အခန်း (၃၆၇-၃၆၈)

အခန်း (၃၆၇)စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း

ဤအရာကား ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ချင်ဟွား၏ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်စာပြား ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လာစဉ်က မိခင်ဖြစ်သူ၏ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်စာပြားကို ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းဆောင်အတွင်း၌ ထားရှိရန် ချင်မိသားစုအား တောင်းဆိုခဲ့ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

ယခုမူ အချိန်အားဖြင့် လဝက်မျှသာ ကုန်လွန်ခဲ့လေသေးသည်။

"ဦးလေးဖု..." ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအထိမ်းအမှတ် ကျောက်စာပြားကို ရင်ခွင်၌ ပွေ့ပိုက်လျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိရှာသည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်း၌ လျိုတာလီသည် ခေါင်းတလားနှင့် နာရေးဝတ်စုံများကို ဝယ်ယူကာ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရုပ်ကလာပ်အား ပြင်ဆင်လျက် ဧည့်ခန်းမ၌ ထားရှိလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း နာရေးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ လျိုတာလီနှင့်အတူ ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ နေချေသည်။

ဦးလေးဖုသည် သဘောထားပြည့်ဝကာ ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်ပေရာ လူအများအပြားသည် ၎င်း၏ ဈာပနသို့ လာရောက်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ပြသကြသော်လည်း ထိုနေရာ၌ ဒူးထောက်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုမူ မည်သူမျှ မှတ်မိခြင်း မရှိကြချေ။

ဦးလေးဖုအား သင်္ဂြိုဟ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လျိုတာလီတို့ မိသားစု သုံးဦး တစ်သက်လုံး စိတ်ကြိုက် သုံးစွဲနိုင်လောက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့လေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့အား "မင်းတို့နှစ်ယောက် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော် အပြင်ဘက်ကနေ ငါ့ကို စောင့်နေကြပါ" ဟု ပြောဆိုသည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မတို့လည်း အစ်ကိုနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်တယ်" ဟု ချန်ဒါချောင်က လေးနက်စွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် "မဖြစ်ဘူး၊ မင်းတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပုံမရသေးဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလိုအခြင်းအရာတွေကို မင်းတို့ကို မမြင်စေချင်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဖုန်းအစ်ကို... ကျွန်မတို့က အခုဆိုရင် မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်နေကြပြီပဲဥစ္စာကို" ဟု ချန်ရှောင်ချောင်က တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြုံးလျက် "ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင် ငါ့နောက်ကနေပဲ လိုက်ခဲ့ကြပေါ့။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ရာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြရမယ်။ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့။ ဒါက မင်းတို့ကို ငါတောင်းဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အချက်ပဲ" ဟု မှာကြားလေသည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့လည်း ခေါင်းညိတ် နာခံကြကုန်၏။

၎င်းတို့သည် ချင်မိသားစု အိမ်တော်ဟောင်း တည်ရှိခဲ့ရာ မြေနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ ယင်းအိမ်တော် ပျက်စီးရာ အကြွင်းအကျန်များပေါ်၌ တည်ဆောက်ထားသော စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းသည် ယခုအခါ အထက်တန်းလွှာလူတန်းစားများ စုဝေးရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေချေပြီ။

၎င်းတို့ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း အဝင်ဝသို့ ချဉ်းကပ်လာကြစဉ် တံခါးဝ၌ ဧည့်သည်တော်များအား ကြိုဆိုနေသော ဝေယျာဝစ္စအလုပ်သမားငယ်က ကမန်းကတန်း ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး "သွားကြ... သွားကြ။ မင်းတို့ ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မသိဘူးလား။ မင်းတို့ သုံးယောက်က ဘယ်သူတွေမလို့လဲ။ အခုချက်ချင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစမ်း" ဟု မောင်းထုတ်လေတော့သည်။

ဤကာလအတွင်း ရာထူးကြီးမားသော အရာရှိကြီးများနှင့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်း အမြောက်အမြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုအစေခံမှာလည်း ရစ်မူးကာ စိတ်ကြီးဝင်နေသည့် အသွင် ရှိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်ရင်း "ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးမလို့လဲ။ ဒီနေရာဟာ မူလက ချင်မိသားစု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်၏။

ထိုအလုပ်သမားငယ်က တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျိုးပျက်ကျသွားရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ ၎င်းနေရာသည် သပ်ရပ်လှပကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ကျေးလက်တေးသီချင်းများကို သီဆိုဖျော်ဖြေနေသော ပညာရှင်များလည်း ရှိကြချေသည်။

