အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အခန်း (၃၄၉) ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း

အလင်းတန်းသည် အမှောင်ထုကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့ထံသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တိုးဝင်လာရာ ယင်းတို့ကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူသည် ထိုတုတ်ရှည်ကြီးကို ဦးခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြားကို တုတ်ရှည်ကြီးအတွင်းသို့ စီးဝင်စေကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဤသို့သော အောက်ခြေအဆင့် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် လက်နက်တစ်ခု ရရှိရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ အစွမ်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူက မယုံကြည်ပေ။

တုတ်ရှည်ကြီးနှင့် သုံးခွလှံတို့ အင်အားပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသည့်အခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် လွင့်စင်သွားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ခြေရာနှစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။

ထိုခဏ၌ပင် အလင်းတန်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း” ဟု မြောင်ယွီလန်က အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ သူ့ကို ထူပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်တည်ကာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာသုံးကောင်ကို အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... လူသားတွေ... အခုတော့ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစွမ်းကို မင်းတို့ သိပြီမလား... သေဖို့သာ ပြင်ထားကြပေတော့” ဟု မိစ္ဆာ ‘နီ’ က သူ၏ သုံးခွလှံကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာရာ ကျန်မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ဖြစ်သော ‘ဆန်’ နှင့် ‘နီ’ တို့မှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကြပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် အောင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

လက်ကို တစ်ချက်မျှ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ရှေးယခင်က တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်ခဲ့ကြသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်သွားတော့သည်။

“သွားကြစို့... ငါတို့ သူတို့ကို ယှဉ်လို့မရဘူး” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး မြောင်ယွီလန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ အမြန်ဆုတ်ခွာခဲ့လေသည်။

အခြားကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ကြပြီး သုံးခွလှံမှ ဓားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်သွားရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေကြရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါက်ကွဲသံများ ဟိန်းထွက်နေပြီး ပျက်စီးသွားသော အစအနများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်နေတော့သည်။

“ဒီမိစ္ဆာ သတ္တဝါတွေက ဘာတွေလဲ... ပြီးတော့ အဲဒီလက်နက်ကလည်း အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်ရှစ် မှော်လက်နက် အဆင့်လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်” ဟု မြောင်ယွီလန်က ထိုအချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “သူတို့ရဲ့ နောက်ခံအကြောင်းကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ရှင်းပြဖို့ ခက်တယ်... အဲဒီလက်နက်ကလည်း သိပ်ထူးဆန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ သေချာတာကတော့ အဲဒါ မှော်လက်နက် မဟုတ်ဘူး... တခြား အမျိုးအစား လက်နက်တစ်ခုပဲ... ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ငါ ဘာအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား” ဟု မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

မြောင်ယွီလန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သတိပြုမိသွားသည်။

ထိုအဆောင်သည် သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း သူခိုးများ အသုံးပြုသည့် အဆောင်နှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေပေသည်။ ထိုအခါမှသာ မြောင်ယွီလန်သည် ယခင်က ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း သူခိုးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ သတိရသွားတော့သည်။

“ဒီနားမှာ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း ရှိလို့လား” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မြောင်ယွီလန်သည် ယခင်က အပျော်တမ်း ဂူသင်္ချိုင်းတူးသမား တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျွမ်းကျင်သော ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း သူခိုးတစ်ဦးအဖြစ် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“တစ်ခုရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ သိပ်အန္တရာယ်များတယ်... ပြီးတော့ ဒီဘက်ကနေ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေ ထွက်လာတာ မြင်လို့ ကျွန်မ ပြေးလာတာ” ဟု မြောင်ယွီလန်က ပြောပြလေသည်။

“အန္တရာယ် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်၏ စကားထဲမှ အဓိက အချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

“လာပါ... မင်းတွေ့ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းဆီကို ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါဦး”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်၏ သေးကျင်သော ခါးလေးကို ဖက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက်လိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ လေပြင်းတစ်ချက်ကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြောင်ယွီလန်၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းမြောက်နေပေသည်။

တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် လက်နက်ကို ရရှိပြီးနောက် အလွန်အစွမ်းထက်လာကြသော်လည်း ကျန်သည့် အရည်အချင်းများမှာမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ကောင်းကင်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ ဇွဲနပဲဖြင့် လိုက်လံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

မြောင်ယွီလန် ညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်တန်းတစ်ခုအောက်ရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရင်း ဒေါသထွက်နေကြသော မိစ္ဆာသုံးကောင်သည်လည်း တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြပေသည်။

“ဟိုရှေ့မှာ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း ရှိတယ်... အဲဒါက ရှေးဟောင်းခေတ်က ဂူသင်္ချိုင်း ဖြစ်ရမယ်... အထဲမှာ သိပ်အန္တရာယ်များပေမဲ့ ဘာတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး” ဟု မြောင်ယွီလန်က ရှေ့သို့ ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှေ့ဘက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပေရာ ယင်းမှာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့် ဝင်ပေါက်ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

ဝင်ပေါက်က ဘယ်မှာပါလိမ့်။

“ဟိဟိ... ဒီမှာ အရင်က အစီအရင်တစ်ခု ရှိခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါ ပျက်စီးသွားလို့ အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး...နင် ရှေ့ကိုသာ တည့်တည့် တိုးဝင်လိုက်ရုံပဲ” ဟု မြောင်ယွီလန်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လည်ပင်းကို သိုင်းဖက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။ သူတို့ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ တောင်နံရံကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍သာ ထိုနံရံကို ဝင်တိုက်မိပါက အတော်လေး နာကျင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်ကို ယုံကြည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်စိမှိတ်ကာ တောင်နံရံဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လိုက်ကာအလွှာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့သည် အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။

ဤနေရာသည် နန်းတော်တစ်ခုနှင့် တူညီလှသည်။ ရှေ့တွင် ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံတစ်ခုရှိပြီး နောက်ဘက်တွင်မူ နီရဲသော ပန်းမန်များနှင့် စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များကြား၌ အဆောက်အအုံများ ဖုံးကွယ်နေကာ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ နတ်ဘုရားတို့၏ နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အန္တရာယ်ကို ဗီဇအရ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပြီး သေခြင်းတရား ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် အေးစက်နေပေသည်။

“ဒီနေရာက ဘာလို့ အန္တရာယ်များတယ်လို့ ငါပြောတာလဲဆိုတာ အခုတော့ နင် သိပြီမလား” ဟု မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “နားလည်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း တစ်ခုလား” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့... ငါကို ယုံလိုက်ပါ... ငါက ဒီကိစ္စမှာ ပညာရှင်ပဲလေ” ဟု မြောင်ယွီလန်က ပြုံးလျက် ဆို၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် စင်္ကြံအတွင်းသို့ ဝင်မည့်အစား ပန်းခြုံများကြားသို့ လျှိုဝင်ကာ ပုန်းကွယ်လိုက်ကြပြီး အသက်ရှူသံကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာသုံးကောင်သည်လည်း နောက်မှ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောင်နံရံအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ကြရသဖြင့် သူတို့မှာ အလွန် သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြပေသည်။

“ဟေ့... ဒါက ဘယ်လိုနေရာကြီးလဲ” ဟု မိစ္ဆာ ‘ဆန်’ က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးကာ တောင်နံရံကို လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ လက်မောင်းသည် မည်သည့် ခုခံမှုကိုမျှ မကြုံတွေ့ရဘဲ နံရံအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက တောင်နံရံက သူ၏ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

“အထဲမှာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ... လာ... အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်” ဟု မိစ္ဆာ ‘နီ’ က လက်နက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ကျောက်နံရံအတွင်းသို့ ဦးဆောင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သူတို့ ကျောက်နံရံအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော လူတစ်ဦးသည် သူ၏ တံစဉ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ဆေးမြက်လာရောက် ရှာဖွေသော သာမန် သမားတော်တစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။

