အခန်း (၃၃၁-၃၃၂)

အခန်း (၃၃၁) ဖော်ထုတ်ခံရခြင်း

“ဒါနဲ့ ပြောဖို့မေ့နေတာ ဒီနေ့က ကြေးစားစစ်သည် ပြိုင်ပွဲရှိတာပဲ။ ချင်ကျိဆိုတဲ့ လူငယ်လေးက တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ငါ သူ့ကို အများကြီး မျှော်လင့်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ သိပ်မပျော်ကြဘူးထင်တယ်။ ဟိုနှုတ်ခမ်းမွှေးနဲ့ တစ်ယောက်လေ၊ သူ့ကိုတော့ ငါ သတ်လိုက်ပြီ” ဟု လျောင်ဝမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နှုတ်ခမ်းမွှေးနဲ့ ဟုတ်လား။ မင်းပြောတာ... ဖန်ဝေ ကိုလား” ဟု ကျိုးထုံက မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“သူ့နာမည်က အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး၊ အခုတော့ သူက သေလူဖြစ်သွားပြီလေ” လျောင်ဝမ်က အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောသည်။

“တိရစ္ဆာန်ထက် မိုက်မဲတဲ့ကောင်။ ဖန်ဝေရဲ့ ဖခင်က ငါ့ကို ချင်ယွင်မျှော်စင် တည်ထောင်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းက သူ့ကိုတောင် လက်ရဲဇာတ်ရဲ လုပ်ရက်တယ်ပေါ့လေ” ကျိုးထုံက ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် လျောင်ဝမ်ကမူ ထိုစကားများကို အရေးမစိုက်ပေ။ “ကဲပါ... ဆဲမနေပါနဲ့တော့။ ငါ မင်းကို မသတ်သေးတာက မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆရာသခင် ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းကို သတ်လိုက်တာ ကြာလှပြီ”

“လာစမ်းပါ လျောင်ဝမ်။ ငါ တကယ်ကို မျက်စိကန်းခဲ့တာပဲ။ လာပြီး ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း” ကျိုးထုံက မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတောက်လောင်လျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်လိုက်ရာ ပခုံးတွင် ချိတ်ထားသော ချိတ်ကောက်ရတနာလက်နက်များဆီမှ သွေးများ ထပ်မံစီးကျလာပြန်သည်။

“ဟွန့်... မင်း ဒီမှာပဲ သေဖို့ စောင့်နေလိုက်တော့” ဟု လျောင်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျောင်ဝမ် မမြင်နိုင်သော ဘေးရှိ အကျဉ်းခန်းတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။ လျောင်ဝမ်သည် သူ့ကို သတိမထားမိဘဲ ရှေ့တည့်တည့်မှ လျှောက်သွားသည်။

လျောင်ဝမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးထုံက “ချင်ကျိ... သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းများလား” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ၊ ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာရင်း ပြောလိုက်၏။

ကျိုးထုံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာလေသည်။

“မင်း တကယ်ပဲ ရောက်လာတာပဲ...”

“စီနီယာ... စီနီယာ တော်တော်လေး ခံစားခဲ့ရမှာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး အကျဉ်းခန်းအပြင်ဘက်ရှိ သံကြိုးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ကာ ကျိုးထုံကို ကယ်တင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေတွင်းဝဆီမှ အသံတစ်ခုကို ထပ်မံကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထိတ်သွားရ၏။

“ချင်လေး... မြန်မြန်သွားတော့။ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို သွားပြီး ငါ့မိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်းရင်းကို ရှာပါ။ သူက ငါ့ကို လာကယ်လိမ့်မယ်” ဟု ကျိုးထုံက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ အလျင်အမြန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာသူမှာ အကျဉ်းခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အေးစက်သွား၏။

“ချင်ကျိ... ငါ မင်းကို အလကားပဲ အထင်ကြီးခဲ့တာပဲ”

ရောက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ လျောင်ဝမ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာတွင် အဖမ်းခံရပါက သူနှင့် ကျိုးထုံတို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဆရာသခင်... ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တာက လူတိုင်းက ဆရာ့ကို သေပြီလို့ သိထားကြတာတောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်အစဉ်က ဆရာ့ဆီမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော်က ဘာလို့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ရတာလဲ” ဟု လျောင်ဝမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာ မရှိလို့ပဲ တပည့်မိုက်” ဟု ကျိုးထုံက လျောင်ဝမ်ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် “ဒီကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားကြားချင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေတွင်းဝရှိရာသို့ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် လျောင်ဝမ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပါမည်လော။

လျောင်ဝမ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ပူပန်သွားရ၏။ ထိုကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကို သူ ခံစားမိနေသည်။

