အခန်း (၃၀၃-၃၀၄)

အခန်း (၃၀၃) နန်းတော်အတွင်းသို့ ညအချိန် အဖောက်အထွင်းဝင်ရောက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ကို အောက်သို့နှိမ့်ချလိုက်ရာ မုန့်ရှန့်နန်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့တိုးကာ ဆေးပုလင်းထဲမှ ဆေးများကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ လောင်းထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် စနစ်တကျ ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ဤသို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မုန့်ရှန့်နန်မှာ အတော်ပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"အရင်က ဒီကို အမျိုးသားတွေ မလာဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက ငါတို့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာက လူတွေအပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ကြလို့ ငါတို့က သူတို့ကို အပြစ်ပေးခဲ့ရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမျိုးသားတွေကို လက်မခံတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က အေးဆေးစွာ ပြောပြလေသည်။

"အမျိုးသမီးတွေပဲ ရှိတဲ့နေရာကို လာတဲ့ ဘယ်အမျိုးသားမဆို မကောင်းတဲ့ စိတ်ရည်ရွယ်ချက် ရှိတတ်ကြတာပဲလေ၊ ဒါက အမျိုးသားတွေရဲ့ သဘာဝ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်ကရော" မုန့်ရှန့်နန်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါကတော့ မတူဘူး၊ ငါက မင်းကို သဘောကျတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ညီမလေးကို သဘောကျတာ" ဟု ဆိုသည်။

"ညီမလေးလား၊ နင်က မုန့်ချီလော့ကို သိတာလား" မုန့်ရှန့်နန်မှာ အတော်လေး အံ့ဩသွားပုံရပေသည်။

"ငါတို့ နှစ်ကြိမ်ဆုံဖူးတယ်၊ စကားပြောရတာလည်း အဆင်ပြေတယ်၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူမက နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါးလိုပါပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

မုန့်ရှန့်နန်မှာ ရယ်မောမိသွားပြီး ပတ်တီးစည်းခြင်း ကိစ္စပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အမြန်ပင် ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"ငါတို့ ညီအစ်မ သုံးယောက်စလုံးနဲ့ နင်ဒီလောက် ရင်းနှီးနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" ဟု မုန့်ရှန့်နန်က ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မင်းတို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ဒီလိုမျိုး မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်းနှီးခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ပြောပါဦး၊ နင့်ရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ" မုန့်ရှန့်နန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ "ကျွန်တော် နန်းတော်ထဲကို ပြန်သွားဖို့ လိုတယ်၊ ရှောင်ဟေးကို တွေ့တာနဲ့ ရှောင်ဟေးကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

"အဲဒါက သိပ်ပြီး လက်တွေ့မကျလှဘူး" မုန့်ရှန့်နန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောကြားလိုက်သည်။ "ငါ့အစ်မက တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ရရှိထားတာဆိုတော့ သူမ သေချာပေါက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြပ်နေမှာပဲ၊ သူမနားကို ကပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်သွားကြည့်ရမှာပဲ၊ ရှောင်ဟေး အခိုးခံလိုက်ရတာ ဆိုတော့ သူ ပြန်မရမချင်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ နေလို့မကောင်းဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

မုန့်ရှန့်နန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ကာ "တကယ်လို့ မငးက သူကို ပြန်ရခဲ့ရင် ငါ့လက်ထဲကို ပြန်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလား" ဟု မေးလိုက်၏။

"ဒါကတော့ သေချာပေါက် မပေးချင်တာပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရိုးသားစွာပင် ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ရှန့်နန်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "နင်း

က တကယ်ကို ရိုးသားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ တိုတမ်အရှင်သခင်ကို မရရအောင် ယူရမှာပဲ၊ ဒါမှလည်း ငါ့အစ်မကို ယှဉ်နိုင်မယ့် အစွမ်းမျိုး ငါ့မှာ ရှိလာမှာ" ဟု ပြောလေသည်။

"တကယ်လို့ ငါက မင်းကို မပေးရင်ကော" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။