“အမေရေ... ကျွန်တော် သရဲ မြင်လိုက်တယ်” ဟု ထိုသမားတော်က အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာသုံးကောင်သည် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံလမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် သတိထားလိုက်ကြသည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အလွန် ကြွယ်ဝလှသဖြင့် သိုင်းပညာရှင်များအတွက် ကျင့်ကြံရန် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများအတွက်မူ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူတို့ကို အလွန် နေရခက်စေပေသည်။

“နီ... သူတို့ အထဲကို ထွက်ပြေးသွားတာလား” ဟု မိစ္ဆာ ‘ဆန်’ က ထိုအချိန်တွင် မေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာ ‘နီ’ က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငါလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက သူတို့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာ ဖြစ်ရမယ်... အခုပဲ သွားရှာကြစို့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် ဘေးဘက်ရှိ ပန်းခြုံများကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သုံးခွလှံကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပန်းပင်များအားလုံးကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေပြီး ပန်းပွင့်ဖတ်များမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံ့သွားတော့သည်။

အခန်း (၃၅၀) - မက်မွန်ပွင့်တောအစီအရင်

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် မြေပြင်တွင် ဝပ်စင်နေစဉ် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်မှ ဝဲပျံဖြတ်သန်းသွားချေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုမိစ္ဆာသုံးဦးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု သံသယမဝင်ဘဲ စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားကြ၏။

" တော်သေးတာပေါ့ " ဟု မြောင်ယွီလန်က တိုးတိတ်သောအသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး " ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့ သူတို့နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြမယ်၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခုရှိရင်တောင် သူတို့အရင် အထိနာပါစေ " ဟု ဆိုလေသည်။

ယင်းစကားမှာ အနည်းငယ် ရက်စက်ရာ မကျပေဘူးလား။

ထိုသို့ ဆိုကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

ထိုစဉ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ကို မွှေနှောက်ရှာဖွေကြည့်ရာ ရိုးရှင်းသော ပုံစံရှိသည့် သော့တစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိသွား၏။

ယခုအချိန်တွင် ထိုသော့မှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤရှေးဟောင်းသော့ကို ရှာထိန်၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှာထိန်သည်လည်း ဤသော့ကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုကြောင့် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူ၏။ သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသော့မှာ အဘယ်အရာအတွက် အသုံးဝင်သည်ကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင်သာ ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ထိုသော့မှာ နိုးထလာသည့်အလား အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေလေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် " ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ " ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်သည် ထိုသော့ကို ကြည့်ကာ လက်ထဲသို့ယူ၍ အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး " ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပဲ၊ တစ်နေရာရာက သော့ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီပေါ်က ပုံစံတွေကိုတော့ ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး " ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ " ထားလိုက်ပါတော့၊ ပျက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ " ဟု ဆိုကာ ထိုသော့ကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာသုံးဦးနောက်သို့ မြောင်ယွီလန်နှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ထိုမိစ္ဆာသုံးဦးမှာ တံဆိပ်တော်အတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် လူသားတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အတွေ့အကြုံ ကင်းမဲ့လှသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နောက်တွင် လူတစ်ယောက် လိုက်ပါနေသည်ကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် ရှေ့သို့သာ ခပ်မှန်မှန် လျှောက်လှမ်းနေကြ၏။

မကြာမီတွင် သူတို့သည် စင်္ကြံလမ်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြပြီး မက်မွန်ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပြင်ပလောကတွင်မူ ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နှင်းဆီပန်းများ ပွင့်ဖူးရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ မက်မွန်ပန်းများမှာ ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေကြချေသည်။

" ဒါက တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ၊ ဒီအရာတွေက အဆိုးဆုံးပဲ "

