အခန်း (၃၃၇-၃၃၈)

အခန်း (၃၃၇) ပညာရှိအဘိုးအို ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးအိုက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်လေသည်။ "နှစ်နှစ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသော်လည်း စိတ်ထဲမှတော့ "ဒီနေရာမှာ အနှစ်နှစ်ဆယ် ငါးမျှားနေရင်တောင် ခင်ဗျား ဘာငါးမှ မိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိတ်၍ တွေးနေမိသည်။ အဘိုးအိုက ခေါင်းကို ခါယမ်းပြပြန်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါဆို အနှစ်နှစ်ဆယ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။ "မှားတာပေါ့... အနှစ်နှစ်ရာ ရှိပြီကွ" အဘိုးအိုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးစိစိလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ ဤနေရာတွင် ငါးမျှားနေသည်မှာ အနှစ်နှစ်ရာ ရှိပြီဆိုလျှင် သူ၏ အသက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မည်မျှရှိနေမည်နည်း။ ငါ့ရှေ့က ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ အစစ်အမှန် ဆရာသခင်ကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ "စီနီယာက တကယ့်ကို ဆရာသခင်ကြီးပါပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ငါးမျှားနေသော အဘိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းကာ "ကဲ... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း ငါ့ကို ငါးမိအောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာလား" ဟု မေးလေသည်။ "လွယ်ပါတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "လွယ်တယ် ဟုတ်လား။ လူငယ်လေး... စကားကို အပိုတွေ မပြောပါနဲ့။ ငါ ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေတာ အနှစ်နှစ်ရာ ရှိပြီ၊ ငါးတစ်ကောင်တောင် မမိသေးဘူးကွ" အဘိုးအိုက ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "စီနီယာက ဒီအချက်ပေါ်မှာပဲ အရမ်း အာရုံစိုက်နေလို့ပါ။ တခြား ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါက သိပ်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ကျန်းထိုက်ကုန်း ငါးမျှားခဲ့သည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိသည်ဖြစ်ရာ ထိုနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အဘိုးအို၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးရန် သူ ကြံရွယ်လိုက်သည်။ "တခြား ရှုထောင့်ကနေ ဟုတ်လား" အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ခဏမျှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "စီနီယာ... ကျွန်တော်က ငါးပဲလေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောရင်း အဘိုးအို၏ ငါးမျှားတံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ ဖြောင့်စင်းနေသော ငါးမျှားချိတ်ကို လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။ "မင်းက... ငါး ဟုတ်လား" အဘိုးအိုမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အကြာကြီးနေမှ အားရပါးရ ရယ်မောလေတော့သည်။ "ဟားဟားဟား... ငါ့ကိုယ်ငါ ပညာရှိအဘိုးအိုလို့ အမည်တွင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီမေးခွန်းကို အနှစ်နှစ်ရာလုံးလုံး ထိုင်စဉ်းစားနေခဲ့တာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါလား" အဘိုးအိုသည် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောနေတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အဘိုးအို၏ အမည်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ အကယ်၍ ပညာရှိအဘိုးအို ရှိနေလျှင် လူမိုက်အဘိုးအိုရော ရှိနေဦးမည်လားဟု တွေးတောနေမိသည်။ "လူငယ်လေး... မင်း တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းက တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ" ပညာရှိအဘိုးအိုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် လက်ကာပြလျက် "စီနီယာကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ စီနီယာက အချက်ကလေး တစ်ချက်မှာ ခဏလေး လမ်းမှားသွားတာပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ပညာရှိအဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါ့နာမည် ပညာရှိအဘိုးအိုဆိုတာကို မင်း ကြားဖူးလားတော့ မသိဘူး" ဟု မေးသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် "တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်တော့ စီနီယာ့နာမည်ကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သိတဲ့သူနဲ့တော့ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "မဆန်းပါဘူးလေ၊ ငါ့နာမည်က သိပ်ကို ရှေးကျလွန်းနေပြီဆိုတော့ အခုခေတ်လူတွေ မမှတ်မိကြတာ သဘာဝပါပဲ။ တကယ်တော့ ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်းဟောင်း ယွီကုန်းနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ထားတာကွ။ ဒီလို ငါးမျှားတာ သေချာပေါက် ငါးမိလိမ့်မယ်လို့ ငါက ပြောတော့ သူက မယုံဘူးလေ။ ဟားဟားဟား... အခုတော့ ငါ နိုင်ပြီဟေ့" ပညာရှိအဘိုးအိုမှာ စိတ်ကြည်လင်နေပုံရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးကို တဖျန်းဖျန်း ပုတ်နေတော့သည်။ ယွီကုန်း ဆိုသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကို ရှန့်ကွမ်းရင်းဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကို တည်ဦးမှာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ "တည်တာပေါ့၊ သေချာပေါက် တည်တာပေါ့" ပညာရှိအဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ရှန့်ကွမ်းရင်း ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။ သူ ဒီနှစ်တွေမှာ အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာ" "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးပါဦး စီနီယာ" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... သွားကြစို့" ပညာရှိအဘိုးအိုက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူကာ ရုတ်တရက် ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရပြီး "ဟင်းလင်းပြင်ကို... ဆွဲဖြဲလိုက်တာလား" ဟု ရေရွတ်မိသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်စွမ်းမှာ ဘုရင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသူများသာ ပြုလုပ်နိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမှာလည်း ဤလောကအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး လောကပြင်ပသို့ ထွက်ခွာရန်အတွက်မူ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးများ ရှိနေသေးသဖြင့် မလုံလောက်သေးပေ။ သို့သော်လည်း ဤအချက်ကပင် အဘိုးအို၏ စွမ်းအားမှာ ဘုရင်နယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်လှသည်။ အဘိုးအို၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်းမှာ သူ၏အတွက် ခဲယဉ်းသည့် အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ "သွားကြစို့" ပညာရှိအဘိုးအိုက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့လိုက်လေသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စည်ကားလှသော လမ်းမတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ပညာရှိအဘိုးအိုမှာလည်း သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် ပါလာသည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ "ဒါက ဘယ်နေရာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ရန်ချီနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ပဲလေ" ပညာရှိအဘိုးအိုက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ တံတွေးတစ်ချက်ကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။ ပညာရှိအဘိုးအို၏ ရိုးရှင်းသော လက်ကွက်တစ်ခုဖြင့် ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကျွန်းနိုင်ငံဖြစ်သော ရန်ချီနိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ကျိုတိုမြို့သည် ရန်ချီနိုင်ငံ၏ မြို့တော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာရှိ လူများမှာ ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ လူများနှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံ မတူကြပေ။ အမျိုးသားများမှာ အလွန်ပင် စနစ်တကျနှင့် လုံခြုံစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အမျိုးသမီးများမှာမူ အလွန်ပင် ထင်ရှားပြူးပြတ်သော အရောင်အသွေးစုံသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။ "စီနီယာ... စီနီယာရှန့်ကွမ်းရင်းက အတိအကျ ဘယ်မှာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ ပညာရှိအဘိုးအိုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်တုန်းက ရှန့်ကွမ်းရင်းဟာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအဖွဲ့တွေကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အတော်များများလည်း သူ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ။ မြေအောက် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပြီး လောကီရေးရာတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ နေထိုင်နေတာပေါ့" ဟု ရှင်းပြလေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်တုန်းက ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ထိုအချိန်မှာ ကျိုးထုံတစ်ယောက် ယင်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး သူသေဆုံးသွားပြီဆိုသည့် သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ကျိုးထုံအနေဖြင့် ရှန့်ကွမ်းရင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရှန့်ကွမ်းရင်း ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။ "လာ... ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်" ပညာရှိအဘိုးအိုက ပြောရင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ဤနေရာနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း ပညာရှိအဘိုးအို၏ နောက်မှ မလိုက်ဘဲ မနေသာတော့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့် လမ်းမများအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အရက်ဆိုင်တစ်ခုနှင့် တူသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာရှိ အဆောက်အအုံများမှာ သိပ်သည်းလှပြီး ရိုးရှင်းလှသဖြင့် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။ သို့သော်လည်း ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ အဆောက်အအုံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် ပုနေကြသည်။ ယင်းမှာ ရန်ချီနိုင်ငံသားတို့၏ အရပ်အမောင်းနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။ ပညာရှိအဘိုးအိုသည် အရက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အရက်သောက်နေသူ သိပ်မရှိလှပေ။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုနေရာတွင် အရက်သောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ "အဘိုးတို့ ဘာမှာမလဲ" အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အပြေးအလွှား လာရောက်မေးမြန်းသည်။ ပညာရှိအဘိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ငါတို့ကို မြေအောက် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းဆီ ခေါ်သွားပေးပါ။ ဒီလူငယ်လေးက ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ဝင်ပြိုင်မလို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ကြပါ" ဟု ဆိုလေသည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ပညာရှိအဘိုးအိုကို အရက်ဆိုင်ထဲမှ ဖြတ်၍ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ မကြာမီတွင် ကျယ်ဝန်းလှသော မြေအောက်နေရာတစ်ခု သူတို့ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းများနှင့် တူသော ကြိုးဝိုင်းသုံးခု ရှိနေသည်။ ကြိုးဝိုင်းတစ်ခုစီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံနေကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အားပေးအော်ဟစ်နေကြလေသည်။ "ဟိုဘက်က စာရင်းပေးတဲ့နေရာမှာ သွားပြီး စာရင်းသွင်းနိုင်ပါတယ်" အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ထင်ရှားလှသော စာရင်းပေးသည့်နေရာကို ညွှန်ပြပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။ "ရှန့်ကွမ်းရင်းက တကယ်ပဲ ဒီမှာ ရှိတာလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် အရက်နံ့များနှင့် အမျိုးသားတို့၏ ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လာသမျှလူတိုင်းမှာလည်း ရူးသွပ်နေကြသူများကဲ့သို့ပင် စိတ်ဓာတ်များ အလွန်အမင်း တက်ကြွနေကြလေသည်။ "ဒီမှာရှိတာပေါ့" ပညာရှိအဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုပေးလိုက်လေသည်။ အခန်း (၃၃၈) မြေအောက် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်း “ဒါပေမဲ့ စီနီယာ... ကျွန်တော် ဒီကို လက်ဝှေ့လာထိုးတာလို့ ဘာဖြစ်လို့ ပြောရတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ပညာရှိအဘိုးအိုက ခေါင်းကို အသာယမ်းရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ - “ရှန်ကွမ်းရင်းက ဒီမှာ နေလာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ပြီ။ သူက ပြင်ပလူတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ တွေ့လေ့မရှိဘူး။ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကိုပဲ သူက လက်ခံတွေ့ဆုံတာ။ မင်းအနေနဲ့ ရှန်ကွမ်းရင်းနဲ့ တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လူအများအလယ်မှာ ထူးထူးခြားခြား စွမ်းဆောင်ရည်ပြနိုင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသော်လည်း ကျိုးထုံကို ကယ်တင်ရန် စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်လေသည်။ သူသည် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြိုးဝိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသူတိုင်းမှာ သန်မာထွားကြိုင်းသည့် ကြွက်သားအဖုအထစ်များဖြင့် လူကောင်ကြီးများသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထိုသို့သော လူမျိုးများမှသာ ကြိုးဝိုင်းအတွင်း တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ကြည့်ရှုသူတို့၏ စိတ်အာရုံကို လှုံ့ဆော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မှတ်ပုံတင်သည့် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော် မှတ်ပုံတင်ချင်လို့ပါ” “အမည်ဝှက်ပြော” ဟု မှတ်ပုံတင်လက်ခံသူက ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက နားမလည်နိုင်သဖြင့် “အမည်ဝှက် ဟုတ်လား” ဟု ပြန်မေးမိသည်။ “ဟုတ်တယ်လေ... ဒီမြေအောက် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းမှာ ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် လူစိတ်ဝင်စားစရာ အမည်ဝှက်တစ်ခုခု ရှိဖို့လိုတယ်။ ဟိုမှာကြည့်... ဟိုတစ်ယောက်ဆိုရင် လျှပ်စီးကြွက်သားရှင်တဲ့၊ ဟိုဘက်ကတစ်ယောက်ကတော့ မိုးကြိုးလည်ပင်းညှစ်သတ်သူ၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူတဲ့။ လူတိုင်းရဲ့ နာမည်တွေက ကြားရုံနဲ့တင် အရှိန်အဝါ အတော်ရှိတာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ ထိုအမည်များမှာ အရှိန်အဝါရှိသည်ထက် ကလေးကလားနိုင်ပြီး ဟန်လုပ်လွန်းသည်ဟု သူ ခံစားရ၏။ ရန်ချီနိုင်ငံမှ လူများက ဤကဲ့သို့သောအရာများကို နှစ်သက်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ “ဟေ့လူ... မင်းရဲ့ အမည်ဝှက်က ဘာလဲလို့” ဟု ထိုလူက ထပ်မံမေးမြန်းလာသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မည်သည့်အမည် ပေးရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ “မြန်မြန်လုပ်ပါ...