အခန်း (၃၀၉-၃၁၀)

အခန်း(၃၀၉)

ရှူးကျူးက ခေါင်းကိုခါယမ်းလျက် “ဒီဆရာတော်လည်း မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒကာကြီး ကျိရှန့်နဲ့ တစ်ကြိမ်ပဲ ဆုံဖူးတာဆိုပေမဲ့ ဒကာကြီးဟာ သူရဲကောင်းပီသပြီး သဘောထားကြီးတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသော်လည်း ကျိရှန့်ထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးကို သူလုံးဝ မခံစားမိခဲ့ပေ။

“ကောင်းပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်ရှူးကျူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှူးကျူးက ခေါင်းခါယမ်းကာ “ဒကာကြီး တစ်ခုခုကို စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေပုံရတယ်၊ ငါ့ဆရာဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား” ဟု မေးမြန်း၏။

“... ပြောပြလို့ရမလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ရတာပေါ့၊ ငါက ဆရာ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ပဲ၊ ဆရာက ငါ့ကို ဘာမဆို ပြောပြလေ့ရှိတယ်” ဟု ရှူးကျူးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြော၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဖြစ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ကျိရှန့်ပင်လျှင် ရှူးကျူးကို မသိသည်မှာ ဆရာကြီးကုဝုအနေဖြင့် ထိုအကြောင်းအရာများကို ရှူးကျူးအား ပြောပြထားခြင်းမရှိကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ထိုအကြောင်းအရာများသည် သူတို့ကဲ့သို့ လူငယ်လေးများ၏ ဘဝနှင့် အလှမ်းဝေးလှသည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း အမြဲခံစားရ၏။ ထိုအရာများသည် သေခါနီးအဘိုးအိုများသာ စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့် ကိစ္စရပ်များဖြစ်ပေသည်။

“ဒကာကြီး မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ ခေတ္တနားနေလိုက်ပါ၊ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့သလိုပဲ လမ်းစဆိုတာ အမြဲရှိစမြဲပါ၊ ဒကာကြီးက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒါဟာ ရေစက်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ရှူးကျူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာတော်ကို ဒုက္ခပေးရဦးမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှူးကျူးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျောင်းတော်နံရံနှင့် ကပ်လျက်ရှိပြီး ဝါးပင်များ ဝန်းရံထားသော ဆိတ်ငြိမ်၍ သပ္ပာယ်သည့် ဧည့်ခန်းဆောင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ညနေချမ်းတွင် ရှူးကျူးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သက်သတ်လွတ်ဆွမ်းဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံ၏။ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော သံဃာတော်များမှာလည်း နားနေကြပြီဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ ညစောင့်တာဝန်ယူရန် အလှည့်ကျ ထလာကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေရင်း စိတ်ကို ငြိမ်သက်အောင် မလုပ်နိုင်ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ဆရာကြီးကုဝုအကြောင်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ စဉ်းစားနေမိသည်။ “သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကွယ်လွန်သွားရတာလဲ”

သူ့အမြင်အရ ကျိရှန့်သည် ထိုတာဝန်ကို ဆရာကြီးကုဝု တစ်ဦးတည်းသာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ယူဆထား၍ ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခြားရွေးချယ်စရာ အမည်များစွာ ပေးထားခဲ့ပေလိမ့်မည်။

စိတ်မကြည်မလင်နှင့် ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်ယင်းကျောင်းတော်အတွင်း ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေမိသည်။

လသာသာ ကြယ်ပါးပါး ညချမ်းပင် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းသည် ဝါကျင့်ကျင့် မီးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲထားသယောင်ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆိတ်ငြိမ်နေပြီး မဟာဝီရခန်းမတော်ကြီးအတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်များမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ တောက်လောင်နေဆဲပင်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့နားရှိ မျှော်စင်ငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် အဘိုးအိုဘုန်းကြီးတစ်ပါး တရားထိုင်နေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားသည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် အဘယ်ကြောင့် ညအချိန်မတော် မဟာဝီရခန်းမတော်ကြီး၌ တရားမထိုင်ဘဲ ဤမျှော်စင်ငယ်လေးထဲတွင်မှ လာ၍ တရားထိုင်နေရသနည်း။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် မျှော်စင်နှင့် နီးကပ်လာသောအခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

မျှော်စင်ငယ်ထဲမှ ပြင်းရှသော အရက်နံ့များ လွင့်ပျံ့နေခြင်းပင်။

“ဒီမှာ ခိုးပြီး သောက်နေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးသွားမိသည်။