နီသည် မက်မွန်တော အလယ်သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် သူ၏ သုံးခွလှံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မက်မွန်ပင်များဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် မိစ္ဆာသုံးဦးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ ထိုမက်မွန်ပင်များကို ခုတ်လဲရန် မလုံလောက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ အမိန့်ကို နာခံနေသည့်အလား တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသော မက်မွန်ပင်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် စတင်ရွေ့လျားလာကြပြီး များပြားလှသော မက်မွန်ပင်များမှာ ရှုပ်ထွေးလှသော ပုံစံတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လျက် နေရာများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေကြချေသည်။

" ဒါက အစီအရင်တစ်ခုလား " ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းညိတ်လျက် " ဟုတ်တယ်၊ ဒါက အစီအရင်ပဲ၊ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က ဒီမက်မွန်ပင်တွေကို အစီအရင်အနေနဲ့ အသုံးချနိုင်တယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အစီအရင်ပညာရပ်က တော်တော်လေး မြင့်မားမှာ သေချာတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဒီအစီအရင်က အဆင့်လည်း တော်တော်မြင့်ပုံရတယ် " ဟု ဆိုသည်။

ထိုစဉ် အစီအရင်အတွင်း ရောက်ရှိနေသော မိစ္ဆာသုံးဦးမှာ ပျာယာခတ်လာကြသည်။ သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြေးလွှားကြသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ မက်မွန်တောအတွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် မြေပြင်အောက်မှ ထူထဲသော သစ်မြစ်တစ်ခုမှာ ချွန်ထက်သော မြားတစ်စင်းအလား ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာပြီး ဆန်၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖောက်ထွက်သွားချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ အကယ်၍ သူတို့သာ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက မက်မွန်တောအစီအရင်အတွင်း ပိတ်မိသွားမည်ဖြစ်ပြီး အစီအရင်အတွင်းရှိ မက်မွန်ပင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း ခံရပေလိမ့်မည်။

မြေပြင်အောက်မှ ထူထဲသော သစ်မြစ်များသည် မြွေဟောက်ကြီးများအလား ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာနှစ်ဦးကို စတင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ရင်ဘတ်တွင် သစ်မြစ်အထိုးခံထားရသော မိစ္ဆာမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေချေသည်။ တံဆိပ်တော်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် ဤနေရာ၌ သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

" လူသားတွေ "

နီသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး သူ၏ သုံးခွလှံကို မြေပြင်သို့ အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

သုံးခွလှံမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားများမှာ တုန်ခါလှိုင်းတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်မြစ်အားလုံးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျိုးပဲ့သွားသော သစ်မြစ်များမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြပြီး ချီသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ နီကို မက်မွန်တောအပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

" တောက်... ဆန်က ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး " ဟု ချီက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လျက် ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုနီရဲလာချေသည်။

သူတို့သုံးဦးမှာ ကာလရှည်ကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့အချင်းချင်းမှာလည်း အလွန်ခင်မင်ကြသူများ ဖြစ်ကြရာ ယခုအခါတွင် ဆန်မှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သေဆုံးသွားသည်ကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော သစ်မြစ်များမှ သစ်မြစ်အသစ်များ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးမှာ မက်မွန်တောအစီအရင်၏ တိုက်ခိုက်မှုနယ်ပယ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မက်မွန်ပင်အားလုံးမှာ မူလနေရာများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ ကျိုးပဲ့နေသော သစ်မြစ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

" ဟင့်အင်း... ငါတို့ အဲဒီလူသားနှစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့အောင်ရှာပြီး သတ်ပစ်ရမယ်၊ ပြီးရင် ဆန်အတွက် ကူစားချေပေးမယ် " ဟု နီက သူ၏ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် ဆိုသည်။

