အခန်း (၃၂၃-၃၂၄)

အခန်း (၃၂၃)အိမ်အရောက် လိုက်သွားခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့် နေရာတကာတွင် ပြိုင်ပွဲများရှိနေပြီး သူသည်လည်း ထိုပြိုင်ပွဲများနှင့် အမြဲတစေ ကြုံဆုံနေရသနည်းဟု စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေချေသည်။

လျောင်ဝမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲ၌ ထိုင်ကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အသေအချာ စဉ်းစားနေမိသော်လည်း ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးလာရလေသည်။

သူ နားလည်ထားသည်မှာ ကျိုးထုံသည် သူနှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက် ရေလမ်းခရီးဖြင့် ချင်ယွင်မျှော်စင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်ဟူ၍ ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်၊ မရောက်ကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း အသေအချာ မသိပေ။

သို့သော် လျောင်ဝမ်နှင့် အစောင့်များ ပြောသကဲ့သို့ လွန်ခဲ့သော အနှစ်သုံးဆယ်က ယင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနှင့် တိုက်ပွဲတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟူသော စကားမှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိုအချက်ကို အသေအချာ ယုံကြည်ထား၏။ သူ တွေ့ဆုံခဲ့သူမှာ အစစ်အမှန် ကျိုးထုံပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

သို့ဆိုလျှင် လျောင်ဝမ်နှင့် အစောင့်များက ကျိုးထုံ ကွယ်လွန်သွားပြီဟု အဘယ်ကြောင့် တညီတညွတ်တည်း ပြောဆိုနေကြသနည်း။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မာနထောင်လွှားသော အမျိုးသမီးတာဝန်ခံကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

သူက စီနီယာ ကျိုးထုံကို ရှာဖွေလိုကြောင်း ပြောစဉ်က သူမ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။

"သခင်ကြီး ကျိုးထုံ ပြန်ရောက်လာတာနဲ့ပဲ မင်းလို ကြောင်သူတော် ကြွက်သူတော်တွေက တွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရမယ် မထင်နဲ့"

ယင်းမှာ အမျိုးသမီးတာဝန်ခံ၏ မူရင်းစကားများပင် ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မှားယွင်းမှတ်မိစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးတာဝန်ခံသည် ကျိုးထုံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရှိထားပြီး သူမ၏ စကားမှာ အခြားသူများ ပြောဆိုနေသည်နှင့် ကွဲပြားနေသည် မဟုတ်လော။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာကာ တံခါးဝရှိ အစောင့်နှစ်ဦးအား ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။ "အစ်ကိုတို့... မနေ့က အမျိုးသမီးတာဝန်ခံ အခု ဘယ်မှာလဲ"

"ညီလေး... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ကလဲ့စားချေရန် ရှာဖွေနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အစောင့်က သံသယဖြင့် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မေးစရာလေး ရှိလို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုလိုက်၏။

အစောင့်နှစ်ဦးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "သခင်လေး... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လျိုအန်းအန်းက ခွင့်ယူသွားတာ ရက်တော်တော်ကြာသွားပြီ"

၎င်းတို့ ပြောဆိုသော လျိုအန်းအန်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မေးမြန်းနေသည့် အမျိုးသမီးတာဝန်ခံပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘာလို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားရ၏။

အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြိုင်တူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ကြပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ပလက်တီနမ်တံဆိပ်ကို ရရှိထားလို့ပေါ့ သခင်လေးရဲ့။ ပလက်တီနမ်တံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာဟာ ငါတို့ ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးမှာ ဂုဏ်သိက္ခာတစ်ခုတင်မကဘဲ အဆင့်အတန်းရဲ့ ပြယုဂ်လည်း ဖြစ်တယ်။ ချင်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့တောင် အဆင့်အတန်း တူညီတယ်လေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့၏။ "အော်... ဒီလိုကိုး။ သူက တကယ်ကို သူရဲဘောကြောင်တာပဲ။ သူ ခွင့်မယူရင်တောင် ကျွန်တော် သူ့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရလို့ ဖြစ်မှာပါ" ဟု အစောင့်တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပြုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်လျက် "အစ်ကိုတို့... ဒီလျိုအန်းအန်း ဘယ်မှာ နေထိုင်သလဲဆိုတာ သိကြလား"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အိမ်အထိ လိုက်သွားမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

