အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)
Vol. 16 Ch. 161-162
အခန်း ၁၆၁- ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်
ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့စဉ်မှာပင် ချန်အန်သည် ရှေ့ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်ဆီမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စင်းနေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဂူရှင်းယွဲ့တစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နည်းအသစ်အချို့ကို လေ့လာစမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ချန်အန်သည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိသဖြင့် ဘာများလဲဟု သွားရောက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ယောက်ျား”
ချန်အန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဂူရှင်းယွဲ့က ပြုံးလျက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသော်လည်း ချိုသာမြိန်ရှက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲပင်။
ချန်အန်က သူမအနားသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်လိုက်ပြီး လက်ကို သူမ၏ခါးထက်သို့ သဘာဝကျကျပင် ဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့ရှိ မီးဖိုချောင်ခုံပေါ်က သခွားသီးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ယွဲ့အာ... မင်း ဟင်းချက်နည်းအသစ်တွေ စမ်းသပ်နေတာလား”
“ဟုတ်ကဲ့” ဂူရှင်းယွဲ့သည် ရှက်သွေးဖြန်းကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအသံဖြင့် ပြောသည်။ “ပျားရည်သခွားသီး လုပ်နည်းကို စမ်းသပ်နေတာပါ”
သူမ ရှက်သွေးဖြန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်အန်သည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ရိပ်မိသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ”
“ပျားရည်နဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည်ကိုပါ”
“ပျားရည်က ဘယ်မှာလဲ”
“မီးဖိုချောင်ဘေးက အပေါက်အနားမှာ ပျားအုံတစ်အုံ ရှိတယ်လေ။ အဲဒီကနေ ပျားရည် ယူထားတာပါ”
ချန်အန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဖြန့်ကြက်ကာ ဘေးအခန်းရှိ အပေါက်ဆီသို့ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။
အမှန်ပင်... သူသည် ပျားအုံတစ်အုံကို တကယ်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ချန်အန်က မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ရှက်သွေးဖြန်းနေရတာလဲ”
“ယောက်ျားလက်က ယားလို့...”
“ကိုယ်က မင်းရဲ့ ခါးလေးကိုပဲ ကိုင်ထားတာလေ။ ဒီလောက်နဲ့တော့ မယားသင့်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းလာတယ်။ အရမ်း အထိမခံနိုင်ဖြစ်နေတယ်”
“ဘယ်လောက်တောင် အထိမခံနိုင်ဖြစ်နေလို့လဲ”
ချန်အန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ‘အထိမခံနိုင်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။
ဂူရှင်းယွဲ့မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ အလွန်အမင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေးသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ယောက်ျား ကျွန်မကို ထိလိုက်ရင် ယားကျိကျိနဲ့ အထိမခံနိုင်သလို ဖြစ်သွားတာမျိုးပါ”
ချန်အန်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်လုပ်တော်လေးကို စစ်ဆေးပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။
ချန်အန်သည် ဂူရှင်းယွဲ့၏ ဂါဝန်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ပြင်ပေးရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “အခုကော ယားနေသေးလား”
ဂူရှင်းယွဲ့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှူသံများလည်း အနည်းငယ် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသည်။ “မယားတော့ပါဘူး... မယားတော့ဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒါဆို ကိုယ် သွားတော့မယ်နော်။ မင်းရဲ့ ပျားရည်အရသာ သခွားသီးကို ဆက်ပြီး လေ့လာစမ်းသပ်ပါဦး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်အန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
