အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)

အခန်း(၃၅၅)

အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ လွန်စွာ ဆူပူသောင်းကျန်း၍ ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ လူသားများစွာနှင့် ငါးရုပ်ထုများစွာ ရှိနေကြပြီး ထိုသို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ပွားနေသည့်အတွက် လူအများအပြားမှာ ငါးရုပ်ထုများ၏ ရန်ပြုခြင်းကို ခံရသဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိကုန်ကြချေသည်။

ထိုငါးရုပ်ထုများ၏ သွားမရှိသော ပါးစပ်ကြီးများဖြင့် ကိုက်ခဲဝါးမြိုမှုကြောင့် လူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားစိုင်ကြီးများမှာ တစ်စစီ ပြတ်ထွက်ကုန်ကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သွေးအိုင်ထွန်းကာ သွေးစွန်းသော မြင်ကွင်းသို့ ပြောင်းလဲလာရပေရာ ထိုသိုင်းပညာရှင်တို့မှာလည်း ကျင့်စဉ်အဆင့် လွန်စွာ မမြင့်မားကြသဖြင့် လူတိုင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း ကြီးစွာ ဖြစ်နေကြရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် ထိုသို့ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားကြ၏။

အဆိုပါ ငါးရုပ်ထုများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့အတွက်မူ အန္တရာယ်ပြုနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ထိုသူနှစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြီးထဲမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းကျော်လွန်၍ မက်မွန်ပွင့်တောအစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြချေသည်။

ဤအချိန်တွင် အစီအရင်မှာ လည်ပတ်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မက်မွန်ပင်အားလုံးသည်လည်း အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့သွားကြရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်အတိုင်းပင် မက်မွန်ပင်တစ်ပင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်ကာ မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။

ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဆေးပင် မြောက်မြားစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် သဘာဝ နတ်စမ်းရေကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာပစ္စည်း ရှိနေ၍သာ တော်တော့သည်ဟု ဆိုရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်မိပေသည်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးအစား ပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် အရှင်သခင်ကို အလုပ်အကျွေးပြုသော စနစ် ဖြစ်သည့် ရှောင်လင် ထုတ်ပြန်ထားသော အဓိကတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်း ပိုမိုနီးစပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထိုတာဝန်မှာ မြေနက်မြေပေါ်တွင် စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်မားသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အမျိုးအစားပေါင်း တစ်ရာကို စိုက်ပျိုးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ငါးရုပ်ထုများသည် သိုင်းပညာရှင်များကို ဆက်လက် တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အပြိုအပျက်များ ရှိရာသို့ အတင်းအကြပ် တိုးဝှေ့ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။

သိုင်းပညာရှင်အချို့မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ထာဝရ လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ရသော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ ထိုအပြိုအပျက် ပျက်စီးခြင်းများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိကြရပေသည်။

ထိုနေရာ၌ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သော လက္ခဏာများမှာ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အတွက် ချက်ချင်းပင် ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

လူတိုင်းပင် အပြိုအပျက်များကြား၌ လိုက်လံရှာဖွေကြရာ ရံဖန်ရံခါတွင် အချို့သူများက ရတနာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုရတနာအများစုမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်များသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့ကမူ အလေးဂရုမပြုကြချေ။

ထိုသို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့ အပြင်ဘက်၌ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် အချို့သူများသည် အတော်အတန် အကောင်းပကတိ ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အအုံဖြစ်သည့် နောက်ဆုံး အဓိကခန်းမကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသဖြင့် လူအချို့မှာ အထဲသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။

ထိုအဓိကခန်းမသည် လွန်စွာ ရိုးရှင်းလှပြီး အတွင်း၌ အလောင်းကောင်ထည့်ထားသော ခေါင်းတလားတစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

အဓိကခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသူများသည် လောဘဇော တိုက်နေကြသဖြင့် ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကာ ခေါင်းတလားကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြချေသည်။

ခေါင်းတလားအဖုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို ပေါ်လွင်စေခဲ့၏။ ခေါင်းတလားအတွင်း၌ မည်သည့် ရတနာမျှ မရှိဘဲ အလောင်းကောင် တစ်လောင်းသာ ရှိနေပေသည်။

