အခန်း (၃၃၅-၃၃၆)

အခန်း (၃၃၅) သေခြင်းရှင်ခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ လုယန့်ဓားကို အသာအယာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြေးစားစစ်သည်များ ပြိုင်ပွဲတွင် သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန်နှင့် တစ်ဖက်လူအား မထိခိုက်စေရန်အတွက် ဤဓားရှည်ကို အသုံးမပြုဘဲ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လာစမ်း"

ကျူးရွယ်မင်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး စူးရှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ အသက်ကို လာရောက်တောင်းဆိုနေသည့် အာဃာတကြီးမားသော တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ အသံနှင့်တူလှရာ လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့သွားစေနိုင်သည်။

"ဟိန်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း နဂါးဟိန်းသံပညာရပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အသံလှိုင်းတစ်ခု ပြန့်လွင့်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီးကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျူးရွယ်မင်မှာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဖြစ်ကာ သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးမှာလည်း လှိုင်းလုံးကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာသကဲ့သို့ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

အမည်မသိ တောအုပ်တစ်ခုအတွင်း၌ ခုနစ်ဆင့်မြောက် မဟာဆရာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် အသေအလဲ တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တုတ်ရှည်ကြီးက ဝှေ့ယမ်းနှိမ့်ချလိုက်သောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ဓားဖြင့် ခုခံလိုက်သော်လည်း ကောင်းကင်မှ ကျလာသည့် ဥက္ကာခဲကြီးကို ခုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုလို နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး မြေကြီးထဲသို့ ကျွံဝင်သွားရသည်။

"အား"

ကျူးရွယ်မင်၏ အဝတ်အစားများမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကြွက်သားများ ထောင်ထွက်နေသော သူ၏ တောင့်တင်းသည့် ကိုယ်ဟန်မှာ အတိုင်းအဆမရှိသော ခွန်အားများ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တုတ်ရှည်ကြီးကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ နေရာအနှံ့တွင် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ခုမှာ ရှေ့သို့ ထွက်ပေါ်သွားရာ လူကို ဒူးထောက် အညံ့ခံချင်စိတ် ပေါက်ဖွားစေသည့် ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဖတ်သံများလည်း တစ်ပါတည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျူးရွယ်မင်မှာ နောက်သို့ အလျှင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်ရပြီး သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် လေထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာ ကျန်ရစ်စေလျက် ဗုဒ္ဓဂါထာတော် လက်ဝါးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းနောက်မှ ကပ်ပါလာပြီးနောက် အလင်းတန်းကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ကျူးရွယ်မင်၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျူးရွယ်မင်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထွက်သွားရရာ ဒေါသများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

"ဟေ့ ချင်ယွမ်ဖုန်း... သေဖို့သာ ပြင်ထားပေတော့"

ကျူးရွယ်မင်က ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြေးဝင်လာပြန်ပြီး တုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်နှက်တော့သည်။

တုတ်ရှည်ကြီး ကျရောက်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြင်းထန်ပြီး လေးလံသော စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားရသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ကျူးရွယ်မင်မှာ ခွန်အားကြီးမားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသာအယာပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ရာ ကျူးရွယ်မင်မှာ ဂွမ်းပုံကို ထိုးနှက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေရသည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်းမှာ ရှောင်နေဖို့ပဲ တတ်တာလား"

ကျူးရွယ်မင်က တိုက်ခိုက်မှုကို ခေတ္တရပ်နားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် မီတာတစ်ရာအတွင်းရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်မှ မကျန်တော့ဘဲ အားလုံး မြေပေါ်သို့ လဲပြိုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်အကျိုးအပဲ့များမှာလည်း လေပြင်းတိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျူးရွယ်မင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဓားရှည်ပေါ်တွင် မီးလျှံများစွာ ပေါ်ပေါက်လာရာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်နက်အတွင်း၌ တောက်ပနေသည့် မီးရှူးတိုင်ကြီးနှင့် တူလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"တောင်ဖြိုချက်"

ကျူးရွယ်မင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်တော့မည့်အလား တုတ်ရှည်ကြီးကို ဦးခေါင်းပေါ် မြှောက်တင်လိုက်သည်။

အတုမဲ့ ခွန်အားများကို သယ်ဆောင်လာသည့် ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးမှာ ရှေ့သို့ ဒဟုန်ထိုး တက်လာသည်။

"မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သူ၏ ဓားရှည်ကို ဘေးတိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မီးလျှံဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

ထိုဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် မြေပြင်တွင်လည်း မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမှတ်အသားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဓားသွားနှင့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်တို့ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားရာ မျက်စိကျိန်းမောလောက်သည့် မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် နားကွဲလုမတတ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအင်အားနှစ်ရပ် ထိတွေ့ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော နောက်ဆက်တွဲ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရေကန်ထဲသို့ ခဲပစ်ချလိုက်သည့် ဂယက်လှိုင်းများကဲ့သို့ မီးလျှံများဖြင့် ရစ်ပတ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ တစ်ဖန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်ရာ ရှေ့ရှိ လေထုစီးဆင်းမှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှေ့သို့ ဒဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုနည်းတူ ကျူးရွယ်မင်ကလည်း သူ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့ရှိ လေလှိုင်းများကို ခွဲထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး လက်နက်ချင်း အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

လက်နက်ချင်း ထိတွေ့သံများနှင့် မီးပွားများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်နေသည်။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် တိုက်ပွဲမြေပြင်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ခဏအကြာတွင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောချင်းကပ်လျက် ခုနစ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲရှိ လုယန့်ဓားမှာ ရုတ်တရက် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ တဖျောက်ဖျောက် ကျသွားတော့သည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို လုယန့်ဓားမှာ နောက်ဆုံး၌ မခံနိုင်တော့ဘဲ ကျိုးပဲ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျူးရွယ်မင်၏ တုတ်ရှည်ကြီးမှာ ပကတိအတိုင်း ရှိနေသော်လည်း သူရပ်နေစဉ်မှာပင် ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

"ဝေါ"

ကျူးရွယ်မင်မှာ သွေးတစ်လုပ် အန်လိုက်ရပြီး ခြေထောက်များ မခိုင်တော့ဘဲ ဒူးထောက် လဲကျသွားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခုရှိနေပြီး နှလုံးကို ဖောက်ထွက်သွားသည့် ဒဏ်ရာငယ်လေး အချို့လည်း ရှိနေသည်။

ဇီဝိန်မှာ အလျင်အမြန်ပင် ချုပ်ငြိမ်းတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ဆုံး အချိန်လေးတွင် ကျူးရွယ်မင်မှာ နောင်တရမိသွားသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ယောက်တည်း လာရောက်မရှာခဲ့သင့်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျူးရွယ်မင်အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျူးရွယ်မင်မှာ ပါရမီ အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အသက်အနည်းငယ်သာ ကြီးပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ပါးသည်။

ထိုသို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမှာ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လာရောက်တွေ့ဆုံမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကျူးရွယ်မင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရာ လက်ဝါးမှ စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူးရွယ်မင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စုပ်ယူလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျူးရွယ်မင်မှာ ခုနစ်ဆင့်မြောက် မဟာဆရာနယ်ပယ်သာ ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခွန်အား တိုးတက်မှုအတွက် အလွန် နည်းပါးလှပြီး အဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ရန် အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ကျင်းတစ်ခုကို ဖောက်ခွဲလိုက်ပြီး ကျူးရွယ်မင်ကို မြေမြှုပ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးရွယ်မင်၏ ရတနာများနှင့် သိုလှောင်အိတ်များကိုလည်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့အပြင် ကျန်ရှိသော ဆေးလုံးများကိုလည်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ တစ်ခါတည်း ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုတုတ်ရှည်ကြီးကို အလွန်သဘောကျသွားသည်။ ၎င်းမှာ ကီလိုဂရမ် ထောင်ချီ၍ လေးလံလှပြီး ပဉ္စမအဆင့် မှော်လက်နက် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။

လက်ဖြင့် အသာအယာ တုန်ခါလိုက်သောအခါ တုတ်ရှည်ကြီးမှ စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ အတော်ပင် ထူးခြားလှသည်။

"မင်းကို ရှောင်ထျန်းလို့ ခေါ်မယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ လုယန့်ဓားမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းအစများ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း အတော်ပင် နှမြောမိသွားသည်။

ဤဓားသည် သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက အတူရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လုယန့်ဓား၏ အပိုင်းအစအားလုံးကို ကောက်ယူပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထောင့်တစ်နေရာတွင် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... နောက်ကျလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးကို ကျောတွင် ပိုးလျက် အရှေ့ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းကွန်မြို့ရှိ ချင်ယွင်မျှော်စင်၌ လျောင်ဝမ်သည် အဘိုးကျိုး၏ ရှေ့တွင် ဒေါသတကြီး ရပ်နေသည်။

"အဘိုးကြီး... ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောစမ်း"

လျောင်ဝမ်က ခက်ထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အဘိုးကျိုးကမူ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လျောင်ဝမ်က ဒေါသတကြီး နှိပ်စက်ထားကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထွက်သွားပြီ။ မင်း သူ့ကို ရှာဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ တစ်နေ့မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက မင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားမှာ အသေအချာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ လာပြီး မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်လိမ့်မယ်"

အဘိုးကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

လျောင်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာဖြင့် ပုံပျက်သွားသည်။

