အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)

အခန်း (၃၅၉) နှစ်သစ်ကူး

"အဆင့်တက်တယ် ဟုတ်လား" မြောင်ယွီလန်၏ မျက်ဝန်းအစုံ ဝိုင်းစက်သွားရသည်။

"နင်ဆိုလိုတာက မဟာဆရာနယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့်ရှစ်ကို ရောက်သွားပြီပေါ့" ၎င်းက အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာ မေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုအချိန်မှာ အဆင့်တက်လိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တိုင်လည်း မမျှော်လင့်ထားမိဘူး၊ ဒဏ်ရာကုသနေတုန်းမှာပဲ အဆင့်တက်တော့မယ့် အခြေအနေကို ခံစားမိတာနဲ့ ကျင့်ကြံပြီး အောင်မြင်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ယွမ်ဖုန်း" မြောင်ယွီလန်က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးရွှင်လျက် ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမိရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအကြိမ်သည် ဤလောကသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း မိမိကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုသက်သက်ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယခင်ကမူ သူတစ်ပါး၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို စုပ်ယူခြင်း သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများကို မှီဝဲခြင်းဖြင့်သာ အဆင့်တက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ရရှိလာသော အသီးအပွင့် ဖြစ်ပေရာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး လေးနက်နေတော့သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ ဂူ ’ ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရခြေပြီ။ ယခုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းအားထုတ်မှုဖြင့်သာ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းသည် ကျင့်စဉ်ပါရမီ မရှိသူတစ်ဦး သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင် အံ့ချီးဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒါနဲ့ ငါတို့ ဒီထဲရောက်နေတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိသွားပြီလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဆယ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီ" မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေသည်။ ဤနေရာ၌ နေ့ညဟူ၍ မရှိသော်လည်း မြောင်ယွီလန်ကမူ ပြင်ပလောက၏ အချိန်ကာလကို တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဆယ်ရက်တောင် ရှိသွားပြီလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးအစုံ ဝိုင်းသွားကာ "ဆယ်ရက် ဆိုတော့... ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့ပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တာပေါ့" မြောင်ယွီလန်က ပြုံးလျက် "ငါတို့နှစ်ယောက် ဇနီးမောင်နှံ ဒီနှစ်သစ်ကူးကို အတူတူ ဖြတ်သန်းရမယ့်ပုံပဲ" ဟု ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းဖွဖွချကာ ရယ်မောမိတော့သည်။

၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း ပိတ်မိနေကြပြီး ဝင်ပေါက်မှ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ကိုလည်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပထမဆုံးသော နှစ်သစ်ကူးကို ဤနေရာ၌ပင် ကုန်ဆုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြရာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ ရေကန်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

နှစ်ပေါင်းသန်းချီ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရေကန်အတွင်းရှိ ရေများမှာ ကြည်လင်နေဆဲပင်။ နှစ်ဦးသား ရေမိုးချိုး သန့်စင်ကြပြီး ပိုမိုသန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဇာတိမြေမှာဆိုရင်တော့ နှစ်သစ်ကူး နွေဦးပွဲတော်ဟာ အမြဲတမ်း စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ပျော်စရာကောင်းလှတာ၊ မိသားစုဝင်တွေ အားလုံး ဆုံဆုံစည်းစည်းနဲ့ လက်ဆုံစားပွဲ ကျင်းပကြတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဘဝကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ သတိရတမ်းတမိတော့သည်။

ထိုစဉ်က သူသည် တစ်ကိုယ်တည်း အထီးကျန်ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးအချိန်အခါ၌ ပြန်စရာအိမ် ရှိသူများကို အမြဲတမ်း အားကျခဲ့ရဖူးသည်။

ယခု ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင် နှစ်သစ်ကူးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်သန်းနေရဆဲပင်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်နေပါက အနည်းဆုံးတော့ သူ့တွင် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်ဟူသော ညီမငယ်နှစ်ယောက်နှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ငါကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို မုန်းခဲ့တာ" မြောင်ယွီလန်က ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။ "ငါ့ရဲ့ သေဘေးသင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ဘယ်သူမှ ငါနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးကို မဖြတ်သန်းချင်ကြဘူး"

"ဒါဆို ငါတို့က... အဆုံးမှာတော့ တူညီတဲ့ လူတန်းစားတွေပဲပေါ့..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြောင်ယွီလန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းက သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ တဲနှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အရသာရှိသော အစားအစာများကို ခင်းကျင်းပြီး မီးဖိုတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိက္ခာများ ပြည့်နှက်သွားပြီး အခမ်းအနားတစ်ခုကဲ့သို့ အသက်ဝင်လာတော့သည်။