မင်း မှတ်ပုံတင်ဦးမှာလား” “ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင် 'ကြောင်နက်တာဝန်ခံ' လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ပါတော့” “ညဥ့်ကြောင်နက် ဟုတ်လား... ထူးဆန်းလိုက်တဲ့ နာမည်ပဲ” ဟု မှတ်ပုံတင်လက်ခံသူမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ “အော်... ကျွန်တော့်ဇာတိမှာတော့ အဲဒီနာမည်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။ လောလောလောလောနှင့် စဉ်းစားမိသည့် ထိုအမည်အတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားမိ၏။ “ကဲ... အတည်ပြုလိုက်ပြီ။ ညဥ့်ကြောင်နက် မင်းနံပါတ် ၃ ကြိုးဝိုင်းကို သွားလိုက်တော့။မင်းအလှည့်ရောက်တော့မယ်” ဟု ထိုလူက နောက်ဆုံးကြိုးဝိုင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သံသယဖြစ်မိသည်မှာ - “ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ ဘာတွေ မှတ်ပုံတင်ဖို့ မလိုဘူးလား” “ကျင့်စဉ်အဆင့် ဟုတ်လား... ဟားဟားဟား... ဒီမြေအောက် လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းကို လာပြိုင်တဲ့သူတွေထဲမှာ ဘယ်လောက်များ အစွမ်းထက်တဲ့သူ ရှိမယ်လို့ ထင်နေလို့လဲ။ သူတို့ရဲ့ အဆင့်တွေက အတူတူလောက်ပါပဲ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မြန်မြန်ရချင်လို့သာ ဒီကို လာကြတာ။ အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေကတော့ ဒီလောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းအကျဉ်းအတွက်နဲ့ လာပြီး အလုပ်ရှုပ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်း စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုလူပြောသည်မှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်လှပေသည်။ “ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်တဲ့သူတစ်ယောက် သာ ရောက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” “မင်း ကြောက်နေရင်လည်း လာမထိုးနဲ့လေ။ နောက်ပြီး ကြိုးဝိုင်းပေါ်မှာ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒါက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သာမန်လူတစ်ယောက် အဆင့်ရောက်အောင် ဖိနှိပ်ထားမှာ။ အဲဒီတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ခွန်အားနဲ့ အတတ်ပညာပိုင်းမှာပဲ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာပေါ့။ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သုံးပြီး တစ်ဖက်လူကို နှိမ်တာမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မှတ်ပုံတင်လက်ခံသူက စိတ်မရှည်သလို ပြောကြားလိုက်လေသည်။ ထိုအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤနေရာ၏ စည်းမျဉ်းများကို နားလည်သွားတော့သည်။ ကြိုးဝိုင်းအတွင်း ဝင်ရောက်သူတိုင်းသည် ကျင့်စဉ်အဆင့် ဖိနှိပ်ခြင်းခံရပြီး သာမန်လူကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်မားသူပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ ဤသည်မှာ ပို၍ တရားမျှတသည်ဟု ဆိုရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသို့ လာရောက်သူ အများစုမှာ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ပင်။ “ရှောင်လင်... ရှောင်လင်...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ရှောင်လင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ “သခင်... ဘာများ အလိုရှိလို့လဲဟင်” ဟု ရှောင်လင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ “ကြိုးဝိုင်းပေါ်မှာ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒါကို ငါ့အတွက် ပိတ်ဆို့ပေးလို့ ရမလား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်၏။ “ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒါအတွက် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးတွေ ပေးရလိမ့်မယ်နော်” ဟု ရှောင်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုသည်။ “အဆင့်ကြီးကြီးမားမားတော့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ကို ပညာသင်နယ်ပယ် ခွန်အားလောက်ပဲ ချန်ထားပေးပါ။ သာမန်လူအဆင့် ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့သူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အဲဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် တွန့်တိုစွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လင်က မတတ်သာသလို ခေါင်းညိတ်ရင်း “ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တစ်သိန်းပါ” ဟု ဆိုသည်။ “မင်းကတော့ အတော်ကို အသားယူတာပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ပညာသင်နယ်ပယ် အဆင့်အထိပဲ ဖိနှိပ်ထားလိုက်တော့” ရှောင်လင်က မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “တစ်သောင်း” ဟု ပြောသည်။ “သဘောတူတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်ကာ နံပါတ် ၃ ကြိုးဝိုင်းဘေးသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် နံပါတ် ၃ ကြိုးဝိုင်းပေါ်တွင် ထွားကြိုင်းသော လူကောင်ကြီးနှစ်ဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ချွေးများမှာလည်း ရွှဲရွှဲစိုနေကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ ထိုအခါမှသာ လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းအတွင်း ယှဉ်ပြိုင်သူတိုင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် လူကောင်ကြီးများ ဖြစ်နေရသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ လူကောင်သေးသူများသာ ဖြစ်ပါက သာမန်လူအဆင့်အထိ ဖိနှိပ်ခံရသည့်အခါ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ မကြာမီပင် စင်ပေါ်မှ လူကောင်ကြီးနှစ်ဦးအနက် ပို၍သန်မာသူက အနိုင်ရရှိသွားပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးဖြဲဖြဲအမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ရှုံးနိမ့်သွားသူမှာမူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားလေသည်။ “ကဲ... နောက်ထပ် စိန်ခေါ်သူ... ညဥ့်ကြောင်နက် ရှိလား” ဟု ကြိုးဝိုင်းဘေးရှိ တာဝန်ခံက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအမည်ကို ကြားရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ တဟားဟားနှင့် ဝိုင်း၍ ရယ်မောကြတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားကာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားမိ၏။ “မင်းက ညဥ့်ကြောင်နက် ဆိုတာလား” ဟု တာဝန်ခံက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်ပါပဲ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။ “ဘာစောင့်နေတာလဲ... အင်္ကျီအမြန်ချွတ်လေ” ဟု တာဝန်ခံက တိုက်တွန်းသည်။ “အင်္ကျီချွတ်ရမယ် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ “ကျွန်တော်က လက်ဝှေ့ထိုးဖို့ လာတာပါ... ကိုယ်ရောင်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး” “ဟိုမှာကြည့်လိုက်ဦး” ဟု တာဝန်ခံက ကြိုးဝိုင်းဆီသို့ မတတ်သာသလို ညွှန်ပြသည်။ ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးမှာ အပေါ်အင်္ကျီများ ချွတ်ထားသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူလည်း အလျင်အမြန်ပင် အင်္ကျီချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများ ပေါ်လာတော့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်လုံးမှာ အလွန်အမင်း ထွားကြိုင်းခြင်း မရှိသော်လည်း ကြွက်သားများမှာ အချိုးအစားကျလှသည်။ သူသည် ပိန်လှီသူတစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ကြိုးဝိုင်းပေါ်ရှိ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော လူကောင်ကြီးများနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း တစ်ဖန် ထပ်မံရယ်မောကြပြန်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှက်စိတ်ကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ “တစ်ဖက်ကတော့ လက်ရှိကြိုးဝိုင်းဘုရင် ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ကတော့ အသစ်စက်စက် တက်လာတဲ့ ညဥ့်ကြောင်နက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘယ်သူနိုင်မလဲဆိုတာ လာပြီး လောင်းကြေးထပ်ကြပါဦး” ဟု တာဝန်ခံက ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လူအများစုမှာ ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူဘက်မှ လောင်းကြေးထပ်ကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အနိုင်ရနိုင်ခြေ အချိုးအစားမှာ ၁ ဆ နှင့် အဆ ၁၀၀ အထိ ကွာခြားသွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းဘက်မှ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ရာ ထိုသူမှာ ပညာရှိအဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် စင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ အရာအားလုံးကို သိမြင်နေသည့်အလား ပြုံးနေလေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ ရှန်ကွမ်းရင်းနှင့် တွေ့ရန်ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် လှည့်စားမှု ပြုလုပ်ရခြင်းအပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမနေတော့ပေ။ ကြိုးဝိုင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ အစွမ်းထက်သော ဖိနှိပ်မှုအားတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအားက သူ၏ သတ္တမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်လိုက်ခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း ရှောင်လင်၏ အစွမ်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပညာသင်နယ်ပယ် အဆင့်အထိ ဖိနှိပ်ပြီးနောက် ထိုဖိနှိပ်မှုအားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခွန်အားနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ ပညာသင်နယ်ပယ် ကိုးဆင့်တွင်ပင် တည်ရှိနေတော့သည်။ “လူလေး... ဒီနေရာက မင်းနဲ့ တန်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး” ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူက သားကောင်ကို ကြည့်နေသည့် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် မျောက်ဝံတစ်ကောင်နှင့် တူနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာမိသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်မျောက်ဝံဖြူမှာ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ ကြီးမားသော နှာခေါင်းပေါက်များမှ ရေနွေးငွေ့ကဲ့သို့သော အငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။