“ဗုဒ္ဓဂါထာတော် လက်ဝါးကြီး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကို အထက်သို့ ပင့်တင်၍ ပြန်လည်ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဗုဒ္ဓဂါထာတော်များ ရွတ်ဖတ်သံနှင့်အတူ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် လျောင်ဝမ် ဖန်တီးထားသော လက်ဝါးကြီးနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဆရာကြီးကုဝု ချန်ထားခဲ့သော စွမ်းအားများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ ထုတ်ဖော်လိုက်သော ဗုဒ္ဓဂါထာတော် လက်ဝါးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အစွမ်းမထက်တော့ပေ။

လျောင်ဝမ်၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော လက်ဝါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရွှေရောင်လက်ဝါးမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသယောင် ရှိနေသည်။

ဗုဒ္ဓဂါထာတော် လက်ဝါးကြီးသည် လျောင်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သော်လည်း ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အချို့ကိုသာ လျော့ပါးသွားစေနိုင်ခဲ့သည်။

လျောင်ဝမ်၏ စွမ်းအင်လက်ဝါးကြီးမှာ ပုံစံပင် မပျက်ဘဲ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလာဆဲပင်။

မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မြေအောက် အကျဉ်းခန်းလေးမှာ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

အထက်မှ အပျက်အစီးများ ပြိုကျလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

“ဟွန့်... မင်းကို ငါ အထင်ကြီးခဲ့လို့သာ အလေးထားခဲ့တာ။ အကောင်းပြောနေတုန်း နားမလည်တော့လည်း ငါက အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး” လျောင်ဝမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း” ကျိုးထုံ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲတောက်လာတော့သည်။ “ငါ့ကြောင့်နဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ အသက်ကို ထပ်ပြီး စတေးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး”

“ချင်ယွမ်ဖုန်း ဟုတ်လား။ သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းလို့ မင်း ပြောလိုက်တာလား” လျောင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါတွေ အကုန်လုံးက မင်းကြောင့်ပဲ။ မဟုတ်ရင် သူက ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ချင်ယွင်မျှော်စင်အတွက် အဖိုးတန်တဲ့ လူရည်ချွန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေဦးမှာပဲ”

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အပျက်အစီးပုံများထဲမှ နက်မှောင်သော လင်းနို့အုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး ရေတွင်းဝဆီသို့ အပြင်းအထန် ပျံတက်သွားလေသည်။

လျောင်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် တစ်ချက် ထုတ်ဖော်ကာ အပျက်အစီးများကို လွင့်စင်သွားစေသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။

“တောက်... အဲဒီ လင်းနို့တွေက ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ” လျောင်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

“လျောင်ဝမ်... အခုပဲ လှည့်ပြန်လိုက်စမ်း။ မင်း လမ်းမှားနေပြီ” ဟု ကျိုးထုံက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

လျောင်ဝမ်က အကျဉ်းခန်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်ကြောင့် အကျဉ်းတိုင်များမှာ ကြေမွသွားပြီး နံရံတွင် တွင်းကြီးတစ်တွင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လျောင်ဝမ်သည် ကျိုးထုံကို မသတ်ဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့သာ အလျင်အမြန် လိုက်လံဖမ်းဆီးလေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်းနို့ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ရေတွင်းထဲမှ ပျံထွက်လာပြီးနောက် လူသားပုံစံသို့ အမြန်ပြန်ပြောင်းကာ အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျောင်ဝမ်သည်လည်း ရေတွင်းထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရ၏။

လျောင်ဝမ်၏ လက်ထဲတွင် ဒူးလေးတစ်လက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပစ်မှတ်ထား၍ ဒူးလေးကို အစွမ်းကုန် ဆွဲတင်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ထက်မြက်သော မြားတစ်စင်းအဖြစ် စုစည်းသွားလေသည်။

“ဝုန်း”

လျောင်ဝမ်က မြားကြိုးကို လွှတ်လိုက်ရာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်မြားသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်သွားပြီး အဝေးရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ချက်ချင်းပင် ထိမှန်သွားလေတော့သည်။

အနီးနားရှိ လူများသည် ထိတ်လန့်တကြား အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အရိပ်တစ်ခု ပျံသန်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြောက်လန့်သွားကြ၏။

ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်မြားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထိမှန်သွားပြီး နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝါးမြိုသွားလေသည်။

မြား၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေပေါင်းများစွာအထိ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

လျောင်ဝမ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် ဒူးလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ထူးဆန်းသော လင်းနို့ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို သတိရမိသဖြင့် ဝေဟင်မှနေ၍ ထိုနေရာသို့ အပြင်းအနှင် လိုက်သွားလေသည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုတ်ကျသွားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်မြားကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးနေသော အိမ်အပျက်အစီးများကိုသာ တွေ့ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုမူ လုံးဝမတွေ့ရတော့ပေ။