နံနက်ခင်းတွင် အချိန်အနည်းငယ် ကျန်သေးသည်ကို မြင်သဖြင့် သူသည် မိမိအခန်းသို့ ပြန်ကာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၍ ကျင့်ကြံခြင်း၌ နစ်မြောနေလိုက်သည်။
သူသည် ယခုအခါ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်ရှိသော စွမ်းရည်များမှာ တိုးပွားစုစည်းထားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် တိုက်ရိုက်သာ အဆင့်တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ပြင်ပတွင် နေရောင်ခြည်မှာ တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး နေ့လယ်စာ စားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မိသားစုဝင်များမှာ ထမင်းစားပွဲတွင် ဝိုင်းဖွဲ့၍ စားသောက်နေကြသည်။
ထိုင်သည့်နေရာမှာ ယခင်ကနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားနေသည်။
ဝမ်ကျိယန်နှင့် ရှန်းချင်းယီတို့က ချန်အန်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်နေကြပြီး ဂူရှင်းယွဲ့နှင့် ဆောင်ဟွာယင်းတို့ကမူ ချန်အန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေကြသည်။
ဒါက သူတို့ လေးယောက် တိုင်ပင်ထားသည့် အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ အစားအသောက် စားတိုင်း မောင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် မတူညီသောသူများက လှည့်ပတ်ထိုင်ကြရန် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှု ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။
ချန်အန်ကမူ ဤကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဇနီးသည်များအချင်းချင်း အဆင်ပြေသလို စီစဉ်ရန်သာ လွှတ်ထားပေးခဲ့သည်။
“ယွဲ့အာ... ဒီသခွားသီးကို ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲ။ ငါ စားလို့ကို မဝနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်”
ရှန်းချင်းယီသည် ပျားရည်အရသာ သခွားသီးကို အလွန်အရသာတွေ့သည့် ပုံစံဖြင့် စားနေသည်။ သူမသည် ခံတွင်းထဲ၌ သခွားသီး၏ ကြွပ်ဆတ်မှုနှင့် ချိုမြိန်မှုကို ခံစားနေရပြီး မပြတ်တမ်း ချီးမွမ်းနေမိသည်။
ဂူရှင်းယွဲ့က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ပျားရည်နဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ရည် နည်းနည်းပဲ ထည့်ထားတာပါ။ မမရှန်း ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ညစာအတွက် ပိုလုပ်ပေးပါ့မယ်”
“ကျေးဇူးပဲ ယွဲ့အာ” ရှန်းချင်းယီက အားနာမနေဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
ဂူရှင်းယွဲ့က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒုက္ခမများပါဘူးရှင်။ ကျွန်မကသာ မမရှန်းဆီမှာ နေ့တိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း တိုင်ပင်နေရတာမလို့ မမရှန်းကို ဒုက္ခပေးနေရတာပါ”
ရှန်းချင်းယီက လန်းဆန်းတက်ကြွစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဝမ်ကျိယန်ကလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ပျားရည်သခွားသီးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။
“အို... တကယ် အရသာရှိတာပဲ!”
“ယွဲ့အာ... ညည်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ”
“ငါတို့မိသားစုရဲ့ ထမင်းချက်ဆရာမလေးပီသပါပေတယ်”
“အမတဆိုင်က အမတထမင်းချက်သမားတွေတောင် ငါတို့ ယွဲ့အာကို မီမယ်မထင်ဘူး”
ဝမ်ကျိယန်သည် ချီးမွမ်းစကားများကို ရက်ရက်ရောရော ပြောဆိုလိုက်ရာ ဂူရှင်းယွဲ့မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။
သူမ၏ အမကြီးနှစ်ယောက်က ချီးမွမ်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဆောင်ဟွာယင်းကလည်း အမြန်ပင် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်အရသာရှိကြောင်း သိလိုက်ရပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်းပင် ချီးမွမ်းလေတော့သည်။
“အမ ယွဲ့... ဒီပျားရည်သခွားသီးက အရမ်းအရသာရှိတာပဲ။ ကျွန်မ ညစာကျရင်လည်း စားချင်သေးတယ်!”
