစေချင်တာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်၊ ပြီးရင် နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်” မုန့်ပုဖျင်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

၎င်းတို့က သူ့ကို အတူလိုက်ပါခွင့် မပြုသည့်အတွက် ဤသည်မှာ ရှောင်မီကို နန်းတော်ပြင်ပသို့ ပို့ဆောင်ရန် အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ဟေးနှင့် သူသည် သခင်နှင့်အစေခံ ကတိကဝတ် ပြုထားပြီးသား ဖြစ်သလို မွေးမြူရေးခြံမှ သားရဲထိန်းကွင်းလည်း ရှိနေသည့်အတွက် ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရှောင်ဟေးကို သူ့ထံမှ လုယူသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း (၃၀၀) တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သော အိမ်မက်များ

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မှ မုန့်ပုဖျင်၏ မျက်နှာထက်၌ တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာတော့သည်။ သူမသည် ရှောင်ဟေးအား ဖုံးကွယ်ထား၍မရသော ရမ္မက်ဇောများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

သို့သော်လည်း ရှောင်ဟေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ဆင်တူသော ငွေရောင် တိုတမ်အရှင်သခင် ထိန်းကွင်းတစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် ထိုတိုတမ်အရှင်သခင် ထိန်းကွင်းငယ်လေးအား ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ယင်းမှာ ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် ရွေ့လျားခြင်း မရှိပေ။

မုန့်ပုဖျင်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ရှောင်ဟေးသည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားပုံရချေသည်။

မုန့်ပုဖျင်သည် သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို ချက်ချင်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်ဟေးအား ညင်သာစွာ ချော့မြူကာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အစေခံမလေးထံမှ သေတ္တာတစ်လုံး တောင်းခံလိုက်ပြီး ထိုသေတ္တာထဲ၌ ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို အပြည့်ထည့်ထားလိုက်သည်။

သို့မှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လျှင်ပင် အတွင်းရှိ ရှောင်မီကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကဲ... ရှောင်မီ၊ အစ်ကို မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အိမ်မရှိတော့ဘူးလေ" ဟု ရှောင်မီက တိုးညှိစွာ ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။

"ရပါတယ်၊ အစ်ကို မင်းအတွက် အခြေချဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးပါ့မယ်"

"ရှောင်မီက အစ်ကိုနဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ မရဘူးလား" ဟု ရှောင်မီက မေးသည်။ နှစ်ရက်တာ ကာလအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတော်ပင် ရင်းနှီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို့နောက်ကို လိုက်ရတာက အရမ်းပင်ပန်းပြီး အန္တရာယ်လည်း များတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကို မွေးစားမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှာပေးတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မလား မသေချာသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မည်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မဆီကို ပြန်လာကြည့်မှာလားဟင်" ရှောင်မီက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့ ရှောင်မီ၊ အစ်ကို မင်းဆီကို သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်မီအား သေတ္တာထဲသို့ ဝင်စေပြီး ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ဝိညာဉ်ပိတ်လှောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်ရံတော်များစွာက စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူတို့၏ အကူအညီကို ငြင်းပယ်ကာ နန်းတော်တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ယနေ့သည် ကျန့်ဂီအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရာ ဖြစ်သော တိုတမ်အရှင်သခင်၏ စီတန်းလှည့်လည်ပွဲ ကျင်းပသည့် နေ့ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် တိုတမ်အရှင်သခင်၏ ရုပ်သွင်ကို ဖူးမြော်ရန် လူအုပ်ကြီးက တခဲနက် စုရုံးနေကြချေပြီ။

ထိုသို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အမာခံပရိသတ် မိန်းကလေးများကို သတိရမိကာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

နန်းတော်အပြင်ဘက်ရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လမ်းမကြီးအဖြစ် ချန်လှပ်ထားသော နေရာမှလွဲ၍ ကျန်သည့် နေရာတိုင်း၌ လူများဖြင့် ကျပ်ညပ်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါမိ၏။

ဤမျှ လူများပြားနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ဘယ်နေရာကနေ ထွက်သွားရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

အတော်ပင် ခက်ခဲစွာ တိုးဝှေ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးမှ ရှောင်မီကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်မီသည် လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဟား... လူတွေ အများကြီးပဲ" ဟု ရေရွတ်မိသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့အားလုံးက ရှောင်ဟေးကို ကြည့်ဖို့ လာကြတာလေ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ကလေးမှာ အောင်မြင်မှု ရနေသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူနေသော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကော မသွားဘူးလား" ဟု ရှောင်မီက မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ "ရှောင်ဟေးနဲ့ အစ်ကိုက နေ့တိုင်း တွေ့နေတာပဲ၊ ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လူစည်ကားသော လမ်းမများတစ်လျှောက် တိုးဝှေ့ကာ မြို့တော်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှောင်မီမှာ စပ်စုတတ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ အရာရာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေလေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ထက်တွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်နှင့်အတူ မာကျောသော အရာတစ်ခုဖြင့် ထောက်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