မုန့်ရှန့်နန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "နင် ငါ့ကို ပေးမှာပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မုန့်ချီလော့နဲ့ ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက အရမ်းရင်းနှီးတဲ့ ညီမတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မုန့်ပုဖျင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားတော့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါပြောတာက လုံးဝအမှန်တရားပါ" မုန့်ရှန့်နန်က ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှုံးနိမ့်မှု ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရ၏။

မုန့်မိသားစုမှ ညီအစ်မနှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတိုင်း သူ၏ အားနည်းချက်မှာ အမြဲတမ်း အလွယ်တကူ အသုံးချခံနေရမြဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ ရှောင်မီမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်မီကို ထိုနေရာ၌ပင် ထားရစ်ခဲ့ကာ ပျောက်ဆုံးသွားသော ရှောင်ဟေးကို ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး ထျန်းတူးမြို့တော်သို့ တစ်ဦးတည်း ပြန်လာခဲ့တော့သည်။

နှစ်ရက်ခန့်အကြာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမြဲတစေ စည်ကားဝပြောလျက်ရှိသော ထျန်းတူးမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

အမှန်တကယ်တွင် ကိစ္စရပ်များ ပိုမိုလွယ်ကူစေရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမျိုးသမီး အဝတ်အစားများကိုပင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်။

သူ၏ ခေါင်းကိုသာ ဖုံးအုပ်ထားသရွေ့ မည်သူမျှ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ထျန်းတူးမြို့တော် တစ်ခုလုံး၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖမ်းဆီးရန် ဝရမ်းစာများ ကပ်ထားလေပြီ။

ထိုစာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ခိုးယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော အပြစ်သားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားရာ လူအများ၏ ဒေါသကို များစွာ ဆွပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နှလုံးက အဆိပ်အတောက် အပြင်းဆုံးပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

"ငါက စေတနာနဲ့ ကူညီပေးခဲ့တာကို မင်းက ငါ့အပေါ် ရန်ပြန်လုပ်တယ်ပေါ့လေ"

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။

သူ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နန်းတော်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည်အမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လုံခြုံရေးမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသဖြင့် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ပင် အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။

ညအချိန် စစ်သည်များ ကင်းလှည့်အပြောင်းအလဲ လုပ်နေစဉ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်ပျံသန်းပြီး နန်းတော်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အခြေခံ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နန်းတော်အတွင်း ရှာဖွေမှုများ စတင်ခဲ့သော်လည်း ရှောင်ဟေးကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရှိသည်ကိုမူ မသိရှိပေ။

သို့သော်လည်း မည်မျှပင် ကြိုးစားရှာဖွေစေကာမူ ရှောင်ဟေး၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရှိရချေ။

"ထူးဆန်းတာပဲ၊ မုန့်ပုဖျင်က ရှောင်ဟေးကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့တာလဲ၊ နန်းတော်မဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်နေရာရာမှာများလား" ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အစေခံမလေး နှစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ အမြန်ပင် ခုန်တက်လိုက်ရ၏။

"ဟူး... ပင်ပန်းလိုက်တာ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေတာကို ဘာလို့ ငါတို့က စာကြည့်ဆောင်ကို စောင့်ကြပ်နေရတာလဲ" ဟု အစေခံမလေးတစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ရှူး... အသံတိုးတိုးပြောစမ်းပါ၊ နန်းတော်ထဲက ပါရဂူကြီး နှစ်ယောက်တောင် စာကြည့်ဆောင်ကို စောင့်နေကြတယ်လို့ ငါကြားမိတယ်" ဟု ကျန်အစေခံမလေးတစ်ဦးက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