“အင်းပါ... ဒီညကျရင် ညည်းအတွက် ပိုလုပ်ပေးမယ်နော်”
ဂူရှင်းယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြားသူများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန် အမြဲတစေ တောင့်တခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤမိသားစုအတွင်း၌ သူမ လိုချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
မကြာမီပင် သူမသည် သူမ၏ သမီးငယ်နှစ်ယောက်အတွက် ပျားရည်သခွားသီးတစ်ဖတ်စီကို ခက်ရင်းဖြင့် ခူးပေးလိုက်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ယုကျန်းလေး... ချန်အိခေါလေး... လာပြီး မိခင်ဂူ ချက်ထားတာလေး မြည်းကြည့်ကြဦး။ အရမ်းအရသာရှိတယ်နော်”
ချန်ယုကျန်းက မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အရသာတွေ့သွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျားရည်ထက်မက ချိုသာသွားပြီး ချီးမွမ်းစကားဆိုလေသည်။ “မေမေဂူ... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ! သမီး နောင်ကျရင် နေ့တိုင်း စားချင်တယ်။ မေမေဂူ... သမီးအတွက် လုပ်ပေးနိုင်မလားဟင်”
ဂူရှင်းယွဲ့က သူမအတွက် နောက်ထပ် တစ်ဖတ်ကို ခူးပေးလိုက်ရင်း နွေဦးလေပြေညင်းကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရသာရှိရင် အများကြီးစားနော်။ မလောက်ရင် မေမေဂူ အခု ချက်ချင်း ထပ်လုပ်ပေးမယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေဂူ!”
ချန်ယုကျန်းက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ချန်ယိခဲ့မှာမူ သူမလက်ထဲက ကြက်ပေါင်ချောင်းကို စားလို့ ပြီးခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပါးစပ်ထဲက အသားကို ဝါးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပန်းကန်လုံးထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ပန်းကန်ထဲရှိ ပျားရည်သခွားသီးကို တိုက်ရိုက်ကောက်ယူ၍ သူမ၏ ပါးစပ်လေးထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကာ စားတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘေးတွင်ရှိနေသည့် ဝမ်ကျိယန်က သူမ၏ လက်ခုံလေးကို ချက်ချင်း ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လက်နဲ့ တိုက်ရိုက်နှိုက်ပြီး မစားရဘူး... ဇွန်းနဲ့ ခပ်ပြီး စားရမယ်!”
...............................................
အခန်း ၁၆၂- ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်
’
ချန်ယိခဲ့သည် သူမ၏ လက်ခုံလေးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး စူထားလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူမ ငိုမနေခဲ့ပေ။ မကြာမီပင် ဘေးမှ ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ပျားရည်သခွားသီးကို ခပ်ယူလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အစားအသောက်က အခြားအရာအားလုံးထက် ပို၍ အရေးကြီးနေသည်။
စားပြီးမှ ငိုလျှင်လည်း မနောက်ကျသေးပေ။
သူမသည် ပျားရည်သခွားသီးကို ခပ်ယူကာ မစောင့်နိုင်မဆိုင်းနိုင်ဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်လေးထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကိုယ်၌ ချန်ယိခဲ့၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျားရည်သခွားသီး ပန်းကန်တစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ရှေ့သို့ ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဇွန်းတစ်ချောင်းစီ ကိုင်ကာ သခွားသီးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ အတင်းအကြပ် ထိုးထည့်နေလေတော့သည်။
ထမင်းစားပွဲရှိ လူတိုင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ကျိယန်က ပထမဆုံး သတိဝင်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ခုံလေးကို ဆွဲကိုင်ကာ ရိုက်နှက်လိုက်ပြီး ရိုက်ရင်းနှင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။
“ဒီကလေး အသုံးမကျတာ။ ညည်းကြိုက်တဲ့ ဟင်းကျတော့ ရှေ့ဆွဲပြီး တစ်ယောက်တည်း အကုန်စားတယ်၊ အခြားသူတွေကော မစားရတော့ဘူးလား!”
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အတ္တကြီးရတာလဲ!”
“ဒီနေ့တော့ ငါ ညည်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမမှ ဖြစ်မယ်!”
ဝမ်ကျိယန်သည် တကယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဤအသုံးမကျသော သမီးငယ်လေးမှာ အရေထူပြီး အသားမာသည်ကို သိထားသည်။ အားမထည့်ဘဲ ရိုက်လျှင် နာမည်ပင် မဟုတ်ပေ။
“ဝါး... ဝါး... ဝါး!”