"သူ မင်းအတွက် စစ်ကူသွားခေါ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ ပြောစမ်း... ချင်ယွမ်ဖုန်း တကယ်ပဲ ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

အခန်း (၃၃၆)ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်

လျောင်ဝမ်၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် အဘိုးကျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ဘယ်အရပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ထျန်းကွန်မြို့တွင် အနေကြာပြီဖြစ်သော ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်သူ ရှောင်ဖန်းမှာလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရရှိပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း လိုက်လံရှာဖွေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပုန်းရှောင်သွားခဲ့လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သွားရာလမ်းကြောင်းကို သိရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ကျူးရွယ်မင်မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏လက်ချက်ဖြင့် အမည်မသိတောအုပ်အတွင်း မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဝူချီအင်ပါယာ၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ချမ်ပါသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မရပ်နားရဲဘဲ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ခဲ့လေသည်။

လေးရက်တာ ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရာ ထိုအချိန်၌ သူသည် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။

စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော ဆားနံ့သင်းသည့် ပင်လယ်လေပြေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို တိုက်ခတ်သွားရာ သူ၏စိတ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာစေသည်။

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုနှင့် အိပ်ရေးပျက်သည့် ခရီးစဉ်တို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာ လုံးဝကုန်ခမ်းနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားတင်းကာ ထိုနေရာသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်သည် ပင်လယ်နှင့်နီးသော နေရာတွင် တည်ဆောက်ထားသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော မျှော်စင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်အတွင်းမှ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လျှင် အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။

မြေပြင်မှာ ကျောက်စိမ်းဖြူများဖြင့် အခြေခံထားသော ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးဖြစ်၏။ ထိုနေရာသည် ချင်ယွင်မျှော်စင် အစည်းအရုံးကဲ့သို့ စည်ကားခြင်းမရှိဘဲ အတန်ငယ် ခြောက်ကပ်နေပုံရလေသည်။

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှ တပည့်နှစ်ဦးသည် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော့်အတွက် သတင်းစကားလေး ပါးပေးကြပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်ကွမ်းရင်းနဲ့ တွေ့ချင်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးကာ ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု တပည့်တစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလေသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ။ မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

"ပြန်သွားပါတော့။ ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ် ဒီမှာမရှိဘူး" ဟု တပည့်ဖြစ်သူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။

"မရှိဘူး ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်ကိုကြွသွားတယ်ဆိုတာ သိခွင့်ရမလား"

"ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ။ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ နဂါးတစ်ကောင်လိုပဲ အမြဲတမ်း ခရီးလှည့်လည်နေတတ်တာ၊ ဘယ်ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့လည်း မသိဘူး" ဟု ထိုတပည့်က ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါဆိုရင်... အခု ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှာ ဘယ်သူက တာဝန်ယူ ဆုံးဖြတ်ပေးနေတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အရှုံးမပေးလိုသေးဘဲ ထပ်မံမေးမြန်းပြန်သည်။

"ဒါကတော့ ငါတို့ရဲ့ စီနီယာအကို ကျုံးခွန်ဖုန်းပေါ့" ဟု ဖုန်းလိုင်မျှော်စင် တပည့်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ စီနီယာအကိုနဲ့ ကျွန်တော် တွေ့ချင်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လောလောလောလော ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တပည့်ဖြစ်သူက ခေါင်းခါပြကာ "ဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စီနီယာအကိုက အခုအချိန်မှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပေးဖို့လည်း မှာထားတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ဒေါသများ အုံကြွလာကာ "ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှာ တကယ်တမ်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးနိုင်သူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

တပည့်နှစ်ဦးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါပြကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ပို၍ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရသည်။ "ငါ ဒီကိုရောက်ဖို့ လေးရက်နဲ့ လေးညတိုင်တိုင် ခရီးနှင်ခဲ့ရတာ၊ ရလာတဲ့ ရလဒ်က ဒါပဲလား"

"သခင်လေး... ပြန်ပါတော့။ မင်းရှာနေတဲ့သူက ငါတို့ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှာ ရှိမနေဘူး ထင်တယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

"အဘိုးကျိုး... မင်း လူမှားအားကိုးမိပြီ ထင်တယ်..."