ဝိုင်းအုံကြည့်နေသော လူများသည် ဒေါသကို မနည်းအောင့်အီးထားရသော ချင်ယွင်မျှော်စင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်ကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း” လျောင်ဝမ်သည် အာဃာတအပြည့်ဖြင့် ထိုနာမည်ကို အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလိုက်ရာ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်သွားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုနေရာမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကာ လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှော၍ ပြေးထွက်သွားလေပြီ။

ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်မြား ထိမှန်ချိန်တွင် လင်းနို့ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်မှာ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများမှာလည်း စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ တစ်လှမ်းချင်းစီ လေးလံနေတော့သည်။

အခန်း (၃၃၂)ရှောင်ဖန်း

သို့ရာတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤသို့သော ထျန်းကွန်မြို့ကဲ့သို့ နေရာမျိုး၌ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ သတိမေ့မြောသွား၍ မဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိရှိနေသည်။

ထိုသို့သာဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ၏အသက်အန္တရာယ်မှာ အလွန်စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။

သူသည် လမ်းမတစ်လျှောက် ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး လူသူကင်းမဲ့၍ လူနေအိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည့် လမ်းကြားငယ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ တမင်တကာ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆက်လက်၍ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခြံဝင်းတံခါးတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းနေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် အတင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။.

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ မိန်းကလေး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး "မိန်းကလေး... ကျွန်တော်က လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး။ လူဆိုးတွေ လိုက်ဖမ်းလို့ အရေးပေါ် မင်းတို့အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်လာတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရှုကာ မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိန်းကလေး၏ ပါးစပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ အော်ဟစ်ခြင်း မပြုသည်ကို မြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ခဏလောက် ဒဏ်ရာကုသပြီးတာနဲ့ ပြန်ထွက်သွားမှာပါ။ မင်းကို ဘာပြဿနာမှ မပေးပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ..." ဟု မိန်းကလေးက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဖြေကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် "ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်ကျိ ပါ။ မိန်းကလေးရဲ့ နာမည်ကို မသိသေးလို့ ပြောပြလို့ ရမလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

"ကျွန်မနာမည်က... ရှောင်ဖန်း ပါ"

"မိန်းကလေး ရှောင်ဖန်း ပေါ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပတွင် မြင်သာသော ဒဏ်ရာများ မရှိသော်လည်း အတွင်းဒဏ်ရာများမှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

လင်းနို့အသွင်ပြောင်းခြင်း ပညာရပ်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်သော်လည်း လျောင်ဝမ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် ယင်းပညာရပ်ဖြင့်ပင် ဒဏ်ရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှူးကျူးထံမှ ဝရဇိန်ခန္ဓာပညာရပ်ကို သင်ယူထားခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

"မိန်းကလေး... ကျွန်တော် ဒီမှာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ရင် စိတ်ထဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးသည်။

ရှောင်ဖန်းက သူမအနေဖြင့် စိတ်ထဲ ဘာမှမဖြစ်ပါကြောင်း ကမန်းကတန်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် သူ၏ ဆေးမီးဖိုကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံးများ စတင်ဖော်စပ်တော့သည်။

နတ်ဘုရားသောင်းချီနယ်မြေ၌ ရှိနေစဉ်က အခြားသူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသမျှသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝချမ်းသာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စတုတ္ထအဆင့် ဒဏ်ရာကုဆေးလုံးကို ရွေးချယ်ကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေပြီး ဖော်စပ်လေတော့သည်။

ရှောင်ဖန်းသည် ဘေးမှရပ်ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်ကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

သူမသည် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို မတတ်ကျွမ်းသော်ငြား အခြားသူများ ဖော်စပ်သည်ကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ရိုးရှင်းပြီး လျင်မြန်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲ၌ လုံးဝန်းချောမွေ့သော ဆေးလုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး ယင်းပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော နတ်ဘုရားအမှတ်အသား တစ်ခုပါရှိသည်။

ဆေးလုံးများပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအမှတ်အသား ပေါ်ပေါက်လာစေရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးလုံးအဖြစ် စုစည်းခြင်း နည်းလမ်းကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုခဲ့သည်။

ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ဆေးလုံး၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ယင်း၏ အာနိသင်ကိုမူ တစ်ဆင့်တိုးမြင့်စေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုဆေးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ ကြီးမားလှသော ဆေးအာနိသင်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကိုယ်လက်အင်္ဂါနှင့် အရိုးအဆစ်များအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားရာ သူ၏စိတ်တွင် အလွန်ပင် သက်သာချောင်ချိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာစေသည်။