ချန်ယိခဲ့သည် အရိုက်ခံရသဖြင့် အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။
သူမ နာကျင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူမ ဘာမှားသွားမှန်းကို မသိရှာပေ။
သူမအနေဖြင့် စားချင်ရုံသာ ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
‘မေမေက သမီးကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ’
ရှန်းချင်းယီက ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ပေ။ ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် သူမက လှမ်းတားလိုက်သည်။
“ကျိယန်... မရိုက်ပါနဲ့တော့။ ချန်ယိခဲ့လေးက အခု တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။ ကလေးဆိုတော့ မသိနားမလည်တာ သဘာဝပါပဲ။ စကားမနားထောင်ရင် သေသေချာချာ ဆုံးမပေးပါ၊ ချက်ချင်းကြီး ထမရိုက်ပါနဲ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂူရှင်းယွဲ့ကလည်း အလျင်အမြန် ထိုင်ရာမှထကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားလေသည်။
ဆောင်ဟွာယင်းက ချန်ယိခဲ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ မငိုရန် ချော့မော့နေသည်။
ချန်ယုကျန်းမှာမူ ခုနက ဝမ်ကျိယန်၏ အပြုအမူကြောင့် လန့်ဖျန့်သွားပြီး ကြောင်အမ်းနေဆဲပင်။
ဝမ်ကျိယန် ဤမျှအထိ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ ချန်အန်ကမူ တစ်ချိန်လုံး ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူသည် ယခင်က ဝမ်ကျိယန် ကလေးကို ဆုံးမသည့်အခါ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် ကတိပေးထားခဲ့ဖူးသည်။
ဟုတ်သည်လေ... အကယ်၍ သူတို့၏ အတွေးအခေါ်များ အလွန်အမင်း ပဋိပက္ခဖြစ်လာလျှင်မူ တစ်မျိုးပေါ့။
ယခုမူ အလယ်တွင် ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမည့် အခြားသော ဇနီးသည် သုံးဦး ရှိနေသဖြင့် သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုသေးပေ။
မကြာမီပင်။
ဂူရှင်းယွဲ့ မီးဖိုချောင်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပျားရည်သခွားသီး ပန်းကန်အကြီးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်း၏ ပမာဏမှာ ပထမပန်းကန်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုများပုံရသည်။
“လာပါ... ယိခဲ့လေး။ မေမေဂူက သမီးလေးအတွက် ပျားရည်သခွားသီး ပန်းကန်အကြီးကြီး သီးသန့်လုပ်ပေးထားတယ်။ ဖြည်းဖြည်းစားနော်... သီးဦးမယ်”
သူမ ပန်းကန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ယိခဲ့သည် ခုနက ဝမ်းနည်းမှုများကို အကုန်မေ့ပျောက်သွားပြီး ဇွန်းနှစ်ချောင်းကို ပြန်လည်ကောက်ယူကာ သခွားသီးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြန်လည်ထိုးထည့်လေတော့သည်။
ဝမ်ကျိယန်ကမူ ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ပေ။
ဤအချိန်တွင် ချန်အန်က နောက်ဆုံး၌ စကားဆိုလာခဲ့သည်။ “ကျိယန်... ချန်ယိခဲ့လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ထူးခြားတယ်။ သူမက အစားအသောက် အများကြီး လိုအပ်တာ။ ဒါ့အပြင် သူမက အခု တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။ မင်း သူမအပေါ် နည်းနည်း ပိုပြီး စိတ်ရှည်ပေးရမယ်”
ဝမ်ကျိယန်က စိတ်ထဲက နားထောင်ခြင်း ရှိမရှိ မသိသော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်”
မိနစ်တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်။
ခုနစ်ယောက်သော မိသားစုဝင်များ အားလုံး ဗိုက်ပြည့်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အတိုင်းပင် မည်သူမျှ ထမင်းစားပွဲကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းခြင်း မရှိကြဘဲ ထမင်းစားပြီးနောက် ထိုင်၍ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။
အကြောင်းမှာ အစားစားချိန်သည် အားလုံး စုံစုံလင်လင် ဆုံတွေ့ရခဲသော အချိန်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
အဓိကအားဖြင့် ဇနီးသည် လေးဦးက စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်အန်ကမူ အခြေခံအားဖြင့် သမီးငယ်နှစ်ယောက်နှင့် ဆော့ကစားပေးနေသည်။
‘ဟင်...’