"သခင်လေး... လျိုအန်းအန်းရဲ့ ချစ်သူက ငါတို့ ချင်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဗျ။ ပြဿနာတွေ ဖြစ်မလာအောင် မသွားတာပဲ ကောင်းမယ် ထင်တယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကိစ္စတစ်ခု မေးချင်ရုံတင်ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်ရလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လိမ်ညာနေပုံ မရသည်ကို တွေ့သောအခါ အစောင့်နှစ်ဦးသည် လျိုအန်းအန်း နေထိုင်ရာ အရပ်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပင် ပြောပြလိုက်ကြ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

လျိုအန်းအန်းသည် သာမန် တာဝန်ခံတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထျန်းကွန်မြို့ရှိ ကြီးမားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးတွင် နေထိုင်ကြောင်း အစောင့်များထံမှ သိရှိခဲ့ရ၏။

ထိုအိမ်ကြီးမှာ ချင်ယွင်မျှော်စင်၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးက သူမအား လက်ဆောင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းမှာ ယုံမှားသံသယရှိစရာ မလိုချေ။

လူတစ်ဦးစီ၌ မိမိတို့နှစ်သက်ရာ ဝါသနာ အသီးသီး ရှိကြသည်ဟုသာ ဆိုရပေလိမည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အိမ်ကြီး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

မကြာမီပင် တံခါးပွင့်လာပြီး လျိုအန်းအန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူမ၏ အိမ်အထိ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု လျိုအန်းအန်း လုံးဝ ထင်မထားမိပေ။ သူမသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တံခါးကို အမြန်ပင် ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တုန့်ပြန်မှု လျင်မြန်လှပေရာ ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ ပိတ်နေသော တံခါးကို ဟန့်တားလိုက်၏။

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်၊ တကယ်ကို မှားသွားတာပါ ဆရာ၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အိမ်အထိ ဒီလောက် လိုက်လာဖို့ လိုလို့လားရှင်" လျိုအန်းအန်းက ဝမ်းနည်းပန်းနည်းသော အမူအရာဖြင့် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် "မေးစရာလေးရှိလို့ လာခဲ့တာပါ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး"

"တကယ်လား" လျိုအန်းအန်းက တံခါးနောက်မှနေ၍ ချောင်းကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"တကယ်ပေါ့။ မင်းကို ဒုက္ခပေးချင်ရင် အိမ်အထိ လိုက်လာနေစရာ လိုမလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်မေးလိုက်သည်။

လျိုအန်းအန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။

"သခင်... သခင်လေး၊ သိချင်တာ ရှိရင် မေးပါရှင်" လျိုအန်းအန်းက ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်၏။ သူမ၏ ယခင်က မာနထောင်လွှားနေသော အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "ကောင်းပြီ၊ မနေ့က စီနီယာ ကျိုးထုံအကြောင်း ငါမေးတော့ စီနီယာ ပြန်ရောက်လာပြီလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အခြားလူတွေကို မေးကြည့်တော့ စီနီယာ ကျိုးထုံ ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ဘာလို့ အကုန်လုံးက ပြောနေကြတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျိုးထုံအကြောင်း မေးလိုက်သည့်အခါ လျိုအန်းအန်း၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာလေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိဘူး၊ တကယ်ပဲ မသိပါဘူး..." လျိုအန်းအန်းက လက်ကို အပူတပြင်း ယမ်းကာ ဆိုလိုက်၏။

ဝမ်ရှုလန်၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမ တစ်ခုခုကို သိထားကြောင်း၊ သို့သော် ထုတ်ပြောရန် ကြောက်ရွံ့နေကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိလိုက်ပေသည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို ခြိမ်းခြောက်ထားလို့လဲ၊ ဘာလို့ ပြောဖို့ ကြောက်နေရတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဝမ်ရှုလန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြတ်သားစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် စကားပြောရာတွင် နဂါးဟိန်းသံပညာရပ်ကို အနည်းငယ် ထည့်သွင်းအသုံးပြုလိုက်ရာ ဝမ်ရှုလန်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ထုံထိုင်းသွားလေတော့သည်။