မြောင်ယွီလန်ကလည်း သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အရက်အိုးတစ်အိုးကို ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ ချထားလိုက်သည်။

ဤသည်ကား ၎င်းတို့၏ နှစ်သစ်ကူးပွဲ ဖြစ်ပေတော့သည်။

နှစ်ဦးသား သောက်စားရင်း မိမိတို့၏ နှစ်သစ်ကူးပွဲကို တတ်နိုင်သမျှ စည်ကားစေရန် ကြိုးပမ်းကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးညသည် တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း၏ ပြင်ပလောကတွင်မူ နှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်း နှစ်သစ်ကူးကို ဆုံဆုံစည်းစည်း ဆင်နွှဲနေကြသည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ အိမ်ရှေ့တွင် မီးအိမ်နီများကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။

အိုင်ဖေးနှင့် ယွင်ယဲ့ယဲ့တို့ အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၌ နှစ်သစ်ကူးကို မဖြတ်သန်းဘဲ မြေနက်မြေသို့ ပစ္စည်းအထုပ်အပိုး အမြောက်အမြား ယူဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာကြားခဲ့သော စကားကို ၎င်းက အမြဲနှလုံးသွင်းထားဆဲပင်၊ ယင်းမှာ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သတင်းကို စတင်ကြားသိရစဉ်က ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လူလွှတ်၍ စုံစမ်းစေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်သတင်းမျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ အိုင်ဖေးကိုယ်တိုင်ပင် ရေရေရာရာ မသိရှိသဖြင့် ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့ကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် မဝံ့ရဲဘဲ ရှိနေသည်။

အဆုံးသတ်တွင် ညီမငယ်နှစ်ဦး ပိုမိုစိတ်ပျက် အားငယ်သွားမည်ကို ၎င်းက စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချိုင်မှာမူ ထုံးစံအတိုင်း ဝပ်စင်းနေပြီး အစားစားချိန်မှသာ အနည်းငယ် အားအင်ရှိပုံရသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မရှိတော့သဖြင့် ဝမ်ချိုင်မှာ ပိုမိုပျင်းရိလာပုံရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တစ်နေ့ကုန် အပြင်သို့ သွားလာနေတတ်ကာ ညဉ့်နက်မှသာ ပြန်လာတတ်သည်။

ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်တို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အားတင်းထားကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးအချိန်အခါ ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့်လည်း ၎င်းတို့အား မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုမည် မဟုတ်ပေ။

ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေသော်လည်း ဒုန်ဖန်းရှန့်မင်ကမူ ထိုထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသော တပည့်ကျော်ကို သတိရတမ်းတမိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ယန်ရုအင်ပါယာတွင်မူ မန်တာနှင့် နာရင်ထူးယားတို့သည်လည်း မြက်ခင်းပြင်ပေါ်၌ နှစ်သစ်ကူးကို ဆင်နွှဲနေကြသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် နေရာတစ်နေရာကို တညီတညွတ်တည်း ချန်ထားပေးကြသည်။

နှင်းမြူဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူမသည် စကြဝဠာတိုက်ကြီးတစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာမည်ဟု ဆိုခဲ့ပြီး သူမ၏ ပထမဆုံးသော မှတ်တိုင်မှာ စစ်မြင်း အင်ပါယာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်း၌ ရှိနေသော လင်ယွဲ့သည် ပြင်ပရှိ အိမ်ထောင်စုတိုင်း နှစ်သစ်ကူး ဆင်နွှဲနေကြသည်ကို ငေးမောရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

မုန့်ရှန့်နန်သည် ကန္တာရထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော မြေကွက်လပ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း ထိုလူသားကို သတိရမိကာ မျက်ဝန်းများပင် ပြုံးယောင်သန်းသွားရသည်။

ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် လူအများအပြားက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတိရတမ်းတနေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်မူ လက်ရှိတွင် မူးယစ်ရီဝေနေခြေပြီ။

"ယွမ်ဖုန်း၊ နင်ငါ့ကို သဘောကျလား" မြောင်ယွီလန်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလျက်၊ ရီဝေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ စိတ်မကောင်းမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက်လော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ ယနေ့တွင် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်မိသဖြင့် စိတ်အစဉ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သဘောကျတာပေါ့၊ တကယ်ကို သဘောကျတာ"