ရုတ်တရက် ချန်အန်သည် စားပွဲအောက်၌ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်ယောက်ယောက်က ခြေထောက်ကို လှမ်းဆန့်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သူ၏ ဇနီးသည် ဆောင်ဟွာယင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဇနီးသည်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှည့်စားလိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ချိုသာသော မျက်နှာလေးမှာ ရွှေပြုံးပြုံး ဖြစ်နေသည်။
ဤအလှပြချင်သည့် မိန်းကလေးမှာ ယခုအခါ ပရောပရည်လုပ်ရာတွင် ပို၍ ကျွမ်းကျင်လာချေပြီ...
ချန်အန်သည် စိတ်ထဲက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ကာ ဆောင်ဟွာယင်းအား စားပွဲအောက်၌ ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို ကျီစယ်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်ကျိယန်က ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့ပေ။
သူမသည် စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းလျှိုးနေသော ဆောင်ဟွာယင်း၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည့် ခြေထောက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆောင်ဟွာယင်းကို အသာအယာ ကန်လိုက်သည်။
ဆောင်ဟွာယင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ဗီဇအရ ခြေထောက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူမသည် မိမိ၏ ပရောပရည်လုပ်သည့် အပြုအမူကို အခြားသူ သိသွားသည်ဟု မထင်မှတ်ဘဲ အမတစ်ယောက်ယောက်နှင့် မတော်တဆ ထိမိသွားခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်နေရှာသည်။
သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မသိနားမလည်သေးသည့် သမီးငယ်နှစ်ယောက်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အမသုံးယောက်စလုံးက ကောင်းကောင်း သိကြသည်။
အကြောင်းမှာ သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ အားနည်းလှသည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဒုတိယသမီးငယ် ချန်ယိခဲ့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဖင်လျှောဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ ခြေထောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးကို အနည်းငယ် မော့ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ချန်အန်သည် ဤသမီးငယ်လေးမှာ ဒန်းစီးချင်ပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ကျွမ်းကျင်စွာပင် အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ဒုတိယသမီးငယ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ ခြေထောက်ကို ချိတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယသမီးငယ်အား သူ၏ ခြေဖမိုးပေါ်တွင် ထိုင်စေကာ ဒန်းစီးသလို ဆော့ကစားစေလိုက်သည်။
သူ၏ ဒုတိယသမီးငယ်လေးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေရှာသည်။
[သင်သည် သမီးဖြစ်သူ ချန်ယိခဲ့နှင့် ဒန်းစီးဆော့ကစားပေးခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့် သမီးအကြား သံယောဇဉ် +၁။]
ချန်အန်သည် ထိုအကြောင်းကြားစာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိပေ။
ယခုအချိန်တွင် သူသည်ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လျှောက်ထားခဲ့သည့် ကိစ္စကို တွေးတောနေမိသည်။
ဒုတိယမြောက်နေ့၏ နေ့လယ်စာစားချိန်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းထံမှ အဘယ်ကြောင့် သတင်းစကား တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးရသနည်း။
ဒိကွန်ထျန်းက ဤကိစ္စကို မလုပ်ဆောင်ရသေး၍လား။
သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူ၏ ဇနီးသည်များမှာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြဆဲပင်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အသုံးမကျသော ချန်ယိခဲ့သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ချန်အန်၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆင်းသွားပြီး သူမ၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားလေသည်။