စင်စစ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမည့် နေရာတစ်ခွင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီမှာ လူတစ်ယောက် လာပြီး ပြဿနာရှာနေတယ်"

ထိုအစေခံငယ်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးလျက် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

ချက်ချင်းပင်တောင့်တင်းသော လူသန်ကြီး အချို့သည် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းရံထားကြကုန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည်မူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ လူမရှိသည့်အလား စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်ကြပြီး သိုင်းပညာရှင်နယ်ပယ်သို့ စတင်ဝင်ရောက်ကာမျှသာ ရှိသေးသော ထိုလူသန်ကြီးများအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း၏ တာဝန်ခံ သူဌေးဖြစ်သူက ကမန်းကတန်း ပြေးလာပြီး "မိတ်ဆွေ... မင်းလည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေအားလုံးက အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့သူတွေချည်းပဲ။ မင်း ဒီနေရာမှာ ထိုင်နေတာကတော့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်လှဘူးထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"မသင့်တော်တာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါလည်း သိချင်ပါသေးတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီဧည့်သည်က တကယ့်ကိုပဲ ရှာမိသားစုကို ဆန့်ကျင်ချင်တာလား" စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာသည် မှောင်ကျသွားကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုသည်။

အပြင်လူများအဖို့ ရှာမိသားစုသည် ယခုအခါ အရှိန်အဝါ အတောက်ပဆုံး အချိန် ဖြစ်နေပြီး ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် သြဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံး မိသားစု ဖြစ်လာချေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် ၎င်းတို့အား မည်သူက ရန်စဝံ့ပါမည်နည်း။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်တော်များအားလုံးသည်လည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရှုနေကြကုန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းတို့က ရှာမိသားစုကလား။ ကောင်းပြီလေ... ငါ့ရဲ့ ချင်မိသားစု အိမ်တော်ဟောင်း မြေနေရာပေါ်မှာ ငါရှိနေတာက ဘာဖြစ်လို့ မသင့်တော်ရတာလဲဆိုတာ ငါလည်း သိချင်ပါသေးတယ်"

"ချင်မိသားစု ဟုတ်လား။ မင်းက ဘယ်သူလဲ" စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် ရှာမိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးချေ။

၎င်းက ချင်မိသားစုမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားရသောအခါ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည်လည်း သဘာဝကျစွာပင် တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။

"ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်း တဲ့။ ငါ ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ပြန်လာတာက တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုဖို့ သက်သက်ပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ထိုသူမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း လုယွဲ့အင်ပါယာတစ်ခုလုံး သိရှိထားကြချေသည်။

ဤသူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို အလွဲသုံးစားပြု၍ လူအများ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း သာလျှင် ဖြစ်တန်ရာ၏။ စင်စစ် သေတွင်းထဲသို့ သက်သက် ဆင်းသက်နေခြင်းပင်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းမှ လူမိုက်အချို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာရန် ပြင်ဆင်ကြစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်သည် ရုတ်ချည်းပင် ထိုးဆင်းသွားလေတော့သည်။

ထိုစဉ်က ဆောင်းတွင်းကာလ ကုန်လွန်ခါစ ဖြစ်ပြီး နွေဦးဦးသို့ မရောက်ရှိသေးသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ရာသီဥတုက အေးစက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌မူ အပူပေးစနစ် တပ်ဆင်ထားသဖြင့် အပူချိန်က အတန်ငယ် မြင့်မားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့သည် နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုအတွင်း ရပ်တန့်နေရသည့်အလား ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကမူ လှုပ်ရှားလိုက်ကြချေပြီ။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ရေခဲနှင့် နှင်းပွင့်များဖြင့် ထုဆစ်ထားသည့်အလား ရှိသော ရတနာဓားရှည် တစ်လက်စီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကလည်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ဓားရှည်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ အိမ်တွင်း၌ ဖြစ်သော်လည်း နှင်းပွင့်အချို့မှာ ဝဲပျံကျလာချေသည်။

ထိုလူသန်ကြီးများသည် ၎င်းတို့၏ မျက်စိရှေ့၌ ဖြူလွှလွှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားကြရတော့သည်။

လူသန်ကြီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် စားပွဲများပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျိုးပျက်ကျကုန်သဖြင့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားရချေသည်။