"ကျွန်မ ပြောလို့မရဘူး၊ ပြောလို့မရဘူး..." လျိုအန်းအန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ငိုတော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ မပြောရင် ဒီနေရာတင် အသက်ပျောက်သွားမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

လျိုအန်းအန်းမှာလည်း သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိ၍ အသက်လုကာ ဤနေရာသို့ ထွက်ပြေးလာခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချင်ယွင်မျှော်စင်၏ အကြီးအကဲများနှင့် အဆက်အသွယ်ရကာ ဤအိမ်ကြီးကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။ သူမ၏ ဘဝမှာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာကာမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ရရှိထားသမျှကို မဆုံးရှုံးလိုသလို၊ အသက်လည်း မသေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကုန်အစင် ပြောပြလေတော့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်ရက်က ညဘက်မှာ ကျွန်မကလွဲလို့ အစည်းအရုံးက လူတွေ အကုန်လုံး ပြန်ကုန်ကြပြီ။ ကျွန်မ အလုပ်ဆင်းခါနီးမှာပဲ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ချင်ယွင်မျှော်စင် ခန်းမထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ သွားမေးကြည့်တော့မှ သူက ချင်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ကျိုးထုံ ဆိုတာ သိလိုက်ရတာပဲ" ဟု လျိုအန်းအန်းက ဆို၏။

"အဲဒီနောက်ကော" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီနောက် ကျွန်မလည်း အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့တာပဲ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူ့သတင်းလည်း ထပ်မကြားရတော့သလို သူ့ကိုလည်း ထပ်မမြင်ရတော့ဘူး။ မနေ့က ဟွာကျွင်းတယ် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။ သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းအကြောင်း ပြောနေတာကိုလည်း ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်"

လျိုအန်းအန်း ပြောဆိုသော ဟွာကျွင်းတယ်မှာ သူမ၏ နောက်ခံဖြစ်သော ချင်ယွင်မျှော်စင် အကြီးအကဲပင် ဖြစ်တန်ရာသည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေးလိုက်မိ၏။

"သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ပြန်မလာသင့်ဘူး၊ ပြန်လာရင် သေရလိမ့်မယ် ဆိုတာမျိုးတွေ ပြောနေကြတာ။ ကျွန်မ သိပ်တော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားလိုက်ရပေမဲ့ ဒီကိစ္စက အလွန်ကြီးလေးတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်၊ ကျွန်မ မခံနိုင်တော့ဘူး" ဟု လျိုအန်းအန်းက ဆိုလေသည်။

"အလွန်ကြီးလေးတယ် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်မှောင်များ ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်သွားရ၏။ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျိုးထုံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖုံးကွယ်ထားပုံ ရပေသည်။

ထိုသူမှာ ချင်ယွင်မျှော်စင်၌ အာဏာကြီးမားသူ ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုအကြီးအကဲများပင်လျှင် ထိုကိစ္စကို အကျယ်တဝင့် မပြောရဲကြပေရာ ဖြစ်တန်ရာပေသည်။

အခန်း (၃၂၄) သူခိုး

“ကောင်းပါပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြန်မပြောသရွေ့တော့ မင်းအနေနဲ့ အဘိုးကျိုးထုံနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လျိူအန်းအန်းမှာ ဤမျှအထိ အသက်ဆက်ရှင်ခွင့်ရခဲ့သူပီပီ တော်ရုံထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် တုံ့ပြန်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “မင်းအသက်ကို နှမြောတယ်ဆိုရင်တော့ သူတစ်ပါးက မင်းနဲ့ငါ ဘာကိစ္စရှိလဲလို့ မေးလာရင် မနေ့ကကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ” ဟု မှာကြားခဲ့သည်။

မနေ့က လျိူအန်းအန်းနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို အစောင့်အရှောက်အချို့က သက်သေခံနိုင်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်း၏အိမ်သို့ လိုက်လာခဲ့လျှင်ပင် မည်သူမျှ သံသယဝင်မည်မဟုတ်ချေ။

“ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတာ ကျမ သိပါတယ်” လျိူအန်းအန်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လျိူအန်းအန်းအိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက်သည်လျိူအန်းအန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသူမှာ လျိူအန်းအန်းပင် မှတ်မိနေသော ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးမှ တာဝန်ခံတစ်ဦး ဖြစ်နေပေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုတာဝန်ခံက ချင်ယွမ်ဖုန်းအကြောင်းကို မေးမြန်းလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျိူအန်းအန်းကို ကြိုတင်မှာကြားထားခဲ့သောကြောင့် လျိူအန်းအန်းမှာ အခြေအနေကို အလွယ်တကူပင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အချို့သော အကြောင်းအရာများကို စတင်စဉ်းစားသုံးသပ်လေသည်။

အဘိုးကျိုးထုံသည် ချင်ယွင်မျှော်စင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်ကြောင်း လျိူအန်းအန်းက သက်သေခံနိုင်သည်။

သို့သော် သူပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မည်သည့်သတင်းမျှ ထွက်ပေါ်မလာသလို ကျိုးထုံ ပြန်ရောက်နေသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

ယင်းက ကျိုးထုံ ပြန်ရောက်လာခြင်းသည် ၎င်းတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေနိုင်သဖြင့် ကျိုးထုံအား ပြန်မလာစေချင်သောသူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်ကို ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း အတည်မပြုနိုင်သေးချေ။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အမှန်တရားကို စုံစမ်းရန်အတွက် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့ညနေမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အထူးဧည့်သည်တော်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော စားသောက်ဖွယ်ရာများကို တည်ခင်းဧည့်ခံခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စောစောပိုင်းက ကြီးကြပ်သူသည် လျောင်ဝမ်၏ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ” လျောင်ဝမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ယုံကြည်ရတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိပါတယ်။ သူဟာ မနေ့က လျိူအန်းအန်းနဲ့ စကားများထားတော့ ဒီနေ့ လျိူအန်းအန်းအိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း နှိပ်ကွပ်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတာ အခုထိ အပြင်မထွက်သေးဘူးလို့ ဆိုပါတယ်” ဟု ကြီးကြပ်သူက တင်ပြလေသည်။

သူသည် တစ်နေ့လုံး ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်ကြည့်နေခဲ့ပုံရသည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ဒီကောင်လေးက ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါတို့ သူ့ကို လက်လွှတ်မခံဘဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်” လျောင်ဝမ်က ပြုံးရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီးကိစ္စကကျတော့...”

“ဒါ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး။ အဲဒီအဘိုးကြီး ပြန်လာရင်တော့ ဘယ်သူမှ မသိဘဲ တိတ်တဆိတ် သေသွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်” လျောင်ဝမ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်”

စားသောက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကျေနပ်စွာဖြင့် လေချဉ်တစ်ချက် တက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားလေသည်။

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် လေတိုက်နှုန်း ပြင်းထန်နေချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာဖုံး စွပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချင်ယွင်မျှော်စင်မှာ နန်းတော်နှင့်တူသော လေးထောင့်ပုံစံ အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် အစည်းအရုံး ခန်းမဆောင်ရှိပြီး ယင်း၏ နောက်ဘက်တွင် ဧည့်ခန်းဆောင်များရှိကာ ထို့နောက်တွင်မှ ချင်ယွင်မျှော်စင်၏ အခြားသော အဆောက်အအုံများ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာများတွင် စာကြည့်တိုက်များ၊ ဆေးဖော်စပ်ခန်းများနှင့် အခြားသော အခန်းများစွာ ရှိကြသည်။ အဆောက်အအုံ၏ အနောက်ဘက်ဆုံး အကျဆုံးနေရာမှာမူ အကြီးအကဲများ နေထိုင်ရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွင်မျှော်စင်သည် အရှိန်အဝါကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လူမျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေသော ထျန်းကွန်မြို့တွင် တည်ရှိနေသဖြင့် ကင်းလှည့်စောင့်ကြပ်ရန် အစောင့်အရှောက် အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်ထားရမြဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာပြီး စာကြည့်တိုက်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကင်းလှည့်အဖွဲ့များက ဘက်ပေါင်းစုံမှ ချဉ်းကပ်လာသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်၍ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်ရလေသည်။