သူမတို့နှစ်ဦးသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောရင်း ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများကမူ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟေးအား စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ ထားရှိထားခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စာကြည့်ဆောင် အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထုံးစံအတိုင်း ကင်းစောင့်စစ်သည်များက အချိန်မှန် ကင်းလှည့်နေကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ဝါးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဤနေရာသည် မုန့်ပုဖျင် အမိန့်စာလွှာများ ဖတ်ရှုစစ်ဆေးရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် အခြားမည်သူမျှ လာလေ့မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စာကြည့်ဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ခဏ၌ သူကိုယ်တိုင်ပင် မှင်တက်သွားရတော့သည်။

သေးငယ်သော စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည် အယောက်သုံးဆယ်ကျော် ရှိနေပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ဝန်းကျင် ရှိကြသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ နန်းတော်အတွင်း သန့်စင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့စဉ်က သူဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ပါရဂူကြီးကိုပါ ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်များ၏ အလယ်တွင် ရှောင်ဟေးမှာ အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေလေသည်။

တရားထိုင်နေသော ထိုပါရဂူကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခံစားမိသွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အမြန်ပင် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရပြီး နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပျံတက်လာတော့သည်။

ဤသူသည် ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေရာ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ထိုဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူမှာလည်း ဤအချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ နန်းတော်အတွင်း သန့်စင်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း သူမအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ခံစားမှုကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

"လူအနည်းငယ် အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြစမ်း" ဟု ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူက အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" စစ်သည်အချို့သည် စာကြည့်ဆောင် တံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ထိုနေရာမှ အမြန်ပင် ထွက်ခွာခဲ့ရ၏။

"ဒီမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်မှာလဲ မသိသေးဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိုးဆိုလိုက်သည်။

နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ဤဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော ပညာရှင် နှစ်ဦးသာလျှင် သူ့အတွက် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

"ဒီလူက ဒီမှာ စောင့်နေတာဆိုတော့ ငါ ရှောင်ဟေးကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်ထုတ်နိုင်မှာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း အကြီးအကျယ် စဉ်းစားရကျပ်သွားတော့သည်။ ရှောင်ဟေးမှာ သူနှင့် လက်တစ်ကမ်း အကွာတွင် ရှိနေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင် ဖြစ်နေရ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ "ဟင်း... ဒီနန်းတော်ထဲမှာ နောက်ထပ် လုပ်ကြံမှုတစ်ခု ထပ်လုပ်ဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စိတ်ကူးမိသွားပြီးနောက် မုန့်ပုဖျင်၏ အိပ်ဆောင်ကို ရှာဖွေကာ ထိုနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားလေတော့သည်။

စာကြည့်ဆောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အိပ်ဆောင်တွင် လုံခြုံရေးမှာ အသင့်အတင့်သာ ရှိပြီး အပြင်ဘက်တွင် စစ်သည်အနည်းငယ်သာ စောင့်ကြပ်နေကာ ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော ပညာရှင်များလည်း စောင့်ကြပ်နေခြင်း မရှိပေ။

ထိုပညာရှင် နှစ်ဦးသည် ရှောင်ဟေးကို စောင့်ကြပ်ရန် တစ်လှည့်စီ တာဝန်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

အခန်း (၃၀၄) အသက်ကိုအသေခံ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တတိယအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် လိပ်နက်ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပေရာ ထိုဝတ်ရုံ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

"ဝူး..."

မှောင်ရိပ်ထဲမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကင်းစောင့်စစ်သည်တစ်ဦးထံသို့ လျှပ်စီးပမာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုစစ်သည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် သံချပ်ကာအင်္ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားရပြီး သွေးများအန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားရလေသည်။

"လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူဟေ့..." ကင်းစောင့်စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ၎င်းတို့၏ ဓားရှည်များကို ချက်ချင်းဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ကိုယ်ထင်ပြလာသည်။