“သားငါးနဲ့ သေရည်က အူလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားပေမဲ့ မြတ်စွာဘုရားကတော့ နှလုံးသားထဲမှာ ကိန်းဝပ်နေမြဲပါ” ဟူသော စကားကို သူကြားဖူးသည်။

သို့သော် ထိုစကားမှာ သေရည်နှင့် အသားကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သော ဘုန်းကြီးများ ပြောလေ့ရှိသည့် စကားသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှေ့သို့ အလောတကြီး မတိုးသွားဘဲ ဘေးတစ်နေရာ၌ ပုန်းကွယ်လျက် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။

အဘိုးအိုဘုန်းကြီးသည် အလေးအနက် တရားထိုင်နေဟန်ဖြင့် ထိုင်နေသည်။

ခေတ္တကြာသော် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သေရည်အိုးကို မကာ ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်၍ တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်၏။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေပုံရပေသည်။

“ရောက်နေရင်လည်း ထွက်လာခဲ့ပါ၊ ဘာလို့ ပုန်းနေတာလဲ” ဟု အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး နားစည်များပင် နာကျင်သွားရ၏။ ဤအဘိုးအိုသည် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ကြောင်း သူချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဆရာကြီး... သေရည်သောက်နေတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ လင်ယင်းကျောင်းတော်ကို ဧည့်သည် ရောက်နေတာကိုး” အဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလိုက်အထိုက်ပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ချလိုက်သည်။ အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင် သေရည်သာမက အမဲသားတစ်ဖတ်၊ ဝက်ခေါင်းတစ်ခုနှင့် ကြက်ကင်တစ်ကောင်တို့ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူသတိပြုမိသွား၏။

“ဒါတွေက လှူဖွယ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ တူနေတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါတွေက ငါကိုယ်တိုင် လှူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ” ထိုအချိန်တွင် အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသည်။ သူသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ရာ လရောင်အောက်တွင် အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းနေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့လိုက်ရပေသည်။

“ဘုရားရေ...” ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘေးသို့ အလန့်တကြား ဆုတ်လိုက်ရင်း “စီနီယာ... တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“ဟဲဟဲ၊ မကြောက်ပါနဲ့ ဒကာကြီးရယ်” အဘိုးအိုက တဟဲဟဲ ရယ်မောလျက် “ငါနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး သေရည်တစ်ခွက်လောက် သောက်ပါဦးလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ ဤနေရာသည် ကျောင်းတော်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် မဟာဝီရခန်းမတော်ကြီးအတွင်း၌ မြတ်စွာဘုရားနှင့် အခြားနတ်မင်းကြီးများ ကိန်းဝပ်နေကြသည်ဖြစ်ရာ ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အပြာရောင်သန်းနေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။

“တွေ့ဆုံရတာဟာ ရေစက်ပဲ၊ မင်း ငါနဲ့ တွေ့နိုင်တာဟာလည်း ရေစက်ပဲ၊ မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ” ဟု အဘိုးအိုက မေး၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

“ဪ... ဆရာကြီးရဲ့ ဘွဲ့အမည်ကို သိပါရစေလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ကုဝု ပါ” ဟု အဘိုးအိုက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြော၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သောက်လက်စ သေရည်ကိုပင် ပြန်ထွေးထုတ်မိသွားပြီး “ဆရာကြီးကုဝုလား” ဟု အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

“တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား” ကုဝုက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“ဟို ဆရာတော်ရှူးကျူးက ပြောတာတော့ ဆရာကြီးကုဝူကွယ်လွန်သွားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီဆို” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ” ကုဝုက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တဟဲဟဲ ရယ်နေလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန်ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။

သူသည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သတ္တိမွေးလျက် ဆရာကြီး၏ မျက်နှာကို ဆွဲညှစ်ကြည့်လိုက်၏။ ထိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ အလောင်းကောင်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်လှပေသည်။

“အား”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လန့်သွားသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အဘိုးအိုကို လက်ညှိုးထိုးကာ “စီနီယာက တကယ်တော့ ဘာလဲ” ဟု အော်မေးလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား” အဘိုးအိုက ရယ်မောလိုက်ရာ ထူးဆန်းသည်မှာ စောစောက ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“မင်းက လူပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ၊ သေရည်သောက်လို့ရတယ်၊ အသားစားလို့ရတာပဲကို”