ဤသူသည် ပြဿနာရှာရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိမြင်သွားကြသဖြင့် အားလုံးက ထိုင်ရာမှထကာ ဘေးသို့ ရှောင်ရှားကြကုန်၏။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည်လည်း ဤလူများသည် အဆော့သန်၍ရမည့်သူများ မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ဝေယျာဝစ္စအလုပ်သမားအား စစ်ကူများ သွားရောက်ခေါ်ယူရန် ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ့်ကိုပဲ ဘယ်သူလဲ" ဟု စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း မျက်ဝန်းများ၌မူ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းနေချေသည်။

"ငါ့နာမည်က ချင်ယွမ်ဖုန်း လို့ ပြောပြီးပြီပဲဥစ္စာ၊ မင်းမှာ နားမပါဘူးလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ... ချင်ယွမ်ဖုန်းက သေသွားပြီပဲဥစ္စာကို..." စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။

တကယ်လို့ ဤသူသာ ချင်ယွမ်ဖုန်း အစစ်အမှန် ဖြစ်နေခဲ့ပါက ၎င်းတို့ တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်ပေတော့မည်။

"ငါ သေသွားပြီ ဟုတ်လား။ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ အသက်ရှင်ရုံတင်မကဘဲ ဒီနေရာကိုပါ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို ကြားရသောအခါ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် မှင်တက်သွားကြရသည်။

လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သော ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော တပည့်ကျော်သည် တကယ်ပဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

"ငါ ဒီတစ်ကြိမ် ပြန်လာတာက ရှာမိသားစုကို ရှာဖို့ပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အားလုံး ထွက်သွားကြပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း မိမိဘာသာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းများနှင့် အရာရှိကြီးများဟု ဆိုကြသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားကြသဖြင့် နေရာတစ်ခုလုံး ခြောက်ကပ်သွားရတော့သည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့ရသော လူမိုက်များပင်လျှင် လှည့်ထွက်ပြေးကြကုန်၏။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ၎င်း၏ အဖော်နှစ်ဦးနှင့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် သာလျှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။

ထိုသူဌေးကြီးမှာမူ ချွေးစေးများ တသွင်သွင် ကျလျက် သစ်သားတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်နေရှာသည်။

ရှာမိသားစုတွင် အထူးရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အစီအမံများ ရှိကြသော်လည်း သာမန်ရှာမိသားစုဝင်များမှာမူ ၎င်းတို့ကို မသိရှိကြပေ။

၎င်းတို့ သိရှိထားသည်မှာ ရှာမိသားစု၏ အကြီးအကဲများနှင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော်လည်း အကြီးအကဲသစ်များနှင့် ခေါင်းဆောင်သစ်များကို လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည်တင်မြှောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ရှာမိသားစုအပေါ် မည်သို့မျှ ရိုက်ခတ်မှုမရှိခဲ့ကြောင်း သာလျှင် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို အပြင်လူ အနည်းငယ်မျှသာ သိရှိကြပြီး ရှာမိသားစုဝင်များကလည်း နှုတ်ဆိတ်နေကြပေသည်။

ရှာမိသားစုသည် ချင်မိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစုတို့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းခဲ့စဉ်က ရှာမိသားစုဝင်များ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်ခဲ့ကြရပြီး ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ မမြင်နိုင်သော အင်အားစုတစ်ခုက ၎င်းတို့အား ကူညီပေးနေသည့်အလား ခံစားခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ချင်မိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစုတို့ကို မြေလှန်ပစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ ရှာမိသားစုသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

အတန်ကြာလျှင် စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူကများ ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ နာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ငါတို့ ရှာမိသားစုကို လာပြီး ပြဿနာရှာဝံ့သလဲဆိုတာ ငါလည်း ကြည့်ချင်ပါသေးတယ်" ဟု လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လျက် ဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

အခန်း (၃၆၈) မင်းတစ်ယောက်တည်း

"ကဲပါ... အော်ဟစ်မနေပါနဲ့တော့၊ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသားပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ရင်း ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားအား တစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကား ရှာမိသားစုမှ အသစ်စက်စက် တိုးမြှင့်ခန့်အပ်လိုက်သော ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ရှာမိသားစု၏ အထွတ်အထိပ် အကြီးအကဲ ပေးအပ်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးနောက် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ချေသည်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ဦးက ပြဿနာရှာနေကြောင်း ကြားရသောအခါ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်းအထန် ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ရှာမိသားစုဝင် အများစုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ ဆုံစည်းဖူးခြင်း မရှိကြပေရာ ဤလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည်လည်း မိမိမျက်စိရှေ့မှ လူအား သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိခြင်း မရှိချေ။