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခြင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေရန် ကြိုးစားရင်း ပင်လယ်ဘက်သို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လှိုင်းလုံးများမှာ ကမ်းခြေသို့ ရိုက်ခတ်နေပြီး ရေမှုန်ရေမွှားများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၎င်းတို့သည် မီးကိုတိုးသည့် ပိုးဖလံများကဲ့သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆုံးမရှိ တိုးဝှေ့လာကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အားကိုးရာမဲ့စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စစ်ကူမရရှိခဲ့ပါက အဘိုးကျိုးကို ကယ်တင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငါးမျှားနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားပြတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားခဲ့လေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းမှုနှင့် ရုတ်တရက် အုံကြွလာသော ဒေါသတို့ ပေါင်းစပ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတိလစ်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လည်နိုးလာသောအခါ နောက်ရက် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ပို၍ပင် ပူပန်သွားရသည်။

မနေ့က ငါးမျှားနေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသော အဘိုးအိုမှာ ယခုအခါ သူ၏ဘေးနားတွင် ရှိနေသည်။

သူ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောကြောင့် အဘိုးအိုမှာ တမင်သက်သက် ငါးမျှားရင်း သူ့ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလေးအနက် ဂါရဝပြုပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှ စစ်ကူမရနိုင်လျှင်ပင် သူသည် အဘိုးကျိုးကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက် ကယ်တင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ဘဝတွင် တစ်သက်တာ နောင်တရနေပေလိမ့်မည်။

တစ်နေ့လုံး အိပ်စက်ခဲ့ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတန်ငယ် နေသာထိုင်သာရှိလာပြီး ယုံကြည်မှုလည်း ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

လျောင်ဝမ်နှင့် မတွေ့အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်သရွေ့ အဘိုးကျိုးကို ချင်ယွင်မျှော်စင်မှ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း ယုံကြည်နေသည်။

အခြားသူများကိုမူ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

ချင်ယွင်မျှော်စင်၏ အကြီးအကဲများမှာ ကိုးဆင့်မြောက် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

လျောင်ဝမ်ကို ရှောင်နိုင်မည်ဆိုပါက ထိုအကြီးအကဲများထံမှ အဘိုးကျိုးကို ကယ်ထုတ်နိုင်မည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်း သတိလစ်နေတုန်းက ထူးဆန်းတဲ့ အရာတချို့ကို ရေရွတ်နေတာ ငါကြားတယ်။ မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ" ဟု ထိုအဘိုးအိုက ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြရင်း "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ မင်း ရေရွတ်နေတဲ့ အထဲမှာ နာမည်တစ်ခု ပါနေတယ်... ကျိုးထုံ တဲ့" အဘိုးအိုက အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြပါ၊ ငါ မင်းကို ကူညီနိုင်ရင် ကူညီပေးမယ်လေ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ "ကျွန်တော် လူကယ်ဖို့ အကူအညီတောင်းဖို့ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို လာခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်မှာ တာဝန်ရှိသူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်"

"အော်... မင်းက ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ လာတာလား။ မင်းက ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးတာလား"

ဟု အဘိုးအိုက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်တော်နဲ့ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကို လာခိုင်းတဲ့သူကသာ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပတ်သက်မှု ရှိတာပါ။ ဖုန်းလိုင်မျှော်စင်ကို ရောက်ရင် သူ့ကို ကယ်ပေးမယ့်သူ တွေ့နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ"

"မင်းကို ဒီကို လွှတ်လိုက်တဲ့သူက... ဘယ်သူလဲ" ဟု အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ မသိသောသူဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်တော် စီနီယာကို ပြောပြလို့ မရတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ဆိုသည်။

ယခုအချိန်တွင် အဘိုးကျိုး၏ ကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်းမှာ ကောင်းကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက လျောင်ဝမ်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေပြီး အဘိုးကျိုးကို သတ်ပစ်ရန်သာ အကြောင်းဖန်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့..." အဘိုးအို၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်လုံးများ ပြန်လည်တောက်ပလာကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "

ဒီလိုလုပ်ရအောင် ကောင်လေး၊ မင်း ငါ့အတွက် ကိစ္စတစ်ခု လုပ်ပေးနိုင်ရင် ငါ မင်းကို ရှန်ကွမ်းရင်းဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

"အဲဒါက ဘာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်း၊ ငါ ဒီမှာ ငါးမျှားနေတာ ကြာပြီ၊ တစ်ကောင်မှ မရသေးဘူး။ အကယ်၍ မင်း ငါ့အတွက် ငါးတစ်ကောင်လောက် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးမယ်၊ အဆင်ပြေလား" ဟု အဘိုးအိုက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုးအို၏ ငါးမျှားပုံမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ငါးမျှားချိတ်မှာ ဖြောင့်တန်းနေပြီး အစာလည်း တပ်မထားပေ။ ထို့ပြင် ရေထဲသို့ပင် ချမထားသေးချေ။ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံဖြင့် ငါးရမည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

"ဒါက ကျန်းတိုက်ကုန်း ငါးမျှားသလိုမျိုး အလိုက်သင့်တဲ့သူက အစာဟပ်လိမ့်မယ် ဆိုတာမျိုးလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သိချင်လို့ပါ၊ စီနီယာ ဒီမှာ ငါးမျှားနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်လေသည်။