ထိုအလောင်းကောင်မှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ကာလများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စတင် ပုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားစိုင်များမှာလည်း ပြုတ်ကျနေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် အလောင်းကောင်မှာ ဤမျှသာ ပုပ်ပွသေးခြင်းဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အရိုးစုများကဲ့သို့ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားခြင်းမှာ လွန်စွာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ကံဆိုးလိုက်တာ၊ ဒီထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး”

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် သက်ပြင်းချရင်း ဒေါသအလျောက် ထိုအလောင်းကောင်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်ချေသည်။

သို့သော် ၎င်းသတိမထားမိလိုက်သည်မှာ အလောင်းကောင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ပါးစပ်မှ စွယ်စွယ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ခဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

နုနယ်သော အရိုးနုကို ဝါးမြိုသကဲ့သို့ပင် သိုင်းပညာရှင်၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းသည်လည်း ထိုအလောင်းကောင်၏ ပါးစပ်ဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

သွေးများ ပန်းထွက်လာရပေရာ ထိုသိုင်းပညာရှင်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်တော့၏။

ထိုစူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားရာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့ပင်လျှင် သဲ့သဲ့မျှ ကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်မိကြချေသည်။

၎င်းတို့၏ အာရုံခံစားမှုအရ နောက်ဆုံးခန်းမဆီမှ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြာထွက်လာနေပြီး ထိုအရှိန်အဝါတွင် ယုတ်မာခြင်း၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းနှင့် သွေးဆာခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“သူတို့ အဲဒီခေါင်းတလားကို သွားပြီး နှောင့်ယှက်လိုက်ကြပြီ ထင်တယ်” မြောင်ယွီလန်က ဒေါသတကြီး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုပ်ပွမသွားစေရန် တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုတတ်ကြပေသည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို သွားရောက် နှောင့်ယှက်ပါက ကျန်ရှိနေသော ဝင်သက်ထွက်သက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည် နိုးထလာတတ်ကြ၏။

ထိုသို့ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေမှာ လွန်စွာ နည်းပါးလှပြီး ပြန်လည် နိုးထလာနိုင်သည်မှာလည်း သားရဲ မိစ္ဆာကောင်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ ကံဆိုးချင်တော့ ၎င်းတို့နှင့် သွားရောက် တိုက်ဆိုင်နေရပေတော့သည်။

“မြန်မြန်၊ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်” မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆွဲကာ ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ အပြင်းအနှင် ပြေးထွက်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ရပေသည်။ ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မူလက ထွက်ပေါက်ဖြစ်သော ကျောက်နံရံကြီးမှာ ပိတ်ဆို့ကာ မာကျောနေပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းယွမ်ဖုန်းသည် ကျောက်နံရံကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပေသည်။ အကယ်၍ သာမန် ကျောက်နံရံသာ ဖြစ်ပါက ယခုအချိန်တွင် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းထိုးနှက်လိုက်သောအခါ စွမ်းအားများမှာ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး တောင်နံရံတစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါခြင်းမျှပင် မရှိချေ။

ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားပေရာ ထိုထွက်ပေါက်ကို ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ဒုက္ခပါပဲ၊ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိတ်လန့်စွာ တွေးမိလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် အဓိကခန်းမဆီမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းရောင်များကို ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် မူလက သုံးခွလှံဆီမှ ဖြာထွက်နေသော စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်သေး၏။

“ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် နိုးထလာခဲ့ပြီပေါ့” မြောင်ယွီလန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တိုးတိုးမျှ ရေရွတ်လိုက်မိပေသည်။

၎င်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

နက်မှောင်သော အရိပ်တစ်ခုသည် အဓိကခန်းမအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော ယုတ်မာလှသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ပြန့်နှံ့သွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မှောင်မိုက်သွားစေတော့၏။

ထိုယုတ်မာသော အရှိန်အဝါ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် သိုင်းပညာရှင်များသည် သွေးဆာနေသော သားရဲများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကုန်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့ မူလက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အတိုင်း အရိုးစုများသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ထိုအရိုးစုများသည် သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးသော သိုင်းပညာရှင်များကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် ကျန်ရှိသူများသည် ထိုယုတ်မာသော စွမ်းအင်များနှင့် မထိတွေ့မိစေရန် အသက်လုကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပြေးလွှားနေကြရကုန်၏။

အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသော ရာဂဏန်းမျှရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်များအနက် ထက်ဝက်ကျော်ခန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြရပေသည်။