စင်စစ်သော်ကား ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သိကျွမ်းနားလည်ကြသူ မှန်သမျှကို ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ချေသည်။

"မင်းလား" လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာရာ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များ ပွက်ပွက်ထလျက် တကယ့်ကိုပင် ထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်းပင် တည်တံ့လေးနက်သွားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး မည်သည့် သိုင်းပညာရပ်ကိုမျှ အသုံးပြုခြင်း မရှိဘဲ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ပုခုံးကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဟုန်က အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမီလိုက်နိုင်ခြင်း မရှိရှာဘဲ ခဏချင်းအတွင်း၌ပင် ပုခုံးကို အဖမ်းဆုပ် ခံလိုက်ရတော့သည်။

စူးရှလှသော နာကျင်မှု ဝေဒနာသည် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိမတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ဤသို့ တစ်ချက်မျှ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ ပုခုံးရိုးမှာ ကျိုးပျက်သွားရချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားသည် ကိုးဆင့်မြောက် မဟာဆရာတစ်ဦးနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူနေပြီ ဖြစ်ပေရာ ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်မှာမူ သဘာဝကျစွာပင် အားစိုက်ထုတ်ရန် လိုအပ်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ရုတ်ချည်း ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခဏမျှ မြှောက်တက်သွားစေပြီးမှ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချပစ်လိုက်လေတော့သည်။

သပ်ရပ်လှပစွာ ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ကြမ်းပြင်သည် ရုတ်ချည်းပင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခုအသွင် ပျက်စီးသွားရပြီး ကြမ်းခင်းတုံးများမှာလည်း မွမွကြေသွားကာ ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် မေ့မြောသွားရရှာသည်။

"တခြားလူကို ထပ်ခေါ်လိုက်ဦး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် မှင်တက်သွားရချေပြီ။

သူသည် ထိုနေရာ၌ မတ်တတ်ရပ်လျက် မလှုပ်ဝံ့တော့ဘဲ မည်သို့ ပြောဆိုရမည်ကိုပင် မသိရှိတော့ချေ။

၎င်း၏ စိတ်တွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကပ်ကမ္ဘာကြီးသည် ကလဲ့စားချေရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းသာ တွေးတောနေမိတော့သည်။

စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် လွန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလျက် ရှာမိသားစုထံသို့ ခုနကတင် ပြေးသွားခဲ့သော ဝေယျာဝစ္စအလုပ်သမားငယ်အား လက်ညှိုးထိုးပြကာ "မင်း... ရှာမိသားစုဆီကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွား။ ပြီးတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာပြီလို့ သွားပြောလိုက်ဦး" ဟု ဆိုသည်။

ထိုအလုပ်သမားငယ်သည် ခေါင်းကို တတွတ်တွတ် ညိတ်ပြရင်း စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ရှာမိသားစု အိမ်တော်ရှိရာသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးလေတော့သည်။

၎င်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသောအခါမှ ရှာမိသားစုသည်လည်း အခြေအနေ၏ ကြီးလေးမှုကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြကုန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေရာ မည်သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို ၎င်းတို့ မသိရှိကြသော်လည်း ထိုသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ဟန်တူချေသည်။

ရှာမိသားစုအား ဒူးထောက် အရှုံးပေးစေလိုခြင်းပင်။

ယခုလက်ရှိ ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သစ်သည် ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲများ၊ တပည့်များနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းရှိရာသို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ချီတက်လာကြကုန်၏။

ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်းရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ရှာမိသားစု၏ လှုပ်ရှားမှုကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ရှာမိသားစုသည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အကြီးမားဆုံး မိသားစု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပါလျက် ဤမျှလောက်အထိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်စေမည့် အခြင်းအရာမျိုးမှာ ဘာများ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်းဟု ၎င်းတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။