ရှောင်ဖန်းမှာမူ ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ မျက်နှာတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင် မှောင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အတော်အတန် သက်သာသွားပြီဖြစ်ရာ လျောင်ဝမ်သာ သူ့နောက်သို့ ပြန်လိုက်မလာခဲ့လျှင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ပြဿနာမရှိနိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်ခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။

အိမ်ထဲတွင် စားသောက်ဖွယ်ရာ ရနံ့များနှင့်အတူ မှေးမှိန်လှသော သွေးညှီနံ့တစ်ခုကို ရရှိနေသည်။

ထိုသွေးနံ့မှာ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် မှေးမှိန်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ယင်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဘာမှမမေးခဲ့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဖန်းမှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ ဟင်းပွဲများ လာချပေးနေသည်။

"သခင်လေးချင်... စိတ်ထဲ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် ထိုင်ပြီး တစ်ခုခု စားပါဦး" ဟု ရှောင်ဖန်းက ပြုံးလျက် ဖိတ်ခေါ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျေးဇူးတင်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး။ မင်း ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့် မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတာ ကြာပါပြီ။ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ နေတာပါ။ အပြင်သွားပြီး စားစရာဝယ်ရတိုင်း အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေရတယ်" ဟု ရှောင်ဖန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူလှပါလား" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" ရှောင်ဖန်းက ပြုံးလျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ထမင်းတစ်ပန်းကန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးချင်... စားပါဦး"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်လျက် ထမင်းကို ယူလိုက်သော်လည်း မစားဘဲ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။

ရှောင်ဖန်း၏ မျက်မှောင်များ တွန့်သွားကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေးချင်။ ကျွန်မ ချက်ထားတာကို မကြိုက်လို့လား" ဟု မေးသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... အထင်မလွဲပါနဲ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က အဆိပ်ပါတဲ့ အစားအစာတွေကို မစားချင်ရုံတင်ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

"အဆိပ်" ရှောင်ဖန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားသည်။ "သခင်လေးချင်... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဘာပြောနေလဲဆိုတာ မင်းကောင်းကောင်းသိပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကျွန်မက စိတ်ရင်းနဲ့ ကျွေးတာကို ရှင်က ကျွန်မကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ဒီအိမ်ထဲက အခုချက်ချင်း ထွက်သွား" ဟု ရှောင်ဖန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

"ကဲ... ဟန်ဆောင်နေတာတွေ ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဒါက မင်းအိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ မင်းက ဓားပြတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ဖန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယုတ်မာရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"နင်ဒါကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ" ရှောင်ဖန်း၏ လက်ထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် ဓားမြှောင်တိုတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မင်း ဒီအိမ်ထဲက သွေးညှီနံ့ကို သေချာမရှင်းခဲ့ဘူး။ အစားအစာ ရနံ့တွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားပေမဲ့ အနံ့က ရနေတုန်းပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

"ဒါက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ပါဘူး" ဟု ရှောင်ဖန်းက ပြန်ပြောသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီအိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသားဝတ်တွေနဲ့ ကလေးဝတ် အဝတ်အစားတွေ ရှိနေရတာလဲ။ မင်းနည်းနည်း ပေါ့ဆသွားတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အခြားအခန်းရှိ ပွင့်နေသော ဗီရိုတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

ထိုဗီရိုထဲတွင် အမျိုးသားဝတ် အဝတ်အစားများသာမက ကလေးဝတ် အဝတ်အစားများပါ ရှိနေသဖြင့် ဤအိမ်တွင် မိသားစုတစ်စု နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ရှောင်ဖန်းမှာမူ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

"ဟင်း... ငါ ကံဆိုးသွားတာပဲ" ရှောင်ဖန်းသည် အလွန်နောင်တရသွားပြီး လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း တောက်ပနေသော ပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးစင်းမှာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ခြေနှစ်လှမ်းခန့် အကွာအဝေးမှပင် ရှောင်ဖန်းသည် ထိုပျံလွှားဓားမြှောင်သုံးစင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော စူးရှမှုကို ခံစားနေရပြီး ယင်းတို့က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ခုတ်ဖြတ်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက လူသတ်ပြီး ဒီတိုင်း ထွက်ပြေးလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"ဟင်း... ဒီမိသားစုကလည်း လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ပြောပြမယ်... ထျန်းကွန်မြို့မှာ လူကောင်းဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ ငါ မသတ်ရင်တောင် တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သတ်မှာပဲ။ အခုနင်က လူကောင်းယောင်ဆောင်နေတာလား" ဟု ရှောင်ဖန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ဆိုသည်။

"ငါ လူကောင်းယောင်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သိတာက မင်းဟာ မိသားစု သုံးယောက်လုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာပဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြေပြင်ကို တစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ အိမ်နှင့် မနီးမဝေးရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးတို့၏ အလောင်းသုံးလောင်း ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။