လူများလွန်းလှသဖြင့် ဤမျှ စည်ကားသော လူအုပ်ကြားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်မီမှာလည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှောင်မီ၏ ကျောဘက်တွင် တောက်ပြောင်နေသော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"စကားအပိုတွေ ပြောမနေနဲ့။ ဒီမိန်းကလေးကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ရင် ငါတို့နောက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လိုက်ခဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မတတ်သာဘဲ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ကျင်းထိုက်ဖူး၏ လူများလော သို့မဟုတ် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်လောဟု သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် အိမ်တန်းလျားများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အိမ်တစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထိုအခန်းထဲတွင် ကျင့်စဉ်အဆင့် အတော်အတန် မြင့်မားကြသော အမျိုးသမီးငယ် အများအပြား ရှိနေကြသည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ထိုင်ဟန်ရှိသည့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ မုန့်ပုဖျင်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မုန့်ရှန့်နန်... လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

မုန့်ပုဖျင်က သူမတွင် ညီအစ်မ သုံးဦး ရှိကြောင်းနှင့် ဒုတိယမြောက် ညီမ၏ အမည်မှာ မုန့်ရှန့်နန် ဖြစ်ကြောင်း တစ်ခါက ပြောပြဖူးသည်။

"ဪ... ကြည့်ရတာ ငါ့အစ်မက နင့်ကို အကုန်ပြောပြထားပုံရတယ်ပဲ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ "ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်းက မင်းရဲ့ အစ်မကို ဆန့်ကျင်နေတာလေ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ ဖမ်းတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တိုတမ်အရှင်သခင်က မင်းရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လို့ ကြားလို့ပါ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဲဒီလိုလည်း ပြောလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဟေးမှာ လူသားတွေလိုပဲ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ် ရှိတယ်၊ သူ နေမှာလား ထွက်သွားမှာလားဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့ တိုတမ်အရှင်သခင်ကြားက ပတ်သက်မှုက မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ရယ်မောကာ ပြောသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မင်း တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ" ဟု မေးသည်။

"ရိုးရိုးလေးပါပဲ၊ ငါ့အတွက် တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ပြန်ခေါ်ပေးစေချင်တာ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ငါက ဘာလို့ မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာလဲ။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမိန်းကလေးငယ်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေလို့ပဲ။ မင်း ငါ့စကားကို နားမထောင်ရင် သူ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယုတ်မာလိုက်တာ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်ကြိုက်သလို ပြောနိုင်ပါတယ်၊ တိုတမ်အရှင်သခင်သာ ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေရင် ငါတို့ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးက အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ရှိသွားပြီ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "မင်းက ဘာလို့ မင်းရဲ့ အစ်မကို ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့က မိသားစုတွေပဲလေ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မိသားစု ဟုတ်လား" မုန့်ရှန့်နန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက ခမည်းတော်က ငါတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်ကို မွေးဖို့အတွက် ငှက်ကလေး တစ်ကောင်စီ ပေးခဲ့တယ်။ ငါတို့က အဲဒီငှက်ကလေးတွေကို သူငယ်ချင်းတွေလို သဘောထားပြီး ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးခဲ့ကြတာ"

"အဲဒီနောက်တော့ကော" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့ ခမည်းတော်က အဲဒီငှက်ကလေးတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ငါနဲ့ ငါ့ညီမလေးကတော့ မရက်စက်နိုင်လို့ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြပေမဲ့ ငါ့အစ်မကြီးကတော့ ဘာမှ မဆိုင်းမတွဘဲ အဲဒီငှက်ကလေးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြလေသည်။

"အင်း..." ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ "ဒါက မင်းအစ်မက ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ ပြတာပါ"

"ဒါက သူမရဲ့ ရက်စက်မှုကိုလည်း ပြတာပဲလေ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"မနေ့ညက နန်းတော်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ နင်မြင်သားပဲ။ ငါ့အစ်မက လူသတ်တာကို မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်တဲ့သူမျိုးပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ယင်းမှာ မုန့်ပုဖျင်၏ အပြစ်သက်သက်တော့လည်း မဟုတ်ချေ။

"အခု နင် သိပြီမလား" မုန့်ရှန့်နန်က ပြုံးလိုက်ပြီး "သွားပြီးတော့ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာပေး၊ အဲဒီအခါကျရင် ဒီမိန်းကလေးကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ လှည့်လည်ပွဲ ပြီးတဲ့အထိတော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။