အရိုးစုများသည် စတင် တိုက်ခိုက်လာကြရာ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ယုတ်မာသော စွမ်းအင်များ၏ ကူညီမှုကြောင့် စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး မသေဆုံးမီ အချိန်ကထက်ပင် ပိုမို သန်မာနေကြတော့၏။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သိုင်းပညာရှင်များသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ထွက်ပြေးနေကြသော်လည်း အရိုးစုများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုယုတ်မာသော စွမ်းအင်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရကာ အရိုးစုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြရပေသည်။

သိုင်းပညာရှင်တို့၏ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများမှာ မစဲမစဲ ထွက်ပေါ်နေပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးကုန်ကြရပေရာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့သည် လွန်စွာပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမိကြချေသည်။

“ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” မြောင်ယွီလန်သည် ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ချင်းယွမ်ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်ထားမိ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် “ငါ အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ၊ ဒီဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ဟာ အသက်ထင်ရှား ရှိစဉ်က ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ပဲ ရှိခဲ့တာ၊ အခု ပြန်လည်နိုးထလာတာကလည်း အလောင်းကောင်သက်သက်ပဲမို့ သူ့ရဲ့ မူလစွမ်းအား အားလုံးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင်လည်း ငါတို့ ဒီနေရာတစ်ခုလုံးကို ဒုံးပစ်လောင်ချာတစ်ချက်နဲ့ အမှုန့်ကြိတ်ဖျက်ဆီးပစ်တာပေါ့”

မြောင်ယွီလန်သည် ခိုင်မာပြတ်သားသော အမူအရာ ရှိနေသည့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်အလျောက် စိတ်အေးသွားရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောဆိုသော ဤနေရာကို အမှုန့်ကြိတ်ဖျက်ဆီးပစ်မည် ဟူသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ၎င်းတိကျစွာ နားမလည်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ဧကန်မုချ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မိပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော နောက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်သည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်း နေရာ၌ပင် လဲကျ သေဆုံးသွားခဲ့ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ကယ်ဆယ်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ အထင်အရ ဒီဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ပြီး အသက်ရှင်လာရတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤအချိန်တွင် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ဟာ အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့လို့ပဲ၊ အဲဒီဝိညာဉ်ဟာ အချိန်ကာလရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို မခံရဘဲ ကျန်ရစ်နေတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ပြီး နိုးထလာစေနိုင်တာပေါ့” မြောင်ယွီလန်က ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် ပြန်လည်နိုးထလာရခြင်း၏ သဘောတရားကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းလင်းပြသလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။ ထိုတံဆိပ်တော်ပေါ်တွင် လွန်စွာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေခေါင်းပုံရိပ်တစ်ခုကို ထုဆစ်ထားချေသည်။

အခန်း (၃၅၆) ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ

“မင်းကို ငါ ဂါထာတစ်ခု သင်ပေးမယ်၊ အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ တစ္ဆေတံဆိပ်တော်ကို ချက်ချင်း သုံးလိုက်တော့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေးနက်တည်ကြည်စွာ မှာကြားလေသည်။

“တစ္ဆေတံဆိပ်တော် ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာလုပ်ဖို့လဲ” မြောင်ယွီလန်၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ စိုးမိုးသွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်တိုင် စွန့်စားရတော့မည့် အလားအလာကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“တစ္ဆေတံဆိပ်တော်က ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ အရင်က ငါ သုံးဖူးပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ သေချာမသိဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရသမျှ နည်းလမ်း အကုန်သုံးပြီး စမ်းကြည့်ရမှာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီနေရာမှာ အသက်ပျောက်ကြလိမ့်မယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်ကာ မြောင်ယွီလန်အား တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်၏။

မြောင်ယွီလန်၏ ရင်ဝယ် တစ်စုံတစ်ရာ ပိတ်ဆို့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို ကြိုတင် သိရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ရလေသည်။