"ငါလည်း နင့်ကို သဘောကျတယ်" မြောင်ယွီလန်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

အရက်ရှိန်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အပူရှိန်များ တက်လှမ်းလာရသည်။ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ အရက်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အရက်ထက် ပိုမိုစပ်ရှားပြီး ပြင်းထန်လှပေသည်။

ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်နှောင်ဖွဲ့သွားကြရာ ယင်းသည် အရက်ရှိန်ကြောင့်လော သို့မဟုတ် သံယောဇဉ်ကြောင့်လော ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ပြီးနောက် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းသစ်တစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံသည် ရေဖြင့် ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော နှင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ နှစ်သစ်၏ အစပျိုးခြင်းကို နိမိတ်ပုံဆောင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

မြောင်ယွီလန်သည် အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ငေးကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကြည်နူးမိနေသည်။

သို့သော် သူမသည် အဝတ်အစားများကို လျင်မြန်စွာ ဝတ်ဆင်၍ တဲပြင်ပသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အချိန်အတော်ကြာမှ နိုးထလာပြီး မိမိကိုယ်တွင် အဝတ်အစား မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီကို ခံစားမိသွားသည်။

သူသည် တဲအပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ မြောင်ယွီလန် ချက်ပြုတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူ သက်ပြင်းဖွဖွ ချလိုက်မိသည်။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သေချာမမှတ်မိတော့သော်လည်း အရိပ်အယောင်ကိုမူ သိရှိနေပေသည်။

အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တဲပြင်ပသို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရှက်ရွံ့နေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်းပင် မဆုံဝံ့ကြပေ။

"ဟို..." ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုချင်သော်လည်း စကားလုံးများ ရှာမတွေ့ဘဲ ရှိနေသည်။

"အစားအသောက်တွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ၊ အရင်စားကြရအောင်" မြောင်ယွီလန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

နှစ်ဦးသား ထိုင်၍ စားသောက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုကြသဖြင့် လေထုမှာ အနည်းငယ် လေးလံဆိတ်ငြိမ်နေသည်။

"ဒါနဲ့ ယွမ်ဖုန်း၊ နင်သိပြီးပြီလားတော့ မသိဘူး၊ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်" မြောင်ယွီလန်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆိုလာသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင်ရဲ့ ချင်မိသားစု..." မြောင်ယွီလန် မည်သို့ ဖွင့်ဟရမှန်း မသိဘဲ ရှိနေသည်။

"ချင်မိသားစု ဟုတ်လား၊ ချင်မိသားစု ဘာဖြစ်လို့လဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းရဲ့ ချင်မိသားစုတစ်ခုလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံလိုက်ရပြီ..." မြောင်ယွီလန်က စိတ်ကို တင်းထားပြီး ထိုသတင်းကို ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

"မိသားစုတစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ တရိပ်ရိပ် တက်လာရသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူတို့က ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ရှိနေတာလေ၊ ဘယ်သူက ချင်မိသားစုကို ပြဿနာရှာဝံ့မှာလဲ"

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထျန်းတူးပြည်နယ်က ရှာမိသားစု လက်ချက်ဆိုတာတော့ ငါသိတယ်"

မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "နင်သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ပြန့်နှံ့ပြီးတာနဲ့ ငါ ထျန်းတူးပြည်နယ်ကို သွားခဲ့တာ"

"ရှာမိသားစု ဟုတ်လား" ချင်ယွမ်ဖုန်း ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာမှ အရိုးချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူတို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားမိဘူး၊ သူတို့မှာ ချင်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်နိုင်တဲ့ အစွမ်းအစ ရှိနေတာပေါ့"

"ငါ ရှာမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ အတော်များများကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစု အင်အားက တော်တော်ကြီးမားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ အကြီးအကဲ အနည်းငယ်လောက် ဆုံးရှုံးသွားတာက သူတို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး" မြောင်ယွီလန်က အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မြောင်ယွီလန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုမိသည်။ မြောင်ယွီလန်က မိမိ၏ ချင်မိသားစုအတွက် ကူညီကလဲ့စားချေပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ရှာမိသားစုက အဲဒီလောက် အင်အားကြီးတယ်ဆိုရင် ထျန်းတူးပြည်နယ်မှာ ငါတို့ ချင်မိသားစု၊ ရှန်မိသားစုတို့နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာလို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာတစ်မျိုး တိုက်ခိုက်နေကြဦးမလဲ"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်တွင် သံသယများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူသည် ချင်မိသားစုနှင့် အဆင်ပြေအောင် ပြုလုပ်ပြီးခါစသာ ရှိသေးပြီး အဆုံးတွင်မူ မိသားစုဟူသည် သွေးသားရင်းချာများသာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးတောနေခိုက်တွင် ယခုကဲ့သို့သော သတင်းဆိုးကို ကြားသိရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အခန်း (၃၆၀)ချင်မိသားစုဝင်များ