ချန်အန်သည် သူမ ပြေးဝင်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
မကြာမီပင် အခန်းထဲမှ ‘ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း’ ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤအသံမှာ အလွန် ရင်းနှီးလှသည်။
သူ သွားကြည့်စရာ မလိုဘဲ သူ၏ ဒုတိယသမီးငယ်သည် ဂူနံရံကို လက်သီးဖြင့် ထပ်မံ ထိုးနှက်နေပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
“အလိုလေး... သူက တကယ်ကို ကြိုးစားလွန်းတာပဲ”
ဤပြင်းထန်သော လက်သီးသံကို ကြားရသောအခါ ချန်အန် မသက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
သူ၏ ဒုတိယသမီးငယ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ ဝမ်ကျိယန်၏ ကျင့်ကြံခြင်း၌ မွေ့လျော်သော စရိုက်လက္ခဏာကို တကယ်ကို အမွေဆက်ခံထားရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အားလပ်ချိန် ရတိုင်းတွင် ကျင့်ကြံလိုစိတ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ တွေးတောရင်း ဝမ်ကျိယန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ကျိယန်၊ ချန်ယိခဲ့လေးက ကျင့်ကြံခြင်းကို ဝါသနာပါတာ မင်းနဲ့ တကယ်တူတာပဲ။ အစားကြီးတဲ့ စရိုက်ကိုကော မင်းဆီက အမွေဆက်ခံထားတာလား”
“ရှင် စကားကောင်းကောင်း မပြောတတ်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေပါ။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီလောက် အစားမကြီးပါဘူး”
ဝမ်ကျိယန်က ချန်အန်ကို စကားမရှိတော့သည့် ပုံစံဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
သူမ ငယ်စဉ်က ဘဝမှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲခဲ့ပြီး မကြာခဏ အနပ်ကျော်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗိုက်မဝခြင်းများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။ သူမ၌ စားသောက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိခဲ့ပေ။
“ချန်ယုကျန်းလေး... ချန်ယိခဲ့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားလဲ ကြည့်စမ်း။ ညည်းကျတော့လေ... ပုံမှန်ဆို စောင်းကျင့်ဖို့ ငါ နေ့တိုင်း လောဆော်နေရတယ်”
ဆောင်ဟွာယင်းက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သမီးဖြစ်သူကို ပြောဆိုလိုက်သည်။
ချန်ယုကျန်းသည် အလွန် ဝမ်းနည်းသွားပြီး စိတ်ထဲက တွေးမိသည်။ ‘သမီးလည်း အရမ်း ကြိုးစားနေတာပဲ ဥစ္စာ!’
သူမသည် စွမ်းအင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းယူခြင်းကိုလည်း လေ့လာရသည်။
ဂီတ၊ ကစားနည်း၊ စာပေနှင့် ပန်းချီတို့ကိုလည်း လေ့လာရသည်။
ထို့ပြင် အမျိုးမျိုးသော လူမှုဆက်ဆံရေး ကျင့်ဝတ်များကိုလည်း သင်ယူရသေးသည်။
‘သမီးက ကလေးပဲ ရှိသေးတာကို။ မေမေက သမီးကို နောက်ထပ် ဘာတွေ လုပ်ခိုင်းချင်သေးလို့လဲ’
ချန်ယုကျန်းသည် တွေးလေ တွေးလေ ပို၍ ဝမ်းနည်းလာလေ ဖြစ်သည်။
ချန်အန်သည် သူ၏ သမီးကြီး၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ရိပ်မိသွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ နေ့စဉ် မည်မျှအထိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ထမ်းဆောင်နေရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
သူသည် သမီးကြီးကို စကားလှမ်းပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ အကြောင်းကြားစာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
[သင့်သမီး ချန်ယိခဲ့၏ လက်သီးသိုင်း ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အခြေခံအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားခဲ့သည်။ ဆုလာဘ်- ရှေးဟောင်း စည်းမျဉ်းမန္တန် ‘ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိုးနှက်ချက်’]
…………………………………………