ထိုစဉ် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်သည် အရိုးစုအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲသေးသော လူသားနှစ်ဦးကို အသေအချာ သတိပြုမိသွားကာ ၎င်း၏ လက်ကို အေးစက်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရိုးစု တစ်ရာကျော်တို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖော်ထံသို့ တရဟော ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဤသတင်းသည် ပျံ့နှံ့နေသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် အင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် သိရှိကြသော်ငြားလည်း ဤနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသော သူများထဲတွင် ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်သော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမျှ မပါဝင်ချေ။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိအနေဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ချက် ဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် ရုတ်ချည်း ပေါ်လာပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အမြောက်အမြား စုစည်း လိုက်သောအခါ ထိုတုတ်ရှည်ကြီးသည် အလွန်တရာ လေးလံသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အရိုးစုတစ်ကောင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ၎င်း၏ ခြောက်ကပ်သော လက်ချောင်းများဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အငြိုးတကြီး လှမ်း၍ ဆွဲကုတ်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ထံသို့ အားပြင်းသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု သက်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အပြင်အင်္ကျီသည် ချက်ချင်း စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း အတွင်းမှ ဝတ်ဆင်ထားသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံမှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။

ဝိညာဉ်သံမဏိဓားနှင့်အတူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အတူရှိခဲ့သော ဝတ်ရုံရှည်သည် ကာလကြာမြင့်စွာ တည်ရှိခဲ့ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပျက်စီးခဲ့ဖူးသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယင်းကို အဝတ်အစားများ၏ အတွင်း၌ အမြဲမပြတ် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရိုးစု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိသည်ကို သိမြင်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသတ္တဝါ၏ အင်အားကို ခန့်မှန်းမိသွား၏။

ထိုခဏ၌ သူသည် မိမိ၏ တုတ်ရှည်ကြီးကို လွှဲယမ်းကာ အရိုးစု၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။

ဖြောက်။

ဦးခေါင်းခွံသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရိုက်ချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကြဲစွာ လွင့်စင်ကျသွားရလေသည်။

စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း ဤအရိုးစုများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြံ့ခိုင်သော တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်လျက် ရှေ့မှောက်ရှိ အရိုးစု အားလုံးကို ဟန့်တား ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါများပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရပ်တန့်သွားရ၏။

မည်သည့် အရိုးစုမျှ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ကြဘဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အရိုးအမြောက်အမြား စုပုံ ပြန့်ကြဲလာတော့သည်။

အရိုးစု တစ်ရာကျော်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကြဲနေသော အရိုးခွံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရလေသည်။ ၎င်းတို့သည် သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာကျော် ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ဝယ် မည်သို့မျှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဤရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းကတည်းက သေဆုံးခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ရမည်။

လူသည် စည်းစိမ်အတွက် သေရပြီး ငှက်သည် အစာအတွက် သေရစမြဲ ဖြစ်ကာ လူသားတို့သည် မိမိတို့၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဤအရာများအတွက်သာ လုံးပန်းရင်း ဖြတ်သန်းကြရခြင်း ဖြစ်၏။

ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနီးသို့ ပျံသန်းလာပြီး အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပုပ်ပွနေသော အသားစများသည် လျှောကျနေသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး ရွံရှာဖွယ် အသွင်ကို ဆောင်နေတော့သည်။

“ဝူး……”

ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်သည် ပျက်စီးနေသော လည်ချောင်းဝမှ ထိုအသံကို ခက်ခဲစွာ စူးရှစွာ ပြုလုပ်လိုက်ရာ ကွဲအက်နေသော မောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နားမခံသာအောင် အသံထွက်လာလေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ဘက်က အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်လာမိတာ မှားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို နှောက်ယှက်ခဲ့တာ ငါတို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းမှာ နာကျည်းချက် ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ ဂူကို နှောက်ယှက်တဲ့သူကို မင်းကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ၊ အခုတော့ ကရုဏာရှေ့ထားပြီး ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား”

ဤမျှအထိ အခြေအနေ ရောက်နေသော်လည်း ချင်ယွုန်းဖုန်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လျှောက်ပြောနေဆဲ ဖြစ်၏။

ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လွှတ်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ၎င်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောဆိုနေသည်ကိုပင် နားလည်ပါလေစ။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမြင့်မှ ရုတ်ချည်း ထိုးဆင်းလာပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်ဖဝါးမှ မီးလျှံများ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာကာ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း လွှမ်းခြုံသွားစေသည်။

“မီးလျှံကောင်းကင် ခုတ်ချက်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တုတ်ရှည်ကြီးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ စောင်းလျက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။ မီးလျှံစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ အထက်သို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားပြီး ရှည်လျားသော မီးလျှံတန်းကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဒိန်း။