ကင်းလှည့်အဖွဲ့သည် စာကြည့်တိုက် တံခါးရှေ့မှ ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားကြသောအခါမှ စာအုပ်စင်များ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်မှာ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပုံရပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေလေသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ထိုအရိပ်မှာ စာကြည့်တိုက်အတွင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသည်ကို အတည်ပြုပြီးမှ စာအုပ်စင်များကြားတွင် စတင် ရှာဖွေတော့သည်။

လရောင်၏ အကူအညီဖြင့် ထိုအရိပ်သည် စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပုံရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်စေရန် အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

ထိုအနက်ရောင် အရိပ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုမှတောင် မရှိပါလား။ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဆေးဖော်စပ်ခန်းကိုပဲ သွားကြည့်ရတော့မယ် ထင်တယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ဤလူမှာ တကယ်တမ်း၌ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လော။

ကျော်ကြားလှသော ချင်ယွင်မျှော်စင်ထံမှ ခိုးယူရန် ဝံ့ရဲသည်ဆိုကတည်းက ဤသူ၏ သတ္တိမှာ တကယ်ပင် မသေးလှဟု ဆိုရပေမည်။

သူခိုးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူခိုး၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားကာ ပုခုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေ၊ ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ”

သူခိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူခိုး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက် တုန်ရင်သွားသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မှောင်မိုက်နေသော ညထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လာလေသည်။

ကျကနဲ အသံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော အေးစက်သော လက်နက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးဝမှ ဖြတ်သွားသော အစောင့်များမှာလည်း ထိုအသံကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရသဖြင့် စာကြည့်တိုက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

၎င်းတို့က သေချာစွာ ရှာဖွေကြသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရှိသဖြင့် စာကြည့်တိုက်ထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ထိုအခါမှ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူခိုးတို့မှာ ၎င်းတို့ ပုန်းအောင်းနေသော စာအုပ်စင် အပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ကြသည်။

“အော်... မင်းကလည်း ငါ့လို သူခိုးပဲကိုး။ ငါ့ကို သေမတတ် ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ” ဟု သူခိုးက မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး “တောင်းပန်ပါတယ် မိတ်ဆွေ၊ ငါက သူခိုးမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သူခိုးဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒါကို ခိုးယူတယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့။ သူခိုးမှာလည်း သူခိုးကျင့်ဝတ် ရှိတယ်ကွ။ အဲဒါ ငါပဲ” ဟု သူခိုးက ခါးထောက်ရင်း ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းမှာ ဘယ်လိုကျင့်ဝတ်မျိုး ရှိလို့လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟင့်၊ ငါက ဆင်းရဲသားဆီက ဘယ်တော့မှ မခိုးဘူး။ ပြီးတော့ ကြည့်စမ်း၊ ချင်ယွင်မျှော်စင်က ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာလဲ။ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆင်ပြေအောင် နည်းနည်းလေးပဲ ယူတာလေ။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ခိုးတယ်လို့ ခေါ်လို့ရမှာလဲ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ရသည်။ ဤသူခိုးမှာ ၎င်း၏ မဟုတ်မမှန်သော ဆင်ခြေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“ဒါနဲ့ ညီလေးက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ” ဟု သူခိုးက မေးလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကသာ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့လျှင် ဤသူခိုးမှာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ကာ သူ့အား ကမ်းလှမ်းနေမည်လားဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။

“အော်... ငါက ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးမှာ မှတ်ပုံတင်ထားတဲ့ ကြေးစားစစ်သည် တစ်ယောက်ပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

သူခိုး၏ ပထမဆုံးသော အတွေးမှာ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူသည် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသူ ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်မျှ နိမ့်ကျနေရုံမက ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သေးငယ်လှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ့အား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အလွယ်တကူပင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်နိုင်သည်။

“ဘာလို့ ပြေးတာလဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဆရာကြီး၊ ကျနော် တကယ် မှားသွားပါတယ်။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်၊ ဒီနေရာကို နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပါဘူး” ဟု သူခိုးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ တောင်းပန်လေတော့သည်။

ချင်ယွင်မျှော်စင်ထံမှ ခိုးယူရန် သတ္တိအမြောက်အမြား လိုအပ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဖမ်းခံရပြီဆိုလျှင်မူ သူ၏ ဘဝမှာ နိဂုံးချုပ်ပြီဟုပင် ဆိုရပေမည်။