" စိတ်မပူနဲ့ " ဟု ဆိုကာ မိစ္ဆာနှစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ထူးဆန်းသော မက်မွန်ပင်များကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်လျက် " ဒါတွေက ဘယ်လိုမက်မွန်ပင်တွေလဲ၊ ဟိုမိစ္ဆာတောင် ဒါတွေကို ခုတ်မလဲနိုင်ဘူး၊ ဒါတွေက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေလား " ဟု မေးလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်ကမူ ခေါင်းခါပြလေသည်။ သူမသည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိရှိသဖြင့် သူမရှေ့မှ မက်မွန်ပင်မှာ အဘယ်အမျိုးအစားဖြစ်သည်ကို မပြောနိုင်ပေ။

" ရှောင်လင်၊ ဒီအရာကို ကြည့်စမ်း၊ မင်းရဲ့ အပင်စွယ်စုံကျမ်းထဲမှာ ဘာလို့ ဒါကို မတွေ့ရတာလဲ " ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချင်ယွင်မျှော်စင်တွင် ကြေးစားစစ်သည်တံဆိပ် စာမေးပွဲဖြေဆိုစဉ်က ပလက်တီနမ်တံဆိပ် ရရှိရန်အတွက် ရှောင်လင်နှင့် စွယ်စုံကျမ်းအချို့ကို လဲလှယ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် အတော်အတန် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမြင်တွေ့နေရသော မက်မွန်ပင်များ၏ မူလဇာစ်မြစ်ကိုမူ အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရှောင်လင်က ခေါင်းခါလျက် " သခင်၊ ဒါက ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ အမျိုးအစားပဲ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အခုပဲ ဒါကို အပင်စွယ်စုံကျမ်းထဲ ထည့်လိုက်ပါ့မယ် " ဟု ဆိုသည်။

မကြာမီတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ မျိုးဗီဇပြောင်း မက်မွန်ပင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များ ပေါ်လာချေသည်။

" ဒါက ကောင်းကင်ဘုံတိမ်တိုက် မက်မွန်ပင်ရဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲမှုပဲ... " ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

" ဘာပြောလိုက်တာလဲ " ဟု မြောင်ယွီလန်က မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် " ဒီအပင်က ကောင်းကင်ဘုံတိမ်တိုက် မက်မွန်ပင်ရဲ့ မျိုးကွဲတစ်ခုပဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံတိမ်တိုက် မက်မွန်ပင်က မူလက ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဖြစ်ပေမဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသွားပြီးနောက်မှာတော့ ဒီမက်မွန်ပင်က ပိုပြီး မာကျောလာသလို ပိုလည်း ကြံ့ခိုင်လာပုံရတယ် " ဟု ရှင်းပြသည်။

" နင်က ဒါတွေကို ဒီလောက်အထိ သိတာလား " မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ဖွဖွရယ်မောလျက် " ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိနေတာပါ၊ ဒီလိုမျိုးဗီဇပြောင်း အပင်တွေက တော်တော်လေး ရှားတယ်၊ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒါမှမဟုတ် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်မှ ဖြစ်လာတာမျိုးပဲ၊ ငါတော့ တစ်ပင်လောက် ယူသွားမှ ဖြစ်မယ် " ဟု ဆိုသည်။

" နင် ရူးနေတာလား " ဟု ဆိုကာ မြောင်ယွီလန်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမြန်တားဆီးလိုက်ပြီး " နင်သာ အဲဒီအစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိသွားရင် ပြန်ထွက်လာဖို့ မလွယ်ဘူး " ဟု သတိပေးလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ အကြံကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ ဤနေရာမှ ပြန်ထွက်သည့်အခါမှသာ တစ်ပင်ရအောင် ယူရန် နည်းလမ်းရှာတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာနှစ်ဦးမှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန်ကို အမြန်ပွေ့ချီကာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မက်မွန်တောတစ်ခုလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပျံသန်းကာ မိစ္ဆာနှစ်ဦးနောက်သို့ အမှီလိုက်လေတော့သည်။

ဤလမ်းကြောင်းမှာ တောင်ကုန်း၏ ဘေးဘက်တွင် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် တောင်နံရံများ ရှိနေကာ အလယ်တွင်မူ ဤလမ်းတစ်ခုသာ ရှိချေသည်။