"မုန့်ပုဖျင်ကို ငါ့ရှေ့ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုစစ်သည်များမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို နားထဲမထည့်အားကြဘဲ လရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် ဓားရှည်များကို ကိုင်စွဲကာ အတင်းတိုးဝင်လာကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လေထဲမှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ပေါ့ပါးလှပေသည်။ သူသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ကျရောက်လာသည့် ဓားအလင်းတန်းများကြားတွင် အဟန်အတားမရှိ တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေပေရာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုတစ်လေမျှပင် သူ့ကို မထိမှန်နိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၊ ရှောင်တိမ်းလိုက်၊ တစ်ဖန် ဓားကို ပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ထပ်တလဲလဲ ပြုလုပ်နေပြီး ရှေ့မှ စစ်သည်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားအောင် ပြုလုပ်နေတော့သည်။

သို့ရာတွင် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ သတ်ဖြတ်ခြင်းမပြုဘဲ ဓားနောက်ကျောဖြင့်သာ ရိုက်နှက်နှိမ်နင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ် သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ရှိ တပ်မှူးတစ်ဦးသည် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ဓားကောက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ စစ်မြေပြင်သို့ အတင်းတိုးဝင်လာသည့် သူရဲကောင်းတစ်ဦးပမာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။

သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လခြမ်းပုံဓားကောက်ကြီးကို လေထဲတွင် အဝိုင်းလိုက် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် စူးရှသော လေတိုးသံကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤတပ်မှူးမှာ စစ်မြေပြင်မှ တကယ့်တိုက်ပွဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သူမ၏ တိုက်ကွက်များမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းသော်လည်း အသက်သေလောက်အောင် ပြင်းထန်လှ၏။ အကယ်၍သာ ဤဓားချက်ကို စစ်မြေပြင်တွင် အသုံးပြုခဲ့မည်ဆိုပါက ရန်သူမှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နွားတစ်ကောင်ပမာ သန်မာထွားကြိုင်းသည့် ထိုအမျိုးသမီးတပ်မှူးကို ကြည့်ကာ ရှေ့သို့ တိုးမသွားဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး တပ်မှူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။

တပ်မှူးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဓားကို ပြန်သိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် တိုက်ကွက်ကို ပြောင်းလဲကာ လခြမ်းပုံဓားကောက်ကို အနောက်သို့ အတင်းဆွဲယူလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုမှထွက်ပေါ်လာသည့် တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဓားရှည်ကို ရှေ့တွင်ထားကာ တိုးဝင်လာသည့် လေလှိုင်းများကို ခွဲထွက်ရင်း တပ်မှူး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ရောက်ရှိသွားပေသည်။

"လဲကျသွားစမ်း..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ သူ၏ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

တပ်မှူးမှာ အံ့သြသွားသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းထားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးချက်ကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာများ ဖြစ်ကြပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းဖြင့် သူမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။

သို့သော် လက်သီးချက်မှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏတွင် ထိုအမျိုးသမီးတပ်မှူး၏ စိတ်ထဲ၌ နောင်တအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

ဤစွမ်းအားမှာ သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ရမည့် အစွမ်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ကျောက်မောင်ကြီးတစ်လုံးဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အထုခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တပ်မှူးမှာ သွေးများအန်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရလေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်မှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်သီးနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျက်စီးသွားရ၏။ အထူးပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သံချပ်ကာအင်္ကျီပေါ်တွင်ပင် လက်သီးရာအလိုက် ချိုင့်ဝင်သွားရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုတပ်မှူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် သူမသည် အနည်းဆုံး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးမည့် အချိန်အထိ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကင်းစောင့်စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ထပ် စစ်သည်အများအပြားမှာ ဤနေရာသို့ ပြေးဝင်လာကြသည့်အပြင် ထိုတပ်မှူးထက် အဆင့်မြင့်သည့် သူများပင် ပါဝင်လာကြသည်။