ဤသတင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ နန်းတော်တွင်းသို့ပင် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်သော ဖန်ကျန့်ယွီသည် ထိုသတင်းကို မှုံမှိုင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နားထောင်နေပြီး ၎င်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာလည်း တဒုတ်ဒုတ် တုန်ခါနေချေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီသိုင်းသမားတွေက တော်ဝင်မိသားစုကို ဘာမှကို မလေးစားကြတာ။ ပထမတော့ ချင်မိသားစုနဲ့ ရှန်မိသားစုကို မြေလှန်ပစ်ကြတယ်။ အခုကျတော့လည်း ဒီလောက်အထိ လူအများကြီးနဲ့ သောင်းကျန်းပြနေကြပြန်ပြီ။ ဒါက တကယ့်ကိုပဲ ပုန်ကန်ခြားနားနေကြတာ" ဟု စစ်သေနာပတိချုပ်က နာကျင်ခံခက်သော အမူအရာဖြင့် လျှောက်တင်လေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ပြုံးလိုက်ရင်း "စစ်သူကြီး... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာခပ်သိမ်းက ငါ့ရဲ့ လက်ခုပ်တွင်းမှာ ရှိနေပါတယ်" ဟု မိန့်ကြားသည်။

"လက်ခုပ်တွင်းမှာ ဟုတ်လား" စစ်သူကြီးသည် အတန်ငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဤသိုင်းပညာရှင်မိသားစုများ၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ဖန်ကျန့်ယွီသည် ညည်းတွားရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ အရှင်မင်းကြီးက "လက်ခုပ်တွင်း" ဟူသော စကားလုံးကို ထုတ်ဖော်မိန့်ကြားလိုက်ချေပြီ။

"မှန်ပေသည်... စစ်သူကြီးဖန်၊ မကြာခင်မှာ လုယွဲ့အင်ပါယာဟာ တခြားသော အင်ပါယာကြီးတွေလိုပဲ အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီး ဖြစ်လာတာကို မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဟု ဘုရင်မင်းမြတ်က ရယ်မောလျက် ဆိုလေသည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် နိုင်ငံတော်များ၏ တည်ရှိပုံ အခြေအနေ နှစ်ရပ် ရှိချေသည်။

ပထမတစ်ရပ်မှာ အလွန်တရာ စည်းလုံးညီညွတ်သော နိုင်ငံတော်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများနှင့် အင်အားစု အားလုံးတို့သည် ၎င်းတို့၏ လူများကို နိုင်ငံတော် စစ်တပ်အတွင်းသို့ စေလွှတ်ကြသဖြင့် နိုင်ငံတော်တစ်ခုလုံးသည် စည်းလုံးညီညွတ်သော အင်အားစုကြီးတစ်ခုအသွင် တည်ရှိနေခြင်း ပေတည်း။

နောက်ထပ် အခြေအနေတစ်ရပ်မှာမူ နိုင်ငံတော်နှင့် ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများက သီးခြားစီ ခွဲထွက်နေခြင်း ဖြစ်ကာ အောက်ခြေအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ သာလျှင် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုကြပြီး ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများမှ တပည့်များမှာမူ စစ်တပ်အတွင်း ဝင်ရောက်ခြင်းကို အထင်သေးတတ်ကြချေသည်။

သို့သော်လည်း အလွန်တရာ စည်းလုံးညီညွတ်သော နိုင်ငံတော်တစ်ခုက ဤကဲ့သို့သော တိုင်းပြည်များကို တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပါက ထိုတိုင်းပြည်အတွင်းရှိ အင်အားစုများသည်လည်း မိမိတို့ တိုင်းပြည်အား အခြားနိုင်ငံများက သိမ်းပိုက်သွားမည်ကို မလိုလားကြသဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။

လုယွဲ့အင်ပါယာကား ဒုတိယအမျိုးအစား ဖြစ်ချေသည်။ ယင်းက သာမန်လူသားများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ မိမိ၏ သြဇာအာဏာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း အမျိုးမျိုးသော ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများနှင့် အင်အားစုများ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ မည်သည့် စကားမျှ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် မရှိချေ။

သို့သော်လည်း လုယွဲ့အင်ပါယာ၏ ဘုရင်မင်းမြတ်တွင်မူ အခြားသော အစီအမံများ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေရာ သူသည် ဤမျှလောက်နှင့်တင် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သစ်သည် အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးသည် ရှာမိသားစု၏ အထွတ်အထိပ် အကြီးအကဲ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဆေးလုံးအဆင့်မြင့်များကို ရရှိခဲ့ကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်များမှာလည်း အလွန်တရာ တိုးတက်နေကြကုန်၏။