“မတူဘူးလေ၊ စီနီယာက တစ္ဆေဆိုရင် ကျွန်တော်ကရော ဘာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိနှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်းမှ မိမိ၏ နှာခေါင်းမှာလည်း အေးစက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အံ့ဩတကြီး ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ဆရာကြီးကုဝုကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“ငါ... ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ရပ်နေမိ၏။

“အဲဒါတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ လောလောဆယ် ဘဝကိုပဲ ပျော်ပျော်နေစမ်းပါ” ကုဝုက သေရည်ကို နောက်တစ်ငုံ အကြီးအကျယ် သောက်လိုက်ရာ ဖိတ်စင်ကျလာသော သေရည်များမှာ သူ၏ ဝတ်ရုံကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

“ဒကာကြီး၊ မင်းကိုကြည့်ရတာ ငါသိတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ အတော်လေး တူတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် လင်ယင်းကျောင်းတော်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ”

“စီနီယာကို လာရှာတာ... ဒါပေမဲ့ စီနီယာတပည့်က ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ပြောလို့...” ချင်ယွမ်ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို လာရှာတာလား၊ ကျိရှန့် လွှတ်လိုက်တာလား” ဟု ကုဝုက ပြုံးလျက် မေး၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး “ ဘယ်လိုသိတာလဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ငါ ပြောပြီးပြီပဲ၊ မင်းက ငါ့မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ အတော်တူတယ်၊ မင်းဟာ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ဆိုတာ ငါ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိတယ်” ဟု ကုဝုက တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ “စီနီယာဆီ သတင်းစကားတစ်ခု လာပါးတာပါ၊ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တံဆိပ်တော် ပျက်စီးသွားပြီလား” ကုဝု၏ မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပဲ” ဟု ဆိုလေတော့သည်။

အခန်း (၃၁၀) အစောင့်အရှောက်

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း ဝေခွဲမရနိုင်သဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရင်း အရက်ကိုသာ အကြိမ်ကြိမ် မော့သောက်နေမိသည်။

ပြင်းရှလှသော အရက်ရှိန်ကြောင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

" တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေဆိုတာကကော ဘာလဲ။ အရာဝတ္ထုတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး နတ်လက်နက်တံပိုးဆိုတာကရော ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရုပ်သေးဆိုတာကရော ဘာလဲ။ ပြီးတော့... ကျိရှန့်က ဘယ်မှာလဲ "

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သိလိုသမျှ မေးခွန်းများကို စက်သေနတ်ပစ်သကဲ့သို့ တရစပ် မေးမြန်းလေတော့သည်။

ဆရာကြီးကုဝုသည် ပြုံးလိုက်ရာ ဝါရင့်ရဟန်းတော်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါတို့ ကိန်းဝပ်နေလေသည်။ " ဒါတွေက ပြောရရင် အတော်လေး ရှည်လျားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေပါပဲ "

" ကျွန်တော် အကုန် သိချင်တယ် " ချင်းယွမ်ဖုန်းက ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ကုဝုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ " ကောင်းပါပြီ... အားလုံးကို ငါ ပြောပြပါ့မယ် " ဟု မိန့်ကြားတော်မူ၏။

ဆရာကြီးကုဝု၏ ပြောပြချက်အရသာ ချင်းယွမ်ဖုန်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သဘောပေါက် နားလည်သွားတော့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးသည် ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးတွင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ရှိခဲ့ကြသည်။

ဘိုးဘေးနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်ပြီး ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိသူများမှာလည်း အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် တစ်နေ့တွင်မူ လောကကြီး၌ ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး ထိုနေရာမှ သားရဲမိစ္ဆာအုပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုသားရဲမိစ္ဆာများသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပြီး တွေ့သမျှလူကို သတ်ဖြတ်ကြရာ ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များပင်လျှင် မခုခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ထိုသားရဲတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရသူများသည် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ ဝူခွေးကဲ့သို့သော သတ္တဝါဆိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

နောင်တွင် တစ်တိုက်လုံးရှိ လူများ စုပေါင်းအားထုတ်မှုကြောင့်သာ ထိုသားရဲများကို ပြန်လည် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကိုလည်း ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အစွမ်းထက် သားရဲအချို့ကိုလည်း အားလုံး စုပေါင်း၍ တံဆိပ်ခတ် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်ကြီးအပြီးတွင် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အစွမ်းထက် ပညာရှင်အားလုံးနီးပါး သေကျေ ပျက်စီးခဲ့ကြရပြီး ယနေ့တိုင် ပြန်လည် ဦးမော့မလာနိုင်ကြသေးပေ။

ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များဆိုလျှင် အလွန်တရာ ရှားပါးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် နေရာမှာ နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

ဝမ်တောင်တန်းတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာသည် ထိုသားရဲမိစ္ဆာများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် နေရာဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ လူသားတို့သည် ထိုသားရဲမိစ္ဆာများမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး ကမ္ဘာအချင်းချင်း ကျူးကျော်ရန်အတွက် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးတွင် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လှစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ခက်ခဲလှသည်။

ကမ္ဘာတစ်ခုစီတွင် သီးခြားစီ တည်ရှိနေစေရန် ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နိယာမ အတားအဆီးများ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထိုအတားအဆီးများကို ဖောက်ထွင်း၍ လမ်းကြောင်းဖွင့်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသဖြင့် ထိုသားရဲမိစ္ဆာများသည် အတားအဆီး၏ အားအနည်းဆုံးနေရာဖြစ်သော ကြားစခန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သားရဲမိစ္ဆာများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးရှိ လူသားတို့သည် ၎င်းတို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိသားစုတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ထိုဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုသားရဲမိစ္ဆာများ၏ အကြောင်းမှာ မေ့ပျောက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီ ဖြစ်သလို ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သော မိသားစုမှာလည်း တိုက်ကြီးပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မည်သည့်သတင်းမျှ မကြားရတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုမိသားစုသည် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို စောင့်ရှောက်ရမည့် တာဝန်ကိုမူ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပခုံးထမ်းဆောင်ခဲ့ကြမြဲ ဖြစ်သည်။

" အဲဒီမိသားစုရဲ့ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ကတော့ မင်းရဲ့အဖေ ကျိရှန့်ပဲ ပေါ့ " ဆရာကြီးကုဝုက အတိတ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေသကဲ့သို့ ပြောပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစုံမှာ ယနေ့တိုင် မတည်ငြိမ်နိုင်သေးဘဲ " အဲဒီတော့... ကျိရှန့်က တစ်တိုက်လုံးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဒါတွေကို လုပ်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား " ဟု မေးလိုက်သည်။

" မှန်တာပေါ့။ သူတို့ဟာ ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေပဲ။ ပြီးတော့ မင်းဟာလည်း တစ်နေ့မှာ ဒီတာဝန်ကို ဆက်ခံရမယ့်သူပဲ " ဟု ဆရာကြီးကုဝုက ကျိရှန့်နှင့် သူ၏မိသားစုအပေါ် လေးစားသမှု အပြည့်ဖြင့် အေးဆေးစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

" ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေက ဘာဖြစ်လို့ ဒါတွေကို ကျွန်တော့်အမေကို တစ်ခါမှ မပြောပြခဲ့တာလဲ " ဟု ချင်းယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ဟွားမှာ သေဆုံးသွားသည့်တိုင် သူမ၏ခင်ပွန်း မည်သည်တို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။

" သားရဲမိစ္ဆာတွေအကြောင်းကို လူတွေ မေ့နေကြပြီလေ။ ရှန်းဝူစကြဝဠာတိုက်ကြီးကလည်း ဒီလို အတိတ်ဆိုးတွေကို ပြန်ပြီး မတူးဖော်ချင်တော့ဘူး " ဟု ကုဝုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

" လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ရှစ်နှစ်က ကျိရှန့်ရဲ့ ဖခင်ဟာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကျူးကျော်လာတဲ့ သားရဲတွေကို ခုခံရင်း စစ်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျိရှန့်ဟာ ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ရှိရာဆီကို အမြန်ဆုံး သွားခဲ့ရတာပေါ့ "

ချင်းယွမ်ဖုန်း အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိရှန့်သည် မိမိနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကို စွန့်ပစ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ တစ်တိုက်လုံး၏ အကျိုးအတွက်ကြောင့်သာ မလွဲမရှောင်သာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

" ဒီလိုကိုး " ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်မိသည်။ မိမိကိုယ်ထဲတွင် စီးဆင်းနေသော သွေးဝက်မှာ ဤမျှ ကြီးမြတ်သည့် မိသားစုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။

" ဟုတ်ပါပေတယ်။ နှမြောဖို့ကောင်းတာက ဒီတိုက်ကြီးပေါ်မှာ အစောင့်အရှောက်မိသားစုဖြစ်တဲ့ ကျိမိသားစုကို ဘယ်သူမှ မမှတ်မိကြတော့တာပဲ " ကုဝုက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အားလုံးကို နားလည်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်ခုခုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

အခြားသူများအတွက်နှင့် မိမိ၏ မိသားစုကို စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်ပါ့မလား။

အနည်းဆုံးတော့ ချင်းယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ယခုထက်ထိ မရှိသေးပေ။

" ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူဟာ မင်းကို ကာကွယ်ချင်လို့လည်း ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်လို့ သားရဲမိစ္ဆာတွေသာ ပြန်ရောက်လာရင် တစ်တိုက်လုံး ကပ်ဘေးဆိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ " ကုဝုက ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားရသည်။ ဆရာကြီးကုဝု ပြောသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။ ကျိရှန့်သည် တစ်တိုက်လုံးကို ကာကွယ်နေခြင်းသာမက မိမိနှင့် မိခင်ဖြစ်သူကိုပါ စောင့်ရှောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

" အဲဒါဆို...အဖေက ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ဆရာကြီးဆီ လွှတ်လိုက်တာလဲ " ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိရှန့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် " အဖေ" ဟုပင် ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

" ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို အစောပိုင်းမှာ တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တာက ငါတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဂိုဏ်းဝင်တွေပဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ဂိုဏ်းကပဲ အဲဒီအစီအရင်ကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်နိုင်မှာလေ " ကုဝုက အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အခြားအရာတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြန်သည်။

" ဆရာကြီးကုဝု... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက သေသွားကြပြီပဲဟာ။ အခု ဒါတွေကို သိနေတော့လည်း ဘာထူးမှာလဲ " ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါရင်း ဆိုလိုက်သည်။

" အကျိုးရှိတာပေါ့။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ " ဆရာကြီးကုဝုက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း ချင်းယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချင်းဖုန်းမျှော်စင်ငယ်မှတစ်ဆင့် မဟာဝီရခန်းမတော်ကြီးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညကင်းစောင့်နေသည့် တပည့်တစ်ဦးကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းပင်။ တစ်ကျောင်းလုံးမှာ သူတို့နှစ်ဦးတည်း ရှိနေသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

" ငါ ဒီမှာ မရှိတော့ပေမဲ့ ဒီတာဝန်ကိုတော့ မင်းနဲ့ ရှူးကျူးတို့ဆီ အပ်နှံလို့ ရပါတယ် " ဟု ကုဝုက လမ်းလျှောက်ရင်း မိန့်ကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားကာ " ဆရာကြီးကုဝု... ကျွန်တော် မသေသေးဘူးလို့ ပြောတာလား " ဟု မေးလိုက်သည်။

" မသေသေးပါဘူး... မင်းက ငယ်ပါသေးတယ် " ကုဝုက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

ချင်းယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ " ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က... "

" စိတ်မပူပါနဲ့ " ကုဝုက ချင်းယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယင်းမှာ သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော ကျင့်စဉ်အဆင့်၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။ " မင်း တကယ် မသေသေးပါဘူး "

" ကောင်းပါပြီ " ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ " ဒါနဲ့... ဆရာကြီး ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ "

ချင်းယွမ်ဖုန်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသဖြင့် ဆရာကြီး ပြောလိုက်သည်များကို သဲသဲကွဲကွဲ မကြားလိုက်ရပေ။

" ငါပြောတာက... အစီအရင်ကို ပြန်ပြုပြင်ရမယ့် တာဝန်ကို မင်းနဲ့ ရှူးကျူးတို့ဆီ အပ်နှံမယ်လို့ ပြောတာပါ " ကုဝုက အေးဆေးစွာ ထပ်မံ မိန့်ကြားသည်။

" ဟင့်အင်း... မဟုတ်တာ။ မလုပ်ပါရစေနဲ့ " ချင်းယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ " ဆရာကြီးကုဝု... ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့။ အဲဒီနေရာကို နောက်တစ်ခါတောင် ထပ်မသွားချင်တော့ဘူး "

အသက်ရှူကျပ်မတတ် ပြွမ်းတီးနေသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများမှာ ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အာဃာတနှောင်ကြိုးကဲ့သို့ အရိပ်မည်းကြီး ဖြစ်နေခဲ့ရာ ထိုနေရာသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မသွားချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

" ဒါဟာ မင်းဖခင်ရဲ့ ဆန္ဒပဲလေ " ကုဝုက လေးနက်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ " ကျွန်တော့်အဖေက ကျွန်တော့်ကို အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ ရှင်သန်စေချင်တာပါ " ဟု ဆိုကာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းနေမိတော့သည်။