"လာကြစမ်း... ဆူညံလေလေ ပိုကောင်းလေပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မုန့်ပုဖျင်... ဒီကို ထွက်လာခဲ့စမ်း" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ နန်းတော်တံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး မုန့်ပုဖျင်သည် ခြံရံထားသည့် စစ်သည်များကြားမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲနော်" မုန့်ပုဖျင်က အေးအေးလူလူပင် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟွန်း... ငါသာ မြန်မြန်မပြေးခဲ့ရင် အခုဆို အဖမ်းခံနေရလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အဲလိုလည်း မပြောပါနဲ့... ငါတို့က အခုထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု မုန့်ပုဖျင်က ဆိုသည်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဟုတ်လား... ငါက စေတနာနဲ့ ရှောင်ဟေးကို ငှားပေးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပြန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိတဲ့အပြင် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ပါ ငါ့ကို ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ခဲ့သေးတယ်၊ တကယ်ကို ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ နင်လည်း သိသွားပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ" မုန့်ပုဖျင်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ မေး၏။

"ငါ ဒီအတိုင်း မကျေနပ်နိုင်လို့ပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း "ရှောင်ဟေးကို ငါ့လက်ထဲ အခုချက်ချင်း ပြန်အပ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့"

"မင်းက ငါ့ကို အသေအကြေ တိုက်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား" မုန့်ပုဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး "ငါ့ရဲ့ ကျန့်ဂီအင်ပါယာနဲ့ မင်းရဲ့ လုယွဲ့အင်ပါယာကို သာမန်လူတွေ အုပ်ချုပ်နေတာလို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

"မုန့်ပုဖျင်..." ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမ၏ အမည်ကို တစ်လုံးချင်း အလေးအနက် ခေါ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကင်းစောင့်စစ်သည် အမြောက်အမြားမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံထားကြပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ရံစွမ်းအင်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်သည့် ထူးကဲသော ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပေသည်။

"မုန့်ပုဖျင်... မင်းလုပ်သမျှကို ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ဒီည နင် ဒီမှာပဲ အနားယူလိုက်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ မင်းကို မသတ်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ နင်က တိုတမ်အရှင်သခင်ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတဲ့သူပဲလေ၊ ငါက နင်ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး နန်းတော်ထဲမှာ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ နေထိုင်ခွင့် ပေးမှာပါ"

မုန့်ပုဖျင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့အပေါ် တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်တွင် မီးလျှံများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"ပစ်ကြ..."

သို့သော် ထိုခဏတွင်ပင် အဆင်သင့်ပြင်ထားသည့် စစ်သည်များက ဒူးလေးများကို ပစ်ခတ်လိုက်ကြရာ လေထုကို ဖောက်ထွင်းသွားသည့် မြားသံများမှာ နားကွဲမတတ် ဆူညံသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြားတိုအမြောက်အမြားမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ လျှပ်စီးပမာ အရှိန်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုမြားတို တစ်စင်းချင်းစီ၏ တန်ဖိုးမှာပင် အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်၏။

ဓားချက်ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် မီးလျှံကန့်လန့်ကာကြီးတစ်ခု ဖြန့်ကြက်သွားပြီး ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဒူးလေးမြားတိုများမှာ ထိုမီးလျှံကန့်လန့်ကာထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း ပြင်းထန်သော အပူရှိန်နှင့် စွမ်းအင်များကြောင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားကာ အမှိုက်သရိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စစ်သည်များကို ကြည့်မနေတော့ဘဲ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အနန္တပုံရိပ်... ထွက်လာပြီး ဧည့်သည်တွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်စမ်း" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သတ္တုလုံးလေးတစ်လုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီးနောက် ဘဇူကာ ဒုံးပစ်လောင်ချာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းကို ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလိုက်သည်။

အနန္တပုံရိပ်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး ဒုံးပစ်လောင်ချာအတွင်း၌ သန့်စင်သော စွမ်းအင်များအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

ထိုစွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည့် မုန့်ပုဖျင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အယောင်ပြဖို့ပဲဆိုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး မလိုပါဘူး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ခန့် ထည့်သွင်းပြီးနောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤကျောက်တုံးတွေက ကျောက်တုံးတွေ မဟုတ်ဘူး... ဒါတွေက ငါ့အသက်တွေ၊ ငါ့အသက်တွေကွ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိတော့သည်