၎င်းတို့ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဒေါသအရှိန်အဝါများ အထင်အရှား ယှက်သန်းသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှာမိသားစုမှ ထိုအကြီးအကဲသည် ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးဘုရားကျောင်းဆောင် တည်ရှိရာ ဘက်မျက်နှာစာသို့ မျက်နှာမူလျက် ဒူးထောက်နေရရှာသောကြောင့်ပင်။

"မင်းလား" ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည်လည်း ခုနက အကြီးအကဲ ပြောခဲ့သည့် စကားအတိုင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှာမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရာ ယင်းက ထိုသူကို ပိုမို၍ ဒေါသထွက်စေချေသည်။

"သတ္တိရှိလှချည်လား။ မင်းက တကယ့်ကိုပဲ ဘယ်သူလဲ" ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

မိမိမျက်စိရှေ့မှ လူသုံးဦးသည် ထိုနေရာ၌ ထိုင်နေကြပြီး ၎င်းတို့နှင့်အတူ ခွေးကြီးတစ်ကောင်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ဝပ်နေသည် ဖြစ်ပေရာ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးကိုမျှ ပေးစွမ်းနိုင်စွမ်း မရှိသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဤရှာမိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်သည် သတ္တမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့် မကြာမီအတွင်း အဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရင်း တစ်ချက်မျှ ဝှေ့ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မင်းကရော ဘယ်သူလဲ။ ရှာမိသားစုရဲ့ မူလခေါင်းဆောင်က ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟွန်း... ငါက ရှာမိသားစုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ပဲ။ မင်းက တကယ့်ကိုပဲ ဘယ်သူမလို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ နာမည်ကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေရတာလဲ"

"အော်... မင်းက ရှာမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်အသစ်ကိုး" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားချေပြီ။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ရှာမိသားစုထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ဟန်တူကာ ယခင် အကြီးအကဲများနှင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာမူ ချင်မိသားစုနှင့်အတူ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်တန်ရာသည်။

"ပရိယာယ်တွေ သုံးနေတာပဲ၊ သေတွင်းရှာနေတာပေါ့"

ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ဓားမကြီးတစ်လက် ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲခုတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဓားမကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ဝဲပျံသွားကာ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ရစ်ပတ်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်စိရှေ့သို့ ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိလာချေပြီ။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်ခြင်းပင် မရှိဘဲ လူအပေါင်းတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ပင် ဝဲပျံလာသော ဓားသွားကို လက်ဗလာဖြင့် လှမ်း၍ ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

ဓားမကြီးပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များမှာလည်း ခဏချင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားရရှာသည်။

လူတိုင်းသည် ရုတ်ချည်းပင် အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြရသည်။ မိသားစုခေါင်းဆောင် လွှင့်ပစ်လိုက်သော ဓားမြှောင်ကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရန်အတွက် မည်မျှလောက်အထိ အဆင့်မြင့်မားသော သိုင်းပညာရပ်မျိုး လိုအပ်ပါမည်နည်း။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုဓားမကြီးသည် မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည် ဝဲပျံသွားချေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဓားမကြီးသည် လည်ပတ်ခြင်း မရှိဘဲ ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံသည် စူးရှစွာ မြည်ဟိန်းသွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဓားမကြီး၏ အရှိန်အဟုန်က ပိုမိုလျင်မြန်ကာ ပစ်မှတ်ကိုလည်း တည့်မတ်စွာ ထိမှန်စေလျက် ရှာမိသားစု ခေါင်းဆောင်၏ ပါးပြင်ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားကာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရုံမျှ ဒဏ်ရာအနာတရတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။

ဓားမကြီးသည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားကာ အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်စာတိုင်ကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားရာ ဓားသွားတစ်ခုလုံး နစ်ဝင်သွားရတော့သည်။

"သွားကြစမ်း... သူ့ကို ဖမ်းဆီးကြစမ်း။ ငါ သူ့ကို သေချင်စိတ် ပေါက်သွားစေရမယ်" ရှာမိသားစု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လေတော့သည်။

၎င်းတို့ဘက်တွင် လူအမြောက်အမြား ရှိနေပါလျက် ဤလူသုံးဦးတည်းကို ဘာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေရပါမည်နည်း။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် နှင်းမြူဓား အစုံကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ၎င်းတို့၏ ပုခုံးများကို ဖိနှိပ်ကာ ပြန်လည် ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။