"ချင်မိသားစုထဲက ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူများ ရှိသေးလား" ချင်ယွမ်ဖုန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ချေသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး" မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းခါပြကာ "တကယ်လို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့တွေဟာ နာမည်လွှဲတွေ သုံးပြီး ပုန်းအောင်းနေကြလောက်ပြီပေါ့" ဟု ဆို၏။

"ယုတ်မာလှတဲ့ ရှာမိသားစု" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ လူသတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

"သိပ်လည်း ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို စတင်စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပြီဆိုတော့ နင်တို့ ချင်မိသားစုအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

မြောင်ယွီလန်က ဖျောင်းဖျစကား ဆိုရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "ဒါဖြင့် ရှန်မိသားစုကော" ဟု မေးပြန်သည်။

"သူတို့လည်း တစ်မိသားစုလုံး သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံလိုက်ရတာပဲ" မြောင်ယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားပြီး "အခုဆိုရင် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ရှာမိသားစုပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်" ဟု ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအကြောင်းကို ပိုမိုတွေးတောလေလေ တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း ပို၍ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ "ရှာမိသားစုက ဘာဖြစ်လို့ အခုမှ လှုပ်ရှားရတာလဲ။ ထျန်းတူး ပြည်နယ်မှာ သူတို့ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ဘာအကျိုးထူးမှာ မို့လို့လဲ"

မည်သို့မျှ စဉ်းစား၍ အဖြေမထွက်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆက်လက်မတွေးတောတော့ဘဲ အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်သိရှိနိုင်ရန် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ ရှာမိသားစုထံသို့ သွားရောက်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"သိပ်ပြီး စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့။ နောင်ဆိုရင် ငါနင်ရဲ့ မိသားစုဝင် ဖြစ်ပေးမှာပေါ့" မြောင်ယွီလန်က သာယာငြိမ့်ညောင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယင်းစကား၌ အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွ ရှိနေသော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိသားစုအရေး ကိစ္စရပ်များဖြင့်သာ စိတ်သောကရောက်နေသဖြင့် ထိုစကားကို အာရုံမစိုက်မိဘဲ ရှိချေ၏။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါတို့ ဒီကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြ၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထွက်ပေါက်ကို အဆက်မပြတ် လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များသည် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာကြသည်။

ဂူစောင့်မိစ္ဆာသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မသေဆုံးမီ အချိန်၌ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့သွားခဲ့သဖြင့် သူ သေဆုံးပြီးနောက်တွင်လည်း ထွက်ပေါက်မှာ ပိတ်ဆို့လျက်သာ ရှိနေပေရာသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ။ ငါက အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူ မဟုတ်တော့ ဒီဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ကို နားမလည်ဘူး။ အပြင်ကလူတွေ လာဖွင့်ပေးပြီး ငါတို့ကို ကယ်ထုတ်သွားမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်ရတော့မယ့်ပုံပဲ" မြောင်ယွီလန်က ညည်းတွားရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါက ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်က ရှုပ်ထွေးပေမယ့် ဒါ ဘယ်လိုအဆောင်ပုံရိပ်မျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။

မြောင်ယွီလန်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်မိသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုသန်မာလာကြောင်း သူမ သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူ၏ အတတ်ပညာ အများစုမှာ သူမ ထင်မှတ်မထားနိုင်လောက်အောင်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ သူသည် ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်ရုံသာမက ဝိညာဉ်အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေပါသေးလား။

မြောင်ယွီလန်သည် သက်ပြင်းမောကို ချလျက် ခေါင်းခါမိတော့သည်။ သူမနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအကြား တိုးတက်မှု ကွာဟချက်မှာ ပိုမိုဝေးကွာသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထွက်ပေါက်ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များသည် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှပြီး သတ္တမအဆင့်ထက် ကျော်လွန်ကာ အဋ္ဌမအဆင့် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များအထိ ရောက်ရှိနေချေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပဉ္စမအဆင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖန်တီးသူသာ ဖြစ်သေးသဖြင့် ဤဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို ဖြေဖျောက်ရန် အချိန်အတန်ကြာ ယူရပေလိမ့်မည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ နင်ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပါ့မလား" မြောင်ယွီလန်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အချိန်တော့ နည်းနည်းပေးရမယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ ဒီကနေ သေချာပေါက် ထွက်သွားနိုင်မှာပါ" ဟု ဆို၏။

မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့်အတူ ရှိနေသရွေ့ သူမအတွက် မည်သည့်နေရာဖြစ်စေ အရေးမကြီးလှပေ။

ငရဲသို့ပင် ဖြစ်ပါစေဦးတော့၊ သူမကတော့ ကြည်ဖြူစွာ လိုက်ပါဝံ့ပေသည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်တာ ကာလပတ်လုံး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်ကို ဖြေဖျောက်ရန် အားထုတ်တော့သည်။

သူ၏ နည်းလမ်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို အသုံးပြုကာ ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များမှာ အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် လုပ်အားနှင့် အချိန် များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရချေသည်။

မြောင်ယွီလန်ကမူ နောက်တန်းတာဝန်များကို ယူထားပေးရှာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များထဲတွင် ရိက္ခာ အလုံအလောက် ရှိနေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင်လည်း စားသောက်ဖွယ်ရာ အမျိုးမျိုး ရှိနေပေသည်။

သုံးရက်တာ ကာလသည် တိတ်တဆိတ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကွက်ကို ဆွဲသားပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုခဏခြင်းတွင်ပင် ကျောက်နံရံမှ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များကို အသုံးပြုကာ ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ အဆောင်ပုံရိပ်များမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လမ်းကြောင်းလွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျောက်နံရံပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်အဆောင်ပုံရိပ်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် ဝင်ပေါက်သည် ပြန်လည်ပွင့်ဟလာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။

"ကဲ၊ အခု ငါတို့ အပြင်ထွက်လို့ရပြီ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

မြောင်ယွီလန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်လျက် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ လှမ်းမျှော်ထွက်ခွာကာ အပြင်လောကသို့ ခြေချလိုက်ကြတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အပြင်ရောက်ပြီဟေ့" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အားရပါးရ ရေရွတ်လိုက်ပြီးမှ မိမိတို့၏ အရှေ့တွင် သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့်က သူ့အား လူအတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရကား သူ၏ အရှက်ကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ရယ်မောလိုက်ရချေသည်။

"ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း ပွင့်သွားပြီ"

ထိုသိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်သည် အနည်းဆုံး ပဉ္စမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ခဏမျှ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် အော်ဟစ်အချက်ပေးလိုက်ကြပြီး လျင်မြန်စွာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မြောင်ယွီလန်တို့ထံသို့ မျက်မှောက်ပြု စိုက်ကြည့်လာကြတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ထွက်လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ အဖိုးတန် ရတနာပစ္စည်းမှန်သမျှကို ၎င်းတို့ သိမ်းကျုံးယူဆောင်လာကြပြီဟု ထိုလူများက သေချာပေါက် ထင်မြင်ယူဆလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မဖော်ရွေသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြောအဆိုကို ကြားရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့အား အရေးမစိုက်တော့ဘဲ မြောင်ယွီလန်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ဆက်လက်လှမ်းလျှောက်သွားတော့သည်။

"ရပ်စမ်း။ ငါ မင်းကို စကားပြောနေတာ မကြားဘူးလား" သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က အရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ချေသည်။

"လမ်းဖယ်စမ်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာရာ ထိုသိုင်းပညာရှင်မှာ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး "မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသားဖောက်ထွင်းခန်းမက အကြီးအကဲတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ။ သူတို့ကို တွေ့တဲ့အခါကျရင်တော့ မင်းတို့ ပြောစရာ စကား ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်" ဟု ဆို၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ထိုသို့ ခြိမ်းခြောက်လာသည်ကို ကြားရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ညှာတာထောက်ထားခြင်း အလျှင်းမရှိတော့ပေ။

သူသည် ရှေ့သို့ လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လှမ်းကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒုန်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ဦးခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ဖိချလိုက်ရာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

ဤသိုင်းပညာရှင်သည် ဆဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်မျှသာ ရှိသေးသူ ဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အဋ္ဌမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခွန်အားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့သည် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်၏ အဆင့်အတန်းသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေရာသည်။