မီးလျှံအရှိန်အဝါသည် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်နှင့် ချက်ချင်း ထိတွေ့မိကာ အုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားရ၏။ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ ဆင်းသက်လာမှုသည် နှေးကွေးသွားသော်လည်း စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါ အမြောက်အမြားမှာမူ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးများ တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ရုတ်ချည်း ခုန်တက်သွား၏။ ထိုနည်းတူစွာ သူသည် လက်ကို ဝှဲ့ယမ်းလိုက်ရာ နက်မှောင်သော အရိပ် သုံးခုသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သေခြင်းတရားကို မမှုဘဲ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

ထိုနက်မှောင်သော ပုံရိပ် သုံးခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အနက် နှစ်ခုသည် တတိယအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်ရှိကာ တစ်ခုမှာ စတုတ္ထအဆင့် မဟာဆရာ အဆင့်ရှိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခင် တိုက်ပွဲများတွင် ယင်းတို့ကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မိမိ၏ အသက်ကို ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် မည်သည်ကိုမျှ ထည့်တွက်မနေတော့ချေ။

မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထူးဆန်းပြီး မိစ္ဆာဆန်လှသော အရာများစွာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသော်လည်း သူ့အပေါ်တွင်မူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆိုးသွမ်းသော လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်နေပါစေဦးတော့၊ သူသည် လူဆိုးဖြစ်စေ လူကောင်းဖြစ်စေ သူမအနေဖြင့် သူ၏ နံဘေးတွင်သာ ရပ်တည်ရန် ရွေးချယ်မည် ဖြစ်၏။

ထိုခဏ၌ သူမသည် မလှုပ်မယှက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တန့်နေပြီး ရှေ့တည့်တည့်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားများကို မှတ်သားထားပြီး တစ္ဆေတံဆိပ်တော်ကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေသဖြင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အာရုံမလွင့်ရဲချေ။

စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါသည် လျှပ်စီးတန်း အလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်သော စူးရှမှုဖြင့် လမ်းကြောင်းကို ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲကာ အထက်သို့ မြင့်တက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်လေသည်။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေး သုံးခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ထံသို့ တိုးဝင်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့ တစ်ဦးစီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပေးအပ်ထားသော တတိယအဆင့် မှော်လက်နက် သံမဏိဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ မြူဖြူများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေကာ လက်ဖဝါးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လျက် အောက်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

“ဗုဒ္ဓဂါထာတော် လက်ဝါးကြီး”

ချင်ယွမ်ဖုန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချလိုက်လေသည်။

စိတ်အာဃာတမိစ္ဆာ အရှိန်အဝါသည် ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ နှင်းခဲများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားရ၏။

ဗုဒ္ဓဘာသာ တန်ခိုးတော်များသည် ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကို သဘာဝအတိုင်း နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ ပမာဏမှာ အလွန်တရာ များပြားလှသည်။ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါး အချို့ အရည်ပျော်သွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော အရှိန်အဝါများသည် လက်ဝါးတော်ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး အရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများသည် အလင်းတန်း အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နေရာအနှံ့မှ မြွေဆိုးများကဲ့သို့ အထက်သို့ ပြေးတက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အသေသတ်ရန် ဝိုင်းရံလာကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် အောက်ခြေမှ တက်လာကြသည်မှာ လူသားစား အပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပွင့်ချပ်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ပွင့်အံလာသကဲ့သို့ ရှိ၏။

“နောက်တစ်ကြိမ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးများကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုနည်းတူစွာ သူသည် တုတ်ရှည်ကြီးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ မီးလျှံစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အလောင်းကောင်ရုပ်သေးသုံးခုသည် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။ မီးလျှံစွမ်းအင်များသည် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသဖြင့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများသည် တရှူးရှူး အသံနှင့်အတူ ကွာကျလာရာ ရွံရှာဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

အချို့နေရာများတွင်မူ ဖြူဆွတ်နေသော အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အလောင်းကောင်ရုပ်သေးသုံးခုမှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိကြချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စီမံချက်အတိုင်း ၎င်းတို့သည် ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဓားရှည်များဖြင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ထိုးစိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ ပုပ်ပွနေသော မျက်နှာတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း သွေးတစ်စက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

အလောင်းကောင်ရုပ်သေးသုံးခုသည် ဓားရှည်များကို ပြန်လည် ဆွဲထုတ်ကာ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ အငြိုးတကြီး ထိုးစိုက်လိုက်ကြပြန်သည်။